Categorie archief: emoties

Meer verbondenheid, meer liefde, meer bewustzijn – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


23 augustus 2012

Dag 365: Meer verbondenheid, meer liefde, meer bewustzijn

Het is dan zover! De allerlaatste blog uit deze serie. Een heel jaar lang heb ik me dagelijks verbonden met de natuur en er over geschreven. Heel veel onderwerpen zijn langsgekomen en altijd kwamen er natuurlijke wijsheden uit. Wat heeft het schrijven van deze blog mij eigenlijk opgeleverd, naast een hoeveelheid lezers?

Als ik het jaar zo terugkijk zijn er maar een paar momenten geweest dat ik niet goed wist waar ik over moest schrijven. De natuur is zo veelomvattend en zo dicht bij wie ik in de kern ben, dat er juist met een psychologische insteek veel inspiratie uit te halen valt. Ik zag natuurlijke systemen weerspiegeld in mezelf en in de mensheid.

Het verbinding maken met de natuur heeft me laten ervaren hoe het is om zonder ‘denken’ te bestaan. Voor mij is het ‘ervaren’, met alle zintuigen die ik rijk ben (en daarmee het denken/piekeren/analyseren buitenspel zetten), dé manier geworden om te Zijn. De natuur is namelijk één groot voorbeeld in Zijn. En aangezien ik als mens uit de natuur afkomstig ben en een heleboel zintuigen gemeen heb met andere organismen, is het logisch om me op mijn plek te voelen.

Op het moment dat ik deze ervaringen ging delen, ontstond er een uitwisseling van ervaringen met anderen die hetzelfde resultaat in de natuur behaalden. De wandelaars in mijn Terugnaarjenatuur wandeling, en één-op-één counsellingsessies bevestigden dat keer op keer.

Een steeds groter wordende groep heeft behoefte om het denken af en toe stop te zetten en terug naar de basis te gaan. Niet voor niets komen velen tot rust in natuurlijke omgevingen. Daar zijn we heel dicht bij wie we van nature zijn; een organisme dat op de best mogelijke wijze tot zijn recht wil komen door aantrekkelijkheden op te zoeken die goed voor het is.

Ik heb het nodig en in mijn beleving heeft de hele wereld het nodig: teruggaan naar de basis waar het leven om draait, om van daaruit een gezonde harmonieuze wereld te creëren. Hoe meer ik me verbindt met de natuur, hoe meer ik er van ga houden en hoe belangrijker ik het vindt om er in de juiste balans mee samen te leven. De natuur heeft al zoveel oplossingen bedacht en blijkt in staat te zijn om als één geheel te functioneren. Daar moeten wij mensen nog zoveel van leren.

Wordt niet meer vervolgd.

Dit was de laatste aflevering uit de serie “365 dagen verbinden met de natuur”

Françoise Vaal

Weer leren vertrouwen op jezelf via de natuur?  Lees mijn ebook Zelfvertrouwen! alhier te koop bij bol.com

cover def lores klein

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

De drie stappen van oprechte verbondenheid – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


22 augustus 2012

Dag 364: De drie stappen van oprechte verbondenheid

De allerbelangrijkste stap die je als mens kunt maken om je verbonden te voelen met je omgeving, is je te realiseren dat je deel uitmaakt van een heel groot web van leven. Het lijkt zo voor de hand te liggen, maar hoe vaak sta je er werkelijk bij stil?

Sommige mensen ervaren niet eens dat ze in een web zitten binnen hun gezin en varen hun eigen koers. Ze houden geen rekening met anderen, of hebben geen idee welke uitwerking hun acties hebben. Sommigen zeggen wel rekening te houden, maar laten dat in gedrag niet blijken. Zo completteren ze het web niet en is het web instabiel.

De tweede belangrijke stap die je moet maken om verbondenheid te voelen en te creëren, is het toestemming vragen om een bepaalde actie te verrichten binnen het web. Dat klinkt meteen al heel zwaar als je zou denken dat je in drievoud een verzoek in moet dienen binnen je gezin. In de werkelijkheid is dit veel eenvoudiger. Het begint met het uiten van een wens, dat je graag iets zou willen doen, in plaats van de anderen meteen te confronteren met een actie. Het uiten van die wens en de feedback die je daarop krijgt is maar een heel klein, maar onmisbaar, stapje om je aanwezigheid binnen het web duidelijk te maken en daarmee tegelijkertijd het web te valideren.

Toen ik afgelopen week een documentaire zag over de rellen in Engeland vorig jaar (zie ook Dag 37), werd het pijnlijk duidelijk hoe het web werkt. Het gedrag van de relschoppers is af te keuren, maar ook weer begrijpelijk: zij voelden zich geen deel uit maken van het grote maatschappij-web. Er zitten twee kanten aan de oplossing: men moet zich geaccepteerd voelen door het web, waardoor het voor de hand ligt om een positieve bijdrage aan datzelfde web te leveren.

In woorden is dit even snel opgeschreven, maar het kost velen enorme energie om een dergelijke situatie te creëren.

Mensen die het web om hen heen daadwerkelijk voelen omdat ze er deel van uitmaken, houden als vanzelfsprekend rekening met datzelfde web. Een positieve uitwisseling vindt dan plaats: het web houdt dan ook rekening met hen.

Hoe meer je in de natuur verblijft, of op welke wijze dan ook in contact komt met een natuurlijke omgeving, hoe duidelijker het wordt hoe alle onderdelen in het web passen. Je hoeft je maar een klein beetje open te stellen om samenwerkingen te zien. Het toestemming krijgen van de natuur om op een bepaalde plek iets te mogen doen (dat gaat niet via woorden maar via de zintuigen die aangeven of iets wenselijk is op een bepaalde plek of niet) is dus ook essentieel. Rekening houden met kwetsbare gebieden of dieren moet vanzelfsprekend zijn.

Tenslotte is het van belang om de positieve ervaringen, of geleerde lessen, met andere web-leden te delen. Deze openheid brengt automatisch een verbinding tussen mensen, maar ook tussen mens en natuur, teweeg. De verbondenheid wordt alleen maar groter. Dus als we de enorme diversiteit aan media vaker zouden gebruiken om positieve ervaringen en signalen te delen, in plaats van de uitwassen in negatief en afbrekend gedrag, dan pas verbinden we ons écht.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

cover Zelfvertrouwen!

Weer leren vertrouwen op jezelf via de natuur?  Lees mijn ebook Zelfvertrouwen! alhier te koop bij bol.com

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Moedig een eeuwenoude inefficiënte denkwijze loslaten – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


20 augustus 2012

Dag 362: Moedig een eeuwenoude inefficiënte denkwijze loslaten

Het afgelopen jaar ben ik tegen de mooiste natuuroplossingen aangelopen. Niet alleen wat zij ons aan persoonlijk welzijn te leren heeft, maar ook hoe we de wereld schoner kunnen maken met op de natuur-gebaseerde ontwerpen.

Zo leerde ik op dag 18 dat we van schimmels kunnen leren hoe we de meest efficiënte routes kunnen maken. Op dag 262 begreep ik dat de mens alles moet verhitten en bewerken, met enorme hoeveelheden energieverbruik, terwijl de natuur dat zelf kan, zonder veel energie op te souperen. Bijvoorbeeld mosselen die het allersterkste cement op natuurlijke wijze en met minimale inspanning maken. Stel je eens voor dat we al die kolen, al die kernenergie niet meer nodig hebben omdat we energie op natuurlijke wijze maximaal kunnen benutten!

De life’s principles, opgesteld door het Biomimicry Institute, haalde ik op dag 13 al aan. Het belang van dichtbij produceren met de meest van nature voorhanden zijnde middelen, op een niet vervuilende en niet rovende wijze, is onze enige toekomst.

Om op een nieuwe wijze te gaan ontwerpen en leven moeten we het een en ander loslaten. Allereerst mag het idee dat grondstoffen onuitputtelijk zijn (en afval nu eenmaal een gegeven is), de laan uit. Deze eeuwenoude overtuiging moet plaatsmaken voor een veel harmonieuzer gedachtegang. Het nieuwe uitgangspunt moet zijn: hoe kunnen we produceren zonder te vervuilen en hoe kunnen we alles weer hergebruiken met zo min mogelijk energieverbruik, voor het welzijn van zowel mens als natuur?

Natuurlijk is dit een enorme ommekeer in denk- en werkwijze. En dit geldt niet alleen voor het produceren van iets, maar ook voor hoe de mens daarvoor klaargestoomd wordt. Het loslaten van de oude wijze van educatie (iedereen wordt nog altijd opgeleid om in een eeuwenoud productieproces te gaan werken) hoort daar ook bij. Ofwel: waar wij ons leven op gebaseerd hebben, moet veranderen voor het welzijn van iedereen.

Het moge duidelijk zijn dat rigoureuze van bovenaf opgelegde politieke systemen (dictatuur of communisme) uiteindelijk niet werken. Het gaat om het geloof van binnenuit, bij ieder mens, dat het anders moet en kán. Dat niet alleen de Amerikaanse democraten, maar iedereen ter wereld zegt: “Yes we can!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verandering van binnenuit bewerkstelligen? Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is te verkrijgen bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Levenslessen van dieren – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


19 augustus 2012

Dag 361: Levenslessen van dieren

Niet alleen de prachtige landschappen hebben me wijze lessen geleerd in verbondenheid, maar zeer zeker ook allerlei dieren die op mijn pad kwamen. Een opvallende les was die van ‘het gras is altijd groener aan de andere kant’. De diepere lagen die hieronder zitten werden onderwezen door een geit en een paard.

Op dag 169 schreef ik over twee aparte voorvallen waarbij zowel de geit van de buren als een paard van buren verderop, hun heil zochten op groener gras. Het moge duidelijk zijn dat dit groenere gras niet voor hun bedoeld was. Vooral het niet gehinderd worden door blokkerende gedachten zoals ‘Wat zal er gebeuren als ik naar deze tuin ga?’ kwam hierin naar voren.

De mensheid is over het algemeen slecht in verandering aanbrengen in het leven. Je weet wat je hebt maar niet wat je krijgt, toch? Dit maakt dat hele volksstammen zich niet verroeren, maar blijven zitten waar ze zitten en zich daarmee uiteindelijk in de nesten kunnen werken, of vast kunnen draaien.

Het is natuurlijk niet zo dat je zomaar achter je neus aan moet gaan. De maatschappij heeft nu eenmaal wel een set basisregels neergelegd, waar we ons aan moeten houden. Het is wel van belang om de aantrekkingskracht van dat andere gras heel serieus te nemen. Misschien is het niet exact dát gras wat je nodig hebt, maar in ieder geval iets dat erop lijkt. Als de zintuigen geprikkeld worden door iets dat ze bevalt, doen ze dat niet zomaar. Het is kennelijk iets waar je behoefte aan hebt. Het paard en de geit hadden letterlijk behoefte aan ander gras en meer voedsel. Wij moeten eerder kijken naar de onderliggende waarde van onze zintuiglijke prikkeling. Uiteindelijk kunnen we daar iets mee doen. Ofwel: symbolisch door je hek breken op zoek naar wat je nodig hebt.

Als je dieren observeert zie je veel van je eigen gedrag, maar vooral ook van je eigen behoeften terug, zoals de Zen Zwaan (dag 160) en de reiger en de Vlaamse gaai (dag 154). Het is niet alleen maar ‘beesies kijken’. Het is je verbonden voelen met andere levende wezens die hun eigen oplossingen hebben gevonden voor een goed leven.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – is te koop bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Natuur-verbondenheid leer je op jonge leeftijd – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


18 augustus 2012

Dag 360: Natuur-verbondenheid leer je op jonge leeftijd

Terugkijkend naar de afgelopen 359 dagen van verbinding maken met de natuur, vallen me een aantal situaties met kinderen op. En dan ook nog in twee uitersten: kinderen die zich laten verwonderen door de natuur en kinderen die er heel angstig voor zijn. Het ligt voor de hand om te denken dat dit laatste aan de aard van het kind zelf ligt, maar wij weten inmiddels natuurlijk beter!

Toen ik op dag 200 een meisje in het vogelhospitaal ontmoette dat niet alleen bang voor alle vogels was, maar ook alles vies vond, wist ik zeker dat deze emoties niet van nature van haar afkomstig waren. Alle andere kinderen uit haar klas waren nieuwsgierig, de één met een voorkeur voor roofvogels, de ander voor eendjes, maar allemaal in enige mate verwonderd. In het ergste geval zou je kunnen denken dat ze nooit met dieren (of natuur) in aanraking komt en in het beste geval dat ze het leert van haar ouders die zelf bang voor dieren zijn of alles wat maar natuurlijk is ‘vies’ vinden.

Deze blog werd veel gelezen en ik kreeg een aantal reacties. De schrik zat er bij velen goed in. Menig lezer vond het onvoorstelbaar (en kwalijk) dat het dus mogelijk is dat kinderen zo ver van hun natuurlijke omgeving verwijderd kunnen zijn.

Niet alleen in het onderwijs is het van belang om naast rekenen en taal voldoende kennis te verspreiden over de natuur die ons nog altijd voedt. Ouders hebben ook een belangrijke functie in het ‘normaal’ laten zijn van natuur. Het kan helaas al op de meest onschuldige manier misgaan, bijvoorbeeld door als ouder te roepen dat modder vies is en je er ver van moet blijven. Ik snap dat de achterliggende reden is dat je als ouder niet zit te wachten op nog meer was in de wasmand. Maar door te zeggen dat het vies is, leer je je kind dat modder en zand (want dat is het) iets is waar je als mens niets mee te maken moet hebben.

En zo creëer je met kleine stapjes een scheiding tussen mens en natuur. We moeten ons daar veel bewuster van zijn. Pas als we weer diep in ons hart voelen hoe hard we de natuur nodig hebben om te overleven, dan kunnen we goed voor onze omgeving zorgen en deze weer gezond maken.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – met oefeningen in een natuurlijke omgeving, is te koop bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Klimaatverandering oplossen begint bij aantrekkingskracht – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


17 augustus 2012

Dag 359: Klimaatverandering oplossen begint bij aantrekkingskracht

Het werd hoog tijd, maar eindelijk beginnen psychoanalytische wetenschappers het nu wel eens te worden: de menselijke psyche heeft invloed op het niet aanpakken van klimaatverandering. Huh? Maar we willen toch allemaal een gezonde wereld zonder allerlei natuurrampen? Wat houdt ons dan tegen?

Er zijn natuurlijk altijd weer studies met de daarbij behorende cijfers nodig (zie hier voor interview met wetenschapper in NY Times) om te bevestigen wat ieder logisch nadenkend mens al lang had kunnen bedenken: Angst, aannames en excuses om er niet over na te denken, het bij anderen neerleggen van het probleem en het uit onmacht niet te weten waar te beginnen, houdt ons tegen om problemen daadwerkelijk aan te pakken.

Iedereen wil een gezond klimaat, schoon water en gifvrij land. Er is niemand die niet van welke natuur dan ook houdt. We zijn echter opgegroeid in een tijd die nog steeds qua indeling gebaseerd is op de industriële revolutie, denkende dat er onuitputtelijke grondstoffen voorhanden zijn en dat het allemaal niet op kan. We worden in het onderwijs nog altijd klaargestoomd om deel te nemen aan datzelfde proces dat eeuwen geleden werd ontworpen. Struisvogelpolitiek ligt dus voor de hand; het voelt comfortabel, zo leven en handelen we al eeuwen, dus waarom zullen we het veranderen? Daarnaast zijn we ook nog eens angstig om te veranderen, want dan weten we niet wat ons voorland zal zijn. Maar juist deze struisvogelpolitiek en angst brengen apathie voort. Wat ons boven het hoofd hangt is groot en niet te overzien, zodat we als een ‘deer in the headlights’ bevriezen. We ondernemen geen actie, met als gevolg dat we overreden zullen worden.

Wanneer is de kans groter dat je tot actie overgaat om de wereld beter te maken in plaats van verder te vervuilen? Dat kan pas als er gevoelens van verbondenheid met de natuur zijn. Die verbondenheid voel je pas goed wanneer je natuurlijke zintuigen geprikkeld worden. Uiteraard is het regelmatig en voor langere tijd in contact komen met natuur van groot belang.  Een zeer onderschatte maar uiterst belangrijke rol is hier weggelegd voor de maatschappij, voor het onderwijs en voor ouders.

Je kunt pas echt om iets geven als je ervan houdt. En je kunt pas echt van iets houden als je er verbinding mee maakt. Het lot van onze planeet ligt in de liefde die wij voelen voor onze leefomgeving.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verbondenheid met de natuur zoeken op een dieper niveau? Klik hier

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur

Bewustwording van jouw aandeel in het web is essentieel – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


15 augustus 2012

Dag 357: Bewustwording van jouw aandeel in het web is essentieel

De quote die ik vandaag op Facebook lees van de Dalai Lama is een cadeautje:

“Developing concern for others, thinking of them as part of us, brings us self-confidence, reduces our sense of suspicion and mistrust, and enables us to develop a calm mind.”

De belangrijke actie die hierin zit, blijkt tevens de moeilijkste te zijn: aan anderen denken als zijnde een deel van ons.

In de toegepaste ecopsychologie wordt gesproken over webstrings. Hiermee bedoelt dr. Michael Cohen, de onzichtbare (maar wel voelbare!) draden waarmee wij allen met elkaar verbonden zijn in het grote web. De Dalai Lama focust in zijn quote op de webstrings tussen mensen, maar webstrings moeten in een breder kader getrokken worden. Niet alleen zijn er onderlinge menselijke verbanden, maar ook zijn wij onlosmakelijk verbonden met onze natuurlijke omgeving door de voeding die we ervan krijgen.

Iedere actie die één organisme doet, is voelbaar in het hele web. Op kleine schaal kan het iets zijn binnen het gezin, wanneer één van de familieleden iets onderneemt waar het hele gezin last van heeft. Op iets grotere schaal kan het betekenen dat iemand in een buurt onrust zaait of zich niet harmonieus gedraagt waardoor er een negatief geladen sfeer ontstaat. Vervolgens krijgt iemand het aan zijn hart, kunnen kinderen niet slapen, slaagt er iemand niet voor zijn examen, waardoor ouders harder moeten werken om weer het geld voor volgend jaar op tafel te krijgen, waardoor een ander familielid minder aandacht krijgt en gestrest raakt, waardoor de hond het moet ontgelden, waardoor deze zijn tanden in de kat van de buren zet, waardoor er burenruzie ontstaat en de één de ander doodschiet, waardoor de wijk een nog slechtere naam krijgt en niemand zijn huis verkocht krijgt, waardoor mensen in financiele problemen komen………..etc.

We staan eigenlijk nooit stil bij onze acties en de gevolgen daarvan voor het grote geheel. Dat was niet het geval toen we nog in kleine gemeenschappen leefden en iedere verandering snel voelbaar was. De gevolgen die onze acties nu hebben zijn veel onduidelijker doordat we in grote gemeenschappen leven en zeer individualistisch zijn. Hierdoor zijn we sneller geneigd grenzen te overschrijden, omdat we simpelweg niet tegengehouden worden door onze omgeving.

Zo kun je de vervuiling van de aarde ook bekijken. Doordat we op de korte termijn niet voelen en ervaren wat we verkeerd doen, gaan we zonder nadenken door. Ik zie niet wat er gebeurt als ik veel te veel wasmiddel gebruik. Het water dat ik drink wordt gezuiverd, de sloot naast mijn huis veranderd niet en ik merk niets aan het grondwater. En dus ervaar ik de gevolgen niet. Dat ga je pas aanvoelen wanneer je verbinding maakt met je omgeving en oprecht geïnteresseerd bent in wat het nodig heeft om goed te kunnen leven (of het nu een mens is of de natuurlijke omgeving).

Het moge duidelijk zijn dat goede relaties bestaan doordat er een evenwicht is tussen geven en nemen. Die balans kan pas ontstaan als je er af en toe bij stilstaat wat jouw acties tot gevolg hebben en hoe ze het grote web raken.

Daarmee is het bewust worden van de invloed die je hebt op het web, de allerbelangrijkste stap om tot verbetering van onze totale samenleving te komen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verbinding maken met de natuurlijke omgeving? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Het einde hoort erbij – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


10 augustus 2012

Dag 352: Het einde hoort erbij

Alle kleine vogeltjes zijn vertederend en ze raken het zorgzaamste zintuig in je. Tevreden koppies, met de oogjes dicht weer in hun omgevouwen washandje als nestjes, snurken ze verder tot de volgende maaltijd. De geboortegolf in vogelland is nagenoeg ten einde. Alles wat nu nog uit het ei kruipt, gaat het moeilijk krijgen. Tenzij we mooi weer blijven houden natuurlijk en er genoeg voedsel voorradig blijft. En hoe je ook je best doet om alles groot te laten worden, de natuur heeft zo zijn eigen beweegredenen om al dan niet te leven.

Deze week had ik een nestje van 3 piepkleine zwaluwen te verzorgen in het Vogelhospitaal. Ze zien er hetzelfde uit, zijn even groot, krijgen precies dezelfde aandacht en toch gaat er eentje ineens gek met zijn kopje draaien. Dan weet je het al; deze heeft niet lang meer te gaan.

Het onbegrip dat je niet weet waarom de één het wel doet en de ander niet, frustreert. Het blijkt maar weer eens te meer hoe moeilijk het is om de natuur te imiteren. Tegelijk geeft het aan hoe ingenieus natuurlijke systemen in elkaar zitten en perfect op elkaar afgestemd zijn.

Steeds weer word je in een hospitaal, of het nu dierlijk of menselijk is, geconfronteerd met leven en dood. Je doel is om het leven te eren, te verzorgen op de best mogelijke wijze in de hoop dat het leven gecontinueerd wordt. Maar dan ineens sta je voor een hokje met een vrouwtjes merel, waarop een sticker hangt met ‘euthanasie’. Aan de buitenkant is er niets aan haar te zien. Maar ze heeft een aandoening die het niet mogelijk maakt om als een echte merel door het leven te gaan. Daar zit ze dan ‘on death row’. Haar bruine ogen en de wetenschap dat ze niet lang meer te leven heeft, doen mijn hart pijn. Om het haar toch zo gemakkelijk mogelijk te maken, geef ik haar vers eten waar ze gretig gebruik van maakt. Het leven is in dit momentje in ieder geval goed.

Je kunt er niet te lang over nadenken met mensenlogica, omdat je er eenvoudigweg niet uitkomt met gedachten. Het enige dat je kunt doen is proberen in te voelen dat een goed leven niet mogelijk is. Zelf kan ze daar helaas niets over zeggen. De enige gedachte die ik keer op keer herhaal is: het einde hoort erbij. Maar dat is niet eenvoudig als je alle leven zo waardeert.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Het leven ten volle leren voelen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Liever rouwen dan ongevoelig zijn – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


22 juli 2012

Dag 333: Liever rouwen dan ongevoelig zijn

Gisteren een rustdag en vandaag een zonnige, niet te warme, dag. Wat wil je nog meer? Perfect om op pad te gaan met de fotocamera om de nek. De lucht is helder en dat maakt alles mooi scherp. Het zou moeten lukken om wat mooie landschapsfoto’s te maken met een strak blauwe lucht. Ik heb al bedacht naar welke plek ik wil en loop stevig door tegen het verkoelende briesje in. Dat blijkt later een groot voordeel te zijn.

Halverwege kom ik de kudde schapen tegen die hier op de dijk graast. Ze zijn mijn hond gewend, maar checken altijd even of het misschien toch niet gevaarlijk is. Ze staan even stil, nemen ons in zich op en vervolgen al grazend hun weg. Ik zou ze niet willen missen. Schapen leven zo in het moment! Ze zijn ons nog niet gepasseerd of ik ontwaar deze buurtbewoner:

Geheel gefocust op een mogelijke maaltijd…

Hij heeft ons niet in de gaten omdat de wind uit zijn richting waait. Ik maak me kleiner door op de grond te knielen en roep de hond bij me. Ik klik er lustig op los, want het valt niet mee om hem goed in beeld te krijgen. Hij gaat helemaal op in wat hij doet en ik besluit hem dichter te naderen. Het is nog een heel jong vosje. Pas op het allerlaatste moment heeft hij ons door, gaat plat in het gras liggen, maar neemt als mijn hond te dichtbij komt een sprong, zo de sloot in. Dan zie ik een natte staart het riet in verdwijnen.

Ik ben nu al voldaan, en dat terwijl ik nog niet eens halverwege de wandeling ben. Mijn dagelijkse verbinding met de natuur is al gelukt!

We vervolgen onze weg naar een plekje aan het water, waar ik hoop een blauwe waterjuffer van dichtbij te fotograferen. Dat intense blauw heeft me altijd al geïntrigeerd, maar nooit heb ik er de tijd voor genomen om het eens goed op de foto te krijgen. Bijna bij het plekje aangekomen, merk ik dat mijn hond ineens heel voorzichtig, al gnuivend, naar de waterkant loopt, alsof er iets gevaarlijks zou zijn. Ik minder ook vaart, wetende dat mijn hond beter voelt, ruikt en hoort dan ik, en zie vervolgens dit:

Het lot van het vrije leven in de natuur

Allereerst heb ik nog nooit een schapenskelet gezien, dus bewonder ik de vondst. Maar dan komt het onvermijdelijke hartzeer; aan dit schaap heb ik ook plezier beleefd, terwijl het langs mijn huis liep. En dit is alles wat er van haar over is.

De dader is bekend: het zijn de naburige vossen. Een volwassen vos is daadwerkelijk in staat om een 30 tot 40 kilo wegend schaap te doden, zo heb ik me door de eigenaar van de schapen laten vertellen.

Dan sta je toch even met de mond vol tanden. Daarnet bewonderde ik dat schattige vosje nog en hier voor me ligt het resultaat van zijn bestaan. En ja hoor, het eeuwige dilemma doet zich weer voor: ik vind ze allebei zo leuk, waarom moet het nu zo eindigen? Ik zal het wel nooit afleren om dit moeilijk te blijven vinden, ondanks dat ik heel goed weet dat dit de natuur is.

Het heeft natuurlijk alles te maken met geen afscheid willen nemen van iets waar je om geeft. Het is een naar gevoel, maar ik zou dit gevoel van rouw toch ook niet willen missen. Het is wat mij een mens maakt die lief heeft.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verbinding maken met alle aspecten van de natuur en dus ook met jezelf? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Overleven door verbondenheid – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


29 juni 2012

Dag 312: Overleven door verbondenheid

Lonesome George is afgelopen week overleden. De laatste Galapagos reuzenschildpad van zijn soort. De laatste van je soort zijn…. dat klinkt triest om meer dan één reden. Of George eenzaam was zal niemand weten, maar die gedachte raakt me wel. Misschien was de soort hoe dan ook gedoemd om uit te sterven, maar ik kan het idee niet onderdrukken dat de mens daar schuldig aan moet zijn.

Het doet me denken aan een documentaire die ik ooit zag van de laatste indiaan van het Yahi volk in Californie: Ishi. Zijn stam bestond voor de goldrush nog uit 400 mensen, maar na verdreven te zijn door de goudzoekers, vergiftigd te zijn door verontreinigd water, verhongerd te zijn doordat al het wild dat voor hun neus werd weggekaapt, bleef er nog maar een handjevol over. Ishi was echt de laatste overlevende. De omgeving was verstoord door externe factoren: de hebberige mens.

De mens staat te weinig stil bij het effect dat hij heeft op de omgeving. We realiseren niet dat niets en niemand zonder een goede verbinding met anderen kan blijven bestaan. Alles heeft elkaar nodig ter overleving. Dat is de balans die de natuur in miljarden jaren heeft gecreëerd.

Als we de natuur niet leegtrekken voor eigen gewin maar er een goede wederzijdse samenwerking mee aangaan, dan zal het zich tot in de oneindigheid voortzetten. De Galapagos zouden niet half leeggeroofd zijn voor soorten onderzoek en wellicht zouden er meer schildpadden zijn overgebleven. Als de settlers een positieve samenwerkende houding hadden aangenomen ten opzichte van de Yahi indianen zou het volk nu nog hebben kunnen bestaan.

Die enorme gerichtheid op onszelf, zal ons uiteindelijk een keer de das omdoen. Egocentrisme zorgt voor ongeïnteresseerdheid, een gebrek aan empathie en zorgzaamheid en uiteindelijk in afkoppeling van het geheel. Als de natuur haar geduld met ons verliest en tot chaos overgaat, dan zullen we echt ervaren wat eenzaamheid is. Ook dan hebben zogenaamde externe factoren ons tot laatste overlevenden gemaakt. Maar alleen omdat we ze als extern hebben bestempeld. De natuur is niet extern, het is een deel van ons waar we mee moeten verbinden ter overleving.

Laten we leren van Lonesome George en Ishi, opdat we het nooit zover zullen laten komen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

De verbinding met het Al leren voelen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur

Waarom zit de kat in het nauw? 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


27 juni 2012

Dag 310: Waarom zit de kat in het nauw?

“Als een kat in het nauw,’ is een mooie beschrijving waarbij mensen meteen weten wat het gevolg er van is: je krijgt een haal. Bijna iedereen heeft dat wel eens ervaren, met bloederig gevolg en bijbehorende pijn. Het feit dat mensen met felle bewoordingen uiting geven aan onderliggende gevoelens, wordt niet altijd gezien als zijnde dat iemand daadwerkelijk in het nauw zit. Pas als er een vergelijking wordt gemaakt met een kat, wordt het al iets duidelijker.

Als iemand vaak met negatieve opmerkingen uit de hoek komt, dan bedenkt men niet dat er bij die persoon onderliggende emoties kunnen zijn die dit veroorzaken. Gemakshalve veroordelen we het karakter en daarmee de gehele persoon. Maar dat negatieve uiten heeft niets te maken met het karakter van iemand, dat is alleen maar gedrag aan de buitenkant dat veroorzaakt wordt door onderliggende gevoelens.

In dieren zie je dat mooi terug. Bij de kat in het nauw gaat het om: geen uitweg zien en dus zichzelf moeten verdedigen en de nagels uitslaan. Honden die iedereen bij het minste of geringste proberen aan te vallen (ook hun eigen soort) hebben ook een onderliggende emotie waarvan uit ze gedrag vertonen. Dat kan onzekerheid zijn, of aangeleerd of gefokt gedrag.

Als mijn hond blaft naar mensen die langslopen op de dijk langs mijn huis, dan vind ik dat wel eens knap vervelend. En ja, ook ik veroordeel mijn hond dan wel eens in totaliteit. Maar gelukkig zie ik snel genoeg in dat ‘bewaken’ hoort bij het ras, dat is er in gefokt. En als ik die gedachte paraat heb, wordt de ergernis een stuk minder.

Het is jammer dat we zowel naar onze eigen soortgenoten als naar dieren, niet dieper kijken naar de onderliggende emoties, maar dat we blijven hangen in het veroordelen van gedrag dat aan de buitenkant zit. Natuurlijk, daar worden we mee geconfronteerd, maar even dieper kijken, of doorvragen wat de werkelijke reden is van hard uit de hoek komen, kan de last enorm verlichten. We zouden veel sneller terug zijn in harmonische situaties.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Synchroniseren met natuurlijke wijsheden? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Het pesterige ‘to do’ lijstje – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


26 juni 2012

Dag 309: Het pesterige ‘to do’ lijstje

Soms begin je met een goed humeur aan een dag en om onverklaarbare reden verdwijnt het als sneeuw voor de zon. Alles aan je functioneert, je doet wat er van je verwacht wordt, maar een zware deken is over je heen gevallen en je bent niet meer vooruit te branden. Dit omgeslagen humeur wordt alleen nog maar erger als je gaat proberen een verklaring te vinden. Je kunt wel een aanname doen, maar wat schiet je ermee op?

Zo’n dag is mij ten deel gevallen. Naarstig zoekend naar verlichting, maar het niet kunnen vinden, besluit ik de hond maar uit te gaan laten. Het is tenslotte lekker weer, dus reden genoeg om ervan te genieten. Iedere stap voelt echter loodzwaar, maar ik sleep me voort. Ik kijk goed om me heen om iets aantrekkelijks in het vizier te krijgen, en dat lukt! Boven in een oude wilg, op een dode tak, zit een buizerd. De vleugels opgetrokken, de kop een beetje in de nek, zo tuurt hij in alle rust over de uitgestrekte weilanden. Ineens voel ik verwantschap. Dát is nu eigenlijk wat ik vandaag het liefste wil: zitten en kijken. Niet oordelen, niet hoeven jagen of achterna gezeten te worden, alleen maar de wereld aan je voorbij zien trekken.

Ik loop verder en besluit in het gras te gaan liggen om de wolken aan me voorbij te laten gaan. Er is kennelijk genoeg wind op grote hoogte en ze vervormen snel. Voor even lijkt mijn humeur gered. Maar dan komt de onvermijdelijke pestkop weer om de hoek: het ‘to do’ lijstje dringt zich op in mijn hoofd. Ik voel enorme weerstand om terug naar huis te gaan en iets van het lijstje te gaan doen.

Kijkend naar de wolken ervaar ik de boodschap die ze vandaag voor me hebben: go with the flow. Laat de wind met je spelen en houd niet krampachtig vast aan een vaste vorm. Het wordt me ineens helemaal duidelijk: er staat teveel op mijn lijst! Ik verwacht teveel van mezelf en het heeft me totaal verlamd.

Dank je wel vluchtige wolken, dit inzicht heeft met een ruk de zware deken van me afgetrokken!

Wordt vervolgd

Françoise Vaal

Jezelf leren beter leren kennen in de natuur? Klik hier

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

De negativiteit spuugzat – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


15 juni 2012

Dag 299: De negativiteit spuugzat

Frustraties bij mensen die de natuur als essentieel onderdeel van het leven beschouwen, kunnen soms hoog oplopen. Dat heeft alles te maken met de veel te geringe aandacht van de politiek (ook in internationale zin), van de media en in het onderwijs. Uiteraard zijn er uitzonderingen, maar die zijn te sporadisch. We leggen eerder de nadruk op al het negatieve dat we zien en vergroten dat graag uit.

We doen of we gelukkig zijn maar als we door onze buitenkant heen prikken voelen we ons ellendig, zijn zwaarmoedig over de toekomst of ontkennen in het geheel onze behoeften aan een voldoening gevend leven. Onbewust vluchten we voor negativiteit in allerlei soorten verslavingen en afwijkend gedrag. Maar we kunnen helemaal niet vluchten voor negativiteit omdat het dagelijkse nieuws, in welke medium vorm ook, ons hiermee bestookt. Oorlogen, diefstallen, moorden, verkeersdoden, kindermishandeling, vrouwenhandel, oplichting, dierenmishandeling, vergiftiging, ziekten en vervuiling, zijn allemaal maar een greep uit wat dagelijks op ons afgevuurd wordt. Geen wonder dat we ons akelig voelen!

In mijn omgeving hoor ik steeds meer mensen zeggen dat ze geen krant meer lezen. En ik moet toegeven, ook ik doe dat nog amper. Ik ben het namelijk spuugzat om alleen maar met de verrotte wereld geconfronteerd te worden. De mensen en organisaties die wel goed werk verrichten en hun uiterste best doen om de wereld een stukje beter te maken, zijn veel interessanter.

Wat dat betreft ben ik blij met de nieuwe media. Hier kan ik tenminste gelijkgestemden uitkiezen die mij hun positieve nieuws verschaffen. Ik wil weten en ervaren wat er wel goed is in de wereld, wat aantrekkelijk is voor mij maar ook voor mijn omgeving en voor de mensheid. Ik wil goede, effectieve, milieuvriendelijke en sociaal aanvaardbare oplossingen horen, zien, voelen en heel graag doorgeven!

Tegenover ieder negatief verhaal dat in het nieuws komt, zou een opbouwend verhaal moeten staan, dat onze menselijke en natuurlijke samenleving helpt om op een hoger niveau te komen. Wij zijn allen verantwoordelijk voor het van de daken schreeuwen en belangrijk maken van goede oplossingen voor het leven. De kritische negatieve blik moet een positieve opbouwende tegenhanger hebben. Pas dan is er balans en komen we onder de grauwsluier vandaan.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren op een natuurlijke wijze naar het leven te kijken? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur

De empathieloze stad – 365 dagen verbinding met de #natuur – #ecopsychologie


Dag 294: De empathieloze stad

Er gebeurt iets met mensen in een grote stad. Iedereen is op zichzelf en empathie voor anderen lijkt niet te bestaan. Als iemand valt of tegen een ruit aanloopt kijken de meesten verschrikt op, maar blijven aan de grond genageld staan. We kennen die persoon niet en bovendien: er zijn toch zoveel mensen in de stad, iemand anders neemt de verantwoordelijkheid wel. En zo is het goed langs elkaar heen leven.

Het doet me denken aan een scene uit de film Crocodile Dundee, waarin hoofdrolspeler Mick uit de Australische bush is getrokken en in New York geplant. Hij groet de mensen op straat, zoals hij dat gewend is in zijn eigen dorp. Mensen draaien zich van hem af en maken geen contact. En zo werkt het dus in een grote stad. Tenzij er een ramp plaatsvindt (denk aan 11 september) voelt niemand verbondenheid met elkaar. Rampen of wellicht evenementen (kampioenschap plaatselijk team) zijn de verbindende factoren.

In een dorp waar nog agrarische werkzaamheden worden verricht is de natuur de bindende factor. Als er gehooid moet worden doet iedereen dat tegelijk en als medebewoner achter een hooiwagen zitten is niet erg. Je kent de boer in kwestie en weet hoe hard deze aan het werk is om voor de regen zijn hooi binnen te halen. Er is empathie en daarmee een onderlinge verbinding. Dat begint wel met het kennen van elkaar en het al verbinding gemaakt hebben.

Toch blijkt het niet altijd nodig te zijn om elkaar te kennen. Zo kan ik mij herinneren een keer in de Mojave Desert in Arizona langs de kant van de weg te hebben gestaan, toen er iemand stopte om te vragen of ik hulp nodig had. Dat was niet het geval. Maar duidelijk is hier wel de overkoepelende factor van de natuur. In deze woestijn stranden zou kunnen betekenen dat je dagenlang niemand tegenkomt. Dan is er dus wel die onderlinge menselijke band: uit respect voor de genadeloosheid van de natuur. Maar het zou toch jammer zijn als we alleen verbondenheid met elkaar ervaren uit angst voor de natuur. Dat zou juist precies omgekeerd moeten zijn.

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur

De psychische deur achter je dicht trekken – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


4 juni 2012

Dag 289: De psychische deur achter je dicht trekken

Iedereen die een vogelhuisje in de tuin heeft hangen en het gepiep van jongen heeft gehoord, wacht met spanning het moment van uitvliegen af. Als je geluk hebt, dan maak je het mee, maar helaas is de kans groter dat je het niet ziet. “Maar dan hoop ik dat ze terugkomen om te slapen, ” hoorde ik een buurvrouw zeggen. Alweer helaas, want de meeste kleine tuinvogels komen niet meer terug in het nest. Eruit is eruit.

Praktisch gezien doen de meeste mensen dat ook, maar psychisch gezien valt dat nog heel erg tegen. Allemaal hebben we wel een ‘wond’ opgelopen in onze jeugd, omdat er in een bepaalde behoefte niet werd voorzien. De één leert er goed mee omgaan, maar anderen neigen naar een strategie die een tijdlang werkt, maar vervolgens niets meer voor hen doet. Dat is het moment waarop er problemen in een mensenleven ontstaan.

Misschien ben je het met een aantal normen en waarden van je ouders wel eens en draag je die graag met je mee. Maar wat nu als hun normen en waarden in een voor jou essentiële behoefte niet konden en kunnen voorzien?

Vaak blijven we de deze onvervulde behoefte met ons meesleuren en projecteren we het gebrek op onze geliefden. Van hen wordt verwacht dat ze het gat opvullen dat de ouders ooit hebben doen ontstaan. Helaas zullen ze daar nooit aan kunnen voldoen, omdat ze je ouders nu eenmaal niet zijn. De kunst is om de wond te accepteren en daarmee jezelf te accepteren. Ophouden met het zoeken naar opvulling van de wond, loslaten dus, kan het meest waardevolle zijn wat je ooit zal overkomen. Dan verlaat je het huis van je ouders pas echt, als de psychische ballast band is doorgesneden. Je bent vrij om echt jezelf te worden. Net als al die uitgevlogen vogeltjes.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Loslaten van wat niet meer werkt? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur

Een groene tor en de verandering van perspectief – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


2 juni 2012

Dag 287: Een groene tor en de verandering van perspectief

Voordat het morgen gaat regenen, lijkt het me een goed idee om de moestuin een beetje op orde te brengen. Ik vind de moestuin leuk, behalve de enorme hoeveelheid onkruid die er iedere week weer groeit. Natuurlijk: onkruid bestaat niet, dat is het label dat wij er aan geven. Maar ik wil niet dat het daar groeit! Helaas heb ik niets te willen, de natuur regelt het zelf.

Ik kan dat steeds weer tegen mezelf zeggen, en steeds weer (hoe koppig kun je zijn?) erger ik me aan de enorme hoeveelheid zevenblad, distels, paardenstaart en alles waar ik de naam niet eens van ken. Ik probeer het zo goed mogelijk er uit te trekken (geen gif!) in de vergeefse hoop dat het even weg zal blijven. Vaak komt de gedachte “ik ben ongeschikt voor een moestuin” in me op en val ik terug in een wat depressieve staat.

Maar dan kom je zomaar ineens een klein cadeautje tegen. Ik zit op mijn knieën en zie een prachtig groen torretje, dat schittert in de zon als een hele dure edelsteen. Snel naar binnen, het fototoestel halen! Helaas heb ik geen macrolens maar ik deel deze kleine groene vriend toch maar even:

Opvallend glimmend groen, heeft het nut of is het gewoon mooi? © Vaal Photography

Hij is niet onbekend, ik zie ze vaker, maar steeds weer ben ik blij om die prachtige kleur te ervaren. Waarom zo groen? Wat was het zintuig hierachter? Of houdt hij gewoon van een wat luxe uitstraling, zoals mensen dat ook kunnen hebben?

Niet groter dan de nagel van mijn pink, maar met een hele dure uitstraling © Vaal Photography

Eén ding is zeker, mijn depressieve gedachten over het ongewenste groen in de moestuin, verdwijnen als sneeuw voor de zon bij het zien van deze kleine groene pracht. Als ik daar nou eens meer op zou focussen, dan werk ik met aantrekkingskracht in plaats van met wat ik niet wens. Een verandering van perspectief dus. Dank je wel, torretje. Dat had ik net nodig.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – is te koop bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Lach en fiks iemands dag – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


1 juni 2012

Dag 286: Lach en fiks iemands dag

Als ik om mee heen kijk tijdens het van A naar B gaan, dan ervaar ik een hoop onvriendelijkheid en ongeïnteresseerdheid van zowel mensen naar elkaar, als naar de letterlijke omgeving. Mensen schrikken op als je iets aardigs zegt of zo maar een complimentje maakt. Toch laat ik me door die schrik niet weerhouden; ik uit graag wat ik leuk vind aan de wereld.

Een tijdlang reisde ik iedere ochtend met de trein. Op het perron waren de meeste mensen vooral in zichzelf gekeerd, keken serieus of geagiteerd om zich heen, en maakten vooral geen contact. Ipods en mp3 spelers werken hier natuurlijk graag aan mee. De negativiteit sloeg op mij over en al snel zat ik net zo te chagrijnen als iedereen. Tot het moment dat ik mezelf goed zat werd.

Op een ochtend besloot ik een vriendelijke, en gemeende, grijns op mijn gezicht te zetten, puur om te kijken wat er zou gebeuren. Ik keek mensen vriendelijk aan en zag bij de meesten al snel een ontwapening. In veel gevallen kwam er zelfs een vriendelijke blik terug!

Grinniken of hardop lachen omdat je iets leuks hebt gelezen, of ziet gebeuren, werkt ook uitstekend om muurtjes tussen mensen af te breken. Zo ontstaan vaak de leukste gesprekken en ontmoetingen. Maar je moet er dus wel wat voor doen en het niet bij anderen neerleggen.

Zo heeft een boer van verderop ooit geconstateerd hoe blij mensen worden als ze een jonge biggenfamilie kunnen zien. Zijn eigen prettige gevoelens bij het aanschouwen van spelende biggetjes wilde hij graag delen met de wereld.  En dus heeft hij een aantal dagen geleden moeder big met haar kleintjes in zijn voortuin geplaatst, compleet met hok, parasol en aangrenzende modderpoel. En er is bijna niemand die niet even langzamer gaat rijden, of zelfs stopt of van de fiets stapt, om dit jeugdige geluk te bekijken. Het resultaat: glimlachende mensen, die vrolijk en tevreden hun weg vervolgen.

De biggetjes zijn in staat om onze zintuigen voor spel, beweging en plezier te activeren. Iets dat we kennelijk hard nodig hebben, omdat we ons de hele dag al laten confronteren met ellende en zwartkijkerij.

Ik pleit natuurlijk van harte voor meer jonge dieren in allerlei voortuinen, maar misschien moeten we eens beginnen om zelf een vriendelijk blik op ons gezicht te toveren of een vrolijke daad te verrichten. Zo kunnen we daadwerkelijk open staan en verbinding maken.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je innerlijke glimlach naar buiten laten komen? Klik hier

3 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Kiezen voor motiverend nieuws – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


15 mei 2012

Dag 271: Kiezen voor motiverend nieuws

Wat zijn we toch goed in het uiten van alles wat er niet goed is in de wereld. Ik ben goed geluimd vanmorgen, maar na een vluchtige blik op de krant, weet ik dat het een zware dag voor me zal worden. Zijn we nu echt zo negatief geworden in ons hoofd en uit zich dat in de maatschappij, of zijn we juist negatief door de huidige maatschappelijke ontwikkelingen? Ik ben het even kwijt.

De opening op de krantenpagina gaat over het failliet van Griekenland. Slecht nieuws, vooral voor de Grieken, maar ook voor Europa. In een heel klein berichtje op diezelfde pagina, wordt melding gemaakt van het feit dat Nederland gestegen is op de WNF lijst als het gaat om de grootste voetafdruk. We hebben teveel aardbollen nodig om ons gedrag bij te benen. En dat is nog meer slecht nieuws. Opvallend is natuurlijk dat het economische nieuws groot wordt gebracht, maar de verslechterende gezondheid van de Aarde (die natuurlijk alles te maken heeft met de meer-meer-meer economie) is minder belangrijk. Zucht.

Dan kan ik ook zelf de voetafdruktest wel doen, mijn humeur komt toch niet meer goed. Een klein lichtpuntje: mijn voetafdruk is ruim kleiner dan die van de gemiddelde Nederlander, maar toch nog veel te groot. Alweer slecht nieuws.

Naarstig zoek ik op Twitter naar inspirerende berichten. Ik moet een heel eind scrollen maar uiteindelijk vind ik er eentje. Een bericht van Wakker Dier: Campagne #plofkip komt op stoom: fabrikanten massaal op zoek naar betere kip http://bit.ly/JsOGqZ

Goed nieuws! Ik laat me graag motiveren door aantrekkelijk nieuws. Ik weet zeker dat heel veel meer mensen gemotiveerd zouden worden als er meer nieuws naar buiten zou komen over verbeteringen die de wereld echt een handje helpen. Dan kunnen we enthousiast worden, onze medewerking verlenen en uit onze luie stoelen komen! Dan willen we werken aan een betere wereld omdat we goede resultaten ervaren! We krijgen voldoening! We doen weer ergens toe!

Maar dan lees ik dat nu ook de rijken der Aarde op de Miljonairsfair steen en been klagen.

Nu heb ik behoefte om even heel stil in een hoekje te gaan zitten sippen.

Niet voor lang hoor, want er zijn heus wel positivo’s te vinden. Ik moet alleen veel langer scrollen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

A.s. zondag: opnieuw contact maken met je zintuigen tijdens de Terugnaarjenatuur wandeling. Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Een lesje in dicht bij jezelf blijven – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


13 mei 2012

Dag 269: Een lesje in dicht bij jezelf blijven

Ja hoor, als ik het niet dacht! Ontsnapt! Voor me op het fietspad loopt een zwarte zwaan met gehavende vleugel. Ik herken haar meteen en weet waar ze thuishoort. Ik spring van mijn fiets en ren naar het huis van de verzorgers van de zwaan om te melden dat ze de benen heeft genomen. Na een kort onderhoud met de vrouw des huizes, zeg ik haar de zwaan te zullen vangen en terug te brengen. Als ik terug ben op de plek waar ik haar voor het laatst zag, is ze in geen velden of wegen meer te bekennen. Een getuige zegt haar gezien te hebben toen ze de sloot in ging, en vanaf daar ontbreekt elk spoor.

Een dag eerder bleek haar mannetje al met de noorderzon te zijn vertrokken en ze was kennelijk niet van plan om alleen achter te blijven in een vijver met vreemde eenden. Ondanks de operatie aan haar vleugel en de rustige omgeving waar ze goed verzorgd werd door liefhebbers van watervogels, volgde ze toch haar instinct.

Wij gebruiken onze ratio en denken: ze gaat het niet overleven, want ze kan niet meer vliegen, dus is ze ten dode opgeschreven. Vervolgens vinden we dat we haar moeten redden en weer in de veilige omgeving moeten terugplaatsen. Zo zullen de vossen in ieder geval niet bij haar kunnen komen en kan ze nog een lang leven leiden. Ik schrijf expres niet ‘een lang en gelukkig leven,’ want dat weten we niet.

De zwaan denkt niet na over mogelijke gevolgen, zij leeft in het Nu. Ze volgt haar instinct en laat zich aantrekken door het wijde landschap en de lange sloten, geopereerde vleugel of niet. Misschien vinden we haar binnenkort langs een slootkant, half aangevreten door een vos of roofvogel. Uiteraard breekt dan je mensenhart, want je weet hoe het anders had kunnen zijn. Maar tegelijkertijd kun je trots zijn. Zij was dan in ieder geval in staat gebleken om haar hart te volgen en zou in haar natuurlijke omgeving zijn gestorven. Hoeveel mensen kunnen dat eigenlijk zeggen?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je instincten activeren? Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is verkrijgbaar bij bol.com alhier.

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

In vijf stappen bij je gevoel – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


9 mei 2012

Dag 265: In vijf stappen bij je gevoel

“Ja maar, ik kan niet bij mijn gevoel!” is een uitspraak die ik regelmatig hoor. Je zelf aanvoelen is het allerbelangrijkste in je leven. Het geeft je zelfvertrouwen en zorgt dat je gezonde beslissingen voor jezelf neemt. Logisch dat sommigen in paniek raken als ze niet bij hun gevoel lijken te kunnen komen. Ze denken dat ze misschien helemaal geen gevoel hebben en dus niet helemaal normaal zijn of de boot ergens missen.

Tenzij er een grote neurologische storing in je lichaam zit, heeft iedereen gevoel. Dat blijkt ook uit onze voorkeuren voor schrijvers, dichters en zangers die gevoelens uiten en een snaar bij ons raken. We hebben alleen niet geleerd om onze gevoelens serieus te nemen. Soms veroordeelt onze omgeving ze en hebben we de verbinding ermee uit zelfbescherming verbroken. Soms zijn we in een omgeving opgegroeid waarin nooit naar gevoelens werd gevraagd, laat staan dat er over gesproken werd. De verbinding van ons oude brein (waar onze zintuigen van oudsher huizen) met ons nieuwe taal- en rationele brein, is gewoon niet tot volle wasdom gekomen.

We zijn jaloers op mensen die wel in contact met hun diepere zelf komen en in balans zijn. Dat willen we ook!

1. De eerste stap die je kunt nemen om je eigen gevoel (zintuigen) te herkennen is om naar een natuurgebied te gaan waar je je prettig voelt. Dat kan een park zijn, een boom in de straat, een weiland, een sloot of meer, groot of klein dat maakt niet uit.

2. Als je daar bent laat je dan eens leiden door waar je je toe aangetrokken voelt. Misschien is het een boom of een plant, een vogel of een vis. Wat trekt jouw aandacht op een positieve manier?

3. Heb je datgene gevonden wat je als een magneet aantrekt, probeer dan eens na te gaan wat dat organisme of landschap met je doet. Wat spreekt het in je aan? Wat maakt dat jouw aandacht getrokken wordt?

4. Vervolgens ga je na waar die informatie in je lichaam binnenkomt. Tintelt er iets? Krijg je een rilling? Kippenvel? Krijg je het warm, of juist koud? Welke energie komt er op je af?

5. Ben je zover dat je er een woord aan hebt kunnen geven dan heb je een hele belangrijke stap gezet: je hebt je nieuwe brein in contact laten komen met je oude brein. Je bent in contact met je gevoel!

Als je dit nooit eerder gedaan hebt,vergt het natuurlijk enige oefening om de juiste woorden te kunnen geven aan dat wat je ervaart. Maar dat is dan ook juist de charme ervan: dat je steeds opnieuw luistert naar je zintuigen en probeert te duiden wat ze je vertellen. Hoe meer je dit oefent hoe sneller je gaat vertrouwen op jezelf.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Meer oefenen met naar je gevoel komen? Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is verkrijgbaar bij bol.com alhier.

cover Zelfvertrouwen!

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen