Tagarchief: bioritme

Meebewegen zonder jezelf te verliezen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


6 juli 2012

Dag 318: Meebewegen zonder jezelf te verliezen

Een prachtig schouwspel van wolken vandaag: op hoger niveau was de windsnelheid duidelijk anders dan dichter bij de Aarde. Dit resulteerde in wollige, langzaam bewegende, wolken op het laagste niveau en wilde, continu veranderende, vegen op het hoogste niveau. Meteen leg ik de link met het verschil in snelheid van mensen dat in een relatie voor problemen kan zorgen.

Niet alleen kan een mens een hoger energieniveau hebben dan een ander, de denk- en beslis snelheid kan ook drastisch verschillen. In het begin van de relatie lijken de snelheden parallel te zijn, maar in het verloop van vele jaren worden de verschillen duidelijk. Net zoals de wind de oorzaak is van het verschil in wolken, is er ook voor het uiteenlopen van levenssnelheden een oorzaak aan te wijzen.

Plotseling ontslag, een overlijden, verhoogde werkdruk of een ziekte kan een grote invloed uitoefenen op het menselijk gedrag. Al dan niet verwerkte emoties dringen zich op, overtuigingen worden sterker en een voorkeursstrategie ter overleving wordt aangenomen. Als men van nature een snelle denker en doener is, kan dit verhevigen na een ingrijpende gebeurtenis. Andersom geldt hetzelfde voor een langzamere denker en doener: deze kan nog voorzichtiger worden in doen en laten.

Als zoiets dus voorvalt tijdens een relatie kunnen de twee snelheden behoorlijk uiteen gaan lopen. En dan geldt er ook nog zoiets als: hoe sneller de één gaat, hoe meer de ander op de rem gaat trappen. Beiden graven zich dieper in de eigen denk- en gedragsstrategie en de synergie is ver te zoeken.

Op zich hoeft dit geen probleem te zijn als men weer terug kan schakelen naar het oude niveau, waarin het samenleven nog wel ging. De wind blijft tenslotte niet altijd waaien. Maar als de wind is gaan liggen en je blijft in een extreme stand staan, dan kan het nuttig zijn om hulp te zoeken. Weerstand bieden heeft in geen geval zin. Als je de druk opvoert bij een wolk valt hij uiteen in een vorm van neerslag, te vergelijken met een melt down in de relatie.

Meebewegen zonder jezelf te verliezen is de kunst. Een wolk is dat nou weer niet gegeven.

Wordt vervolgd.

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Wat weten je cellen meer dan jij?


9 december 2011

Dag 137: Wat weten je cellen meer dan jij?

Als ik op een stil weggetje in de buurt rijd, zie ik bij een hek twee schapen staan. Ze kijken aandachtig naar wat er aangereden komt. Ik heb ze al vaker gezien en vind ze een beetje sneu omdat ze maar met zijn tweetjes staan. Vandaag hebben ze echter gezelschap van een kraai, die op een paaltje vlak naast hen ook in dezelfde richting kijkt als de schapen. Een gek tafereeltje vind ik het, maar dan schiet het me te binnen: de schapen worden om deze tijd bijgevoerd, en ze wachten op het baasje! De slimme kraai heeft dit ritueel kennelijk door en wacht ook braaf op een paar schapenbrokjes.

Dieren hebben geen horloge en toch is het net alsof ze klok kunnen kijken. De ooievaars bij mijn zus in de achtertuin weten exact hoe laat ze een beetje voer kunnen verwachten, en als zij het vergeet, dan wordt ze er wel aan herinnerd door hun aanwezigheid. Ook een mooi voorbeeld van een vast ritme is mijn hond. Ze ligt meestal de hele avond te slapen op haar eigen stoel, maar tussen half 10 en 10 uur staat ze op en komt ze naar me toe. Ze wil naar buiten, daarna een paar hondenkoekjes, schoon water, en dan weer naar bed. In die volgorde, iedere avond weer. Zelf kan ik me niet herinneren dat ik haar ooit steeds op hetzelfde tijdstip naar buiten heb gelaten. Het lijkt wel of ze het zelf een goede tijd vindt. De informatie moet opgeslagen zijn nadat het door de zintuigen is waargenomen.

Ook zo frappant vind ik dat bij mensen. Van meer mensen hoor ik dat ze, net als bij mezelf, op een vaste tijd ’s nachts wakker worden en dan naar het toilet moeten. Het is soms zelfs griezelig constant op dezelfde tijd. Nacht na nacht.

Ook zoiets: ik weet dat ik om 06.14 uur in de ochtend geboren ben. Het kan toch geen toeval zijn dat ik regelmatig exact op dat tijdstip wakker word? Is de informatie van mijn geboorte dan opgeslagen in mijn cellen, en komen die met regelmaat vrij? Je vraagt je af wat daar het nut van is. Ooit heb ik bedacht geboren te worden op dat tijdstip, het voelde waarschijnlijk goed en het is nog steeds favoriet. Het maakt ook niet uit of het zomer of winter is, of dat ik eerder of later naar bed ga. Mijn lichaam wil gewoon iets op dat tijdstip.

Ik kan me dus voorstellen dat dit ook zo gaat met de kraai en de schapen. Zij hebben op een bepaald tijdstip de voldoening gekregen van voedsel. De volgende vergelijking zou dan gelden: Voldoening=informatie waard om te bewaren. Het is niet alleen de basis van de natuur, maar ook die van ons. We laten ons ergens door aantrekken omdat het ons voldoening schenkt. De zintuigen waarderen dat zeer!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Pulseer je wel genoeg?


20 november 2011

Dag 118: Pulseer je wel genoeg?

Het is weer de tijd van verkoudheden en griepjes. De afgelopen week heb ik zwaar gehoest en pas dan realiseer je je hoe fijn het is om gewoon adem te halen. (Al die heerlijke zuurstof die in de longen verdwijnt zonder dat daar een krampachtig gehoest door ontstaat, is echt fijn) Op een gegeven moment was ik zelfs bang om te diep in te ademen uit angst weer een enorme hoestaanval te krijgen. De normale natuurlijke pulserende werking van de ademhaling was volledig verstoord.

Het maakt mij nieuwsgierig naar de andere pulserende bewegingen in de natuur. En als je eens wat verder doordenkt, draait het in het leven allemaal om het proces van druk en loslaten, van stress en ontspannen, opkroppen en eruit gooien, eb en vloed, inademen en uitademen, intrekken en uitstrekken, trekken en laten vieren, extravert en introvert, yin en yang. Alles om ons heen maakt een pulserende beweging.

Met de economie gaat het dus niet anders: het kon niet op: verdienen en winst maken, groter worden, uitdijen en dan komt uiteindelijk de terugtrekkende kracht weer om de hoek en laat alles ineen krimpen. Het is een normale gang van zaken. What goes up, must come down. Zo natuurlijk als wat.

Toch hebben wij vaak moeite om toe te geven aan krimp (en helemaal met diëten, zelf willen we niet uitdijen maar moeten inkrimpen is een ramp). Onze rijkdom moet groeien, ons sociale netwerk moet ontwikkelen, ons ego kan groter, we moeten slimmer, beter en sneller worden, als het maar geen teruggang betekent. En het is juist zo gewoon. Op een dag als vandaag met dichte mist, wordt je ermee geconfronteerd dat de winter, de tijd van krimp en alle groei loslaten, eraan komt.

We gaan voorbij aan de normale pulserende werking van de natuur en daarmee van de aarde. We leven eigenlijk op een grote ademende bol waarin alles elkaar aantrekt en weer loslaat. Dus waarom is het dan zo moeilijk om te begrijpen dat de bekende boog niet altijd gespannen kan staan? Of dat je niet altijd maar kunt blijven trekken aan iets zonder het weer een keer los te laten Kennelijk moeten we leren om naar de krimpstand te komen en van daar uit weer op te bouwen.

De balans in het leven zoeken zit niet in het niets doen of alleen maar rust nemen, het zit in de perfecte samenwerking tussen inspanning en ontspanning, op alle vlakken, of het nu werk is of je relatie of je gezondheid.

Mijn voornemen voor deze week: onderzoeken hoe ik momenteel pulseer in het leven.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Leren hoe jij pulseert in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: De herfst betekent ook psychisch loslaten


9 november 2011

Dag 107: De herfst betekent ook psychisch loslaten

In de natuur is het nu aan de orde van de dag: de bomen die hun bladeren loslaten evenals planten en struiken, dieren die hun vacht of veren laten vallen voor een nieuw dikker laagje, dierenouders die hun kinderen laten gaan, vogels die hun zomerverblijf vaarwel zeggen. Het is een letterlijk loslaten van wat overbodig is, van wat geen leven meer doorlaat.

Ik realiseer me dat een mens niet echt iets fysieks loslaat. Hoewel ik een kapper ooit hoorde zeggen dat mensen wel degelijk in de rui gaan en periodiek meer haar verliezen (Ik dacht altijd dat dit door zorgen en stress kwam).  Misschien moet het voor ons meer een psychisch loslaten zijn. Maar aangezien we zo graag hechten aan dingen, uit comfort en vertrouwdheid, laten we maar heel moeilijk los. In de huidige economische crisis is het moeilijk om een oud, wat luxer, leven los te laten. Misschien is je werkgever genoodzaakt om je te laten gaan en moet je daarom de leaseauto ontberen, of misschien je eigen auto wel verkopen om weer wat geld achter de hand te hebben. Loslaten van een levensstijl is heel lastig, maar het vasthouden van bepaalde gevoelens misschien nog wel meer.

Terwijl ik dit schrijf zie ik in mijn vensterbank een aantal schelpen liggen die ik van het strand in Galveston (Texas) heb meegenomen. Waarom wilde ik ze pertinent meenemen? Waarom was het nodig om ze te bezitten en mee naar Nederland te nemen? Ik realiseer me dat het gaat om het prettige gevoel dat ik daar had. Ik wilde het nog niet loslaten. Ik had het daar vreselijk naar mijn zin en kennelijk zijn de schelpen daar nog het bewijs van. Als ik ernaar kijk dan ben ik weer heel even op dat strand.

Toch heb ik nu wel een beetje spijt. Ze liggen hier maar, uit hun natuurlijke omgeving gerukt door egoïsme en hebberigheid.  Een boeddhistische les is hier dus wel op zijn plaats: loslaten = niet hechten aan zaken.

Als je het niet belangrijk genoeg vindt om iets te bezitten of om ergens aan vast te houden, dan pas ervaar je ultieme vrijheid en openheid voor wat er op je pad komt. Omgekeerd kun je zeggen: het vasthouden aan zaken die je eigenlijk los moet laten, kan een behoorlijk verstopping geven. Stel je voor dat een boom zijn bladeren vasthoudt, waar moeten die nieuwe dan gaan groeien? Er is dan simpelweg geen plek voor nieuw leven.

Dat is misschien nog wel de belangrijkste vraag die je jezelf in de herfst kunt stellen: wat moet er weg om open te staan voor nieuwe dingen, nieuwe gebeurtenissen, nieuwe ontmoetingen, nieuwe ervaringen? Wat moet je loslaten om je kwaliteit van leven te verhogen?

Dat is best een opgaaf als je bent opgegroeid in een maatschappij waar het verhogen van de kwaliteit van leven bestaat uit het verzamelen van juist meer en meer!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren loslaten tijdens een counseling sessie in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Gaan leven door te leren leven met het leven


27 oktober 2011

Dag 94 : Gaan leven door te leren leven met het leven

Afgelopen week zag ik een video over een ecologisch dorpje in Spanje. Mensen zijn uit de stad weggetrokken om zich in een, in de jaren 50 en 60 verlaten, middeleeuws dorpje te vestigen. Het renoveren doen ze allemaal zelf, en dat was best ingewikkeld toen er nog geen weg naartoe ging.

Het ecologische principe is er van groot belang: gebruik dat wat in de natuur voorhanden is, terwijl je de natuurlijke balans bewaart, en hergebruik het afval. Ze wekken hun eigen energie op met behulp van windmolens, verbouwen hun eigen voedsel, hebben een eigen bakkerij, een timmerwerkplaats, een molen om graan te malen en ga zo maar door. Ze zijn van alles voorzien en het mooie ervan is, dat ze het met een minimum aan financiën doen. Onderling klust men voor elkaar of werken ze samen zonder daar geld voor te vragen. Als er geld is, komt dat omdat ze buiten de gemeenschap werkzaamheden hebben verricht die ze geleerd hebben in het dorpje, zoals daken repareren en windmolens bouwen.

Wat heeft deze mensen bezield om de stad te verlaten en hun geluk op een berg te zoeken, ogenschijnlijk ver van alle luxe?

Een aantal redenen zijn psychisch van achtergrond. Men verkent de eigen grenzen, door creatief te moeten zijn in het bedenken, ontwerpen en maken van dingen die nodig zijn. Ze gebruiken huidige kennis en combineren die met oude technieken. Daarnaast vinden ze het opnieuw leren leven met de ritmes van de natuur heel belangrijk en leren ze hoe de planeet eigenlijk werkt. Er is veel meer contact met de omgeving en dat geeft voldoening.

Dat is iets wat ik herken. Na 20 jaar in de stad te hebben gewoond ben ik naar het platteland verhuisd, waar ik woon in een natuurgebied. Het polderleven heeft me rustiger gemaakt. Je past je vanzelf aan, aan dit tragere leefritme.

Door veel meer contact te maken met de natuurlijke omgeving verandert er iets in je. Mede door de successen en mislukkingen in mijn moestuin, word ik gedwongen om de natuur te begrijpen.

Ook het drukke vogelleven om het huis heeft zo zijn invloed op je gemoed. In het voorjaar zie ik ze druk bezig zijn om nestmateriaal te verzamelen. Enige tijd later vliegen pa en moe af en aan met babyvoedsel. Alleen als je dit iedere dag aanschouwt word je nieuwsgierig naar de kinderen. Uiteindelijk krijg je die ook nog te zien, als ze druk achter hun ouders aanhoppen om het voedsel zoeken te leren. Kortom: ik leef met het leven om me heen.

Het is dan vanzelfsprekend om te bedenken dat je geen chemicaliën op het gras gooit, daar zouden de vogels wel eens last van kunnen krijgen. Muizengif strooien? Ik kijk wel uit, straks eet de buizerd een vergiftigd exemplaar!

In de stad maak ik geen deel uit van de omgeving. Me verbinden met een betonnen wereld met veel verkeer is zeer onaantrekkelijk gebleken. Je zou kunnen zeggen dat het echte leven me in de stad is ontgaan. Ik heb het gevoel dat ik nu meer leef dan dat ik in 20 jaar gedaan heb.

In het filmpje over het dorp zegt een vrouw dat de meesten er verliefd werden op het leven. Ik snap heel goed wat ze daarmee bedoelt. Door het contact maken en communiceren met levende organismen en mee te gaan met het natuurlijke ritme, bereik je de diepgewortelde basis van het leven. En dan word het je duidelijk wat luxe echt is: die zelf geteelde wortel, het meeleven met pa en moe merel, het zelf geplante boompje en de soep van eigen courgettes. Wat een luxe!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren verbinden met de natuur? Klik hier

Voor de maandelijkse terugnaarjenatuur wandeling (zondag 30 oktober) klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: De tijd regeert ons, of regeren wij de tijd?


18 september 2011

Dag 55: De tijd regeert ons, of regeren wij de tijd?

Als je lekker buiten in de natuur loopt en geniet van alles om je heen terwijl het zonnetje schijnt, wil je dat meestal zo lang mogelijk laten duren. Ik betrap mezelf er echter regelmatig op dat ik naar mijn horloge kijk om te zien of ik daar nog wel genoeg tijd voor heb. Fout!  Niet als je met iemand een afspraak hebt natuurlijk, dat zou respectloos kunnen zijn, maar als je niet echt iets hoeft, waarom moet je dan haasten?

Welke overtuigingen cirkelen door mijn hoofd dat ik dit of dat per se moet doen? Omdat het eten om precies 1800 uur op tafel moet staan? Of omdat de was opgehangen moet worden? Is dat dan zo verschrikkelijk veel belangrijker dan het genieten van het mooie weer?

Ik ken iemand die geen wekker heeft en opstaat zoals haar bioritme dat aangeeft. Ze probeert alles organisch aan te voelen. En ja, ze komt wel te laat op afspraken, of mist een trein, maar de truc is dat ze daar niet onder gebukt gaat. Ze neemt het zoals het komt. Ze is in het NU (leestip: The power of Now door Eckart Tolle).

Door gebruik te maken van je zintuigen, voel je aan het sombere en regenachtige herfstweer dat de natuur een tandje langzamer gaat lopen. Het gras groeit al iets minder hard, de bomen laten al wat bladeren vallen; er wordt teruggeschakeld. Vogels fluiten wat minder, er zijn al wat zwaluwen weggetrokken, de eendenkinderen zijn al groot en gaan hun eigen weg, de bloemen in de tuin zijn bijna allemaal uitgebloeid. Het grappige is dat juist de mens nu een tijd van luieren op vakantie achter de rug heeft in een natuurlijk bloeiende energieke periode, en juist nú weer vol aan de bak moet. Het is een tegengestelde beweging. Wij schakelen een tandje op terwijl de natuur terugschakelt.

Doordat we ons maar heel moeilijk overgeven aan het tragere ritme van de natuur kan er stress ontstaan of zelfs een depressie. We jakkeren door omdat we met zijn allen (de maatschappij) vinden dat dit moet.  Het volgen van deze consequentie van de ‘industriële revolutie’ lijkt logisch. Alles schijnt door te moeten draaien zoals altijd: en maar doorbikkelen de hele herfst en winter door. En dan in januari helemaal stuk zitten en op je tandvlees de krokusvakantie halen.

Allerlei chronische ziekten vinden hierin hun oorsprong, doordat we maar doorgaan en niet stilstaan en luisteren naar wat er daadwerkelijk van ons verlangd wordt door ons lichaam. We schakelen die zintuigen, onze natuurlijke intelligentie, uit en leven naar de ingegeven ideeën die rondwaren door ons brein. Ons brein vertelt ons steeds weer dat we moeten dóórgaan, ondanks dat de zintuigen iets anders aangeven.

Terugschakelen begint dus bij het opnieuw leren voelen, want dat zijn we bijna verleerd. Denken kunnen we goed, maar hoe gaat voelen ook al weer?

Naar je horloge kijken en denken dat je een zelf opgelegd patroon moet volgen is iets wat is bedacht, en dus niet ‘natuurlijk’. Het heeft niets met voelen te maken, maar alles met ratio en opgelegde systemen.

Terugschakelen is niet zo moeilijk: doe voor de grap je horloge eens af en volg je eigen natuurlijk ritme van de dag. Voel dan eens wat het met je doet. Als je niet weet hoe snel je weer naar een klok moet gaan kijken om te zien hoe laat het is, dan weet je dat je geregeerd wordt door de tijd. Als je die aandrang kunt weerstaan en dichtbij jezelf blijft, dan regeer jij de tijd.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Afkicken van het dagelijks leven


27 juli 2011

Dag 22: Afkicken van het dagelijks leven

Je hebt het misschien vaker gehoord, hoe belangrijk het is om met regelmaat ‘uit het hoofd’ te komen. Hiermee wordt bedoeld dat je het hoofd leeg maakt van de dagelijkse spanning en stress. Velen doen dit door meditatie, yoga, of een saunabezoek. Helaas zijn er ook veel mensen die het na een tijdje opgeven met een keur aan excuses. Hoe kan dat?
De hele dag ben je aan het rennen, vliegen en draven, volgt orders op, ergert je aan files of verlate treinen, aan collega’s en niet te vergeten trage computers. Uiteindelijk beland je in een meditatie sessie. Hier is het lekker afkicken van de waan van de dag. Alle spanning ebt weg, gedachten laat je vervliegen en je komt helemaal tot jezelf. Ik relax al bij het neerschrijven.
Dan ben je klaar met de sessie en zonder dat je er erg in hebt ren je weer naar het volgende klusje. Het is eigenlijk net als het probleem met drugsverslaafden: zijn ze afgekickt dan voelen ze zich goed en sterk, maar uiteindelijk komen ze weer terug in het verslavingswereldje dat ze nu net probeerden te ontvluchten. Ze weer terug bij af.
Dit vraagt dus om een verandering van die waan van de dag. Je kunt het rigoureus aanpakken en als pelgrim vertrekken naar het utopische Italiaanse stadje Damanhur. Het leven is hier zo anders dat je wellicht jouw eigen manier van leven kunt vinden. En om dat laatste draait het natuurlijk. Het vinden van werk, mensen en een tempo dat specifiek bij jou past.

Heb je die mogelijkheid niet dan lijkt meditatie de beste optie om uit de dagelijkse waanzin te komen. Ik stel echter voor om meer tijd in de natuur te besteden. Liever niet op de manier zoals sommige wandelaars die kilometerslang alleen maar kwekken en geen idee hebben van wat ze nu gezien hebben. Het gaat om echt aanwezig zijn in de natuur.
Het opzoeken van een plek die specifiek jouw aandacht trekt is van belang. Misschien is het een boom, of juist de waterkant, of misschien een verlaten weg dwars door de velden, als het maar aantrekkingskracht op je uitoefent. Als je gaat zitten, voel en kijk dan of de plek veilig is. Zijn er geen prikkende planten, of stekende insecten? Het stukje natuur moet jou ook uitnodigen om er plaats te nemen! Als dit helemaal goed aanvoelt dan staat je hart open. Je kunt zeggen dat er dan sprake is van echte liefde voor die plek en dat alleen al geeft een heel prettig gevoel.
Maar het kan nog verder gaan:

Een tijd geleden was ik zelf wat gestrest over de richting die ik met mijn leven op wilde gaan. Ik voelde me gedwarsboomd aan alle kanten. Ik besloot te gaan wandelen en kwam bij een prachtig weiland met één boom. Aan de zijkant van het veld ging ik zitten en liet de omgeving eens goed binnen komen. De boom trok al snel mijn aandacht. Het was een mooi gevormde boom en toen ik nog eens beter keek zag ik dat er een heel andere soort tussen was gaan groeien. Deze was veel kleiner en jonger dat was duidelijk te zien. Het had de originele boom echter niet belet om toch door te groeien, aan de andere kant van deze jonge boom. Die les stak ik in mijn zak: ondanks dat ik mij gedwarsboomd voelde kon ik gewoon verder gaan met het pad dat ik was ingeslagen. Ik kon er namelijk ook omheen, en de ‘dwarsboom’ laten bestaan.

Door het zijn in de natuur, verlaag je niet alleen automatisch je hartritme, je vertraagt je lichaam om synchroon te gaan lopen met de veel langzamere natuurlijke processen. Dit maakt het mogelijk om tot rust te komen en oplossingen te gaan zien. Een waarschuwing: dat kan een verslaving worden! En dus geldt ook hier: je moet weer terug de waan van de dag in! Toch durf ik te beweren dat als je dagelijks jezelf blootstelt aan de natuur en je haar intelligente natuurlijke processen gaat herkennen, je het leven van alledag gaat veranderen!

Wordt vervolgd.
Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Go with the flow


 21 juli 2011

Dag 16:  Go with the flow

Natuur is geduldig. Alles heeft er een eigen tempo. Als ik naar mijn moestuin kijk ben ik snel bezorgd. Komt het wel op? Gaat het wel goed? Waarom zie ik nog niets bij de wortelen? Je hebt dan de neiging om de zaadjes te vervloeken dat ze niet doen wat er van ze verwacht wordt. Je kunt ze niet ‘aan’ of ‘uit’ zetten zoals bij een machine.

Velen van ons hebben weinig geduld. Eén van de belangrijkste oorzaken daarvan is dat we tegenwoordig in staat zijn ons leven in zoverre te máken, dat we geen idee meer hebben dat sommige zaken niet maakbaar zijn. We vinden het moeilijk te verkroppen dat we op een aantal verschijnselen geen grip hebben. Het weer is daar een goed voorbeeld van, maar ook een tsunami, aardbeving of vulkaanuitbarsting. Als dit gebeurt dan zijn er toch nog altijd mensen die de neiging hebben de schuld aan de regering te geven dat zij dit niet hebben voorkomen. We willen op alles grip hebben, al helemaal op de natuur en het liefst zo snel mogelijk.

Dit doet mij denken aan de eerste paardrijdlessen die ik jaren geleden genoot. Ik was zo gefrustreerd dat het paard niet deed wat ik wilde dat ik de schuld bij het dier legde of bij de lerares. Later realiseerde ik me dat ik gedacht moet hebben dat ik op een motorfiets stapte of iets dergelijks, zo van: je zet hem aan en rijden maar…

Gelukkig heb ik de lessen nog een paar jaar doorgezet en merkte ik dat de paarden mij het vertrouwen gaven omdat ik steeds beter wist wat ik deed en ik veel geduldiger was met hun grillen. Uiteindelijk gehoorzaamden ze steeds beter. Geduld en het langzaam opbouwen van een vertrouwensband geven enige mate van grip. Maar het paard heeft bepaald wanneer het dat toeliet. Toen ik meeging met haar flow ging het veel beter.

De natuur vormt zich naar de plaatselijke omstandigheden in combinatie met de seizoenen. Wanneer doet een mens dat nog? Wij proberen veranderende omstandigheden te vermijden en willen het liefst in alle seizoenen even hard werken, of liever precies hetzelfde doen. Of we willen juist skiën in de zomer en zwemmen in de winter. Kortom: wij willen geen rekening houden met de omstandigheden of met de seizoenen. Wij willen doen wat wij willen en wanneer wij dat willen, in alle vrijheid.

Deze gedachten zijn in het verleden natuurlijk aangewakkerd door slimme reclamemakers die ons het hele jaar door iets willen verkopen en niet alleen in het seizoen. Zo eten we aardbeien met kerst en steken we de terrasverwarmer nog maar eens aan als het eigenlijk al te koud is om buiten te zijn. We willen het allemaal en we willen het nu. (Prachtige eigentijdse song van  Crosby&Nash: They want it all)

Geduld kennen we niet meer. Het meegaan met de flow van het leven, het leven aanpassen aan de seizoenen en zo een natuurlijk ritme terugvinden, is ver te zoeken. Idealiter zou dit je ritme kunnen zijn:

In het voorjaar:  langzaam op gang komen, zaken aanzwengelen, durven springen in nieuwe dingen

In de zomer: vol voor het leven gaan, alles eruit halen wat er in zit

In de herfst: terugschakelen, werkzaamheden in alle rust volbrengen

In de winter: rusten, de stilte en leegte opzoeken.

Is het een probleem dat we alles NU willen? Jazeker, want als we niet snel genoeg krijgen wat we willen is de frustratie des te groter en depressiviteit en burnouts het gevolg. Als je geen voer voor therapeuten wilt zijn is meegaan met de natuurlijke gang van zaken een uitstekende optie.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Je natuurlijke ritme vinden


 11 juli 2011

Dag 6: Je natuurlijke ritme vinden

Ik banjer door het gras over het uitgesleten spoortje van de enkele wandelaar die er over heen komt. De zon schijnt, een helder blauwe lucht met her en der witte wolken en ik geniet van het prachtige uitzicht over de velden. De vogels fluiten, een enkele kikker is nog te horen en af en toe een plons van een vis op de achtergrond. Zo begin ik mijn dag. Ik wil me er heel bewust van zijn dat ik dit meemaak en probeer alle andere gedachten uit te bannen. Mijn eigen ritme van de dag wil ik vinden. Niet geduwd, of gehaast worden, niet van alles moeten voor de buitenwereld, maar helemaal één zijn in het moment, helemaal verbonden met de natuur. Mijn dag kan niet meer stuk….dacht ik.

Het gebeurt wel eens dat ik naar Amsterdam moet voor een boodschap of een afspraak. Daar ontkomt een mens niet aan want in de stad is natuurlijk meer te vinden dan in een dorp.

Mijn relaxte gevoel dat ik zorgvuldig had opgebouwd in de ochtend, was ik al snel kwijt. Fietsers die aan alle kanten om je heen vliegen, taxi’s die doordrukken, bellende trams, enfin als u een stadsbewoner bent, dan weet u er alles van.

Twintig jaar heb ik er gewoond, Oud-Zuid, Nieuw-Zuid, Oost en uiteindelijk Zuid-Oost. Ik weet hoe de stad werkt. Lang vond ik het leuk, juist vanwege de snelheid en dat alles dichtbij is, maar langzamerhand taande mijn enthousiasme. De eeuwige volkszangers in het café op de hoek, de dronken mensen door de straat, de schreeuwende fietsers, de dubbel geparkeerde auto’s, de stank van de uitlaatgassen en de altijd aanwezige stadsruis.

Nu ik voor een afspraak weer even in de stad ben, komt alles weer op me af. Ik ben het stadse leven ontwend. Met andere ogen kijk ik nu naar de stad. Als ik even moet wachten voor een stoplicht bespied ik de mensen. Het moet mij van het hart, de meeste mensen kijken, geagiteerd, gehaast, ontevreden, bedrukt of agressief. Ik denk dat ik het me verbeeld maar als ik later weer terug in mijn dorp ben, bespeur ik een meer open en ontspannen blik bij mijn dorpsbewoners.

De conclusie die ik hieruit trek is, dat ik mijn eigen ritme op het platteland heb gevonden. Op mijn achttiende was ik ook gehaast en scheurde ik met mijn Mazdaatje overal naartoe in Amsterdam. Heerlijk vond ik die levendigheid! En bijna dertig jaar later is er geen haar meer op mijn hoofd die terug zou willen naar de stad. Als een veelvraat kan de stad je opslokken en meesleuren in haar tempo. Ik ben er aan ontkomen, en de afstand naar de stad voelt precies goed.

Op mijn landelijke stek ervaar ik de seizoenen weer, zie ik wat de bomen en planten doen, weet ik al wat voor weer het gaat worden als ik naar de hemel kijk. Hoe meer ik me in het tempo van de natuur begeef, hoe beter ik me voel. Mijn hart heeft zich gesynchroniseerd met het ritme van de natuur. Ik weet zeker dat mijn adrenaline-levels nooit zo laag zijn geweest.

Wordt vervolgd.

Voor counselling in de natuur klik hier

Françoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen