Tagarchief: authenticiteit

Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – ebook is uit!


cover def lores kleinIn dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Koop het boek hier

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Françoise Vaal

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder ecopsychologie, natuur, zintuigen

De merel en meerkoet geven het goede voorbeeld -365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


26 juli 2012

Dag 337: De merel en meerkoet geven het goede voorbeeld

Daar zitten ze dan. Heel gemoedelijk dicht tegen elkaar aan: een piepklein mereltje en een baby meerkoetje. Samen krijgen ze te eten, wel een beetje dringen voor het lekkerste hapje, maar als de maagjes vol zijn, kruipen ze weer lekker dicht tegen elkaar aan. Niks vreemdelingenhaat, niks belemmerende gedachten.

Deze twee pukkies maken het beste van het moment. Ze zijn even veroordeeld om een couveuse te delen in het vogelhospitaal. Wij doen al moeilijk als iemand in een restaurant een tafel met ons moet delen. Iedere keer weer sta ik er versteld van hoe ver wij mensen af zijn geraakt van het ‘in het moment zijn’. En vooral: het niet meer kunnen kijken naar de goedheid van de ander.

Om de ware kern van iemand te doorgronden, moeten we natuurlijk eerst ons zelf doorgronden. We moeten ons de vraag stellen: “Wie ben ik, zonder naam, zonder dure spullen, zonder mijn carrière, zonder mijn koophuis?” Als we dat allemaal los kunnen zien van wie we werkelijk zijn, kunnen we de authentieke ander ook ervaren.

Het mereltje laat zich in zijn puurste vorm aan het meerkoetje zien en vice versa. Zij zijn wezentjes die willen uitgroeien tot hun originele zelf, in de best mogelijke omstandigheden. Zolang het aantrekkelijk is om bij elkaar te vertoeven, zal van vijandschap geen sprake zijn. Hun wegen scheiden pas als het meerkoetje echt moet zwemmen, omdat hij alleen daar in zijn element kan zijn. Tot die tijd hebben ze geen belemmerende angstige gedachten van hoe het verder met ze moet als ze groot zijn. Ze veroordelen elkaar niet om dat de één nu eenmaal een boom nodig heeft en de ander water.

We zouden onszelf zoveel leed kunnen besparen als we korte metten maken met belemmerende gedachten en elkaar gaan zien voor wat we in werkelijkheid zijn: organismen die zichzelf willen zijn. Soms moet je door de buitenkant heen durven kijken. De merel en meerkoet geven het goede voorbeeld.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

In contact komen met je authentieke zelf? Wandel mee met de terugnaarjenatuur wandeling a.s. zondag, klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Twee #bomen en een belangrijke les – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


18 januari 2012

Dag 155: Twee bomen en een belangrijke les

 Mijn liefde voor bomen steek ik niet onder stoelen of banken. Niet alleen vind ik het reusachtige kunstwerken, daarnaast voel ik hun essentiële bijdrage voor het leven op aarde tot diep in de botten. Bomen zijn voor mij geen massagoederen, maar zo langzamerhand een bedreigde soort aan het worden. De Bomenridders zijn druk op Twitter en stellen iedere massale kap in Nederland aan de kaak. En terecht. Ik ben blij dat er veel mensen zijn die zich bekommeren om onze grote groene vrienden.

Geïnspireerd door dit prachtige filmpje, besef ik opnieuw de onverbrekelijke band die Het Leven heeft met bomen. Niet alleen geven ze beschutting tegen de zon en kunnen dieren zich erin verschuilen, maar ze zuiveren ons grondwater voordat ze het weer verdampen, nemen ze onze veel te hoge CO2 uitstoot in zich op, verkoelen de bodem en, oh ja, ze geven ook nog zuurstof!

Het is niet alleen respectabel dat ze dit allemaal kunnen, het verdient een diepe buiging voor hóe ze dat allemaal bewerkstelligen. Deze boom kwam ik tegen in het Abel Tasman national park (NZ):

Hier sta je als boom tenminste een beetje rustig. © Françoise Vaal

Deze zag ik een aantal jaren geleden in de Canadese provincie Quebec:

Als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan! © Françoise Vaal

Beide bomen zijn voor mij het toonbeeld van doorzettingsvermogen, kracht, vernuft, creativiteit en originaliteit. Hun wil om te leven en te groeien is fenomenaal. Ze laten zich niet uit het veld slaan, maar vinden manieren om tot het beste resultaat te komen. Als dat is dat je om een rotsblok heen moet groeien, dan is dat goed, en als je alleen op een eenzame rots in zee moet staan, dan werkt dat ook prima. Leven is hun aantrekkingskracht.

Eens te meer realiseer je als mens hoeveel eisen wij aan onze omgeving stellen. Soms gaan we daar helemaal in op: we denken alleen maar aan het verbeteren en perfectioneren van onze leefomstandigheden en vergeten daarbij ons persoonlijke authentieke groeiproces. Deze bomen willen alleen maar groeien en zichzelf zijn. Ze werken met wat voorhanden is en respecteren dat. De stenen hoeven niet weg, het rotsje hoeft geen plaats te maken voor een mooi weiland. Het is goed zoals het is.

Deze twee inventieve bomen leren ons dat creatief zijn met dat wat er voorhanden is, juist ons originele zelf naar boven haalt.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling en coaching in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Gevraagd: dwarsliggers! 365 dagen Verbinden met de #natuur ; #ecopsychologie


13 januari 2012

Dag 150: Gevraagd: dwarsliggers!

Directeuren, managers en coaches zijn vaak heel druk met de vraag: hoe stel ik een goed en efficient team samen? Edward de Bono schreef over de diversiteit binnen een team in zijn boek ‘Zes denkende hoofddeksels’. Iedereen is het erover eens dat diversiteit in een team noodzakelijk is. Het versterkt de gezamenlijke intelligentie, ofwel het totaal zou meer dan de som der delen zijn.

Als iedereen hetzelfde zou denken of doen, dan zou er veel van dezelfde kracht vrijkomen. En die zou dan juist destructief zijn in plaats van creërend. Je zou het omgekeerde misschien denken, maar  tegenwerkende krachten kunnen elkaar juist positief versterken. Een team is sterk als de teamleden zich niet klakkeloos aan elkaar aanpassen, maar met eigen ideeen komen. Als een teamlid een bepaalde ontwikkeling inzet, moeten er reacties loskomen. Dit vormt de basis om naar perfectionering van het systeem toe te werken. Je zou ook kunnen zeggen: dwarsliggen is verplicht!

Het ligt natuurlijk niet zo zwart/wit als ik hierboven schets, want als iedereen dwarsligt vanuit eigenwijsheid of door niets van anderen aan te nemen, dan is het team gedoemd te mislukken. Het is dan meer dwarsliggen in de zin van de eigen authenticiteit naar voren schuiven. Uiteindelijk gaat het om het respecteren van de ideeën en eigenheid van de ander waarna je kunt inventariseren of je daar zelf iets aan hebt.

 En waar hebben we dit eerder gezien? In de natuur! Ieder organisme lijkt zijn eigen ding te doen, maar werkt juist samen met de omgeving om tot het beste resultaat te komen. Het is gewillig een teamlid van het systeem voor eigen overleving. 

Als ik naar voorbeelden in mijn eigen tuin kijk, dan erger ik me bijvoorbeeld dood aan gras dat dwars door een bloembed groeit. Driftig probeer ik het er allemaal uit te rukken, want ik wil op die plek alleen bloemen en geen gras. Mijn gedachte is dat de bloemen overwoekerd raken en het gras de overhand krijgt. Als ik echter goed kijk, zie ik dat dit niet het geval is. Het gras groeit er wel tussendoor, maar krijgt alleen die ruimte van de bloemen die het mag hebben.  De bloemen schijnen geen last van het eigenwijze gras te hebben. Wint het bloembed er iets mee? Ja, het gras beschermt de bloemen namelijk als het heel hard waait.

Natuurlijk zijn er woekerplanten en woeker-teamleden. Als die eenmaal hun kans zien en geen rekening houden met de andere leden dan is het gebeurd met de samenwerking. In een ideaal systeem kan ieder teamlid zichzelf zijn en tegelijkertijd openstaan voor de meningen van anderen. Authenticiteit is geboden! 

Als we nu eerst maar eens onze ego’s los konden laten….

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling & coaching in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, Uncategorized

Beter goed gejat dan….. ; 365 dagen Verbinden met de Natuur – Ecopsychologie


10 januari 2012

 Dag 147: Beter goed gejat dan…..

Gisteren schreef ik over de zang-originaliteit van een vogel: dat hij de soort eer aan doet door dezelfde tonen te gebruiken, maar dat hij tegelijkertijd zichzelf bijzonder maakt door er een variatie in aan te brengen. Ik betoogde dat de mens dat ook vaker zou moeten doen, in plaats van klakkeloos te kopiëren zonder eigen input.

Moet je altijd eigen input hebben, of kun je ‘creatief stelen’ van anderen en daardoor een origineel worden?

Tijdens het zoeken naar video’s over Nieuw-Zeelandse inheemse vogels, kwam ik deze tegen. Jaren geleden zag ik het fragment al op tv maar het intrigeert me nog altijd enorm. Sir David Attenborough introduceert de Menura novaehollandiae (wat valt je op aan deze naam?) ofwel, de Liervogel. Als geen ander weet deze vogel geluiden te imiteren -en dan niet alleen vogelgeluiden! (Kijk de video helemaal af voor de verrassing aan het einde).

Houdt mijn stelling van gister dan nog wel stand? Kun je heel origineel zijn door beter goed te jatten, dan slecht zelf te produceren?

Het is zonde om hier nog veel woorden aan vuil te maken, ik laat de Liervogel het werk doen vandaag. Oordeelt u zelf. Ik zal u Chook, uit de Adelaide Zoo in Australie, ook niet onthouden. Fenomenaal.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling en coaching in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de natuur: Zingen zoals je gebekt bent


9 januari 2012

Dag 146: Zingen zoals je gebekt bent

Als er één ding is dat snel opvalt zodra je voet op Nieuw Zeelandse bodem hebt gezet, dan zijn het wel de afwijkende vogelgeluiden. Sommige geluiden zijn heel herkenbaar -die van een mus of merel- maar die van de vogels die alleen in Nieuw Zeeland voorkomen, vallen direct op. Als  je ooit in een dierentuin het geluid van de Australische Kookaburra hebt gehoord, dan weet je hoe vreemd vogelgeluiden in Nederlandse oren kunnen klinken.

De eerste zanger die me opvalt, is de Bell Bird. Hij doet zijn naam eer aan, want hij klinkt als de spreekwoordelijke klok. Te zien krijg je hem amper, dit kleine zangertje met enorm stemgeluid houdt zich graag een beetje schuil. Al turend over de regenwouden met de prachtige varenbomen, probeer ik de Bell Bird te ontwaren. Zonder resultaat.

Meer geluk heb ik later als ik een ander inheems vogelgeluid onterecht bestempel als een door mensen gemaakt geluid. Het klinkt zo vreemd dat het voor mijn oren bijna geen vogel kán zijn! Bij het spotten van deze native heb ik meer geluk. De Tui is bijna net zo groot als een merel en bovendien zwart met een prachtige witte veer op de bef, dus valt wat sneller op in het groen. Hier vind je een voorbeeld waarvan je een beetje een idee krijgt, maar geloof me, het kan nog veel gekker klinken!

Verliefd word ik echter op het ritmische geluid van een klein vogeltje dat ook bijna overal is te horen: de Grey Warbler ( in het Nederlands: de Maori mangrove zanger). Ik hoor hem voor het eerst in het Abel Tasman park, aan de noordelijke kust van het Zuid Eiland. Het is een funky ritme dat zo aanstekelijk werkt dat je mee moet bewegen met het ritme! Het blijft ook in je hoofd zitten. Op dat moment weet ik nog niet dat het de Grey Warbler is. Ik probeer het voor te zingen aan een lokale biologe, die haar best doet, maar er niets mee kan. Pas als ik een cd beluister met Nieuw Zeelandse vogelgeluiden, leer ik wie de hiphop zanger is.

Dat is niet het enige dat me duidelijk wordt. Er is een duidelijk verschil in ritme tussen de zanger op de cd en die in het Tasman park. Die op de cd is veel rommeliger, maakt wel dezelfde tonen, maar niet in het aanstekelijke ritme.

Overal waar ik een Grey Warbler hoor, maak ik een vergelijking met de eerst gehoorde versie. Geen enkele lijkt erop. De Tasman versie wint het te allen tijde van alle anderen. Het is natuurlijk onzin om te denken dat er één vogeltje afwijkt van de groep. Ongetwijfeld zullen de andere soortgenoten ook allemaal hun eigen lied zingen, alleen met dermate kleine verschillen dat het een mensenoor niet opvalt.

Ik realiseer me hoe mooi het is dat ze niet op elkaar lijken, dat ze hun eigen ding doen, zo goed als ze kunnen. Daar zouden wij mensen ook eens vaker stil bij moeten staan:  dat we niet klakkeloos kopiëren van wat ons voorgeschoteld wordt in het leven, maar dat we ons eigen lied maken en authentiek durven zijn.

Wat een wijze les van een heel klein vogeltje.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling en coaching in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur