Het gras is altijd groener… – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


1 februari 2012

Dag 169: Het gras is altijd groener….

De buurvrouw biedt vandaag haar excuses aan voor haar geit die door zijn jaarlijks ‘het gras is groener aan de andere kant van het hek’ periode gaat. Dit is een terugkerend evenement, waarin hij het steevast presteert om los te breken en uitgebreid te gaan foerageren in de tuin van de buren, en die ernaast. Ik kan me er wel iets bij voorstellen, want zijn weilandjes zijn behoorlijk kort gekauwd en met deze vorst is het een heel gedoe om iets fatsoenlijks tussen de tanden te krijgen. Vandaar de prison break. Als hij er geen enkel punt van maakt om naar het groenere gras te gaan, waarom doen wij dat dan vaak wel?

Wij mensen zijn in staat om ons te laten begrenzen door dit gezegde. We geven het niet weer als een feit maar sturen een andere boodschap mee. En dat is: omdat het gras altijd groener is moet je er maar geen actie op ondernemen en blijven zitten waar je zit. Het wordt dus gebruikt als een excuus om geen actie te ondernemen en een oude situatie te handhaven. Uiteraard komt dit omdat de gevolgen onbekend zijn als je eenmaal aan de andere kant van het hek staat. We laten de angst voor het onbekende regeren.

De geit heeft er geen enkel probleem mee. Hij wordt aangetrokken door het betere gras en volgt zijn attractie. Ook voor hem was het de eerste keer ongewis of hij weer veilig terug in zijn weiland kon komen. Toch deed hij het, zonder angst.

Afgelopen zomer stond een kudde paarden in het weiland voor mijn huis. Ze hadden er al een paar weken overdag gestaan en van de één op de andere dag besloot er eentje om eens in een aangrenzende tuin te gaan eten. Met het grootste gemak was hij over een slootje gesprongen en liet een daardoor onrustig geworden kudde achter zich. De kudde had dus kennelijk wel angst om zomaar over het slootje te springen. (Maar ik durf te wedden dat als het leidende paard uit het zicht was verdwenen, de rest wel zou volgen)

Zo beschouwd kan ik dus niet hard maken dat dieren geen angst kennen om naar het andere gras te gaan. En dat komt toch wel weer overeen met mensen, want er zijn ‘proactieve veranderaars’ die heel snel over het hek springen naar groenere weiden. Maar waar bij ons natuurlijk het verschil in zit is dat wij er spijt van kunnen hebben. De geit en het paard hebben dat zeker niet. Zij verstaan de kunst niet (of hebben de handicap niet) om terug te kijken in het verleden. Daar is dan weer een mensenbrein voor nodig.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

De zintuigen wakker schudden in de natuur? Lees dan mijn  ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is verkrijgbaar bij bol.com alhier.

cover Zelfvertrouwen!

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s