Magie van een dageraad ; 365 dagen Verbinden met de #natuur ; #ecopsychologie


11 januari 2012

Dag 148: Magie van een dageraad

Ik prijs mijzelf een gelukkig mens. Omdat ik in mijn leven al zoveel mooie natuurverschijnselen heb mogen aanschouwen. Het bijzondere ervan is,  dat het lijkt of ze steeds opnieuw overtroffen worden. Helaas moet je soms in een vliegtuig stappen om die prachtige plekken te bereiken. Vliegen op zich vind ik niet erg, als wel het klem zitten tussen twee mensen en het gebrek aan beenruimte. Maar ik heb het er voor over en helemaal toen ik een aantal weken geleden vanuit het vliegtuig een bijzonder verbinding maakte met de aarde en de zon.

We waren al een aantal uren in de lucht, vanuit Kuala Lumpur met bestemming Auckland, en buiten was alles donker. De stewardess had gevraagd het luikje voor het raampje dicht te schuiven (waarom zal ik nooit begrijpen; het is donker buiten en in de cabine brandt ook amper licht. Wie heeft nu waar precies last van?). Eigenwijs als ik ben, loer ik natuurlijk toch af en toe naar buiten om te kijken wat ik beneden zie. Meestal is het de verlichting van stedelijke agglomeraties of oneindige snelwegen. Nu ben ik echter getuige van iets alledaags en toch speciaals.

Op de radar op het tv-schermpje is te zien dat we boven de Australische provincie Queensland vliegen. Daar is in het donker niet zoveel te zien, maar als je de dageraad tegemoet vliegt, zie je het langzaam licht worden. Op deze grote hoogte zie ik het licht afbuigen onder een ogenschijnlijk vreemde hoek, een rare gewaarwording. Heel langzaam komt Queensland tevoorschijn. Eerst nog met lange schaduwen en donkerbruine kleuren,  die traag verkleuren naar donkerrood, rood en oranje. Ik stel me voor hoe de planten, dieren en gesteenten opwarmen als de zon het gebied doet ontwaken.

Ineens verschijnt het landschap: de bergen, bossen en rivieren, en… een rookpluim. Een heuse bushfire valt er te ontwaren, waarvan ik me afvraag of deze wel geblust zal worden, want er is hier niets in de buurt. Geen stad, dorp, weg of pad. Queensland is vooral heel erg leeg. Voor een Nederlander uit het dichtbevolkte West-Europa is die gigantische lege wildernis bijna onvoorstelbaar. Ik geniet van de immense wildernis waar ik vele kilometers boven hang.

Na een tijdje wordt het duidelijk waar de menselijke ‘beschaving’ begint. Ik zie een weg, twee wegen, dwarswegen, vierkante landbouwgronden, afgravingen, weggekapte bomen en vervolgens bebouwing. We vliegen dan al boven de oostkust van Australië en de magie is eraf.

Na deze bijzondere ervaring besef ik dat ik de zonsopgang te vaak voor lief neem, terwijl al het leven op aarde er afhankelijk van is. Ik voel me ineens heel klein en nietig, maar o zo dankbaar. Is het vliegen toch nog ergens goed voor.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling en coaching in de natuur klik hier

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s