Tagarchief: aanstekelijk

Aanstekelijk gebiologeerd – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


2 augustus 2012

Dag 344: Aanstekelijk gebiologeerd

Gisterenavond viel ik in het tv programma ‘Een dag in de dierentuin’, waarin twee krokodillen werden verplaatst en cheeta’s beziggehouden werden. De krokodillen, Mork & Mindy, mochten naar hun nieuwe verblijf. Eenmaal daar aangekomen, maakten de verzorgers zich uit de voeten uit angst dat het paar geweld zou gaan gebruiken. Het oer-paar  bekeek hun nieuwe onderkomen uiterst kalm. Het bleek een gedeelde woning te zijn, want ook huisden er allerlei tropische vogels. Die hadden meteen door dat er iets bijzonders in hun huis was gekomen. Er werd alarm geslagen, alsof ze heel goed wisten dat Mork & Mindy roofdieren zijn. Ze tetterden er op los en bleven gebiologeerd naar de twee nieuwkomers kijken.

Even later in het programma krijgen cheeta’s vanwege het warme weer, ijsbrokken met daarin vis, toegeworpen. Ook hier merkte ik de gebiologeerdheid op. De frons op hun kop, de ogen onderzoekend, de op safe spelende lichaamshouding, werkten aanstekelijk. Ook ik was volledig gebiologeerd, en keek naar wat hen bezig hield.

Het zien van andere wezens die ergens met al hun zintuigen door gebiologeerd zijn, prikkelt onze zintuigen ook. Als we naar een kind kijken dat zijn nieuwsgierigheid wil bevredigen, dan voelen we het zelf: we zijn ook nieuwsgierig. Staat er iemand in de verte te turen, dan kijken we automatisch dezelfde richting uit om te ontwaren wat er zo interessant is.

Het zijn natuurlijk onze oude ingebakken instincten die hier in werking gaan. We reageren op een mede groepslid die dan wel gevaar, dan wel iets eetbaars opmerkt. Beiden zijn het waard om te weten. En dus doen we mee.

Bij het kijken naar de vogels in het krokodillen onderkomen en de cheeta’s met hun brokken ijs, ging mijn oude instinct gewoon in werking. Blij dat het er nog is!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Instincten weer naar boven halen? Klik hier

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Lach en fiks iemands dag – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


1 juni 2012

Dag 286: Lach en fiks iemands dag

Als ik om mee heen kijk tijdens het van A naar B gaan, dan ervaar ik een hoop onvriendelijkheid en ongeïnteresseerdheid van zowel mensen naar elkaar, als naar de letterlijke omgeving. Mensen schrikken op als je iets aardigs zegt of zo maar een complimentje maakt. Toch laat ik me door die schrik niet weerhouden; ik uit graag wat ik leuk vind aan de wereld.

Een tijdlang reisde ik iedere ochtend met de trein. Op het perron waren de meeste mensen vooral in zichzelf gekeerd, keken serieus of geagiteerd om zich heen, en maakten vooral geen contact. Ipods en mp3 spelers werken hier natuurlijk graag aan mee. De negativiteit sloeg op mij over en al snel zat ik net zo te chagrijnen als iedereen. Tot het moment dat ik mezelf goed zat werd.

Op een ochtend besloot ik een vriendelijke, en gemeende, grijns op mijn gezicht te zetten, puur om te kijken wat er zou gebeuren. Ik keek mensen vriendelijk aan en zag bij de meesten al snel een ontwapening. In veel gevallen kwam er zelfs een vriendelijke blik terug!

Grinniken of hardop lachen omdat je iets leuks hebt gelezen, of ziet gebeuren, werkt ook uitstekend om muurtjes tussen mensen af te breken. Zo ontstaan vaak de leukste gesprekken en ontmoetingen. Maar je moet er dus wel wat voor doen en het niet bij anderen neerleggen.

Zo heeft een boer van verderop ooit geconstateerd hoe blij mensen worden als ze een jonge biggenfamilie kunnen zien. Zijn eigen prettige gevoelens bij het aanschouwen van spelende biggetjes wilde hij graag delen met de wereld.  En dus heeft hij een aantal dagen geleden moeder big met haar kleintjes in zijn voortuin geplaatst, compleet met hok, parasol en aangrenzende modderpoel. En er is bijna niemand die niet even langzamer gaat rijden, of zelfs stopt of van de fiets stapt, om dit jeugdige geluk te bekijken. Het resultaat: glimlachende mensen, die vrolijk en tevreden hun weg vervolgen.

De biggetjes zijn in staat om onze zintuigen voor spel, beweging en plezier te activeren. Iets dat we kennelijk hard nodig hebben, omdat we ons de hele dag al laten confronteren met ellende en zwartkijkerij.

Ik pleit natuurlijk van harte voor meer jonge dieren in allerlei voortuinen, maar misschien moeten we eens beginnen om zelf een vriendelijk blik op ons gezicht te toveren of een vrolijke daad te verrichten. Zo kunnen we daadwerkelijk open staan en verbinding maken.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je innerlijke glimlach naar buiten laten komen? Klik hier

3 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen