Tagarchief: balans

Meer verbondenheid, meer liefde, meer bewustzijn – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


23 augustus 2012

Dag 365: Meer verbondenheid, meer liefde, meer bewustzijn

Het is dan zover! De allerlaatste blog uit deze serie. Een heel jaar lang heb ik me dagelijks verbonden met de natuur en er over geschreven. Heel veel onderwerpen zijn langsgekomen en altijd kwamen er natuurlijke wijsheden uit. Wat heeft het schrijven van deze blog mij eigenlijk opgeleverd, naast een hoeveelheid lezers?

Als ik het jaar zo terugkijk zijn er maar een paar momenten geweest dat ik niet goed wist waar ik over moest schrijven. De natuur is zo veelomvattend en zo dicht bij wie ik in de kern ben, dat er juist met een psychologische insteek veel inspiratie uit te halen valt. Ik zag natuurlijke systemen weerspiegeld in mezelf en in de mensheid.

Het verbinding maken met de natuur heeft me laten ervaren hoe het is om zonder ‘denken’ te bestaan. Voor mij is het ‘ervaren’, met alle zintuigen die ik rijk ben (en daarmee het denken/piekeren/analyseren buitenspel zetten), dé manier geworden om te Zijn. De natuur is namelijk één groot voorbeeld in Zijn. En aangezien ik als mens uit de natuur afkomstig ben en een heleboel zintuigen gemeen heb met andere organismen, is het logisch om me op mijn plek te voelen.

Op het moment dat ik deze ervaringen ging delen, ontstond er een uitwisseling van ervaringen met anderen die hetzelfde resultaat in de natuur behaalden. De wandelaars in mijn Terugnaarjenatuur wandeling, en één-op-één counsellingsessies bevestigden dat keer op keer.

Een steeds groter wordende groep heeft behoefte om het denken af en toe stop te zetten en terug naar de basis te gaan. Niet voor niets komen velen tot rust in natuurlijke omgevingen. Daar zijn we heel dicht bij wie we van nature zijn; een organisme dat op de best mogelijke wijze tot zijn recht wil komen door aantrekkelijkheden op te zoeken die goed voor het is.

Ik heb het nodig en in mijn beleving heeft de hele wereld het nodig: teruggaan naar de basis waar het leven om draait, om van daaruit een gezonde harmonieuze wereld te creëren. Hoe meer ik me verbindt met de natuur, hoe meer ik er van ga houden en hoe belangrijker ik het vindt om er in de juiste balans mee samen te leven. De natuur heeft al zoveel oplossingen bedacht en blijkt in staat te zijn om als één geheel te functioneren. Daar moeten wij mensen nog zoveel van leren.

Wordt niet meer vervolgd.

Dit was de laatste aflevering uit de serie “365 dagen verbinden met de natuur”

Françoise Vaal

Weer leren vertrouwen op jezelf via de natuur?  Lees mijn ebook Zelfvertrouwen! alhier te koop bij bol.com

cover def lores klein

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Moedig een eeuwenoude inefficiënte denkwijze loslaten – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


20 augustus 2012

Dag 362: Moedig een eeuwenoude inefficiënte denkwijze loslaten

Het afgelopen jaar ben ik tegen de mooiste natuuroplossingen aangelopen. Niet alleen wat zij ons aan persoonlijk welzijn te leren heeft, maar ook hoe we de wereld schoner kunnen maken met op de natuur-gebaseerde ontwerpen.

Zo leerde ik op dag 18 dat we van schimmels kunnen leren hoe we de meest efficiënte routes kunnen maken. Op dag 262 begreep ik dat de mens alles moet verhitten en bewerken, met enorme hoeveelheden energieverbruik, terwijl de natuur dat zelf kan, zonder veel energie op te souperen. Bijvoorbeeld mosselen die het allersterkste cement op natuurlijke wijze en met minimale inspanning maken. Stel je eens voor dat we al die kolen, al die kernenergie niet meer nodig hebben omdat we energie op natuurlijke wijze maximaal kunnen benutten!

De life’s principles, opgesteld door het Biomimicry Institute, haalde ik op dag 13 al aan. Het belang van dichtbij produceren met de meest van nature voorhanden zijnde middelen, op een niet vervuilende en niet rovende wijze, is onze enige toekomst.

Om op een nieuwe wijze te gaan ontwerpen en leven moeten we het een en ander loslaten. Allereerst mag het idee dat grondstoffen onuitputtelijk zijn (en afval nu eenmaal een gegeven is), de laan uit. Deze eeuwenoude overtuiging moet plaatsmaken voor een veel harmonieuzer gedachtegang. Het nieuwe uitgangspunt moet zijn: hoe kunnen we produceren zonder te vervuilen en hoe kunnen we alles weer hergebruiken met zo min mogelijk energieverbruik, voor het welzijn van zowel mens als natuur?

Natuurlijk is dit een enorme ommekeer in denk- en werkwijze. En dit geldt niet alleen voor het produceren van iets, maar ook voor hoe de mens daarvoor klaargestoomd wordt. Het loslaten van de oude wijze van educatie (iedereen wordt nog altijd opgeleid om in een eeuwenoud productieproces te gaan werken) hoort daar ook bij. Ofwel: waar wij ons leven op gebaseerd hebben, moet veranderen voor het welzijn van iedereen.

Het moge duidelijk zijn dat rigoureuze van bovenaf opgelegde politieke systemen (dictatuur of communisme) uiteindelijk niet werken. Het gaat om het geloof van binnenuit, bij ieder mens, dat het anders moet en kán. Dat niet alleen de Amerikaanse democraten, maar iedereen ter wereld zegt: “Yes we can!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verandering van binnenuit bewerkstelligen? Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is te verkrijgen bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Een mooie les in natuurlijke samenwerking – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


9 augustus 2012

Dag 351: Een mooie les in natuurlijke samenwerking

Ik was met een heel andere blog begonnen, totdat ik het nieuws hoorde dat Anky van Grunsven weer een heel goede kür had gereden. Meteen de video opgezocht op internet en zoals ik dat vele malen eerder deed: ik viel stil. Ik heb geen verstand van dressuur rijden, laat ik dat voorop stellen, maar volgens mij kan iedere leek zien hoe mooi mens en dier in balans zijn.

De wil om samen te werken is zo overduidelijk aanwezig dat ik er emotioneel van wordt. Als ze in de bak zijn, zijn ze één. Het kan niet anders dan dat ze elkaar het vertrouwen geven om samen de klus te klaren.  Ze gaan voor elkaar.

Mijn zintuig voor saamhorigheid wordt keer op keer geraakt door deze mooie combinatie. Mens en dier samen, mens en natuur samen, in harmonie en met wederzijds respect. Ik heb zojuist een stukje van mijn levensideaal mogen aanschouwen. Dank je wel Anky en Salinero!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Balanceren van werk en rust, denken en voelen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


4 augustus 2012

Dag 346: Balanceren van werk en rust , denken en voelen

Ik zie hem wel eens bij de rododendron zitten: een merelmannetje met zijn vleugels uitgespreid op het gras. De rododendron vorm rugdekking en de rest van de tuin kan hij goed overzien als hij even aan het chillen is. Het ziet eruit alsof hij dat aan het doen is: chillen. Even van de zon genieten, de warmte op alle delen van de veren laten komen en ontspannen maar.

Het kwam in me op tijdens een sauna bezoek, toen ik de mede bezoekers aan me voorbij liet trekken in hun doen en laten. Zitten in de sauna, liggen op een bed, binnen of buiten, hangen in een bubbelbad of relaxen met een drankje, dat is chillen.

Als ik net onder handen genomen ben door de masseur, zeg ik dat ik het niet vaak genoeg doe, even volledig ontspannen. Op het moment dat de masseur bezig is, of wanneer je in de sauna zit, voelt het zo heerlijk en weet je zeker dat je het vaker gaat doen. Maar terug in de ‘waan van de dag’ laat je toch weer stiekem het denken en het moeten voor gaan, zodat het voelen weer op de achtergrond geraakt.

Je ontkomt niet aan het denken en moeten. De truc is om van de omstandigheden gebruik te maken om in balans te komen. Net als de merel. Ik zie hem niet iedere dag met zijn vleugels uitgespreid liggen. Maar als de tijd rijp is, neemt hij het ervan. En zo hoort het ook. De werk-rust situatie moet in balans zijn. Dat geldt voor alle levende dingen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Leven op de ‘Geven en Nemen’ mix – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


31 juli 2012

Dag 342: Leven op de ‘Geven en Nemen’ mix

Een boom helpt zijn omgeving door zuurstof af te staan en kooldioxide op te nemen. Tegelijkertijd neemt hij wel water en andere voedingstoffen tot zich. Een luipaard neemt het leven van een hert. Door het doden van het zwakste dier, geeft hij een stuk gezondheid terug aan de groep of hij werkt mee aan het in stand houden van de grootte van de populatie. Alle organismen hebben een tweezijdige functie: geven en nemen.

Geven is een nobele actie. Geven om mensen, aan mensen, zorgzaam voor hen zijn en helpen is van groot belang om een gemeenschap (klein of groot) te laten draaien. Alleen maar geven en gericht zijn op anderen en zelf niets kunnen (of denken te mogen) ontvangen, is niet goed.

Ondanks dat onze maatschappij behoorlijk egocentrisch is ingesteld, zijn er genoeg mensen die meer geven dan goed voor hen is. Zij kunnen zichzelf een ‘redder’ van anderen vinden en gaan op in die rol. Dit kunnen ze lang volhouden, omdat de ‘grip’ die ze daarmee hebben op hun omgeving, voldoening schenkt. Aan deze situatie komt altijd een eind. Dat kan zijn omdat ze toch leeglopen door toch te weinig te nemen, maar ook wanneer de andere kant, de ‘geholpenen’ klaar zijn met het betuttelende gedrag van de redder. Alleen maar krijgen en zelf niets geven is uiteindelijk ook niet zaligmakend.

Overtuigingen als ‘ik ben egoïstisch als ik alleen maar aan mezelf denk,’ liggen vaak ten grondslag aan menselijke redders. En het is niet eenvoudig om hen een nieuw gedachtepatroon aan te leren. Dit werkt alleen goed als ze leren ‘voelen’ wat zij zelf nodig hebben. Als ze ontdekken waar zij werkelijk behoefte aan hebben om goed te kunnen functioneren. Ofwel, als ze weten welke benzine zij moeten tanken om het interne motortje te kunnen laten draaien. ‘Geven-95’ of ‘Nemen-98’benzine, brengen je een heel eind, maar je motor loopt er uiteindelijk op stuk. De ‘Geven en Nemen-mix’ brengt je tot het eind van je reis.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Meer leren over het natuur-systeem denken? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

Meebewegen zonder jezelf te verliezen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


6 juli 2012

Dag 318: Meebewegen zonder jezelf te verliezen

Een prachtig schouwspel van wolken vandaag: op hoger niveau was de windsnelheid duidelijk anders dan dichter bij de Aarde. Dit resulteerde in wollige, langzaam bewegende, wolken op het laagste niveau en wilde, continu veranderende, vegen op het hoogste niveau. Meteen leg ik de link met het verschil in snelheid van mensen dat in een relatie voor problemen kan zorgen.

Niet alleen kan een mens een hoger energieniveau hebben dan een ander, de denk- en beslis snelheid kan ook drastisch verschillen. In het begin van de relatie lijken de snelheden parallel te zijn, maar in het verloop van vele jaren worden de verschillen duidelijk. Net zoals de wind de oorzaak is van het verschil in wolken, is er ook voor het uiteenlopen van levenssnelheden een oorzaak aan te wijzen.

Plotseling ontslag, een overlijden, verhoogde werkdruk of een ziekte kan een grote invloed uitoefenen op het menselijk gedrag. Al dan niet verwerkte emoties dringen zich op, overtuigingen worden sterker en een voorkeursstrategie ter overleving wordt aangenomen. Als men van nature een snelle denker en doener is, kan dit verhevigen na een ingrijpende gebeurtenis. Andersom geldt hetzelfde voor een langzamere denker en doener: deze kan nog voorzichtiger worden in doen en laten.

Als zoiets dus voorvalt tijdens een relatie kunnen de twee snelheden behoorlijk uiteen gaan lopen. En dan geldt er ook nog zoiets als: hoe sneller de één gaat, hoe meer de ander op de rem gaat trappen. Beiden graven zich dieper in de eigen denk- en gedragsstrategie en de synergie is ver te zoeken.

Op zich hoeft dit geen probleem te zijn als men weer terug kan schakelen naar het oude niveau, waarin het samenleven nog wel ging. De wind blijft tenslotte niet altijd waaien. Maar als de wind is gaan liggen en je blijft in een extreme stand staan, dan kan het nuttig zijn om hulp te zoeken. Weerstand bieden heeft in geen geval zin. Als je de druk opvoert bij een wolk valt hij uiteen in een vorm van neerslag, te vergelijken met een melt down in de relatie.

Meebewegen zonder jezelf te verliezen is de kunst. Een wolk is dat nou weer niet gegeven.

Wordt vervolgd.

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

De negativiteit spuugzat – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


15 juni 2012

Dag 299: De negativiteit spuugzat

Frustraties bij mensen die de natuur als essentieel onderdeel van het leven beschouwen, kunnen soms hoog oplopen. Dat heeft alles te maken met de veel te geringe aandacht van de politiek (ook in internationale zin), van de media en in het onderwijs. Uiteraard zijn er uitzonderingen, maar die zijn te sporadisch. We leggen eerder de nadruk op al het negatieve dat we zien en vergroten dat graag uit.

We doen of we gelukkig zijn maar als we door onze buitenkant heen prikken voelen we ons ellendig, zijn zwaarmoedig over de toekomst of ontkennen in het geheel onze behoeften aan een voldoening gevend leven. Onbewust vluchten we voor negativiteit in allerlei soorten verslavingen en afwijkend gedrag. Maar we kunnen helemaal niet vluchten voor negativiteit omdat het dagelijkse nieuws, in welke medium vorm ook, ons hiermee bestookt. Oorlogen, diefstallen, moorden, verkeersdoden, kindermishandeling, vrouwenhandel, oplichting, dierenmishandeling, vergiftiging, ziekten en vervuiling, zijn allemaal maar een greep uit wat dagelijks op ons afgevuurd wordt. Geen wonder dat we ons akelig voelen!

In mijn omgeving hoor ik steeds meer mensen zeggen dat ze geen krant meer lezen. En ik moet toegeven, ook ik doe dat nog amper. Ik ben het namelijk spuugzat om alleen maar met de verrotte wereld geconfronteerd te worden. De mensen en organisaties die wel goed werk verrichten en hun uiterste best doen om de wereld een stukje beter te maken, zijn veel interessanter.

Wat dat betreft ben ik blij met de nieuwe media. Hier kan ik tenminste gelijkgestemden uitkiezen die mij hun positieve nieuws verschaffen. Ik wil weten en ervaren wat er wel goed is in de wereld, wat aantrekkelijk is voor mij maar ook voor mijn omgeving en voor de mensheid. Ik wil goede, effectieve, milieuvriendelijke en sociaal aanvaardbare oplossingen horen, zien, voelen en heel graag doorgeven!

Tegenover ieder negatief verhaal dat in het nieuws komt, zou een opbouwend verhaal moeten staan, dat onze menselijke en natuurlijke samenleving helpt om op een hoger niveau te komen. Wij zijn allen verantwoordelijk voor het van de daken schreeuwen en belangrijk maken van goede oplossingen voor het leven. De kritische negatieve blik moet een positieve opbouwende tegenhanger hebben. Pas dan is er balans en komen we onder de grauwsluier vandaan.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren op een natuurlijke wijze naar het leven te kijken? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur

Natuur optimaliseert, de mens maximaliseert – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


31 mei 2012

Dag 285: Natuur optimaliseert, de mens maximaliseert.

De oorzaak van onze huidige precaire economische situatie wordt, wat mij betreft, in deze quote in één keer uitgelegd:

Nature optimizes, humankind maximizes.*

Ik ben geen econoom, ondanks verwoede pogingen om professor Heertje’s boeken op school te doorgronden. Maar als ik bovenstaande quote lees, begrijp ik veel beter waarom het hele economische systeem me nooit heeft bekoord. Voor mij gaat het voornamelijk over gebakken lucht. Het gaat over iets dat niet zintuiglijk vast te leggen is. Economie is voor mij een systeem dat bedacht is door mensen, een spelletje, een set regels waarmee we denken beter te worden.

Is de wereld beter geworden van deze bedachte set aannames? Als ik kijk naar de hongersnood, armoede, oorlogen om olie in de wereld, dan zou ik denken van niet. Is de onderlinge menselijke band er hechter door geworden? Als ik kijk naar het graaigedrag van politiek leiders, leiders van bedrijven of welzijnsorganisaties, dan zou ik ook denken van niet.

Mijn simpele geest, die ooit geleerd heeft dat dingen op kunnen raken en eindig zijn op deze aardbol, kan er toch niet bij dat je kunt blijven denken dat alles meer en groter moet zijn. Als je als bedrijf meer wilt blijven verkopen en daarop gefocust blijft, en je zou je product aan iedereen in de wereld willen slijten, dan nog komt daar echt een keer een einde aan. Tenzij je buitenaardsen weet te bereiken natuurlijk, dan is het universum je oneindige markt. Maar zolang er nog geen contact is met aliens moeten we het doen met wat er is. En dat laatste is nu net waar de natuur zo goed in is! En wij niet.

Wij willen het niet doen met wat er is, wij denken ‘meer’ te moeten willen, want dat wordt ons met de paplepel ingegoten. We worden steeds geconfronteerd met boodschappen dat we iets ‘meer’ moeten. Het schijnt van belang te zijn dat wij steeds iets consumeren dat beter is, anders is, bijzonderder is, meer smaak heeft, nieuwer en duurder is dan daarvoor. Het is heel moeilijk voor de westerse mens om te bedenken dat iets ook wel een keer goed is.

Ook ik ben geconditioneerd door dit systeem en kan maar lastig invoelen hoe de wereld eruit zou zien als je het maximaliseren loslaat en gaat optimaliseren. Maar ik weet één ding zeker:  als we durven denken dat niet alles in geld is uit te drukken omdat er ook een uitruil van diensten kan plaatsvinden om de kwaliteit van leven te verbeteren, dan maken we een grote sprong voorwaarts.

Het is niet eenvoudig om onze manier van leven en denken los te laten, per slot van rekening doen we het al zo lang zo en zijn we geheel geconditioneerd. Maar het mooiste voorbeeld van hoe je een samenlevend systeem draaiende kunt houden op een gebalanceerde harmonieuze manier, ligt vlak voor onze snufferd: de natuur. Van dat perfect op elkaar aangesloten, optimaliserende, systeem kunnen wij nog het meeste leren.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

* Citaat uit: Profit beyond measure – Johnson & Broms (2000)

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Verbonden door de wind – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


15 april 2012

Dag 242: Verbonden door de wind

Vandaag lees ik in een artikel over een onderzoek betreffende de invloed van de klimaatsverandering op het leven van albatrossen. In eerste instantie lijkt het gunstig voor ze te zijn dat er meer windstromen ontstaan die naar de Zuidpool gaan. De vogels vliegen hierdoor sneller, winnen tijd, en hebben meer tijd om voor de eieren en kuikens te zorgen. Toch nog iets goeds over klimaatverandering? Helaas, deze positieve invloed lijkt maar weer een kort leven beschoren, want de verwachting is dat de winden nog harder zullen gaan waaien en dat bemoeilijkt het foerageren en het bereiken van de nestgronden juist weer.

In de Journal of Ecology rapporteren onderzoekers hoe het met de verspreiding van planten is gesteld als de windstromen veranderen. Ik had er nog niet eerder bij stil gestaan welke enorme invloed dat op ontwikkelend leven kan hebben. Door de aanwakkerende winden zouden zaden juist wel eens veel verder verspreid kunnen worden dan normaal. Het omgekeerde is ook waar: elders zou er minder wind kunnen zijn waardoor er geen verspreiding meer plaats vindt. De goede kant hiervan is dat er nieuwe natuur zou kunnen ontstaan, maar dat is tegelijk weer het nadeel, want dat brengt ter plekke een verschuiving teweeg in het aanwezige ecologische systeem.

Nu is dit in het ontstaan van de Aarde natuurlijk altijd zo gegaan, dat systemen gingen veranderen, door welke natuurlijke oorzaak dan ook. Maar het vervelende van de huidige klimaatverandering is nu net dat wij daar op onnatuurlijke wijze de oorzaak van zijn. Indirect ben ik verantwoordelijk voor wat er met die prachtige albatrossen gebeurt. Op grote afstand ben ik met hen verbonden en oefen daar invloed op uit. En zo blijkt maar weer: alles is met alles verbonden.

Ik kan maar geen positieve kant vinden van de klimaatverandering….

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verbinding leren voelen in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur

De eend bij de supermarkt – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


30 maart 2012

Dag 226: De eend bij de supermarkt

Een eend kijkt op haar dooie akkertje om zich heen terwijl ze niet ver van de ingang van een supermarkt ligt. Fietsen razen langs haar heen, mensen lopen langs, met en zonder supermarkt karretjes. Ze verblikt of verbloost niet. Ze ligt rustig, maar is alert en dat is knap in deze setting.

Letten op je omgeving terwijl je toch je eigen ding doet, is niet iedereen gegeven. Regelmatig ontmoet ik mensen in mijn praktijk die teveel focussen op wat anderen vinden, denken of doen. Dit zorgt voor stress omdat hun aandacht steeds naar buiten is gericht in plaats van naar binnen. “Maar dat is toch juist goed als ik voor anderen bezig ben en hen belangrijk maak?” zeggen ze dan. En natuurlijk is het goed om het andere mensen naar de zin te maken, of ze te steunen of te verzorgen, maar niet als je zelf niet meer aan bod komt. Je kunt veel geven als je zelf in harmonie bent en dus ook ontvangt. Dat hoeft niet per se van de persoon te zijn waar jij je aandacht op hebt gericht; je kunt ook ontvangen vanuit werk, sport of een hobby.

De eend is in harmonie met zichzelf en kan daarom de drukte om zich heen gemakkelijk tolereren. Ze doet me denken aan mijn Tai Chi leraar, die ik vele jaren geleden zag mediteren in een sportzaal terwijl er mensen vlak langs hem heen liepen of renden. Toen begreep ik niet hoe hij dat kon. Inmiddels wat wijzer geworden, snap ik dat het gaat om jezelf de ruimte durven geven en tot in je diepste kern op jezelf vertrouwen. Als je zover bent in je ontwikkeling dan kun je alles aan. Als ik naar de eend kijk, weet ik dat ik een heel eind ben gekomen, maar toch nog niet zover als zij.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Ik denk dat ik voel… – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


13 februari 2012

Dag 181: Ik denk dat ik voel……

Helaas, dat kan dus niet. Je kunt niet denken te voelen, je voelt óf je denkt. Het is een misverstand dat ik in mijn praktijk vaak tegenkom. Ik heb al vele malen betoogd in deze weblog hoe ons brein een handicap kan zijn. Het neemt namelijk veel te vaak voorrang en dwingt onze zintuigen naar de achtergrond. Zintuigen die we juist hard nodig hebben om ons duidelijk te maken wat goed en niet goed voor ons is. In plaats daarvan gaan er allerlei gedachten, overtuigingen en aannames met ons aan de haal. Met als resultaat dat we steeds verder van onszelf verwijderd raken.

Iedereen heeft wel eens een ervaring gehad waarbij er een gevoel naar boven komt maar er geen woorden voorhanden zijn, omdat het een onbekend gevoel is. Het onbekende zorgt voor twijfel en bij twijfel neemt het brein het over en verzint een excuus waarom het gevoel niet gevolgd moet worden. Met andere woorden: je twijfelt aan je eigen gevoel en neemt jezelf niet serieus.

Mensen zijn zelfs geneigd om te zeggen: “Ik voel dat wel zo, maar het is niet waar.” Ook dit kan niet. Je gevoelens, wat je natuurlijke zintuigen je vertellen, hebben altijd gelijk. Als je angstige gevoelens hebt bij een situatie, dan zijn die gevoelens echt. Dat zegt weliswaar nog niets over het daadwerkelijke gevaar dat er al dan niet is. Maar jij hebt angstige gevoelens en die heb je niet voor niets. Zijn er anderen in je buurt die jouw gevoelens onzin vinden door te zeggen: “ah joh, stel je niet aan, er is hier niks om bang voor te zijn,” dan is dat hun mening, en dat zegt niets over de werkelijke gevoelens die je hebt. Luister je toch naar de mening van een ander, dan luister je niet naar je eigen gevoelens. Helaas gebeurt dit vaker dan je denkt. Achteraf hoor ik vaak: “Ik voelde het, maar ik heb er geen acht op geslagen.” En dat is nu net wat we wel moeten doen: onze zintuigen serieus nemen.

De natuur in ons, onze zintuigen voor bijvoorbeeld gevaar, honger, dorst, plaats, temperatuur etc. geven aan wat er aan de hand is. De kunst is om naar deze informatie te ‘luisteren’ ofwel, om in contact te komen met wat je eigen lichaam aangeeft.

Een cliënt die een serie vervelende relaties achter de rug had, kwam ineens iemand tegen waarbij hij zich rustig en geborgen voelde. Deze gevoelens waren hem onbekend en hij maakte een einde aan de relatie. Allerlei gedachten spookten door zijn hoofd die hem het excuus gaven om niet naar zijn zintuigen te luisteren. “Dit voelt zo rustig, dat kan nooit iets worden want in het begin van een relatie moet toch alles onstuimig en wild zijn?” Zie je de overtuiging c.q. aanname van deze man? Wie zegt dat dit altijd zo moet zijn? Gelezen in een blad? Heeft iemand hem dat ooit verteld? Het zijn verhaaltjes die niets met de werkelijkheid van doen hebben, maar er wel voor zorgen dat je beslissingen neemt die niet op je gevoel gebaseerd zijn.

Leren vertrouwen op wat je natuurlijke zintuigen (je kunt het ook intuïtie noemen) je vertellen, brengt enorm veel wijsheid met zich mee. Hierdoor kan men de juiste beslissingen nemen vanuit de eigen authenticiteit. Niet omdat anderen er een mening over hebben, maar omdat je het zelf gevoeld en ervaren hebt. Daar kun je woorden aan geven. Niet andersom.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Vertrouwen begint bij jezelf


29-11-11

Dag 127: Vertrouwen begint bij jezelf

Deze ochtend genoot ik weer eens van het spel van mijn hond met de hond van de buren. De buurhond is vele jaren jonger dan die van mij en is dus speelser. Als een raket schiet ze op mijn hond af, en het hangt van mijn oudje af of er gespeeld gaat worden of niet. Zowel de buurvrouw als ik hebben nog nooit een signaal kunnen ontwaren dat mijn hond aangeeft, dat het spelen niet doorgaat of gestaakt moet worden.

Als het teken gegeven is dan houdt de buurhond ineens op en kijkt eens om zich heen wat ze dan zal gaan doen. Meestal gooit haar baasje dan een bal en zo is ze tevreden.  Het mooie hiervan is dat je geen enkele teleurstelling merkt; de buurhond zeurt niet oeverloos door, is ook niet kwaad als de mijne niet wil spelen. Ze neemt het voor kennisgeving aan en zoekt nieuwe manieren om zich te vermaken. Er is volledig vertrouwen tussen de twee honden en ze verbinden geen consequenties aan het niet willen spelen. Geen verborgen agenda’s, ze blijven in het hier en nu.

Dat brengt mij op het wantrouwen dat wij mensen steeds meer krijgen naar alles en iedereen om ons heen. Ik las gister een berichtje over wat je wel en niet kunt vertrouwen in de cosmetica industrie. In het artikel werden allerlei termen genoemd zoals ‘dermatologisch getest’ en ‘allergie vriendelijke parfum’, ‘parfum vrij’, ‘milieuvriendelijk’. Allemaal termen die we tegen kunnen komen op etiketten van crèmes, shampoos, make-up e.d. Helaas werd duidelijk dat we op deze termen niet kunnen vertrouwen. We moeten bijna chemici zijn om de rest van het etiket te snappen en te leren of het al dan niet goed voor ons is. Deze bedrijven hebben verborgen agenda’s: stickers plakken onder een ‘goede’ noemer om toch maar zoveel mogelijk te verkopen met vaak verbluffend weinig medeleven met de klant.

Ook leerde ik onlangs dat E621, u weet wel, die bekende E-nummers op voedingsmiddelen, een smaakversterker is waar muizen hersenbeschadiging van kregen. Wie weet dat nu eigenlijk en waarom wordt dat stil gehouden? Heus niet om je op een prettige manier te voeden, maar uiteraard om veel meer van te verkopen.

Voedingsproducenten,  cosmeticaproducenten (en zo zijn er nog wel een paar) kun je dus eigenlijk niet vertrouwen omdat ze maar aan 1 dingen denken: verkoop. Je kunt denken: ik vertrouw helemaal niemand meer. Maar dan zonder je je af van de rest van de wereld en doe je niet meer mee. Willen we gezond blijven dan zullen we een grote mate van vertrouwen moeten hebben in onze omgeving. Doen we dat niet dan verzuren we, zijn we boos, teleurgesteld, geïrriteerd, negatief en voelen we dat de hele wereld tegen ons is. Dat veroorzaakt stress.

Als we iets wantrouwen dan moeten we actie ondernemen om het weer te kunnen vertrouwen. Niet blijven zeuren en negativiteit blijven verspreiden, maar er iets aan doen, in het hier en nu. Niet alleen goed voor het vertrouwen in jezelf, maar zo draag je ook bij aan het vertrouwen in de gemeenschap.

Voor vertrouwen in de mensheid zijn er minimaal twee nodig. Voor vertrouwen in het algemeen kun je veel leren van de natuur. Kijk maar naar mijn hond en die van de buurvrouw.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal
Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de natuur: Ontzag in de melkput


28 november 2011

Dag 126: Ontzag in de melkput 

Al geruime tijd had ik een verzoek bij een locale melkveeboer lopen om eens mee te gaan met het melken. Gisteren ging mijn wens in vervulling: ik stond in de melkput! Een melkput is een soort open kelder waarin de boer heel eenvoudig alle handelingen kan verrichten om de melk te verkrijgen.

Als ik de koeien boven mij binnen zie komen, heb ik niets anders dan ontzag. Hun uiers zijn nu op ooghoogte, zodat je alles goed kunt overzien. Boven die uiers bevindt zich nog 500 kilo en dat dwingt respect af. Helemaal als de put volstaat met 8 koeien, 4 aan iedere kant.

Ik volg de handelingen van de boer, het schoonmaken van de uier, het voelen aan de spenen, het even met de hand melken om vocht en eventuele ongewenste bacteriën er vast uit te halen. Dan gaan de zuignappen er op en stromen de containers met grote snelheid vol. De dames eten ondertussen rustig hun droogvoer en gedragen zich alsof dit de normaalste zaak van de wereld is. Geen haast. Geen stress.

Ik moet even opzij springen omdat een dame zich even moet ontlasten, niet fris, maar het hoort erbij. Je weet meteen weer waarom de boer een overall aan heeft.

De meeste koeien zie ik ongeveer twintig liter melk afgeven, maar er is één dame die met gemak over de35 literkomt. “Een uitzondering,” hoor ik de koeienbaas zeggen, “dat komt vaker voor als ze net gekalfd hebben, maar deze heeft het altijd gedaan.” Petje af dus.

Als deze 8 klaar zijn worden de spenen nog even met jodium nabewerkt zodat het gaatje dicht gaat, om infecties te voorkomen. Ze geven geen kik, zo gaat het iedere dag, twee keer. Het hek gaat open en de dames kunnen terug naar de stal waar ze nog even mogen genieten van wat kuilgras.

Ze staan pas een paar weken op stal en moeten wennen aan het feit dat ze een aantal maanden niet naar buiten gaan. Ik heb het daar wel moeilijk mee, omdat ik ze zo graag buiten zie. Aan de andere kant kan ik begrijpen dat het voor het melken misschien een probleem is, als ze te koud zijn.

De boer wijst me op een koe die waarschijnlijk een kopstoot in de uier van een andere koe heeft gehad. Er komen bloedstolsels uit één van de spenen die er goed uitgeknepen moeten worden zodat de speen niet verstopt. Toch wordt de koe gemolken en 20 litermelk gaat zo het afvoerputje in. Ik hoor dat dit een aantal dagen kan duren voordat het weer goed is, en het kan dus makkelijk zijn dat er100 liter melk door het afvoerputje gaat. En voor de boer spoelt er dus geld weg. “Het hoort erbij.”

Na enige tijd heb ik het hele melksysteem door. Het gaat heel efficiënt en harmonieus. De koeien staan al in de rij voordat de boer gaat melken en geduldig wachten ze op hun beurt. Als deze dames in de zomer buiten staan en ik loop toevallig in de buurt dan weet ik precies hoe laat het is als ze in ganzenpas terug naar de boerderij lopen: 17.00 uur. Een kwartier tot half uur later worden ze gemolken. Ze hoeven niet opgedreven te worden (op een enkeling na, zo wordt mij verzekerd), ze komen vanzelf.

Vanmorgen pakte ik mijn perziken kwark uit de koelkast en deze heeft nog nooit zo lekker gesmaakt, nu ik weet wat er allemaal voor moet gebeuren. Ik voel me meer met jullie verbonden, grote zwart-witte dames. Dank voor al jullie werk!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Counselling in de natuur? klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Pulseer je wel genoeg?


20 november 2011

Dag 118: Pulseer je wel genoeg?

Het is weer de tijd van verkoudheden en griepjes. De afgelopen week heb ik zwaar gehoest en pas dan realiseer je je hoe fijn het is om gewoon adem te halen. (Al die heerlijke zuurstof die in de longen verdwijnt zonder dat daar een krampachtig gehoest door ontstaat, is echt fijn) Op een gegeven moment was ik zelfs bang om te diep in te ademen uit angst weer een enorme hoestaanval te krijgen. De normale natuurlijke pulserende werking van de ademhaling was volledig verstoord.

Het maakt mij nieuwsgierig naar de andere pulserende bewegingen in de natuur. En als je eens wat verder doordenkt, draait het in het leven allemaal om het proces van druk en loslaten, van stress en ontspannen, opkroppen en eruit gooien, eb en vloed, inademen en uitademen, intrekken en uitstrekken, trekken en laten vieren, extravert en introvert, yin en yang. Alles om ons heen maakt een pulserende beweging.

Met de economie gaat het dus niet anders: het kon niet op: verdienen en winst maken, groter worden, uitdijen en dan komt uiteindelijk de terugtrekkende kracht weer om de hoek en laat alles ineen krimpen. Het is een normale gang van zaken. What goes up, must come down. Zo natuurlijk als wat.

Toch hebben wij vaak moeite om toe te geven aan krimp (en helemaal met diëten, zelf willen we niet uitdijen maar moeten inkrimpen is een ramp). Onze rijkdom moet groeien, ons sociale netwerk moet ontwikkelen, ons ego kan groter, we moeten slimmer, beter en sneller worden, als het maar geen teruggang betekent. En het is juist zo gewoon. Op een dag als vandaag met dichte mist, wordt je ermee geconfronteerd dat de winter, de tijd van krimp en alle groei loslaten, eraan komt.

We gaan voorbij aan de normale pulserende werking van de natuur en daarmee van de aarde. We leven eigenlijk op een grote ademende bol waarin alles elkaar aantrekt en weer loslaat. Dus waarom is het dan zo moeilijk om te begrijpen dat de bekende boog niet altijd gespannen kan staan? Of dat je niet altijd maar kunt blijven trekken aan iets zonder het weer een keer los te laten Kennelijk moeten we leren om naar de krimpstand te komen en van daar uit weer op te bouwen.

De balans in het leven zoeken zit niet in het niets doen of alleen maar rust nemen, het zit in de perfecte samenwerking tussen inspanning en ontspanning, op alle vlakken, of het nu werk is of je relatie of je gezondheid.

Mijn voornemen voor deze week: onderzoeken hoe ik momenteel pulseer in het leven.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Leren hoe jij pulseert in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Wat groen kan doen voor de geest


17 november 2011

Dag 115: Wat groen kan doen voor de geest

Het is een donkere grijze dag vandaag, en het lijkt of mijn gestel zich daar helemaal aan aanpast: ik ben niet vooruit te branden. In mijn mailbox verschijnen weer reclame mailtjes met ‘Winterdepressie? 10 tips om het te voorkomen.’ Ik had er nog niet aan gedacht, na amper een week kou. Toch bekijk ik het mailtje even om naar de tips te kijken, en gelukkig! De eerste tip meldt dat het goed is om zoveel mogelijk naar buiten te gaan!

Gisteren zag ik ergens een bericht dat veel ouderen veel te weinig licht krijgen waardoor hun gemoed, maar ook hun gestel, achteruit gaat. Met koud weer komen zij natuurlijk veel te weinig buiten. Enerzijds omdat ze zelf de kou niet prettig vinden, anderzijds omdat niemand ze mee naar buiten neemt. Als ik zo eens kijk naar de ouderencentra hier in de buurt dan zijn er een aantal op dusdanige manier gebouwd dat het ook helemaal niet uitnodigt om naar buiten te gaan. Of er is helemaal geen groen maar alleen een grote parkeerplaats, of ze liggen langs een drukke weg, of er is wel groen maar er zijn geen paden waar ze zich goed overheen kunnen bewegen. Dergelijke gebouwen zijn er wel neergezet, maar er is geen rekening gehouden met natuurlijke recreatie ruimte.

Natuurlijke elementen hebben vaak terrein verloren. En nu zitten we met de gebakken peren. We moeten naar buiten om onze winterdepressie tegen te gaan, we moeten opa en oma mee nemen uit het bejaardentehuis want dat is goed voor ze en de kinderen moeten in een natuurlijke omgeving spelen. Hoe doe je dat als het dichtbij niet voorhanden is? Inderdaad, met de auto er op uit en vervolgens in de file komen omdat meer mensen dat bedacht hebben. Daar word je alleen nog maar depressiever van.

Ik heb het geluk te zijn opgegroeid in een dorpje met veel natuur erom heen. Grote veenplassen met veendijken ertussen waar je in zomer en winter kan wandelen en schaatsen als er ijs ligt, en zwemmen in de zomer. Ik hoefde maar 5 minuten te lopen om in een prachtig natuurgebied te zijn. De meeste kinderen van mijn leeftijd waren buiten te vinden. Ik ben heel blij dat ik zo heb mogen opgroeien (en nog blijer dat ik me weer in een zelfde situatie bevind na 20 jaar in de stad te hebben gewoond).

Het verschil van wat groen kan doen met de geest werd me duidelijk toen ik het verschil voelde in werken op de zesde verdieping in Amsterdam met uitzicht op Havens West met veel schepen en kranen, maar ook op veel water en ruimte, en het verschil met werken op de derde etage van een gebouw met alleen uitzicht op andere gebouwen en verkeer. Bovendien kon je er de lucht niet eens zien vanaf de werkplek. Het is denk ik niet moeilijk te raden waar ik me beter voelde. Er gaat niets boven echt buiten in de natuur zijn, maar het uitzicht op natuurlijke elementen doet ook al veel.

Kortom: zoveel mogelijk naar buiten om de winterdepressie tegen te gaan en neem opa en oma en de kinderen ook gelijk maar mee! Iedereen blij.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 
Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Verslaving? Laat je zintuigen je naar buiten lokken


14 november 2011

Dag 112: Verslaving? Laat je zintuigen je naar buiten lokken

Als ik mensen vraag: “Waarom is het leven op vakantie beter? Dan krijg ik de volgende antwoorden die in twee categorieën op te splitsen zijn:

Negatief:

–         ik hoef niet meer aan thuis te denken

–         ik heb niet al die verantwoordelijkheid meer

–         ik hoef niet naar mijn werk

–         ik hoef de kinderen niet overal naartoe te brengen

–         ik hoef geen eten te koken

–         ik heb geen huishouden te runnen

–         ik hoef niet vroeg op te staan

 

Positief:

–         ik ben lekker de hele dag buiten

–         ik ben veel dingen aan het bezichtigen

–         ik eet lekker buiten

–         ik maak lange bergwandelingen

–         ik feest de hele nacht en lig dan lekker de hele dag op het strand

–         ik ga iedere avond uit eten

–         ik doe alleen wat ik leuk vind

En ga zo nog maar even door. Als je het eerste lijstje bekijkt dan benauwt het je meteen. Dat is de gevangenis die je wilt ontvluchten. Kijk je naar het tweede lijstje dan voel je je meteen ontspannen en denk je misschien terug aan een leuke vakantie die je hebt gevierd.

Opvallend is dat alle negatieve dingen niets met ‘buiten zijn” te maken heeft. De conclusie die je daaruit kunt trekken is: het veel buiten vertoeven, op welke manier dan ook, heeft een ontspannend effect op de mens.

Eenmaal weer thuisgekomen vallen we weer terug in het oude ritme en sluiten we ons weer op in huizen, kantoorgebouwen, auto’s, treinen, sportscholen en gymzalen, en wandelen we hooguit met de hond een uurtje per dag en wat langer met de kinderen in het weekend. Veel mensen zoeken dan naar een substituut voor dat prettige gevoel dat ze op de vakantie hadden. Ze denken het te vinden in teveel eten en drinken, teveel kopen, teveel achter de computer zitten gamen of chatten of veel uitgaan en niet te vergeten: door het gebruik van drugs.

Het gaat natuurlijk allemaal om het bevredigen van de zintuigen. Logisch, want we zijn van nature zintuiglijke wezens. Als we op vakantie zijn dan resetten onze zintuigen zich automatisch. De zintuigen verbinden zich weer met datgene waar ze vandaan komen, de natuur, en dus voelen we ons automatisch beter, relaxter en in balans. Onze zintuigen komen dus het allerbeste tot uitdrukking als we buiten zijn in een natuurlijk omgeving. Dan worden verbindingen gemaakt en komt het gevoel ‘een deel van het geheel te zijn’ en ‘echt te leven’ naar voren.

Het heeft dus niet echt zin om langdurig op artificiële wijze te proberen de zintuigen te bevredigen, want dit is nooit afdoende. Men blijft dan zoeken naar ‘meermeermeer’ en zo ontstaan verslavingen.

De zintuigen voldoening geven helpt dus als je het natuurlijke stukje vakantie incorporeert in het dagelijkse leven. En daar hoef je niet eens spectaculaire landschappen voor te hebben dat kan ook een parkje, een bos of het strand zijn.

Wordt vervolgd.

 

Francoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Veertigers in het levensweb


7 november 2011

Dag 105 : Veertigers in het levensweb

Afgelopen weekend las ik een ingezonden opinie artikel in dagblad Trouw waarin Marc van Oostendorp, werkzaam bij het Meertens instituut, schrijft over de veertigers van nu. Ofwel, over mensen die in de jaren ‘60 geboren zijn. Hij beschrijft hun gemakzucht, hun hang naar het comfortabele en het niet nemen van eigen verantwoordelijkheid. De veertigers zouden teveel aan het handje lopen van de voorgaande generatie, de babyboomers, en geen eigen inbreng hebben.  Ik ben ook zo’n veertiger en ik zou dus ingedut en ingekakt zijn en het allemaal maar voor lief nemen en geen vechtlust hebben voor idealen.

Juist gister schreef ik (volgens Oostendorp (43) communiceert onze generatie heel goed, waarvoor dank) over de enorme geestdrift bij mensen in het natuur en milieu gebeuren. Voor vrouwen als Esther Ouwehand enMarianne Thieme (Partij voor de Dieren) die het met zijn tweeën opnemen tegen de gevestigde, altijd naar geld kijkende orde, neem ik mijn petje af. Beiden zijn geboren in de jaren ’70. Zou dat nu echt het verschil maken?

Ik vraag me af hoe generatie Nix heeft kunnen ontstaan. Alles heeft met alles te maken, dus zou het dan zijn dat onze ouders iets te strijdlustig waren en hebben wij daar een afkeer van? Hebben we teveel stakingen en demonstraties meegemaakt in onze jeugd waar we een hekel aan hebben gekregen? Waren onze ouders te schreeuwerig en distantiëren wij ons daar nu van?

Als ik het goed bekijk en terugdenk aan mijn lagere school jaren waarin ik verantwoording nemen geleerd zou moeten hebben, dan zeg ik: Nee, dat heb ik niet geleerd, en is ook niet vanuit het onderwijs gestimuleerd. We moesten vooral ‘volgen’. En op de middelbare school ging het eigenlijk al niet anders. Het is een beetje een kip/ei verhaal dus. Komt het nu dat wij Nix’ers zelf apathisch zijn, of zijn we apathisch gemaakt door onze plek in het geheel?

Alle mensen, of het nu actievoerders en proactievelingen zijn of niet, hebben hun plaats in het levensweb. Net als in natuurlijke ecosystemen heeft iedere actie een tegenreactie.  Misschien zou je dan kunnen zeggen dat de veertigers de tegenreactie zijn op de actievoerende hippies die onze ouders geweest zouden kunnen zijn. Onze kinderen zijn dan weer een reactie op onze terughoudendheid en zijn wellicht strijdlustiger.  En dus denk ik dat de veertigers van nu wel degelijk hun eigen functie hebben in het web hebben. Niets is hier voor niets op aarde.

Wellicht praat ik hiermee mijn plek in het web goed. Maar ik durf er best voor uit te komen dat ik het lef van de Occupy’ers niet heb om op het Beursplein te gaan zitten in een tentje. En toch steun ik ze van harte. Op mijn eigen manier doe ik mijn best om een steentje bij te dragen tussen mijn werkzaamheden door. Ben ik dan nog steeds zo’n gezapige veertiger en speel ik maar een marginale rol door te communiceren over ideeën, verandering en evolutie in plaats van op de barricade te staan?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in het web klik hier

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Universele Verklaring van de rechten van de Aarde


1 november 2011

Dag 99 : Universele verklaring van de rechten van de Aarde

Je kunt je zo gemakkelijk verliezen in het internet, van het één surf je naar het ander, en het één is nog interessanter dan het andere. Doodmoe word ik ervan. Het staat me soms ook gewoon tegen door de enorme hoeveelheid informatie die op je af komt (en daar draag ik zelf ook nog eens aan bij).

Als je goed zoekt is het heel goede informatie, waar je blij van wordt omdat je merkt dat anderen met hetzelfde bezig zijn als jij. De herkenning geeft voldoening. Maar dat betekent wel dat je door een brij van minder goed ‘passende’ informatieverstrekkers heen moet.

Vandaag vond ik een klein pareltje in het woud der informatie dat in 2010 aan mijn aandacht was ontsnapt: De universele verklaring van de rechten van de aarde. Het is helaas nog niet in het Nederlands vertaald maar een aantal punten zijn het waard om hier toch even weer te geven.

In artikel 1 (lid 1 t/m 7) wordt duidelijk beschreven wie en wat de Aarde is en wie/wat er toe behoort.

In artikel 2 worden de rechten beschreven zoals:

–         het recht om te leven en te bestaan

–         het recht om gerespecteerd te worden

–         het recht op water als een bron van leven

–         het recht op een schone lucht

–         het recht om vrij te zijn van vervuiling, vergiftiging en radioactiviteit

–         het recht om hersteld te worden volgens de letter van deze verklaring in geval van verstoring door menselijke bedrijvigheid

etc.

En in artikel 3 worden de verplichtingen van de mens aan de Aarde opgesomd, zoals ander andere:

–         ieder mens is verantwoordelijk voor het respectvol behandelen en in harmonie leven met de Aarde

–         ieder mens moet deelnemen aan het leren, het analyseren, het interpreteren en communiceren over hoe te leven in harmonie met de Aarde, zoals opgesteld in deze verklaring

–         ieder mens moet garanderen dat de schade die is toegebracht aan de Aarde door menselijk geweld, rechtgezet wordt en dat zij die er verantwoordelijk voor zijn verplicht zijn om de schade en daarmee de gezondheid van de Aarde te herstellen

etc.

Hoe kun je het hier niet mee eens zijn? Als alle mensen op aarde deze verklaring al op jonge leeftijd zouden meekrijgen in opvoeding, dan vraag ik me af wat de resultaten daarvan zouden zijn op de lange termijn. Ik zou toch denken dat het echt wel iets teweegbrengt, ware het niet dat het vooral in de praktijk toegepast dient te worden. Voorlopig zijn dit alleen nog maar woorden in een verklaring. Het ‘walk the talk’ is onontbeerlijk, en daarvoor is het nodig dat we letterlijk voeling houden met onze omgeving. Eerst voelen hoe iets ervoor staat en dan de woorden eraan koppelen. Maar het bereiken dat deze universele rechten door de VN geaccordeerd zouden worden, is de allerbelangrijkste stap.

Klik hier voor de weblog van de organisatie

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de natuur: Eenzaamheid en gevoel voor de roedel


23 oktober 2011

Dag 90: Eenzaamheid en gevoel voor de roedel

Het zich echt verbonden voelen met anderen is steeds verder te zoeken, ondanks de social media. Het mag misschien lijken dat deze vorm van media het eenzaamheidsgat overbrugt, en dat zal het ook ten dele doen, maar waarom voelen dan zoveel mensen zich toch alleen? Waarom zijn er zoveel datingsites waarin mensen zoeken naar die ene betekenisvolle verbinding? Honderd vrienden op Facebook en dan nog op een datingsite de ware zoeken. Wat gaat hier fout?

Ik ben van mening dat dit komt omdat we het ‘gevoel voor de roedel’ zijn kwijtgeraakt. Overal zie je dat families (roedel) verstoord worden doordat het natuurlijke gevoel van wat het beste is voor de groep als geheel ontbreekt. Door egocentrisme en individualisme ontstaat er geen familieweb.

In een mooi artikel in Happinez (uitgave ‘Dankbaarheid’), beschrijft cabaretier Lenette van Dongen het geluk van Bhutan, waarin het Bruto Nationaal Geluk belangrijker wordt gevonden dan het Bruto Nationaal Product. In Bhutan zijn cultuur en familieverbanden belangrijk, maar niet zonder evenwichtig leven met de natuur. “Hier geen ‘ik’ boven alles” schrijft ze. De koning van Bhutan is leidend in het zorgen dat het BNG blijft bestaan. Hij heeft dus duidelijk gevoel voor de menselijke roedel maar ook voor de verbondenheid van die roedel met de omgeving.

Iedere hondenroedel heeft een leider. Dat is niet noodzakelijkerwijs de sterkste of de brutaalste. Zeer waarschijnlijk is het de hond die het beste voor heeft met de hele groep, die weet waar de groep het beste mee gediend is en zorgt dat iedereen zijn natuurlijke plek inneemt. Dan voelt ook iedereen zich verbonden met de groep, omdat het in die groep goed toeven is, er voor elkaar gezorgd wordt en iedereen zich verantwoordelijk voelt voor het geluk van allen.

Als er teveel ‘heersers’ willen zijn, teveel mensen die alleen aan het geluk van zichzelf denken, dan kan er simpelweg geen saamhorigheid ontstaan. Deze mensen verbinden zich niet met anderen, maar sluiten zich juist af. Hoe meer egocentristen er rondlopen, hoe minder echte verbindingen gemaakt worden en hoe groter de eenzaamheid.

De mens is van nature een wezen dat verbinding zoekt. Alles op aarde zoekt verbinding met iets. Of het nu de bij is die verbinding wil met de bloem, of een zaadje dat verbinding zoekt met de aarde, of de mens die verbinding zoekt met zuurstof: alles bestaat omdat het verbinding met iets anders zoekt.

Het echt ontmoeten van elkaar, het in den lijve spreken met elkaar zonder tussenkomst van tweets, chats, e-mails, whatsapps, het echt willen weten hoe het met de ander gaat en de intentie hebben om het voor de ander ook plezierig te maken, dat zijn belangrijke ingrediënten die onze samenleving ontbeert. Het meedenken met mogelijkheden voor het geluk van het geheel, in plaats van alleen dat van jezelf, dat is waar het om draait bij verbinding maken en je opgenomen voelen in de roedel.

Dat het mogelijk is om op dergelijke wijze te bestaan in onze wereld bewijst niet alleen Bhutan, maar bewijzen ook de talloze leefgemeenschappen (bijv. Damanhur) die in de westerse wereld ontstaan zijn en waarvan er steeds meer komen. Als we weten wat er nodig is, laten we dan werken aan het gevoel voor het geheel, de enige weg naar ons geluk.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Opnieuw leren verbinden met het geheel? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Als de natuur zou staken


21 oktober 2011

Dag 89:  Als de natuur zou staken

Wij besluiten vrij eenvoudig dat we even een stukje aarde uitgraven, of her en der wat omhoog pompen, ergens iets overheen spuiten of iets omhakken. Allemaal dingen die inbreuk maken op de Aarde. Stel je eens voor dat het ook zo gemakkelijk voor de natuur zou zijn om eens iets radicaals te beslissen: bijvoorbeeld door te besluiten dat ze eens een jaar niet meer meedoen: Vogels besluiten om eens niet te gaan zingen, krokussen, tulpen en allerlei gewassen beslissen gezamenlijk om nu eens niet op te komen. De koeien houden collectief op met melk geven en de bomen houden de kooldioxide vast en zetten het maar eens niet om in zuurstof. Een collectieve staking van de natuur, als straf voor ons respectloze gedrag naar de Aarde. We zouden het niet overleven.

We mogen ons dus gelukkig prijzen dat de natuur zijn werk blijft doen, zij het in minder glorieuze staat dankzij onze vervuilende gewoonten. Het zegt iets over hoe organismen steeds weer zoeken naar de mogelijkheid om zich in hun essentie te uiten en te ontwikkelen, zonder te vervuilen, te misbruiken of te mishandelen.

Als wij opnieuw zouden leren om in onze essentie te blijven, te leven en te werken, dan zouden we veel gelukkiger zijn. Maar wij verlaten onze kern door te luisteren naar verhalen die door de mens zijn bedacht. Dat kunnen verhalen zijn die we zelf maken en die niet noodzakelijkerwijs op waarheid gebaseerd zijn, of overtuigingen die we opgedrongen hebben gekregen door ouders, leraren of werkgevers. Zo kunnen we onbewust valse identiteiten hebben aangenomen door invloed van buitenaf. Allerlei overtuigingen en gedachten hebben laagjes om ons heen gemaakt waardoor we heel ver zijn komen te staan van wie we in essentie zijn:

–         organismen die zich verbonden voelen met de groep

–         organismen die het beste in elkaar naar boven willen halen voor gewin van beiden

–         organismen die open naar elkaar kunnen zijn wat betreft behoeften

–         organismen die betrokken zijn bij elkaars welzijn

–         organismen die eigen verantwoordelijkheid nemen voor het welzijn van de groep

Mensen die kunnen leven vanuit die essentie zijn gelukkige mensen. Ze richten hun leven in om niet te labellen, te veroordelen en te bekritiseren. Omdat de natuur die (ratio) verhaaltjes en overtuigingen allemaal niet gebruikt maar uitgaat van de zintuigen, besluit deze toch altijd weer te groeien. Organismen kunnen niet anders dan deel uitmaken van het grote geheel en datgene volgen dat hen aantrekt. Zij hebben de ander nodig en de ander heeft hen nodig. Daarom gaat de natuur niet in staking. Het werkt vanuit een onvoorwaardelijkheid: vanuit liefde verbinden met de omgeving. Graag geven om evenredig te mogen ontvangen.

Wat zou de wereld anders zijn als we de balans hervinden tussen nemen en geven.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Onder begeleiding verbinding leren maken met de natuur? klik hier

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen