Tagarchief: angst

Klimaatverandering oplossen begint bij aantrekkingskracht – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


17 augustus 2012

Dag 359: Klimaatverandering oplossen begint bij aantrekkingskracht

Het werd hoog tijd, maar eindelijk beginnen psychoanalytische wetenschappers het nu wel eens te worden: de menselijke psyche heeft invloed op het niet aanpakken van klimaatverandering. Huh? Maar we willen toch allemaal een gezonde wereld zonder allerlei natuurrampen? Wat houdt ons dan tegen?

Er zijn natuurlijk altijd weer studies met de daarbij behorende cijfers nodig (zie hier voor interview met wetenschapper in NY Times) om te bevestigen wat ieder logisch nadenkend mens al lang had kunnen bedenken: Angst, aannames en excuses om er niet over na te denken, het bij anderen neerleggen van het probleem en het uit onmacht niet te weten waar te beginnen, houdt ons tegen om problemen daadwerkelijk aan te pakken.

Iedereen wil een gezond klimaat, schoon water en gifvrij land. Er is niemand die niet van welke natuur dan ook houdt. We zijn echter opgegroeid in een tijd die nog steeds qua indeling gebaseerd is op de industriële revolutie, denkende dat er onuitputtelijke grondstoffen voorhanden zijn en dat het allemaal niet op kan. We worden in het onderwijs nog altijd klaargestoomd om deel te nemen aan datzelfde proces dat eeuwen geleden werd ontworpen. Struisvogelpolitiek ligt dus voor de hand; het voelt comfortabel, zo leven en handelen we al eeuwen, dus waarom zullen we het veranderen? Daarnaast zijn we ook nog eens angstig om te veranderen, want dan weten we niet wat ons voorland zal zijn. Maar juist deze struisvogelpolitiek en angst brengen apathie voort. Wat ons boven het hoofd hangt is groot en niet te overzien, zodat we als een ‘deer in the headlights’ bevriezen. We ondernemen geen actie, met als gevolg dat we overreden zullen worden.

Wanneer is de kans groter dat je tot actie overgaat om de wereld beter te maken in plaats van verder te vervuilen? Dat kan pas als er gevoelens van verbondenheid met de natuur zijn. Die verbondenheid voel je pas goed wanneer je natuurlijke zintuigen geprikkeld worden. Uiteraard is het regelmatig en voor langere tijd in contact komen met natuur van groot belang.  Een zeer onderschatte maar uiterst belangrijke rol is hier weggelegd voor de maatschappij, voor het onderwijs en voor ouders.

Je kunt pas echt om iets geven als je ervan houdt. En je kunt pas echt van iets houden als je er verbinding mee maakt. Het lot van onze planeet ligt in de liefde die wij voelen voor onze leefomgeving.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verbondenheid met de natuur zoeken op een dieper niveau? Klik hier

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur

Loslaten van perfectie – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


31 maart 2012

Dag 227: Loslaten van perfectie

Het moet wel iets heel menselijks zijn: perfectie. Hoe vaak hoor  je niet mensen om je heen zeggen dat ze heel perfectionistisch zijn en dat alles moet kloppen, schoon en opgeruimd moet zijn of met precisie afgemaakt? Sommigen gaan er zo in op dat ze er krampachtig van worden. Het heeft natuurlijk alles te maken met het willen hebben van grip, voortkomend uit een vorm van onzekerheid. Angst is het motief voor het perfect willen zijn. De gedachte dat er iets vreselijks zal gebeuren als iets niet perfect is, ligt eraan ten grondslag.

Als ik zo eens in mijn tuin rondkijk, of naar de planten in mijn woonkamer, dan zie ik organismen die in de meest wilde standen groeien, met de vreemdste takken in allerlei kronkels op de raarste plekken. Verre van perfect zou je denken. Die planten hebben daar geen boodschap aan, er is maar één ding belangrijk: groeien in je eigen essentie in samenwerking met de elementen.

Een perfectionist probeert de elementen naar zijn of haar hand te zetten. Deze grip, of controle, is dan het hoofddoel geworden. Het einddoel om in de eigen essentie te kunnen bestaan is dan meestal ver weg gezakt.

Een mooie symbolische handeling vind ik die van boeddhistische monniken die prachtige zandtekeningen maken, met groot gevoel voor precisie. Als de tekeningen klaar zijn, zie je de perfectie. Vervolgens, na er heel even van genoten te hebben, halen ze hun hand erdoor heen en is de tekening, waar veel tijd en geduld in ging zitten, verdwenen.

De gedachte die daarachter zit is dat de mens niet perfect kan zijn. Dat weerhoudt ze er echter niet van het bewandelen van de weg van perfectie. Ze hechten alleen niet aan het eindresultaat en dus zit er geen angst op. Als vanzelf voel je meer ruimte en plezier ontstaan als je het einddoel loslaat en plezier haalt uit het lopen van de weg.

Alleen de natuur is perfect doordat organismen in de eigen essentie kunnen floreren en optimaal gebruik maken van de co-existentie met andere organismen. Wij hebben nog wel iets te leren op dit vlak.

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

Leren loslaten met behulp van de natuur? Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het boek is te koop bij bol.com alhier.

cover Zelfvertrouwen!

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

2 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur

Vijf jaar oud en nu al bang voor de natuur – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


3 maart 2012

Dag 200: Vijf jaar oud en nu al bang voor de natuur

Een bizarre tegenstelling kom ik deze week tegen. Ik merk een groot contrast op tussen twee kleine meisjes en hun verbinding met dieren. Het eerste meisje van 5 jaar, ontmoet ik in het vogelhospitaal. Ze krijgt daar met haar klasgenootjes een rondleiding. De meeste kinderen zijn nieuwsgierig en kijken om zich heen, soms een tikje voorzichtig, maar meestal verwonderd over wat ze allemaal zien. Dan zie ik het meisje buiten onbedaarlijk huilen. De juf komt dichterbij en ik hoor haar zeggen: “Maar een eend is toch niet zo eng?” Het meisje huilt dikke tranen en de juf haalt haar weg bij een kwakende eend.

Als het meisje met haar groepje even later de ziekenboeg in komt is er al snel hilariteit in de groep omdat het nogal ruikt in deze ziekenzaal. Snel knijpen de kleine handjes de neuzen dicht. Nieuwsgierig kijken ze in de hokken en zeggen wat ze denken te zien zitten. Sommigen weten het precies anderen zeggen eend tegen een zwaan of meerkoet.

Dan grijpt de juf weer in: het eerdergenoemde meisje is in paniek en probeert haar huilen in te houden, maar dat lukt niet zo goed. Half hyperventilerend wordt ze door de juf mee naar buiten genomen, weg van de vogels. De andere kinderen kijken haar verbaasd na. Wat is er hier, behalve de lucht, nu zo eng?

Het andere meisje dat mijn aandacht ving, is een meisje van ongeveer dezelfde leeftijd die in een aflevering van de Dog Whisperer de opdracht krijgt om met twee honden te gaan wandelen op straat. Haar buurvrouw, van wie de honden zijn, kan niet met ze over straat zonder dat ze verschrikkelijk trekken of bang zijn. De hondenfluisteraar legt het meisje heel simpel uit wat ze moet doen, en ze doet het braaf. Tot verbazing van de eigenaresse van de honden. De reden: het meisje heeft geen vooroordelen of angsten, maar is in het Nu en doet het gewoon. Geen enkel spoor van nervositeit of ongerustheid. Missie ‘honden heropvoeding’ geslaagd.

Wat mij nu het meest intrigeert is hoe het kan dat er zo’n groot verschil tussen deze twee meisjes van 5 zit. Bang voor een hond zijn, daar kan ik me nog iets bij voorstellen, maar voor een eend? Zou het eendenmeisje nog nooit de eendjes hebben gevoerd? Zou ze überhaupt wel in contact komen met dieren of met een natuurlijke omgeving? Het leek echt of dit de eerste keer was. Het hondenmeisje was een natuurtalent, voelde zich helemaal senang met dieren om zich heen, zoals de meeste kinderen in het vogelhospitaal. De verwondering over het leven was veel groter dan hun angst.

Ik vraag me oprecht af wat er van dit kleine meisje terecht moet komen als er nu al geen verwondering is over het natuurlijke leven om haar heen…

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Het gras is altijd groener… – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


1 februari 2012

Dag 169: Het gras is altijd groener….

De buurvrouw biedt vandaag haar excuses aan voor haar geit die door zijn jaarlijks ‘het gras is groener aan de andere kant van het hek’ periode gaat. Dit is een terugkerend evenement, waarin hij het steevast presteert om los te breken en uitgebreid te gaan foerageren in de tuin van de buren, en die ernaast. Ik kan me er wel iets bij voorstellen, want zijn weilandjes zijn behoorlijk kort gekauwd en met deze vorst is het een heel gedoe om iets fatsoenlijks tussen de tanden te krijgen. Vandaar de prison break. Als hij er geen enkel punt van maakt om naar het groenere gras te gaan, waarom doen wij dat dan vaak wel?

Wij mensen zijn in staat om ons te laten begrenzen door dit gezegde. We geven het niet weer als een feit maar sturen een andere boodschap mee. En dat is: omdat het gras altijd groener is moet je er maar geen actie op ondernemen en blijven zitten waar je zit. Het wordt dus gebruikt als een excuus om geen actie te ondernemen en een oude situatie te handhaven. Uiteraard komt dit omdat de gevolgen onbekend zijn als je eenmaal aan de andere kant van het hek staat. We laten de angst voor het onbekende regeren.

De geit heeft er geen enkel probleem mee. Hij wordt aangetrokken door het betere gras en volgt zijn attractie. Ook voor hem was het de eerste keer ongewis of hij weer veilig terug in zijn weiland kon komen. Toch deed hij het, zonder angst.

Afgelopen zomer stond een kudde paarden in het weiland voor mijn huis. Ze hadden er al een paar weken overdag gestaan en van de één op de andere dag besloot er eentje om eens in een aangrenzende tuin te gaan eten. Met het grootste gemak was hij over een slootje gesprongen en liet een daardoor onrustig geworden kudde achter zich. De kudde had dus kennelijk wel angst om zomaar over het slootje te springen. (Maar ik durf te wedden dat als het leidende paard uit het zicht was verdwenen, de rest wel zou volgen)

Zo beschouwd kan ik dus niet hard maken dat dieren geen angst kennen om naar het andere gras te gaan. En dat komt toch wel weer overeen met mensen, want er zijn ‘proactieve veranderaars’ die heel snel over het hek springen naar groenere weiden. Maar waar bij ons natuurlijk het verschil in zit is dat wij er spijt van kunnen hebben. De geit en het paard hebben dat zeker niet. Zij verstaan de kunst niet (of hebben de handicap niet) om terug te kijken in het verleden. Daar is dan weer een mensenbrein voor nodig.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

De zintuigen wakker schudden in de natuur? Lees dan mijn  ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is verkrijgbaar bij bol.com alhier.

cover Zelfvertrouwen!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

#Zingeving in verantwoordelijkheid – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


25 januari 2012

Dag 162: Zingeving in verantwoordelijkheid

De wereld hangt aaneen van clichés. En ik haat ze omdat ze alles en iedereen in hokjes stoppen. En als dat gebeurt dan houdt ‘verder denken’ automatisch op. Een voorbeeld: ooit heb ik een sticker van de Partij voor de dieren op mijn kliko bak geplakt. Allereerst wilde ik de bak onderscheiden van de andere in de straat (omdat ze allemaal bij elkaar staan), maar ten tweede vond (en vind ik nog steeds) dat ze alle aandacht verdienen omdat ze goede dingen doen. Doordat mensen mij hebben kunnen linken aan de sticker heb ik wel wat clichés naar mijn hoofd gekregen:

–         Je eet dan dus geen vlees!

Nee, ik eet wel vlees, maar beduidend minder dan vroeger en alleen biologisch

–         Je bent dan zeker ook tegen de jacht?

Nee, daar ben ik niet tegen, maar ik vind wel dat er controle op moet zijn, dat niet iedereen maar lukraak in het rond gaat schieten op dieren

–         Eigenlijk ben je dus een geitenwollen sok!

Euh, geen idee, wat is de definitie van geitenwollen sok dan?

–         Iemand die overal tegen is, en die terug wil naar de oertijd!

Oh nee, nee hoor, dan ben ik geen geitenwollen sok. Een grot lijkt me niks.

U kunt de verbazing op de gezichten van mijn veroordelende gesprekspartners waarschijnlijk wel voorstellen. Het punt is duidelijk: als liefhebber van deze prachtige planeet, die ik zie als de bron van mijn leven, krijg ik diverse stempels opgeplakt. Bomenknuffelaar, tuinelfje, alternatieveling, vriendin van prinses Irene en dus de bekende geitenwollen sok.

Als ik met deze mensen in discussie probeer te gaan (en daar heb ik natuurlijk lang niet altijd zin in), dan merk ik meteen de angst voor verandering bij ze op. Angst dat ze nooit meer vlees en vis mogen eten, dat ze in een hutje op de hei moeten gaan wonen, dat ze zich om de natuur moeten bekommeren in plaats van om menselijke cultuur, dat ze nooit meer auto mogen rijden en het huis amper mogen verwarmen of verlichten etc.

Als de angst regeert kom je vast te zitten in een patroon van ‘voorkomen dat je iets kwijtraakt’. Je bent dan alleen nog maar bezig met negatieve energie die jou in een spiraal naar beneden trekt. En dat is jammer, want het is onnodig.

Het mooie van vele organisaties die vechten voor de natuurlijke balans, is dat er juist gekeken wordt naar vooruitgang. “Als ik geen vis meer kan eten noem ik dat geen vooruitgang!” hoor ik dan. Inkoppertje: “Als je zo doorgaat met vis eten, eet je daarna helemaal nooit meer vis! Heb je dat liever?”

Kortom: het gaat om het hervinden van balans op aarde, die wij zelf verstoord hebben. Het gaat om begrijpen dat wij een balans op de aarde nodig hebben om te kunnen eten, ademhalen en drinken, ofwel: leven.  Als wij alles om zeep helpen, helpen we uiteindelijk ons zelf om zeep.

Dus in plaats van alles angstvallig te houden zoals het is, is het beter om actief te kijken naar nieuwe mogelijkheden die bijdragen aan het herstellen van de balans, zoals vele organisaties doen. Je focust dan op een doel, op een succes dat je wilt bereiken en niet op de angst dat je iets gaat verliezen. Focussen op een doel brengt positieve energie met zich mee.

Op het moment dat je door krijgt dat de natuur de enige bron is die ons leven rechtvaardigt, ga je er heel anders tegenaan kijken. Als je merkt dat je het verschil maakt door mee te werken aan een betere leefomgeving ga je een intens gevoel van voldoening ervaren. De angst is dan omgevormd naar een proactieve houding die voldoening brengt. Zingeving dus.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Voor de maandelijkse Terugnaarjenatuur wandeling klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur