Geitenwollensokken emotie over een vlinderstruik – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


4 maart 2012

Dag 201:  Geitenwollensokken emotie over een vlinderstruik

Natuurliefhebbers worden vaak als ‘watjes’, ‘softies’ of de bekende ‘geitenwollensokken’ afgeschilderd. Ze worden veroordeeld als emotioneel en zouden niet helemaal met beide benen in het echte leven staan. “Als het aan hen ligt, wonen we straks allemaal weer in een grot!” is een zin die ik laatst ergens in een artikel over de jacht tegenkwam.

Ja, ik ben emotioneel over de natuur. En ik ben blij dat er meer mensen met mij zijn die dat ook hebben. Ik weet waarom ik er emotioneel over ben. Vandaag word ik daar weer even aan herinnerd.

Het is lente aan het worden en zo langzamerhand moet er weer eens wat in de tuin gebeuren. De moestuin omspitten, dat heb ik vandaag op mijn programma staan. Lekker dat stukje grond klaar maken voor al die lekkere groenten die er straks in mogen groeien. Dat voelt goed. Ik ben bezig om nieuw leven te scheppen en natuur de ruimte te geven.

Mijn partner ging in de weer met de motorzaag. De vlinderstruiken moeten (?) teruggesnoeid en ze zijn zo groot geworden dat alleen een gemotoriseerd apparaat daar nog doorheen komt. Ik hoor de zaag maar schenk geen aandacht aan wat er gaat gebeuren. Pas een half uur later, als de klus is geklaard, ga ik kijken en zie de vlinderstruiken geminimaliseerd. Au! Dat doet even pijn. Twee hele grote struiken, die mij en vele insecten en vogels van dienst zijn geweest, zijn afgezaagd tot een minimum. Er is gezaagd in een ander leven dat ook nog eens geen inspraak heeft!

En waarom is dit een geitenwollensokken emotie? Omdat het een sociaal gevoel betreft. Ik heb een leven drastisch veranderd. En wie ben ik dat ik dat mag? Het is een sociaal gevoel dat betrokkenheid weergeeft bij een groter systeem waar ik deel van uit maak. Een wijsheid die komt door inzicht in ecologische samenhang: dat wij mensen niet apart zijn van de natuur en er niet zonder kunnen. Daardoor zijn we er voor altijd mee verbonden. En als je een onderdeel daarvan geheel voor eigen plezier halveert, dan verstoor je de verbinding in een groter geheel.

Toch is er nog wel een lichtpuntje. Als de struik is teruggesnoeid is de kans groter dat er meer bloemen aan komen. Meer bloemen aan de struik betekent meer vlinders, meer hommels en meer bijen! Aha! En die laatstgenoemden hebben het al zo zwaar, dus die kunnen wel wat extra gebruiken. Ziezo, heb ik het inmengen in natuurlijke processen toch even snel goed gepraat voor mezelf.

En toch… terwijl ik dit schrijf zie ik buiten de geamputeerde struik. Dat doet pijn. We hebben zwaar ingegrepen in een ander leven en dus in het systeem. Als er nu dan maar wel heel veel bloemen aan komen…

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

Je één leren voelen met het grote systeem? Klik hier

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s