Tagarchief: biomimicry

Moedig een eeuwenoude inefficiënte denkwijze loslaten – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


20 augustus 2012

Dag 362: Moedig een eeuwenoude inefficiënte denkwijze loslaten

Het afgelopen jaar ben ik tegen de mooiste natuuroplossingen aangelopen. Niet alleen wat zij ons aan persoonlijk welzijn te leren heeft, maar ook hoe we de wereld schoner kunnen maken met op de natuur-gebaseerde ontwerpen.

Zo leerde ik op dag 18 dat we van schimmels kunnen leren hoe we de meest efficiënte routes kunnen maken. Op dag 262 begreep ik dat de mens alles moet verhitten en bewerken, met enorme hoeveelheden energieverbruik, terwijl de natuur dat zelf kan, zonder veel energie op te souperen. Bijvoorbeeld mosselen die het allersterkste cement op natuurlijke wijze en met minimale inspanning maken. Stel je eens voor dat we al die kolen, al die kernenergie niet meer nodig hebben omdat we energie op natuurlijke wijze maximaal kunnen benutten!

De life’s principles, opgesteld door het Biomimicry Institute, haalde ik op dag 13 al aan. Het belang van dichtbij produceren met de meest van nature voorhanden zijnde middelen, op een niet vervuilende en niet rovende wijze, is onze enige toekomst.

Om op een nieuwe wijze te gaan ontwerpen en leven moeten we het een en ander loslaten. Allereerst mag het idee dat grondstoffen onuitputtelijk zijn (en afval nu eenmaal een gegeven is), de laan uit. Deze eeuwenoude overtuiging moet plaatsmaken voor een veel harmonieuzer gedachtegang. Het nieuwe uitgangspunt moet zijn: hoe kunnen we produceren zonder te vervuilen en hoe kunnen we alles weer hergebruiken met zo min mogelijk energieverbruik, voor het welzijn van zowel mens als natuur?

Natuurlijk is dit een enorme ommekeer in denk- en werkwijze. En dit geldt niet alleen voor het produceren van iets, maar ook voor hoe de mens daarvoor klaargestoomd wordt. Het loslaten van de oude wijze van educatie (iedereen wordt nog altijd opgeleid om in een eeuwenoud productieproces te gaan werken) hoort daar ook bij. Ofwel: waar wij ons leven op gebaseerd hebben, moet veranderen voor het welzijn van iedereen.

Het moge duidelijk zijn dat rigoureuze van bovenaf opgelegde politieke systemen (dictatuur of communisme) uiteindelijk niet werken. Het gaat om het geloof van binnenuit, bij ieder mens, dat het anders moet en kán. Dat niet alleen de Amerikaanse democraten, maar iedereen ter wereld zegt: “Yes we can!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verandering van binnenuit bewerkstelligen? Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is te verkrijgen bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Geduld, tijd en zintuigen als bewezen concept – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


7 augustus 2012

Dag 349: Geduld, tijd en zintuigen als bewezen concept

Eén van de meest frustrerende momenten in alle science fiction films en series, is wel het moment dat de tegenstander een cloaking device gebruikt. Dit zorgt ervoor dat het ruimteschip opgaat tegen de achtergrond en dus onzichtbaar wordt. Een perfect verdedigings- en aanvalsmiddel. Dit trucje is uiteraard afgekeken in de natuur. De bekende kameleon bewijst dat het aanpassen van zijn huid aan de omgeving als uitstekende dekmantel werkt. Bovendien kan hij zichzelf onzichtbaar opstellen voor mogelijke prooien. Een goed design! Wij moeten er heel wat voor doen om niet op te vallen in een omgeving. Jagers en militairen passen hun kleding aan en besmeuren hun gezicht. Knappe visagie kunstenaars kunnen met make-up ook heel wat bereiken. Voor de mens moet het van buitenaf komen.

Hoe fenomenaal is het toch dat een organisme zelf in staat is om van vorm of kleur te veranderen als dat nodig is? Het kevertje (familie van de bladhaantjes) op deze foto is wel heel bijzonder. Door vloeistof te reguleren in zijn lichaam, is hij in staat van kleur te veranderen. Helemaal zelf uitgevonden en geperfectioneerd. Het moet gezegd, dit zal niet van de één op de andere dag ontstaan zijn. Misschien heeft de soort er wel miljoenen jaren over gedaan om tot deze versie te evolueren.

Alleen die gedachte al, dat iets zo lang in beslag kan nemen, dat is voor ons bijna niet te bevatten. Wij willen snel resultaat. Snelle veranderingen, snel een doel bereiken, het had gisteren klaar moeten zijn etc. Hierin laten we ons te vaak leiden door gedachten en overtuigingen. En daarmee maken we helaas ook snel fouten.

Wanneer we beter aanvoelen wat een situatie daadwerkelijk nodig heeft, en niet tot allerlei overhaaste conclusies komen, dan lopen we het juiste pad. Benodigdheden: geduld, tijd en zintuigen. Helaas niet onze sterkste kant. De zintuigen wakker schudden is nog het eenvoudigst. Het leren om niet alles in één mensenleven te willen bewerkstelligen, vergt wat meer oefening.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Ontspannen de zintuigen ruimte leren geven? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Niet te evenaren natuurlijke perfectie – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


12 juli 2012

Dag 324: Niet te evenaren natuurlijke perfectie

Vier kleine boerenzwaluwen zitten op de rand van de dakgoot. Bijna exact dezelfde hoeveelheid ruimte zit er tussen hen en al gauw wordt duidelijk waarom. Zo kunnen pa en moe rustig landen om hun kinderen te voeren. Ik bekijk ze een tijdje zowel vanuit de tuin, als vanachter het raam van de dakkapel waar ik prachtig uitzicht op ze heb. Ze houden de lucht scherp in de gaten, want daar kan ieder moment een bron van voedsel aankomen. Indutten is er niet bij! Pa en moe vliegen af en aan, rakelings langs het huis scherend. Een prachtig natuurlijk systeem voltrekt zich voor mijn ogen.

We denken op technologisch gebied al heel wat te kunnen, maar vergeleken bij wat de natuur kan, is het eigenlijk een lachertje. Gisteren werd ik pijnlijk geconfronteerd met onze menselijke onkunde. Ik kreeg te horen dat het sterftepercentage van voornamelijk babymezen en babyvinkjes nog altijd vrij hoog is in het vogelhospitaal. En dat zit hem voor een groot gedeelte in de voeding. Niet alleen in de soort van voeding, een speciaal geprepareerd mengsel, maar ook in de frequentie van voederen. Vogelmaagjes moeten aan de gang blijven anders sterft er weefsel af en verkleven de darmpjes. Vrijwilligers doen allemaal hun uiterste best om met alle liefde en geduld de kleintjes te voeren, maar met onvoldoende resultaat.

De natuur overtroeft ons nog altijd en dat is niet zo gek. Wij lopen hier nog niet zo lang rond maar denken alles te weten. De natuur heeft al zo’n slordige 3.8 miljard jaar de tijd gehad om systemen te perfectioneren. Een beetje eerbied is dus wel op zijn plaats. Maar leergierigheid ook! (Gelukkig is er de Biomimicry Guild die zich hier op hoog niveau mee bezig houdt)

Met verwondering kijk ik naar de zwaluwen in mijn dakgoot en hun perfect gevormde vleugels waarmee ze straks zelf over de weilanden scheren. Allemaal niet op de tekentafel bedacht, maar vanuit het beestje zelf vormgegeven. Daar word je toch even stil van.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Bewust worden van het bijzondere van je leven? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur

Natuur en religie – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


11 juni 2012

Dag 295: Natuur en religie

Is het niet fijn als gevoelens over de natuur steeds weer bevestigd worden? Als je goed in je vel zit, heb je die bevestiging natuurlijk niet nodig, maar toch geeft het je een duwtje in de rug. Voor mij is dat duwtje deze quote van meesterarchitect Antoni Gaudi:

“The great book, always open and which we should make an effort to read, is that of Nature.”

Gaudi had het helemaal begrepen wat mij betreft. Niet alleen maakte hij gebruik van de vormen en kleuren in de natuur, maar hij keek ook naar de structuren. Hij bestudeerde hoe organische materialen waren opgebouwd. Misschien was hij wel een biomimicist avant la lettre.

Om zijn ideeën in volle glorie te zien, is een bezoek aan de Sagrada Familia in Barcelona verplicht. De pilaren in de kerk doen denken aan een bos, niet alleen qua vorm maar ook qua lichtval. Ik ben niet religieus, maar al zittend in de kerk en het spel van licht en vormen aanschouwend, krijg ik toch een spirituele ervaring. En het mooie is dat mensen met andere religies hier ook verwonderd en geïnspireerd rondwandelen. Is het uiteindelijk dan niet onze liefde voor de natuur die ons allemaal samenbrengt?

Onszelf verbinden met de natuur en de wijsheid daarvan verwerken betekent niet dat we weer in een grot moeten gaan wonen of rond moeten rennen in een berenvel. Het betekent dat we de kennis van de natuur, hoe deze keer op keer in staat is om tot ingenieuze oplossingen te komen, moeten gebruiken om ons leven niet alleen te verbeteren maar ook de vervuiling een halt toe te roepen. En voor mij is nog de beste bijkomstigheid dat natuurlijke vormen zo mooi zijn en een goed gevoel van ‘thuis komen’ oproepen.  Aan dat laatste hebben we allemaal behoefte. We kunnen het zoeken in werk, geld, faam, materie, drank en drugs: uiteindelijk willen we allemaal thuis komen en verbondenheid met het Al voelen. Pas dan kunnen we een intens gelukkig mens zijn.

Ik hoop van harte dat ik het nog mee mag maken dat de Sagrada af is Ze denken dat het met 22 jaar zou moeten kunnen. Dat zou ik moeten redden. In de tussentijd mogen er wat mij betreft vele architecten en designers opstaan die ook het grote boek van de natuur lezen, net als Gaudi.

Wordt vervolgd.
Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ik heb een droom… en haast – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


18 mei 2012

Dag 273: Ik heb een droom… en haast

“I have a dream.” Zo begon Martin Luther King ooit zijn beroemde toespraak, waarin hij droomde van een gelijkheid van rassen. Ik bewonder hem voor zijn enorme gedrevenheid waarmee hij zijn visie verkondigde. Hoewel het rassenprobleem nog lang niet uit de wereld is, is zijn visie wel uitgekomen. Vier jaar geleden alweer werd de eerste zwarte Amerikaanse president gekozen. Pas vijfenveertig jaar na het uitspreken van de droom werd deze mijlpaal bereikt. Grote veranderingen vergen tijd. Veel tijd.

Ik heb ook een droom. Misschien duurt het nog wel langer voordat deze uitkomt. Toch geloof ik er in en laat ik het dus niet los.

Ik droom dat de mens respect gaat tonen voor de natuur, omdat wij ons leven aan haar te danken hebben.

Ik droom dat ooit wetenschap, technologie en design zo ver doorontwikkelen dat ze onderdeel uitmaken van de natuur, in plaats van dat ze haar onderdrukken, beroven, vervuilen en vernietigen.

Ik droom dat men de wijsheid van de natuur serieus gaat nemen en op grote schaal gaat leren van de oplossingen die de natuur al heeft gevonden.

Ik droom dat de lucht weer schoon zal zijn voor onze achterachterkleinkinderen, het water gezond en de bodem vrij van vergif.

Ik droom dat ieder mens weet welke invloed hij op het grote ecologische systeem uitoefent en rekening houdt met het feit dat alles met elkaar verbonden is.

Ik droom dat de mens leert van natuurlijke systemen hoe hij goede relaties kan onderhouden met andere mensen.

Ik droom dat de economie en levensinstelling van de mensen ooit gebaseerd zal zijn op onderling respect en samenwerking en niet op het vergaren van zoveel mogelijk bezittingen ten koste van elkaar.

Tenslotte droom ik dat de transformatie en herstel van de Aarde veel eerder zal plaatsvinden dan over vijfenveertig jaar. Want zoals we er nu voor staan is haast geboden.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Natuur verbruikt zo min mogelijk energie – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


6 mei 2012

Dag 262: Natuur verbruikt zo min mogelijk energie

Ik ben een fan van het gebruiken van natuurlijke manieren om menselijke objecten vorm te geven. Het laten groeien van verpakkingen, of het eetbaar maken ervan, zijn maar een paar voorbeelden van ideeën die mijn waardering oogsten omdat de ontwerpers het oude systeem durven loslaten. Zoals Janine Benyus van de Biomimicry organisatie zegt: “No more heat, beat and treat,” of wel niet langer verhitten, slaan en bewerken. De natuur heeft al allerlei manieren gevonden om vormen te maken, kleur te geven en dat allemaal zonder te verhitten, te slaan, of te bewerken. De natuur doet het in groeiprocessen.

Vandaag werd ik aan natuurlijke processen herinnerd omdat ik een bos lelies moest weggooien die was uitgebloeid. Bijna twee weken hebben ze op de eettafel gepronkt. Maar dan komt het onvermijdelijke moment dat de blaadjes vallen, inclusief de meeldraden. En in die laatstgenoemden zit het venijn.

Een ieder die met lelies te maken heeft gehad weet dat deze meeldraden als geen ander kleur achterlaten op je tafel, tafelkleed, of stoelen. Ik wist dat gelukkig, maar moest toch met de handen de meeldraden uit de richels op mijn tafel vissen, met als gevolg: gele vingers.

Je kunt flink boenen, maar het gaat er niet snel af. Uiteindelijk slijt het na een paar dagen, maar nu lijkt het alsof er een oude henna beschildering op mijn handen heeft gezeten. Die meeldraden zijn een samenwerking van atomen die het wel met elkaar zagen zitten. Zonder enig verhitten of toevoegen van chemicaliën zijn ze in staat die kleur te maken. Dat is knap.

Mosselen die zelf lijm maken om aan een steen te blijven plakken, is ook knap. Oesters die parels maken, ook knap. Schelpdieren die hun schelp maken, ook een leuk staaltje vakwerk. En dat allemaal met gebruik van zo min mogelijk energie. Dat is nog het meest knappe.

Ik ben blij dat er steeds meer ontwerpers komen die inzien dat het niet altijd met een hoop energie gepaard hoeft te gaan. En als dat toch moet, dan maar met alternatieve energie zoals wind, zon of water.

De mens leert het wel, helaas een beetje traag.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

Ontwerpen met de natuur als basis – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


14 april 2012

Dag 241: Ontwerpen met de natuur als basis

Onlangs reed ik door het Hollandse landschap toen ik besefte dat ik de moderne windmolens eigenlijk heel storend vind. Ik ben helemaal voor alternatieve energie, van mij mogen we vandaag nog ophouden met olie en gas te verbruiken, maar toch heb ik moeite met die molens. Grote witte metalen monsters in een groen landschap, dat zijn ze eigenlijk. Geen wonder dat er tegen geprotesteerd wordt als je zo’n ding ineens in je achtertuin krijgt (en dan heb ik het nog niet eens over het geluid). Gelukkig zijn er meer mensen die dit ook vinden.

Steeds meer designers gaan zich bemoeien met hoe wij onze industrie vormgeven en proberen natuurlijker vormen te introduceren. Vormen die, zo blijkt uit vele onderzoeken, prettiger door de mens worden ervaren. Een mooi voorbeeld is het Windstalk concept van Atelier DNA:

Ook deze sprieten bewegen met de wind mee en wekken energie op, maar ze hebben lang niet zo’n desastreus effect op het uitzicht. Je zou je nog in een bos kunnen wanen.

Nog een mooi voorbeeld is het FERN project, dat zonnecollectoren in de vorm van reuzenlibellen voor een landschap bij Dubai heeft ontworpen. Niet alleen zien ze er fraai uit, ze leveren ook nog schaduw in dit woestijngebied. Goed voor mens, dier en plant. Ook deze energie-opwekkers steken af bij de hoofdzakelijk zanderige omgeving. Maar toch word ik hier veel blijer van. Het voelt op een of andere wijze ‘zachter’ aan, minder ingrijpend voor het oog of voor het esthetische zintuig.

Voor mij is deze mix van natuurlijke energie en natuurlijke vormen ideaal. Nu nog al die vreselijke kantoor- en magazijn gebouwen langs de snelweg andere vormen geven. Daar zou ik nog blijer van worden!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

#Onderwijs: Hoe vorm je een roos om tot een aardbei? 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


3 april 2012

Dag 230: #Onderwijs: Hoe vorm je een roos om tot een aardbei?

Toen ik gisteren nieuwsberichten bekeek, zag ik het bericht dat de minister van onderwijs vindt dat de ‘pret’ studies teruggedrongen moeten worden. Er zou te weinig werk zijn voor mensen die dierverzorging of theater willen studeren. De studenten zouden gemotiveerd moeten worden om andere studies te kiezen waar vanuit economisch oogpunt veel behoefte aan is. Het eerste dat in mij opkwam was: “All in all you’re just another brick in the wall,” van Pink Floyd. Nog niet veel veranderd dus sinds 1979.

Als een kind niets liever doet dan met dieren omgaan en daar zijn ziel en zaligheid in legt, moet je het dan naar de metaalbewerkingschool sturen? We zijn nu al eeuwen bezig om mensen af te leveren zodat ze in ‘fabrieken’ kunnen werken (een kantoor is net zo goed een fabriek waar en masse iets geproduceerd wordt in mijn ogen). Tegelijkertijd blijven werkgevers maar zeuren om creatieve meedenkende werknemers die niet te vinden zijn. Niet zo gek, want creativiteit wordt in de kiem gesmoord door van alle kinderen eenheidsworst te maken.

Als iedereen moet voldoen aan wat de huidige economie vraagt, ga je geheel voorbij aan het feit dat er in ieder geval een andere economie zou moeten ontstaan (deze overconsumptie economie is eindig, dat moge duidelijk zijn). Een nieuwe economie of samenleving creëren met afgestudeerden die al decennia lang aan de eenheidsworst moeten voldoen, gaat dus niet lukken.

Waarom is dit voor mij, fan van ecopsychologie belangrijk? Ik wil graag de vergelijking maken met het samenwerkende aspect in de natuur. Ieder organisme floreert in eigen essentie door de mogelijkheden van samenleven/samenwerken te onderzoeken en te bewerkstelligen. Alles in de natuur werkt omdat het geleerd heeft samen te werken op de beste wijze voor dat organisme. Een roos blijft een roos en wil geen aardbei worden, maar dat verwachten we wel van onze kinderen.

Ik vind het belangrijk dat kinderen niet alleen hun essentie kunnen volgen maar vooral uitgedaagd worden om daar creatief mee om te gaan en zo hun plaats in een nieuwe economie c.q. samenleving te maken. Dat uitdagende onderwijs moeten we ze geven, waarin ze zichzelf kunnen ontplooien en leren hoe dat het beste werkt in de samenleving.

Als we ze de mogelijkheid ontnemen om hun essentie te volgen door ze in een voorgeproduceerde economische mal te stoppen waar al een fout in zit, dan vraag je toch om problemen? Dan is het niet verwonderlijk dat ze hun heil zoeken in drugs en games en zich niet meer bekommeren om hun sociale omgeving. Wij bekommeren ons toch ook niet om hen als we ze niet laten zijn wie ze eigenlijk zijn?

En dan nog iets, als het pretstudies genoemd worden, wat zijn al die andere dan? En waarom zouden die niet te combineren zijn tot iets nieuws? Leve een onderwijs revolutie! Leve de natuur die al lang heeft uitgevonden wat samenwerken vanuit de eigen essentie is!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je eigen essentie vinden? Klik hier

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen verbinden met de natuur: Veroveren of imiteren


23 december 2011

Dag 143: Veroveren of imiteren

Je hoeft maar een museum in te lopen, waar dan ook ter wereld, en de geschiedenis van het veroveren van land komt naar voren. Het exploreren van onbekende gebieden lijkt ons in het bloed te zitten, en dan bedoel ik nog niet eens ´wij, Nederlanders´. Het zit ieder mens in het bloed. Het zoeken naar nieuwe mogelijkheden om land te verbouwen, zoeken  naar nieuwe plekken om je vee te laten grazen, of gewoon nieuwsgierigheid naar het onbekende.

De meesten gaan af en toe op vakantie om een nieuwe horizon te zien en sommigen proberen gevaarlijke plekken te bedwingen. Zo zag ik een aantal dagen geleden een video van de ´human bat´. Een man die in een soort van vleermuispak zichzelf van een berg stort en zo met zeer grote snelheid door een canyon ´vliegt´. Ik geloofde mijn ogen niet!

Is dit een voorbeeld van uit de band willen springen, aandacht vragen of de natuurwetten doorgronden, gebruiken en weerstaan? Misschien wel allemaal tegelijk. Het is een menselijke ontdekkingstocht naar natuurlijke mogelijkheden die, in dit geval, vogels allang hebben benut. In die zin is de natuur ons voorbeeld.

Bergbeklimmers zijn net steenbokken, alhoewel laatstgenoemden nog steeds veel makkelijker over hoge richels lopen. In bungeejumpers zie ik diverse vogels die zich naar beneden laten vallen alvorens ze hun vleugels spreiden en wegvliegen. Dat laatste kunnen we alleen maar imiteren met een parachute. Speedboten die met grote snelheid over het wateroppervlak scheren zouden vogels kunnen imiteren die hetzelfde doen om vis te ontwaren. Een beetje jammer dat er nog steeds veel herrie komt kijken bij de menselijke uitvinding.

