De reiger en de vlaamse gaai – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


17  januari 2012

Dag 154:  De reiger en de vlaamse gaai

Vorige week stond er in de krant wel een heel opmerkelijk bericht: er was een Jan-van-gent in een Soester tuin aangetroffen. Mijn verbazing was groot toen ik het las, want een Jan-van-gent, hier?

Een week daarvoor had ik zijn fraaie soortgenoten nog bewonderd in de Marlborough Sounds in Nieuw-Zeeland en verwonderde ik me, samen met een klein groepje natuurliefhebbers, over de enorme snelheid die de vogel kan bereiken als hij zich ter zee stort om vis te vangen. Hij bereikt makkelijk 100 kmper uur en dat vanuit een stil hangende positie in de lucht. Zo zie je hem het water af speuren, zo vouwt hij in een oogwenk zijn vleugels samen om als een pijl uit een boog het wateroppervlak te doorklieven. Even later plopt hij, al dan niet met vis, boven en vliegt rustig weg op zoek naar zijn volgende maaltje. Het is een waar spektakel! Deze vogel roept diep respect op door de wijze waarop hij op geheel eigen wijze zijn overleving heeft weten te perfectioneren.

De Soester Jan-van-gent is na bevrijding ook weer gevlogen; overlevingsinstinct.

Over overlevingsinstincten gesproken: in mijn tuin woont sinds een paar maanden een vlaamse gaai. Op een dag zat hij doodstil op het waterornament. Het was de eerste keer dat ik zijn lamme vleugel zag. Dierenambulance gebeld, maar tevergeefs, want hij vloog weer weg. De volgende dag zag ik hem weer, vrolijk hippend door de tuin, her en der wat gevallen eikels oppikkend. Mijn hond heeft een kattenverbod in de tuin ingesteld, dus zolang de vogel zich op de grond kan voortbewegen is er niets aan de hand en doet hij zijn ding. Vandaag zag ik hem weer. Zijn vleugel hangt nog steeds, maar hij heeft nieuwe manieren gevonden om aan eten te komen. Hij overleeft prima.

Vandaag had ik in het vogelasiel een ontmoeting met een luidruchtige reiger die min of meer in het asiel woont. Het is niet dat ze daar niet geprobeerd hebben om hem weer uit te zetten nadat hij gezond was verklaard. Zelfs een trip naar Zwitserland hebben ze er voor over gehad om hem weer wild te laten worden, maar keer op keer komt hij terug naar de plek waar hij gered is. Ook dit is overlevingsinstinct.

Bij ons werkt dat niet anders. Een invalide geraakt mens kan soms heel inventief zijn en alles uit het leven halen wat er in zit door vooral zelf dingen te ondernemen. Een ander met eenzelfde beperking ziet alleen een mogelijkheid om door te gaan door zich afhankelijk naar andere mensen op te stellen.

De één stelt zich van nature graag afhankelijk op en de ander doet het omgekeerde omdat het alleen op die manier goed kan voelen. Het is maar waar je voorkeur naar uitgaat. De reiger geeft de grip uit handen, de vlaamse gaai houdt zelf de grip. Beiden leven, naar het zich laat aanzien, naar tevredenheid, want ze zien er gezond uit. En dat doen ze met tegenovergestelde overlevingsinstincten. Aan welk overlevingsinstinct geef jij de voorkeur? En belangrijker: werkt dat voor je?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling & coaching in de natuur klik hier

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s