Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Boodschap zonder woorden


23 juli 2011

Dag 18: Boodschap zonder woorden

Onlangs zag ik een inspirerende toespraak van Janine Benyus (Biomimicry Institute) op Youtube. Hierin wordt haar ontzag voor zwammen en schimmels duidelijk, voornamelijk om hun wijze van transport maar ook hun wijze van communiceren.
Het draait hier natuurlijk niet om het gebruik van woorden zoals alleen de mens dat doet. Voor ons is dat de beste manier om boodschappen over te brengen. Maar een schimmel communiceert ook. Uit onderzoek is gebleken dat als er ergens een lekker te verteren hapje is gevonden door een schimmel, er op één of andere wijze een boodschap wordt overgebracht naar familieleden om ook naar deze plek te komen. Voor je het weet krioelt het er.
Nog een mooi voorbeeld van communicatie die wij niet gewend zijn, vind je in dit prachtige filmpje over een groep spreeuwen boven Utrecht. Wie geeft hier nu het teken om welke richting op te gaan? Er moet er toch één zijn die iets aangeeft? Hoe geven ze dat door?

Hetzelfde geldt voor deze school vissen. Heeft er eentje de leiding?

In mijn woonomgeving zijn vrij veel ooievaars. Alle paartjes hebben omstreeks deze tijd hun kinderen groot gebracht. Ze komen nog wel met zijn allen op het nest, maar toch zie je al groepen jonge ooievaars zich verzamelen. Een voorbode voor de grote trek naar het warme zuiden.
Wie geeft het teken om te verzamelen? Hoe weten ze dat ze juist op die ene plek moeten verzamelen? En wie beslist wanneer ze gaan?
Het moeten zintuiglijke boodschappen zijn die deze dieren allemaal tegelijk voelen. Collectief zijn ze ingetuned op een bepaald signaal.
(Voor de Star Trek liefhebbers is dit het Borg Collective principe (Resistance is futile, you will be assimilated) dat alle organismen assimileert totdat alles samenwerkt tot één groot geheel.)

Het is fascinerend om in de natuur om je heen te kijken en je te realiseren wat er allemaal gecommuniceerd wordt zonder woorden en geluid!
Een buurvrouw en ik laten geregeld samen onze honden uit. Haar hond is veel jonger en vindt het leuk om te stoeien met mijn veel oudere hond. Wij mensen kijken ernaar met een gevoel van afkeer omdat het er zo hard aan toe gaat. Mijn hond heeft heel veel geduld en laat veel toe. Maar er komt steevast een moment dat ze beiden ophouden en hun eigen weg gaan. Keer op keer proberen we uit te vinden wat er gebeurt, wie dat teken geeft. We horen geen grommetje of piepje, maar ineens is het afgelopen.
Als we de Dog Whisperer, Cesar Millan, mogen geloven heeft dit te maken met het uitstralen (en opvangen!) van energie. Energie communiceert, maar je moet er wel voor open staan om het te ontvangen. En dat moet met de zwammen en schimmels ook zo zijn. Hun veranderende energie bij het vinden van voedsel wordt kennelijk geregistreerd bij familieleden en dient als teken om ook dichterbij te komen.

Wat een uitvinding zou het zijn als wij mensen de energie van elkaar zouden kunnen aanvoelen bijvoorbeeld wanneer het goed is om de weg op te gaan en wanneer niet. Weg files? 

We kunnen al 150 duizend jaar lang energie uitzenden, maar het probleem is gaan zitten in slechte ontvangst. Onze zintuigen worden verstoord door onze ratio….

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s