Maar gaat het nu om overmeesteren van wetten van de natuur, of er optimaal gebruik van leren maken en het imiteren? Misschien valt er voor beide iets te zeggen. Ons ego wordt natuurlijk gestreeld als wij iets kunnen dat normaliter niet voor onze soort is weggelegd. Tegelijkertijd verwonderen we ons over organismen en dieren die dingen hebben uitgevonden waar wij niet aan kunnen tippen. Dus willen we dan gewoon beter zijn dan de natuur, of kunnen we het bewonderen, ervan leren en het op de best mogelijke manier imiteren?

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Wat is er mis met het natuurlijke origineel?


4 december 2011

Dag 132:  Wat is er mis met het natuurlijke origineel?

Met enige regelmaat komen er nieuwe uitvindingen in het nieuws die milieuvriendelijk zouden zijn. Bijvoorbeeld het ‘vertical farming’ idee. Ofwel het verbouwen van voedsel in speciaal daarvoor ontworpen torenflats. De voordelen die geschetst worden zijn dat je met minder chemische middelen toe kunt, je zou de biodiversiteit in het landschap geen schade toebrengen en er is minder vervoer nodig, want je haalt de landerijen naar je stad. Er zou minder water nodig zijn, je kunt het hele jaar door voedsel telen, je wordt niet smerig van de modderige grond en vooral: je hebt de volledige controle over je producten.

Wellicht ben ik een pessimist, maar de eerste gedachte die bij me op kwam was: oh ja, nog meer torenflats! De volgende was: geen echte zon meer die mijn groente laat groeien, maar een LED lamp! Dat kan toch nooit goed zijn? Enfin, je begrijpt het al: ik ben beladen met de nodige scepsis. Ik verwelkom ieder idee om onze planeet een handje te helpen, maar niet de ideeën die geen gebruik meer maken van de natuurlijke ingrediënten. Op deze wijze wijken we nog verder af van de wijsheid van de natuur die juist in miljoenen jaren de perfectie heeft weten te benaderen. Het is weer de betweterige mens die denkt het allemaal beter kunnen dan de natuur.

Gelukkig zijn er ook biologen die gewassen in de natuur bestuderen en zo de perfecte samenwerking tussen gewassen weten vast te stellen. Zij zoeken naar manieren om de natuur zijn beste werk te laten doen, waar het al 3,8 miljard jaar mee bezig was. Zo is er een verhaal van een Japanse rijstboer die per toeval een rijstsoort in een berm ontdekte en zag dat deze het beter deed dan zijn eigen rijst. Hij kwam erachter dat de betere rijst een samenwerking was aangegaan met een andere plant waar beiden van profiteerden. De boer paste dit toe op zijn eigen rijstvelden door de rijst en de andere plant in elkaars buurt te planten. Hij is daar zeer succesvol mee geworden.

Ik denk dat het beter is om je energie te steken in het onderzoeken van de wijsheid die voor het oprapen ligt en zich al bewezen heeft, in plaats van technische hoogstandjes te bedenken en ons eten voorgoed te veranderen met alle onbekende gevolgen van dien. Wat was er mis met het origineel dat ons al duizenden heeft gevoed?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Toestemming vragen aan de natuur


3 december 2011

Dag 131: Toestemming vragen aan de natuur

Stel dat er iemand bij je aanbelt, je doet de deur open en deze persoon loopt, zonder iets te zeggen, meteen door naar de keuken, graait in de koelkast naar voedingsmiddelen en begint deze voor je neus op te eten. Welke gevoelens komen er dan bij je naar boven? Zou je angstig zijn of boos? Of misschien teleurgesteld dat deze persoon je niets vraagt? Wat gebeurt er met de energie in je huis als een wildvreemde zomaar binnenkomt? Zeer waarschijnlijk voelt de energie meteen negatief. Deze persoon hoort tenslotte niet in het levensweb dat je in je huis hebt gesponnen.

Een zelfde vergelijking kun je maken als het huis de natuur is, en de indringer de mens. In wezen gebeurt precies hetzelfde als er een graafmachine in de aarde wordt gezet om bijvoorbeeld mineralen eruit te halen. De natuur heeft er honderden, zo niet duizenden jaren over gedaan om zich te vormen en onderlinge relaties aan te gaan die zeer coöperatief en voedend zijn, en ineens wordt dat web uit elkaar getrokken door een machine. De energie die op die plek heerste wordt dus wreed verstoord, met alle rampzalige gevolgen van dien.

Als een vreemde toestemming aan je vraagt om iets te mogen eten uit je koelkast, voelt dat al heel anders aan, dan wanneer deze persoon lukraak binnenkomt. Je bent dan altijd nog in staat om te kiezen of je toestemming geeft of niet.

Stel je eens voor dat we toestemming aan de natuur zouden vragen voordat we gaan graven of bouwen? Hoe zou dat voor het ecologische systeem zijn? Ik hoor je denken: wat een onzin, de natuur kan toch geen antwoord geven!

Niets is minder waar, als je maar de moeite wil nemen om te ervaren wat de natuur je te vertellen heeft. Er zijn ‘landschap fluisteraars’ (biologen of ecologen maar ook boeren) die een natuurlijke omgeving heel goed kunnen ‘lezen’. Ze bestuderen alle onderdelen van een gebied, voelen hoe het met elkaar samenwerkt en passen daarop hun plannen aan. Er zijn architecten die gebruik maken van deze diensten om hun ontwerp zo goed mogelijk in de omgeving te laten passen en het zo min mogelijk te verstoren.

Op deze manier zou je kunnen zeggen dat je toestemming aan het gebied vraagt door te respecteren wat er gaande is en daar rekening mee te houden. Je laat dan het modeleren naar menselijke maatstaven los en accepteert dat je moet samenwerken met de natuurlijke omgeving in plaats van het te domineren en te vernietigen.

Als je op een dergelijke doordachte manier omgaat met een gebied zou het wel eens kunnen zijn dat je veel betere ideeën kunnen ontwikkelen omdat je brein niet in de platgetreden paden treedt. Met nieuwe inzichten valt veel te redden!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Als je even in een dip zit


24 november 2011

Dag 122: Als je even in een dip zit

Nee, dan geen cup-a-soup momentje, maar even kijken hoe dieren hun problemen oplossen. Als mijn humeur het af laat afweten dan pak ik de laptop om te kijken naar de eigen wijsheid (bewust los van elkaar geschreven) van dieren. Youtube biedt een grote variatie aan slimme dieren, zoals de skateboardende buldog, slimme eekhoorns, de vriendschap tussen een olifant en een hond etc. Ik word niet alleen heel vrolijk van hun genialiteit maar het haalt mijn eigen gedachtepatronen even van het doodlopende spoor.

Een aantal weken geleden zag ik op tv een waanzinnig inventieve kever (Giraffe Necked Weevil) die leeft op Madagaskar. Het verstaat de Japanse origami kunst en heeft het vermogen om een blad van een plant heel secuur in te knippen en om te vouwen, zodat er een pakketje ontstaat waarin het insect zijn eitje kan leggen. Het pakketje wordt dichtgevouwen en simpelweg op de grond geworpen zodat het daar warm kan worden en uiteindelijk kan uitkomen. Zie hier. Deze kever heeft zich op een heel inventieve manier aangepast aan zijn omgeving. Hij werkt met dat wat voorhanden is om voortplanting van de soort veilig te stellen.

Zo is er in de woestijngebieden in Namibië een kever (Namibian Desert Beetle) die tegen de schemer naar de top van een zandduin loopt, daar aangeland zijn billen in de wind steekt en zo vochtdeeltjes in de lucht laat condenseren op zijn schild. Zie hier. De condens loopt van zijn schild af zijn mond in. Niks pijpleidingen aanleggen, gewoon zelf water condenseren! Hier ook weer: werken met dat wat voorhanden is.

De Thorny Devil heeft het ook goed bekeken: water uit regen op kunnen slaan in je huid. Je maakt gewoon nog wat meer huid (enorme uitstekels) en klaar ben je om flink wat op te zuigen en op te slaan. Zie hier.

Als mens voel ik me dan zo dom. Wat kan ik nu eigenlijk? Denken, ja denken dat lukt wel. Maar verder? Mijn lichaam, behalve bestaan, kan niets intelligents. Oké, ik kan wel energie uit licht halen, sterker nog dat heb ik nodig voor voldoende vitaminen. Mijn huid kan ook leuk pigmenteren, en ja mijn lichaam kan ook vocht opslaan, maar helaas doet het dat als mijn brein het daar niet mee eens is. (of misschien wel juist daarom?) Hoe we ter wereld komen vind ik al een uitermate krakkemikkige constructie. Kortom, ik heb niet zo’n hele hoge pet op van het menselijk lichaam. Het kan te weinig. 

Gelukkig worden we omgeven door veel vernuft en intelligentie waar we nog zoveel van kunnen leren. Ik zoek maar weer eens een feelgood filmpje van dieren die gelukkig, net als ik, soms ook niet zo handig zijn.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor de maandelijkse Terug naar je Natuur wandeling klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Zonder nieuwsgierigheid redden we het niet


22 november 2011

Dag 120:  Zonder nieuwsgierigheid redden we het niet

Ik ben blij als ik bij het hek van een weiland sta en een koe nieuwsgierig genoeg is om even bij me te komen om na te gaan wat ik te bieden heb. Ik word dan bekeken en besnuffeld op afstand en dat schept een band. Die band voel ik ook als ik het roodborstje in mijn tuin zie dat toch wel heel nieuwsgierig is naar wat ik in vogelhuisje heb gedeponeerd. Uit hun nieuwsgierigheid ontstaat een nieuwe verbinding.

Nieuwsgierigheid is onontbeerlijk om verder te komen in het leven. Zonder een goede dosis ervan was er wellicht geen leven op aarde geweest. Organismen hebben zich ongetwijfeld uit nieuwsgierigheid aan andere organismen verbonden. Als de aantrekkingskracht van het nieuwe er niet geweest was, waren we waarschijnlijk nog steeds ééncelligen.

Neofobie is het omgekeerde van nieuwsgierigheid: de afkeer van, of angst voor, het nieuwe. Als je hier last van hebt dan handhaaf je een bepaalde situatie tot in de oneindigheid, zelfs als deze niet goed meer voor je is. Daaronder zou je kunnen scharen: ons vervuilende gedrag, ons overdreven winstbejag, het teveel consumeren en het op te grote voet leven. Het is verbijsterend om te merken hoeveel mensen angstig zijn om opties te bedenken, of nieuwe dingen uit te proberen dan wel uit te voeren. We hebben massaal last van neofobie als het direct met onze leefwijze te maken heeft.

De nieuwsgierigen zoals Gates, Berners-Lee (www), Benyus (biomimicry), Dyson (stofzuiger) hebben we hard nodig. Zij vinden nieuwe manieren uit om ergens te komen. Zij zijn degenen die problemen zien en erkennen maar vooral bereid zijn daar iets aan te willen veranderen. Zij zijn anders dan de massa die slaafs hun neofobie volgen. Ze zijn anders dan de struisvogelpolitici die problemen niet willen zien. Ook zijn ze anders dan degenen die alleen maar brullen hoe slecht het allemaal is zonder daar verantwoordelijkheid te durven nemen.

Nieuwsgierig zijn betekent: buiten de gebaande paden treden, verder durven kijken dan je ooit gedaan hebt, het oude durven loslaten en iets nieuws ervoor in de plaats creëren. Angst verlamt. Als we allemaal angstig zijn over hoe het met onze wereld af gaat lopen en blijven doen wat we doen, dan weten we zeker dat het slecht af gaat lopen. Als we nieuwsgierig zijn naar mogelijkheden ter verbetering zijn we al een deel van de oplossing. De natuur zoekt altijd naar een oplossing. Het wil groeien, het wil leven en zoekt dus naar de beste mogelijkheden om dat te doen en schuwt nieuwe verbindingen niet. De natuur vindt zelf oplossingen.  Wij kunnen dat ook, als we maar nieuwsgierig genoeg zijn.

(zie inspirerende video over natuur en nieuwsgierigheid van Dayna Baumeister tijdens Bioneers event)

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor de maandelijkse Terug naar je natuur wandeling op 27 november a.s. klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Zintuigen liegen niet


21 november 2011

Dag 119: Zintuigen liegen niet

Soms zou ik willen dat ik biologie had gestudeerd. Een beetje raar eigenlijk want ik heb maar 2 jaar biologie op de middelbare school gehad en was blij dat ik het vak kon laten vallen. De eerste reden die ik daarvoor kan bedenken is dat de lerares niet heel erg inspirerend was. Als je van de lagere school af komt, waar je amper biologie hebt gehad, en ineens in een wetenschappelijke biologie wereld wordt gegooid, dan mis je een stap. Althans, voor mij was dat kennelijk een onoverbrugbare stap.

De tweede reden is dat het heel veel ging over de biologie van de mens en heel weinig over dieren en planten, en vooral bij dieren lag (en ligt) mijn interesse. De derde reden was simpelweg dat we geen enkele maal met de klas de natuur in zijn gegaan en dat het alleen maar om boeken wijsheid ging en een enkele diavoorstelling. Natuurlijk was er een proeflokaal waarin we proefjes konden doen (nee geen sectie op een kikker, gelukkig!), maar wel onze eigen bloedgroep bepalen, cellen bekijken onder de microscoop en een taugéboontje laten groeien.

Ik moest vooral veel namen van menselijke onderdelen leren. Heel technisch allemaal. En daarmee hebben ze een biologie student verloren. Er gaat toch niets boven het werken met het echte materiaal en te aanschouwen wat het buiten in de eigen context doet. Ik snap heus wel dat er boekenwijsheid aan te pas moet komen, maar dan wel in balans met het echte buitenwerk waar de zintuigen aan het werk zijn.

Voor mij is het namen geven of precies weten welke vogel ik zie, niet het belangrijkste. Met het determineren van wat ik zie gaat een groot gedeelte van de charme van het organisme verloren. Wij willen er graag een naam aan geven omdat we het graag in een hokje stoppen en beoordelen.

Vorige week had ik een discussie in een nieuwsgroep met een biomimicry wetenschapper die hier niet aan wilde. Hij heeft, zoals iedereen, geleerd om meteen een naam, oordeel of kwaliteit te geven aan het organisme dat hij ziet. Daar is de wetenschap ook voor zou je zeggen. Mijn standpunt is dat het, zeker voor de biomimicry designers en engineers, een eerste stap is om te voelen hoe een organisme werkt, door de eigen zintuigen te observeren in de omgeving van het dier of de plant. Hiermee is het mogelijk om veel meer informatie te verkrijgen dan wanneer je heel snel gaat kwalificeren. De namen zijn ooit bedacht en kunnen ons beperken in het zoeken naar nieuwe mogelijkheden. We kunnen wel de scheikunde tabel van elementen uit ons hoofd kennen, maar dan zien we waarschijnlijk niet welke ongedetermineerde elementen er ook nog zijn.

Dit is nog maar weer eens een pleidooi om in situaties eerst te gaan voelen en pas later er met gedachten consequenties aan te verbinden. In het voelen zit namelijk alle creativiteit, ruimte en intuïtie. In de ratio zitten al snel: oordelen, beoordelen, aannames en overtuigingen, die helemaal naast de waarheid kunnen zitten. Onze zintuigen liegen echter nooit.

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

 

Voor counselling in de natuur klik hier

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, Uncategorized, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Natuur door de ogen van een kind


31 oktober 2011

Dag 98: Natuur door de ogen van een kind

“The pursuit of truth and beauty is a sphere of activity in which we are permitted to remain children all our lives.” ~ Albert Einstein

Ik vind dit wel een toepasselijke quote voor een aantal bevindingen van de afgelopen dagen. Allereerst kwam ik ergens in een artikel tegen dat een echtpaar met hun jonge kinderen op wereldreis waren en zij anders naar de wereld gingen kijken juist door de aanwezigheid van de kinderen. Ze noemen als voorbeeld dat ze bij een gigantische waterval in Brazilië zijn aangekomen en de kinderen eigenlijk alleen maar oog hebben voor een vlinder. De ouders worden tijdens hun reis steeds geconfronteerd met de verwondering van hun kinderen, die heel anders lag dan bij hen zelf.

Toen ik de afgelopen week aan het wandelen was viel me het verschil op tussen kinderen die aan de ‘leiband’ van de ouders liepen, en kinderen die vrij waren. De vrije kinderen konden zelf op ontdekkingsreis gaan in het bos en daarmee hun eigen zintuigen volgen. De andere, onvrije, kinderen werden door hun ouders veroordeeld voor het vies maken van hun broek of schoenen en werden ook steeds gewaarschuwd voor vieze of gevaarlijke dingen. Zij zagen er een stuk ongelukkiger uit dan de vrije kinderen. Dat het een hele opgave was om met hun ouders het bos in te gaan, was wel duidelijk.

Er zit natuurlijk een groot verschil tussen het helemaal aan het lot overlaten van kinderen en ze zoveel mogelijk beperken in vrijheid. In beide gevallen is er geen goede verbinding tussen de ouders en de kinderen. De één is niet echt geïnteresseerd in de belevingswereld van het kind, en de ander wil zijn wil opleggen aan het kind of denkt alleen aan de eigen consequenties (wassen van de kleding).

De meest enthousiaste kinderen zie je, als in ieder geval één van de begeleiders (kan ook opa of oma zijn) meegaat in de nieuwsgierigheid van de kinderen, of sterker nog: wanneer de ouder zelf in zijn kind-rol stapt en zich ook over van alles verwondert.  Je ziet dan een prachtige gedeelde geestdrift ontstaan. Even uit de verantwoordelijke rol stappen (zonder gevaarlijk te gaan doen) en met verwondering naar de wereld om je heen kijken, los van conventies en patronen, is bevrijdend en geeft energie.

De meest eenvoudige vragen die je dan kunt stellen kunnen baanbrekend zijn. En daar hoef je geen wetenschapper voor te zijn. Einstein gebruikte zijn kinderlijke nieuwsgierigheid om naar de natuur te kijken en dat legde hem geen windeieren.

Een Duitse bioloog keek door kinderogen naar vervormde bomen en vroeg zich af: die boom heeft een bult, waarom is dat? En zo ontstond zijn onderzoek naar hoe bomen zichzelf verstevigen na een tak-breuk. Dit principe is gekopieerd en wordt nu in de bouw toegepast.

Brainstormen over een probleem gaat ook alleen maar goed als je door kinderogen naar het probleem durft te kijken. De ontvankelijkheid en vrijheid geven ruimte voor nieuwe ideeën.

De simpele vraag van een kind: “Hoe kan die boom nou zoveel water opzuigen? Heeft ie een pomp?” is voor wetenschappers een hele goede vraag, want hoe doet die boom dat eigenlijk zonder elektrisch aangedreven motoren? Mijn volgende gedachte is dan meteen: wij zouden dat ook zonder opgewekte energie moeten kunnen!

Nieuwsgierigheid, verwondering en vrij zijn van conventies, dat zijn de belangrijkste componenten om met een frisse blik naar iets te kijken. Laten we die kwaliteiten zo lang mogelijk respecteren in onze kinderen, wie weet is de volgende Einstein in aantocht.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Vebinden met de Natuur: De mens onderaan de ladder


14 oktober 2011

Dag 81: De mens onderaan de ladder

Vandaag staat er een berichtje in de krant dat TNO geen apen meer gebruikt om proeven op te doen. Ze halen steeds betere resultaten uit proeven met ‘niet-humane primaten’ Hoera! Euh…of toch niet?  Het is een verbetering voor de apen, maar hoe zit het dan met die niet-humane primaten? Wat er eigenlijk staat: de mishandeling van andere dieren, anders dan apen, wordt voortgezet. De woorden zijn zo afstandelijk dat je er geen voorstelling van kunt maken, en dus ook geen verbinding met de dieren maakt. Zo creëer je een veilige emotionele afstand.

De vraag die bij mij opkomt is: vinden we dieren die op mensen lijken sneller zielig? Het lijkt dan of we toch een soort hiërarchie aanbrengen. Onszelf zetten we bovenaan, vervolgens komen dan de primaten en daarna de rest van het dierenrijk? Ik vraag me af wat er zou gebeuren als we dierproeven op bijvoorbeeld leeuwen zouden doen. Kunnen we dat net zo gemakkelijk? We hebben het dier de koning van het dierenrijk genoemd, en dat is niet voor niets. Ontzag en respect voor deze majestueuze katachtige is vele malen groter dan die voor muizen en ratten. Het zou dus kunnen zijn dat daar het verschil in zit: hoe meer respect voor het dier, hoe minder de neiging om er proeven op te doen. Het omgekeerde zou dan ook waar zijn: we hebben geen respect voor muizen, ratten en konijnen en dus is het niet erg om die met honderden te gelijk bloot te stellen aan de meest ellendige proeven.

Doordenkend vraag ik me dan af waarom we geen respect hebben voor deze knaagdieren. Waar ligt dat aan? Dat muizen en ratten ongevraagd onze huizen binnendringen? Daar kan ik me nog iets bij voorstellen. Maar hoe zit dat met konijnen dan? Hebben we daar geen respect voor omdat ze enorme voortplantingsdrang hebben en we er al snel in omkomen?

Ik schreef al eerder over mensen die een liefde voor hanen hebben maar ze toch gebruiken in hanengevechten. Het perspectief dat wij innemen op dieren wisselt contextmatig. Kennelijk is dat bij dierproeven dus ook zo. Met als gevolg dat als we weinig respect voor het dier hebben vinden we dus nog steeds dat we het mogen misbruiken en kwellen, voor ons welzijn.

Alle energie die gestoken wordt in het testen van onze menselijke ideetjes op dieren zou beter gestoken kunnen worden in het zoeken naar oplossingen die dieren (en planten) al lang bedacht hebben.

Het heeft dus te maken met een verschuiving in ons bewustzijn: niet zelf het wiel uitvinden, maar eerst om je heen kijken. Dat betekent dus ook dat je met respect naar je natuurlijke omgeving gaat kijken, en accepteert dat deze organismen veel wijzer zijn dan wij zelf. En daar zit het ‘m natuurlijk in; de kerk leert ons al eeuwenlang dat de mens de kroon op de schepping is, en nu moeten we onszelf ineens onderaan de ladder plaatsen.  Ga er maar aan staan!

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Zoek niet verder. De natuur heeft al een oplossing!


11 oktober 2011

Dag 78: Zoek niet verder. De natuur heeft al een oplossing!

We verbinden ons niet met de natuur omdat we ons te weinig verwonderen over de genialiteit ervan. Het lijkt of we altijd belangrijker dingen te doen hebben. Toch worden dierenfilmpjes op Youtube veel bekeken. Als er intelligente skateboardende honden of acrobatische eekhoorns te zien zijn, dan schieten de kijkcijfers omhoog. Is er een octopus die wel heel ingenieus van kleur verandert, dan gebeurt hetzelfde: miljoenen mensen zijn geïntrigeerd en verwonderd.

Helaas komen we niet dagelijks van die spectaculaire dieren tegen, maar de verwondering kan dichterbij zijn dan je denkt. Je moet er alleen wel de moeite voor nemen. De interactie met de natuur kan veel verder gaan dan alleen maar zeggen ‘oh wat mooi’ of ‘bijzonder zeg!’  Je kunt ook denken: wat leert dit organisme mij?

Door stil te staan bij de schaatsenrijder, het insect dat zo prachtig over water ‘schaatst’, kun je je afvragen waarom dit insect dat eigenlijk kan. Uiteraard zijn wetenschappers hiermee aan de gang gegaan en kwamen erachter dat het niet om het niet doorbreken van de waterspanning gaat, maar om het droog blijven van de pootjes door een bijzondere structuur. Op zich een leuke vondst, maar ze dachten verder: hoe kan deze structuur de mens van dienst zijn? Ondertussen is men aan het proberen om de textuur van de pootjes te imiteren zodat deze gebruikt kan worden als nanostructuur in bijvoorbeeld het buitenoppervlak van vliegtuigen. Het voordeel zou zijn dat vliegtuigen niet meer bevriezen.

Niet iedereen is een wetenschapper, maar op een veel simpeler wijze kan de natuur je helpen om antwoorden te krijgen op vragen. Als je jezelf maar de kans en de tijd gunt om er in op te gaan:

Een tijdje geleden wandelde ik ’s ochtends langs het water en mijn aandacht werd getrokken naar een groep waterlelies. Ze waren nog gesloten, want de zon liet zich nog niet zien. Tussen de middag zag ik dat ze wel open waren en op dat moment bewonderde ik alleen de schoonheid. Toen ik een paar uur later terugkwam van mijn wandeling zag ik dat ze bezig waren om zich te sluiten. Het weer was veranderd, donkere wolken waren in aantocht.

Ik dacht even na wat er gebeurt: de bloemen worden aangetrokken tot licht en beveiligen zichzelf tegen het donker en de regen door te sluiten. Ze zullen ongetwijfeld niet onder het wateroppervlak terecht willen komen door teveel regen. Toen pas drong het tot mij door welke boodschap ik daarmee kreeg: als het onveilig wordt dan breng je jezelf in veiligheid.

“Ja hoor! Dat is een open deur!” hoor ik je denken. Maar op dat moment had ik die boodschap nodig. Ik was teveel van mezelf aan het geven betreffende een negatief geladen situatie. Onveilig dus, want ik liep leeg. Door mijn gevoel te volgen naar wat mij aantrok die dag, de waterlelies dus, kwam ik naar een oplossing voor iets was in mijn onderbewustzijn aan het etteren was. Mijn ratio had mij in de steek gelaten, maar door te verbinden met een stukje natuur, werden mijn zintuigen wakker en kreeg ik vervolgens de juiste informatie.  De geleerde les van een natuurlijk organisme was: jezelf veilig stellen is een must. Kennelijk had ik de signalen genegeerd en liet ik mijn energie weglekken. De aantrekking tot de waterlelies maakte mij weer zintuiglijk bewust van mijn situatie.

Op deze manier kan het in contact komen met de genialiteit van de natuur een mens helpen een oplossing te vinden. Of dit nu technisch is of psychisch.

Wordt vervolgd.

FranLeren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.çoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Inspirerende eco-veranderaars


25 september 2011

Dag 62:  Inspirerende eco-veranderaars

Ik word erg blij van de aandacht voor ‘ideeën uit de natuur’ die langzaam hun weg naar de media vinden. Afgelopen weekend vond ik in onze lokale krant een interessant artikel over ‘groene tuinmannen’. Hoezo, zijn die niet altijd al groen dan? Nee dus, veel hoveniers werken met gif ter bestrijding van onkruid of met kunstmest die niet ecologisch verantwoord is. In het vergroenen van de aarde staat er dus ook een nieuwe generatie hoveniers op, die de oude ecologische manier van werken weer opnemen. Weg met het gif en weg met de lawaaiige tuinmachines. Hans Engelbrecht van De Groene Stap werkt gewoon weer met een werkpaard, Max. Duurzaam en mens en natuurvriendelijk: het is de klassieke en verantwoordelijke manier van omgaan met de aarde.

Deze week kwam ik ook een bericht tegen in de Engelse media over een man die voor maar 3000 Engelse ponden een ecologisch verantwoord huis heeft gebouwd. De reacties op dit artikel met uitgebreide foto’s waren lovend. Misschien zelfs wel meer dan dat; in mijn eigen kennissenkring werden mensen wel heel erg blij bij het aanschouwen van dit ‘Hobbit’ huis, en zijn natuurlijke uitstraling.

De hang naar meer verbonden zijn met de natuur wordt groter en groter. En dat is goed nieuws! Hoe meer mensen zich richten op het vormen van een nieuwe manier van leven, hoe goedkoper het wordt.

Wel is er inventiviteit voor nodig, een andere manier van denken die niet lineair is maar circulair. Het vergt aanvankelijk meer energie om breder te denken dan alleen maar geld besparen, of tijdwinst maken ofwel denken op de korte termijn. Je moet je ontworstelen aan de geldende standaard die vervuilend is maar wel snel geld oplevert. En veranderen kost energie. Je kunt ook zeggen dat wij ons tot nog toe afhankelijk hebben opgesteld en daarmee hebben blootgestaan aan de onwil om te veranderen van projectontwikkelaars, architecten en bouwers etc. Eerder genoemde tuinman en huizenbouwer bewijzen dat veranderen wel degelijk kan.

Er zijn ook mensen die op veel grotere schaal denken in verandering, zoals architectuur student Magnus Larsson. Hij heeft het idee bedacht om de oprukkende woestijn in Afrika een halt toe te roepen op een wel heel biologisch verantwoorde manier. Hij wil een bacterie inzetten om een solide muur van zand te bouwen die de woestijn tegenhoudt. Het mooie van het idee is dat het niet alleen een muur wordt, maar dat het ook ruimten kunnen worden die door de mens benut kunnen worden, als verzamelpunt, of zelfs woonruimte, maar ook voor het bedrijven van landbouw op een geheel andere wijze. (klik hier voor een TED video over het project) Dit is wat je noemt ‘out of the box’ denken.

Daarvoor is ‘loslaten’ dus van belang, of zoals Andre Gide het vertolkte:

“Man cannot discover new oceans unless he has the courage to lose sight of the shore.” 

Het is de enige manier.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Ik ben een samenwerking


21 september 2011

Dag 58: Ik ben een samenwerking

We denken teveel en daarmee gaan we voorbij aan wie we in de kern zijn: eigenlijk zijn we een verzameling atomen die samenwerking hebben gezocht met andere atomen en zo tot een werkzaam en efficiënt geheel te komen. Zo begon het ook ooit in het universum: atomen en kernen zochten elkaar op of stootten elkaar af en maakten nieuwe samenstellingen.  Zo zijn wij een ‘schitterend ongeluk’ geworden. Eencelligen hadden wel oren naar het samenwerken met andere eencelligen om gezamenlijk een nieuw organisme te worden en zo ging het maar door en door, miljarden jaren lang. Ze dáchten daar niets bij, in plaats daarvan ‘voelden’ ze. Ze voelden wat hen aantrok en gingen de samenwerking aan. Dat is de oorsprong van ons bestaan.

In plaats van het focussen op verschillen, waar wij mensen zo goed in zijn, focus je op zaken die goed samengaan. Je kijkt naar wat je aantrekt, hoe je een goede samenwerking aan kunt gaan voor het welzijn van alle partijen. Ons lichaam is niet anders dan een aantal heel goed samenwerkende partijen.

We stellen ons natuurlijk graag boven dit idee en schermen met het feit dat we een bewustzijn hebben en koketteren met de valse gedachte dat wij de wijsheid in pacht hebben omdat wij een groot brein hebben. We denken meer te weten dan andere organismen en daarmee plaatsen wij onszelf hoger in rangorde dan andere organismen.

Helaas denkt de westerse wereld al heel lang zo. Wat we hebben verleerd is dat we steeds moeten samenwerken voor de beste resultaten. Ons gebrek aan samenwerking voor het welzijn van alles heeft geleid tot: vervuilde zeeën, een vervuilde atmosfeer, een vervuilde aarde, uitgestorven dieren en planten en menig welvaartziekte.

Door onze veel te hard werkende ratio, voelen we de verbinding niet meer met onze oorsprong. De connectie met onze omgeving, die voor ons zorgt, is verbroken. Natuur is niet alleen maar schoonheid waar we van mogen genieten (zoals we dat meestal op school hebben geleerd). Natuur is onontbeerlijk voor ons leven.

Het beseffen dat wij zijn ontstaan op een planeet omdat organismen een goede samenwerking hadden gevonden in de juiste leefomgeving, is van groot belang. Hopelijk voedt dit het besef dat wij onze omgeving hard nodig hebben om onze cellen een goed voortbestaan te geven. Als we dit zouden doen, zouden we het nooit zo ver met vervuiling laten komen, wetende dat als wij er goed voor zorgen, het goed voor ons zorgt. De perfecte samenwerking.

 We are what we think.All that we are arises with our thoughts. With our thoughts we make the World. ~~Buddha.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Lui zijn is goed


5 augustus 2011 

Dag 31: Lui zijn is goed

“The World is not to be put in order; the World is order. It is for us to put ourselves in unison with this order” ~ Henri Miller

Als je zou denken dat er chaos heerst in de natuur door bijvoorbeeld alle overstromingen, tornado’s en vulkaanuitbarstingen, dan heb je het mis. Het brengt daarna chaos, maar de verschijnselen op zich zijn ordelijk. Als er teveel druk in een vulkaan ontstaat, dan barst hij uit. Als twee verschillende windstromen elkaar ontmoeten, dan krijg je een tornado, als er teveel regen valt, dan kun je een overstroming krijgen. De verschijnselen zijn heel logisch, en dus ook niet chaotisch.
Toch plakken wij mensen er graag een sticker op: De natuur is gevaarlijk en chaotisch (en moet beheerst worden voor onze veiligheid).

De nieuwe BBC serie ‘The Code’ bewijst eens te meer hoeveel orde er in de natuur heerst. Er zijn al twee delen uitgezonden (woensdagavond 22 u. BBC 2) en met verwondering heb ik naar de wiskundige achtergrond van de natuur gekeken.
In de afgelopen aflevering werd er gekeken naar de achtergrond van de honingraat. Waarom heeft een honingraat 6 kanten? Waarom hebben bijen dat zo bedacht?
Om dit te verklaren werd de hulp ingeroepen van een ‘Bubbleologist’, ofwel iemand die zeepbellen in bepaalde vormen (lees: verzamelingen van bellen) kan blazen. Ongelofelijk om te zien dat als er meerdere zeepbellen aan elkaar blijven kleven, ze automatisch de meest efficiënte vorm aannemen. Ze zoeken gezamenlijk naar de manier die de minste energie (of minste druk op de buitenkant) kost. Dit betekent dat de originele zeepbellen van vorm veranderen. Uiteindelijk zie je dan precies in het midden van een tros zeepbellen een hexagon (gelijkmatige zeshoek) ontstaan. Ja, je leest het goed: een zeepbel in zeshoekvorm, gelijkend op een honingraat.
Bijen hebben ook ooit aangevoeld dat het vormen van een zeskantige raat de minste energie kost om te maken. Ongetwijfeld heeft er wat trial & error plaatsgevonden in het verre verleden, maar uiteindelijk zijn ze de meest energie efficiënte vorm voor hun honingopslag gaan maken.

Er zit dus niet alleen systeem in de natuur, je kunt ook zeggen dat de natuur lui is. Het wil de minst mogelijke moeite doen om te kunnen bestaan. En dat geldt niet alleen voor organismen maar ook voor de vorming van stenen en kristallen. Op dat vlak staan wij mensen nog heel dicht bij de natuur: het liefst doen wij ook zo min mogelijk moeite voor een zo hoog mogelijk rendement.

Het verwonderlijke is dat het in onze industrie, bijvoorbeeld de olie- of mijnbouw industrie, precies andersom lijkt te gaan. Daarin doen we heel veel moeite, we graven en graven, doen dat met vervuilende machines, maken de Aarde stuk, moeten dingen dan ook nog vervoeren en met heel veel hoge temperaturen verwerken voordat het eindelijk iets kan worden. Kortom: wij zijn nog steeds zoekende naar de meest efficiënte manieren om onze energie te gebruiken, terwijl dat in de natuur heel normaal is. Wij creëren zelf een chaos in een ordelijke en efficiënte omgeving.
Gebruik maken van zonne-energie is behoorlijk efficiënt omdat het in grote hoeveelheden aanwezig is. We zijn toch chaotisch bezig als we daar niet nog meer gebruik van maken? We mogen best lui zijn. Lui zijn is in dat opzicht zelfs goed! Pas dan zijn wij, zoals Miller in het citaat zegt, ‘in unison’ met de Aardse orde.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen