Tagarchief: communicatie

Zelfvertrouwen is dichterbij dan je denkt – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


14 augustus 2012

Dag 356: Zelfvertrouwen is dichterbij dan je denkt

Het afgelopen jaar is ook duidelijk geworden dat één van de belangrijkste pijlers en eerste stappen binnen de toegepaste ecopsychologie het kunnen uitschakelen van taal is. Door te gaan vertrouwen op onze zintuigen en wat zij waarnemen en niet alleen op onze gedachten (omdat deze niet altijd zuiver zijn door aannames, opgelegde overtuigingen en verwachtingen), vergroot je het zelfvertrouwen alsook zelfwaardering en zelfacceptatie.

Op dag 229 schreef ik al hoe lastig het is om niet meteen een oordeel te vellen over iets dat je ziet. Bijna automatisch komen er woorden in ons hoofd naar voren, waarmee we een sticker plakken op alles in onze omgeving. Niet alleen doe je daar de omgeving mee te kort, maar voornamelijk ook jezelf. Je bent namelijk zoveel meer dan alleen dat wat zich in je hoofd afspeelt. Je hebt allerlei gevoelens die veel wijsheid met zich mee brengen en precies weten wat goed en niet goed voor je is. Door met een oordeel uit het hoofd je zintuiglijke belevingswereld te omzeilen, ga je aan je ware zelf voorbij.

Op dag 199 en 348 ging het om beter kiezen en een oplossing aanvoelen, beide door gedachten uit te schakelen. Als we voor een dilemma staan, zijn we geneigd om allerlei gedachten de revue te laten passeren. Wat we daadwerkelijk voelen en ervaren, lijkt daarbij ondergeschikt.

Zien, ruiken, voelen en ervaren met iedere cel in je lichaam, brengt heel veel wijsheid naar voren. Wat aantrekkelijk is aan de ene kant, en waar je van weg wilt blijven aan de andere kant. Oefenen in het aanvoelen gaat nog altijd het allerbeste in de natuur. Alleen daar gaat de grootste hoeveelheid zintuigen die we hebben aan het werk.

Wordt vervolgd.

cover Zelfvertrouwen!

Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – ebook  Koop het hier.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Het ebook is verkrijgbaar bij bol.com : http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Horen en voelen gaan hand in hand – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


10 juli 2012

Dag 322: Horen en voelen gaan hand in hand

Er zijn twee dierengeluiden die bij mij door merg en been gaan. Eén ervan is het geluid van een balkende ezel. Het schijnt dat vooral vrouwen gevoelig zijn voor dit geluid. Het is kennelijk zo hulpvragend en lijdend dat we meteen een reddingsactie op touw willen zetten.

Een ander geluid dat door mijn hart snijdt is het geluid van een schaap in nood. Gisteravond bleef een schaap maar mekkeren, heel erg triest en vooral weeklagend. Eerst was ik bang dat er een vos zou rondsluipen, want die hebben het al geruime tijd op ze voorzien hier in de buurt. Vanmorgen hoorde ik van een buurvrouw dat de lammetjes waren weggehaald door de eigenaren. Het geluid had eindelijk een betekenis gekregen die ik eigenlijk al aanvoelde, maar waarvoor ik nog geen woorden had. En dat, terwijl ik wist dat er veel leed moest zijn.

Niet alleen mijn oren worden geactiveerd omdat ik een geluid hoor, maar ook mijn zintuigen voor zorgzaamheid, voor veiligheid en stemming doen op een dergelijk moment mee. Alsof mijn hele lijf één grote schotel is om geluid te identificeren. Ooit hadden we dat hard nodig toen we nog in de gevaarlijke bossen leefden en buiten sliepen. Nu gebruiken we deze combinatie van zintuigen hooguit alleen nog om vast te stellen wat er met onze kinderen aan de hand is. (In mijn geval is dat mijn hond die een paniek blaf, een boze blaf en een aandachttrekkerij blaf heeft, waarop ik uiteraard gepast reageer.)

Het is een mooie combinatie van zintuigen die je als moeder, maar ook als therapeut, goed kunt inzetten. Het niet alleen afgaan op uitgesproken woorden (die soms helemaal de emotionele lading niet dekken), maar het aanvoelen van de stemming van je kind of cliënt door het verschil in stemkleur te ervaren, met de daarbij uitgezonden emotie-energie. Het lastige is, dat wanneer je eenmaal in staat bent om al die energie op te vangen, je er ook nog een connectie mee moet maken in het brein zodat je er weer woordelijk of rationeel op in kunt gaan. De vertaalslag van voelen naar denken moet dan worden gemaakt. Heb je dat eenmaal door dan werk je met je natuurlijke intelligentie. Die is goud waard.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Jezelf open leren stellen voor al je zintuigen? Klik hier

 

3 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Inspireren lukt alleen vanuit een juiste overtuiging – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


2 juli 2012

Dag 314: Inspireren lukt alleen vanuit een juiste overtuiging

Gelukkig hoor je het steeds vaker om je heen dat mensen goederen aanschaffen die beter geproduceerd zijn. Bijvoorbeeld producten die met geen of minder CO2 uitstoot zijn vervaardigd, of tegen betere betaling voor producerende boeren, of door minder gebruik te maken van chemicaliën. Het kan mij niet hard genoeg van de daken geschreeuwd worden dat we met zijn allen aan ons allen (inclusief onze planeet) moeten denken in plaats van alleen aan onszelf. We raken er wel van doordrongen, maar de massa helaas nog veel te weinig.

Televisieprogramma’s voor de massa maken geen melding van CO2 neutraal produceren en uitzenden, als ze daar al aan zouden denken. Grote evenementen maken (op een enkele uitzondering na) ook geen gebruik van alternatieve energie. En dit zijn juist de plekken waar je veel mensen in een keer kunt doordringen van de noodzaak van een schoner leefmilieu. Niemand zit natuurlijk te wachten op het wijzende vingertje tijdens een evenement. En toch denk ik dat als je het als organisatie gewoon milieuvriendelijke DOET, iedereen het de gewoonste zaak van de wereld zal vinden. Sterker nog, het zal juist inspireren. Want iedereen is voor minder energieverbruik en minder chemicaliën, dat is zelfs voor de grootste leek common sense. Maar om in een hoek gedrukt te worden en gedwongen worden mee te doen, werkt nog altijd averechts.

Daar ligt dus een taak bij bedrijven en organisaties om te besluiten het gewoon anders te doen dan voorheen. Het gaat om heel bewust kiezen dat je het milieu belangrijk vindt en je productieprocessen daarop aan te passen. Je reclame uitingen hoeven niet per se borstklopperij te zijn als je bedrijfsvisie heel duidelijk is over het milieuperspectief en je dat de normaalste zaak van de wereld vindt. Die innovatieve houding zal velen inspireren. Wellicht wordt reclame maken dan zelfs wel bijzaak.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Waarom zit de kat in het nauw? 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


27 juni 2012

Dag 310: Waarom zit de kat in het nauw?

“Als een kat in het nauw,’ is een mooie beschrijving waarbij mensen meteen weten wat het gevolg er van is: je krijgt een haal. Bijna iedereen heeft dat wel eens ervaren, met bloederig gevolg en bijbehorende pijn. Het feit dat mensen met felle bewoordingen uiting geven aan onderliggende gevoelens, wordt niet altijd gezien als zijnde dat iemand daadwerkelijk in het nauw zit. Pas als er een vergelijking wordt gemaakt met een kat, wordt het al iets duidelijker.

Als iemand vaak met negatieve opmerkingen uit de hoek komt, dan bedenkt men niet dat er bij die persoon onderliggende emoties kunnen zijn die dit veroorzaken. Gemakshalve veroordelen we het karakter en daarmee de gehele persoon. Maar dat negatieve uiten heeft niets te maken met het karakter van iemand, dat is alleen maar gedrag aan de buitenkant dat veroorzaakt wordt door onderliggende gevoelens.

In dieren zie je dat mooi terug. Bij de kat in het nauw gaat het om: geen uitweg zien en dus zichzelf moeten verdedigen en de nagels uitslaan. Honden die iedereen bij het minste of geringste proberen aan te vallen (ook hun eigen soort) hebben ook een onderliggende emotie waarvan uit ze gedrag vertonen. Dat kan onzekerheid zijn, of aangeleerd of gefokt gedrag.

Als mijn hond blaft naar mensen die langslopen op de dijk langs mijn huis, dan vind ik dat wel eens knap vervelend. En ja, ook ik veroordeel mijn hond dan wel eens in totaliteit. Maar gelukkig zie ik snel genoeg in dat ‘bewaken’ hoort bij het ras, dat is er in gefokt. En als ik die gedachte paraat heb, wordt de ergernis een stuk minder.

Het is jammer dat we zowel naar onze eigen soortgenoten als naar dieren, niet dieper kijken naar de onderliggende emoties, maar dat we blijven hangen in het veroordelen van gedrag dat aan de buitenkant zit. Natuurlijk, daar worden we mee geconfronteerd, maar even dieper kijken, of doorvragen wat de werkelijke reden is van hard uit de hoek komen, kan de last enorm verlichten. We zouden veel sneller terug zijn in harmonische situaties.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Synchroniseren met natuurlijke wijsheden? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Een natuurlijk proces als voorbeeld voor je relatie – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


20 juni 2012

Dag 304:  Een natuurlijk proces als voorbeeld voor je relatie

Ik kijk naar de druivenstruik die langs mijn raam groeit. Ik zie dat de meeste takken braaf meegroeien met de hoofdtak, allemaal dezelfde richting uit, op één na. Die zoekt verbinding met een varen die een paar centimeter verderop staat. Het zoekt zijn eigen weg, want het heeft kennelijk behoefte aan iets anders, maar is nog altijd verbonden met de hoofdtak. Daar krijgt het zijn voeding van. Het zoekt alleen een nieuwe, andere, eigen weg terwijl het honkvast blijft.

Deze week loop ik tegen de overtuiging ‘alles op één plek willen vinden’ aan. Ik ontmoet mensen die twijfelen aan hun relatie. Ze kijken naar hun partner en geven aan niets meer te voelen. Sommigen zijn al lang geleden afgekoppeld, maar anderen dénken dat ze afgekoppeld zijn.

Aan de basis van deze problematiek staat onder andere de overtuiging dat de partner moet voldoen aan alle verwachtingen. De ander moet steun en toeverlaat zijn, een maatje, avontuurlijk, speels, maar ook verantwoordelijk en soms zijn er ook nog wensen over het uiterlijk.

Niemand kan voldoen aan alle verwachtingen. Die prins/prinses op het witte paard is een leuk gegeven, maar in de realiteit zijn deze niet te vinden. Tenzij je geen enkele verwachting hebt natuurlijk. Die mensen zijn er ook, zij zijn tevreden met wat ze hebben.

Toch heeft bijna iedereen iets nodig uit een relatie. De belangrijkste vraag is echter: wát heb je precies nodig binnen de relatie? En vervolgens: wat kun je ook buiten de relatie zoeken?

Veel mensen die dit lezen zullen meteen denken aan seks buiten de deur, maar dat is maar één aspect van een menselijke behoefte. Het kan ook intellectueel sparren zijn, of een spirituele verbinding, of een diepgaande emotionele verbinding met een vriend of vriendin. Al deze onderdelen denken velen te moeten vinden in één persoon. Nogmaals, dat zou mooi zijn, maar juist verbinden met mensen buiten je relatie kan mooi zijn.

Wat het vaak moeilijk maakt is de onzekerheid van de partner, die het ziet als een persoonlijke afwijzing en moeite blijft hebben met het niet kunnen voldoen aan alle behoeften. Er zou een hoop minder leed in de wereld zijn als die onzekerheid, dat twijfelen aan onszelf, er niet meer zou zijn. Een enorme vrijheid valt ons dan ten deel!

Een goede verbinding met het thuisfront houden en toch een eigen weg kunnen inslaan, net als de druiventak, is het geheim om niet af te koppelen. De vaardigheid die wij mensen nodig hebben, is het duidelijk en op positieve wijze bespreken van onze behoeften, zodat er genoeg veiligheid voor de ander is.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Zin in een meditatieve wandeling en tegelijk verbinden met de natuur? Klik hier

 

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

Wees eens stil en voel – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


20 juni 2012

Dag 303: Wees eens stil en voel

Leren om niet te oordelen, beoordelen of veroordelen, is niet eenvoudig. We krijgen het al op heel jonge leeftijd onderwezen. Iets is goed of fout, zwart of wit, mooi of lelijk en ga zo maar door. Sesamstraat leert ons namen geven of tellen en op school gaan we daar fijn mee door. In de eerste klas van mijn lagere school hingen er borden aan de wand met tekeningen en daaronder de betekenis in een woord. Toen een moderne versie van het leesplankje. Communiceren met taal lijkt wel het allerbelangrijkste dat we op jonge leeftijd moeten leren. Je hoort soms moeders wel eens zeggen bij een huilbaby: ‘’Ik zou willen dat ze kon zeggen wat er aan de hand was.” Hiermee passeren ze hun intuïtieve weten. En helaas leren we dat al op vrij jonge leeftijd door het belang dat de maatschappij hecht aan het gesproken woord.

Natuurlijk is het van belang dat we ons goed verstaanbaar kunnen maken. Er zit echter alleen nog één belangrijke stap vóór en dat is dat we eerst goed moeten aanvoelen wat we nu eigenlijk willen communiceren. Ofwel, dat we eerst heel goed bij onszelf te rade gaan wat we voelen, waar we echt behoefte aan hebben, of wat we intuïtief weten, voordat we dit in woorden proberen over te brengen. Dat klinkt allemaal heel logisch, maar het wordt verbluffend weinig gedaan!

Meningen van anderen worden overgenomen, we passen ons aan anderen aan, maken anderen heel belangrijk en denken dat anderen het beter weten dan wij. We richten ons op de buitenwereld en niet op onze binnenwereld. De dagelijkse stroom woorden (ook die van mij) die vanuit allerlei richtingen op ons afkomt, doet ook een belangrijke duit in het zakje waardoor we maar met oordelen, beoordelen en veroordelen bezig blijven.

Zoek nu eens de stilte op, laat alle woorden los, en voel de omgeving waar je inzit en de energieën om je heen. Iedere keer dat er weer een oordeel over iets in je opkomt, ga je terug naar jezelf en voel je wat er om je heen is, zonder er woorden aan te geven! Het is best lastig, maar als het je lukt, wil je nooit meer zonder deze momenten.

Wordt vervolgd.

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

4 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, zintuigen

Een verbod op ‘laat maar’ – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


19 juni 2012

Blog 302: Een verbod op “laat maar”

Vanmorgen kruiste een rivierkreeftje mijn pad. Toen hij in de gaten had dat er een gevaar op hem af kwam, ging hij eerst spartelen op zijn rug, vervolgens sprong hij in een oogwenk rechtop met zijn scharen in de aanslag. Daarmee volgde hij iedere beweging die ik maakte.

Een rivierkreeftje verdedigt zichzelf in de vroege ochtend

Ik stel me zo voor dat het kreeftje ooit een soort garnaal was, maar dat hij voelde iets meer beveiliging nodig te hebben in de gevaarlijke wateren. Over de eerste honderden jaren ontwikkelde hij misschien een duim en een wijsvinger die vervolgens over vele jaren (honderden, duizenden?) een schaar werden. Geëvolueerd vanuit zichzelf.

Ieder wezen of organisme heeft het recht om zich te verdedigen tegen aanvallen van buitenaf. De ene soort doet dat in kuddes, de ander moet het van snelheid hebben, of vleugels, weer een ander heeft tanden, klauwen of misschien wel gif of geluid.

Het is verbazingwekkend hoeveel mensen zich verdedigen met de strategie ‘laat maar’. Zij verdedigen zich door weg te kruipen, zichzelf onzichtbaar te maken en daarmee hun eigen behoeften te ontkennen. Ik kan zo snel geen dier bedenken dat zich helemaal onzichtbaar maakt, behalve dan een kameleon die zich aanpast. En dat is wat ‘laat maar’ doet.

Een dergelijke strategie kan heel nuttig en tactvol zijn, maar jezelf op de langere termijn tekort doen, en zeker in een relatie, werkt averechts op je gezondheid. Het is soms nodig om je grenzen aan te geven wanneer iemand te dichtbij komt of teveel van je vraagt.

De wijze waarop je grenzen aan moet geven is geheel afhankelijk van de situatie waarin je verkeert. Soms moet je onderduiken, soms wegrennen, de andere keer schreeuwen of alleen maar boos kijken. En dat allemaal ook nog op verschillende niveaus , afhankelijk van de situatie.

Merk je echter dat je te heftig reageert op kleine zaken dan is het goed om eens dieper naar de onderliggende problemen te kijken. Grote kans dat je geen rek meer hebt en misschien al te lang de ‘laat maar’ strategie hebt gevolgd, ten koste van jezelf, terwijl je soms even je tanden had moeten laten zien.

Het rivierkreeftje had die scharen ook niet van de één op de andere dag. Er ging veel tijd overheen om het perfecte verdedigingsmiddel te creëren. Wij moeten die tijd ook nemen om te bedenken wat onze beste verdedigingsstrategie kan zijn in een situatie, voordat we er aan onderdoor gaan.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Niet denken maar voelen? Wandel a.s. zondag mee met de Terugnaarjenatuur wandeling. Klik hier voor informatie

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Een Vlaamse gaai en het perspectief – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


14 juni 2012

Dag 298:  Een Vlaamse gaai en het perspectief

Al dagen ben ik gefascineerd door een verandering van perspectief. Eergisteren schreef ik over het perspectief op het leven vanuit een vliegtuig, gisteren vanuit een historisch perspectief. Vandaag valt me een heel andere op.

In het vogelhospitaal is het nog steeds een drukte van belang. De hoeveelheid kleine nestvogeltjes is afgenomen, maar de ‘jeugd’ is nog steeds aanwezig. In dit geval een groepje van een stuk of zes Vlaamse gaaien. Ze schreeuwen moord en brand vanwege hun honger en vliegen me bijna aan als ik voor hun couveuse plaatsneem. Tegelijk sperren de snaveltjes zich open onder een soort hees geluid (niet zo hard als dat van jonge eksters, dan heb je echt oordoppen nodig) en ik kan niet snel genoeg eten naar binnen werken.

Als ze zo gefocust zijn op eten dan doen ze niets anders dan zich aan je opdringen. Maar zitten de buikjes al een beetje vol, dan worden ze niet meer geleid door hun honger en hebben ze meer aandacht voor andere dingen. Toen viel het me op dat ze geen enkel besef hebben van wat mijn voor- of achterkant is. Ze herkennen mij als mens niet en kijken eigenlijk alleen maar naar mijn hand. Daar komt tenslotte het eten vandaan. Ze pikken er voorzichtig naar, gaan er op zitten (willen soms ook niet meer loslaten) en bestuderen het pincet dat de worm vasthoudt.

Vanuit hun perspectief bekeken moet het ook wel heel raar zijn. Een soort vogel met twee koppen, namelijk onze handen. Ooit las ik ergens dat honden ook zo naar ons kijken. Voor hen hebben we 3 hoofden, dat ding waar geluid uit komt en dat kan bijten, en die twee andere die eten geven maar ook kunnen ‘bijten’.

Voor mij geeft dit eens te meer aan dat wanneer je ophoudt met stickers op mensen, dieren of planten te plakken er ineens andere waarden naar voren komen. Vanuit het perspectief van de Vlaamse gaai is mijn hand de ‘voedende moeder’.

Stel je eens voor dat je al je etiketjes loslaat en alleen kijkt naar de waarde, of het Zijn, van een levend wezen, dan ziet de wereld er ineens anders uit. Of eigenlijk: het voelt al meteen anders. Je gaat de ander pas ‘voelen’, als je de taal (en daarmee ratio) hebt uitgeschakeld. Kijk maar eens naar een ander en plak geen sticker, wat ervaar je dan?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Ophouden met labellen en dat leren in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Slimme vondst: internet koppelen aan de natuurbeleving – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


25 mei 2012

Dag 280: Slimme vondst: internet koppelen aan de natuurbeleving

Misschien ken je de film The Bucket List, met Jack Nicholson en Morgan Freeman, die vanwege hun naderende dood een lijst opstellen van dingen die ze beslist nog willen doen. Vandaag loop ik tegen een lijst van dingen aan die je beslist moet doen voor dat je 11 ¾ jaar oud bent! Hiermee hoopt een Engelse natuureducatie organisatie de verbondenheid van kinderen met de natuur te verhogen. De website is zeer de moeite waard en niet alleen voor kinderen!

Het is een interactieve lijst met 50 dingen die ze kunnen doen, met of zonder ouders. Er kunnen webobjecten vergaard worden als ze de activiteit gedaan hebben. De kinderen worden op een speelse manier verleid om een natuuractiviteit te gaan ondernemen.

De eerste onderwerpen variëren van het bouwen van een vlot, tot het houden van een slakkenrace, tot het roepen van een uil. Klik je op de activiteit dan komt er meer informatie tevoorschijn over wat je precies nodig hebt, en waar en wanneer (met welk weertype) je het kunt doen. Uiteindelijk verwachten ze een kort verhaaltje over je ervaring, voordat je iets ‘verdiend’ hebt en door kan klikken naar de volgende activiteit.

Ik vind het een hele mooie vondst om de computer te verbinden met het buitenleven. Ook het achterliggende motief om de kinderen naar buiten te krijgen is goed. Tegelijkertijd vind ik het heel triest dat de kinderen kennelijk niet vanzelf door hun ouders of scholen op sleeptouw worden genomen om de natuur te ervaren.

Het is begrijpelijk dat je minder verbonden bent met de natuur als je in de stad woont, maar er zijn altijd parken of achtertuinen om haar te ontdekken. Leren over het groeien en bloeien van onze natuurlijke omgeving zou een verplichting moeten zijn. Of het nu kikkervisjes vangen is, of de zon op zien komen of rondrennen in de regen, het hoort allemaal bij het ervaren van de natuur die ons leven geeft.

Van mij mogen ze deze website als verplichte kost voorschrijven op de basisschool. Maar nu ik er zo over nadenk, kan het voor veel volwassenen ook nog heel leerzaam , ontspannend en verbindend zijn!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor een ontdekkingstocht naar jezelf in de natuur, klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Een bijzondere dierenontmoeting – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


5 mei 2012

Dag 261: Een bijzondere dierenontmoeting

Soms krijg je zomaar een cadeautje. Ik stap vanmorgen uit de auto om met de hond in het Spanderswoud te gaan wandelen. Ik loop naar de achterklep om mijn hond te verlossen en mijn oog valt op het volgende tafereel (heel blij dat ik de camera bij me had).  Het zien van de lichaamstaal en de automatische interpretatie door mijn brein zegt alles over het moeilijk kunnen uitschakelen van taal.

Paard: Hoi! Wie ben jij?

Paard: Kom je wel vaker hier?

Ree: Ik vind jou wel leuk, eigenlijk!

Ree: Weet je.. euh… mag ik je iets vragen?

Ree: Ja precies daar! Oh lekker hoor!

Paard: Niet weggaan! Mijn vrouw wil je ook nog ontmoeten.

Mevrouw Paard: Ik ken een goeie mop….

Ree: Hahaha, dat is een goeie!

Ree: Wacht, ik hoor daar iets. Ik ga even kijken…

Ree: Oh ik zie het al. Dat is zo’n wezen met een klik-ding.

 Het was een prachtig schouwspel om deze twee paarden en reebok een ontmoeting te zien hebben. Het is een prachtig verbindingsmoment met de natuur, en voor mij vandaag een wijze les over hoe mijn brein automatisch woorden hangt aan dat wat mijn ogen zien. Nu is dit een onschuldige ontmoeting, maar de kunst is natuurlijk om in totale vrijheid, zonder oordelen, beoordelingen, veroordelingen of andere labels en stickers, contact te maken met wat er gebeurt. Ofwel: voelen wat voor energie uitwisseling er plaatsvindt tussen deze drie dieren. Hoe beter je dit voelt, hoe dichter je bij de eigen zintuigen komt. Dit bijzondere drietal heeft een mooi voorbeeld gegeven van hoe dat ‘natuurlijk’ werkt.

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

Beter contact leren maken met de eigen zintuigen? Klik hier

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Verstoorde romance in de achtertuin – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


4 mei 2012

Dag 260: Verstoorde romance in de achtertuin

Een heel toneelstuk speelde zich af in onze tuin gisteravond. Een eendenpaartje was geland in de achtertuin en liep rustig rond, toen er ineens een luid gekwaak ontstond. Er waren nog twee woerden afgedaald en ze hadden het duidelijk voorzien op de dame. Zoals je dat meestal ziet, was de dame ongeïnteresseerd in de hofmakerij. Zij had overduidelijk haar keuze al gemaakt.

Het mannetje waggelde zelfverzekerd naast zijn vrouwtje en liet maar sporadisch blijken dat hij niet van de nabijheid van de anderen gediend was. Dat werkte heel goed, want meteen hielden ze afstand. Eén van de twee hofmakers was wat banger uitgevallen dan de ander en liet zich ook door de mede-hofmaker nog op afstand zetten.

De dame hield het na een tijdje voor gezien en vloog over de heg naar de buren, acuut gevolgd door haar man. De twee hofmakers konden niet achterblijven en het drama zette zich daar voort.

Voor mij was het heel duidelijk: de dame had gekozen voor een heer van haar eigen grootte, die bovendien galant was en een heer bleef. De twee hofmakers waren een stuk groter dan zij en ook nog lomp. Wat me fascineert is de gedrevenheid van die twee, die maar door blijven gaan terwijl de race allang gelopen is. Aan haar lichaamstaal was te zien dat zij echt niet overstag zou gaan. Wat begrepen deze woerden niet?

De vergelijking met de mensenwereld is natuurlijk snel gemaakt. Je ziet het regelmatig in een café gebeuren: een vrouw zit aan de bar druk met iemand te praten en is niet geïnteresseerd in een zojuist gearriveerde man. Ze draait haar rug naar hem toe, weigert een drankje, rolt met haar ogen, draait nog meer van hem af…. maar de man blijft doordrammen. Niet lang daarna verdwijnt de dame in kwestie. Hier dezelfde vraag: wat begrijpt deze man niet?

Misschien zou het voor mevrouw eend handig zijn geweest om met woorden de twee opdringers op afstand te houden. Maar ach, ook dat zie ik in de mensenwereld wel gebeuren: woorden komen ook niet altijd aan.

Vaak schrijf ik dat we veel kunnen leren van de natuur, maar vandaag moet ik bekennen dat we het eendengedrag beter niet kunnen kopiëren. Daar komen ongelukken van.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je laten spiegelen door de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Jezelf bevrijden door taal uit te schakelen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


2 april 2012

Dag 229: Jezelf bevrijden door taal uit te schakelen

Om optimaal gebruik te leren maken van alle zintuigen, is het een voorwaarde dat we onze taal uitschakelen. We geven aan alles een naam of kennen het een woord of begrip toe. We beoordelen en analyseren en stoppen alles met een woord in een hokje in ons hoofd. Er wordt dan gewerkt met onze ratio, maar niet met onze ervaring.

Steeds vaker gaan mensen merken dat een rationele beoordeling alleen geen voldoening schenkt. Niet voor niets zijn meditatie, mindfulness, reiki en allerlei spirituele retraites nog steeds populariteit aan het winnen. Ze helpen namelijk met het loslaten van ons eeuwige denken en het opnieuw leren voelen van wat er in ons gebeurt. Dat is vaak nog een hele klus!

Vandaag leek het me goed om eens te wandelen zonder dan ook maar enige benoeming van iets. Dan wandel je in een prachtig natuurgebied, hoor je vogels, zie je een ree wegschieten, de hond schrikken van een opvliegende gans en bewonder je de dotterbloemen die nu langs de sloten staan. Als je dit zinnetje zo leest lijkt dat allemaal niet zo ingewikkeld. Ik kan het echter alleen maar duidelijk aan je maken door daadwerkelijk de organismen bij hun naam te noemen. Maar wat gebeurt er nu met je als je wandelt en je gebruikt geen enkele analyse of beoordeling? Het gaat dan dus om alleen te aanschouwen, luisteren, voelen en ruiken (en alle andere zintuigen die we nog hebben (zie eerdere blog)) zonder een naam te geven aan wat het is dat je ervaart.

Vanmorgen was ik nog wat slaperig en leek het lang goed te gaan. Ik ervoer meteen ruimte, diepte en had veel meer oog en oor voor alles wat er in de omgeving was. Na een kwartier betrapte ik mezelf op het feit dat ik naar de vogels luisterde en in mijn hoofd ze in hokjes probeerde te plaatsen door ze te benoemen. Meteen liet ik die gedachte los en ging over op de ‘ervaar’-stand. Wederom voelde ik ongekende ruimte, vrijheid en openheid. Een mini meditatie.

Toen ik vanmiddag wederom deze oefening wilde doen, ging het al een stuk moeilijker. Mijn hoofd zat al vol met de dagelijkse beslommeringen, ik had al veel geanalyseerd en beoordeeld. In diezelfde modus liep ik dus ook door de natuur. ‘Hé, een houtsnip, oh wat zijn de dotters mooi deze lente, wat een lief lammetje’. Allemaal gedachten die door mijn hoofd heen schoten. Natuurlijk zijn ze onschuldig, maar als het je lukt om de natuur alleen maar te ervaren, dan heb je een schitterend stukje mindfulness te pakken!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Stampen voor ruimte – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


29 maart 2012

Dag 225: Stampen voor ruimte

Ruimte blijkt vandaag mijn thema te zijn. Het gaat om ruimte krijgen, of ruimte nemen, om zelf goed te kunnen functioneren. De moederschapen op de dijk laten vandaag goed zien dat ze ruimte willen om hun kroost langs mijn hond te durven laten lopen. Ze maken zich breed, met de kop geheven en stampen eens flink op de grond om hun punt duidelijk te maken. Niemand die dat niet snapt.

Dit gedrag confronteert mij vandaag met het feit geen ruimte te hebben genomen terwijl ik daar wel behoefte aan had. Ik liet mij ruimte afpikken, of zo kun je het ook zeggen: ik gaf een ander erg veel ruimte en maakte die van mezelf ondergeschikt. Het resultaat hiervan mogelijke duidelijk zijn: een zeer onbevredigd gevoel. Nu weet ik niet of op de grond stampen in deze situatie geholpen had, maar ik had op zijn minst iets aan moeten geven. Net als mama schaap.

Zo was er in het vogelhospitaal een buizerd gekomen met een gebroken vleugel. Hij had het heel zwaar en was erg gestrest. Op het moment dat hij verkast moest worden naar een schoon hok, ging hij op zijn rug liggen met de vlijmscherpe klauwen naar voren. Ook hier werd een boodschap gegeven: geef mij ruimte! Helaas konden de verzorgers er geen gehoor aan geven. Met als resultaat dat de buizerd nog gestrester werd.

Dat is wat ons natuurlijk ook overkomt als we te weinig ruimte krijgen, of te weinig ruimte opeisen. Er is geen ruimte meer om te bewegen, letterlijk, dan wel figuurlijk. Dit veroorzaakt onvrede en als dit langdurig is, mondt dit vanzelf uit in stress.

Een schaap kan alleen met haar poot stampen om duidelijk te maken dat ze ruimte wil. Wij mensen moeten dat toch verbaal doen. En dan het liefst op een overtuigende, niet aanvallende, wijze. Dat is niet eenvoudig als de stress al hoog is opgelopen. Het geheim zit hem natuurlijk in het op tijd aangeven, voordat je gestrest bent. Wat een wijs schaap.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Ruimte leren nemen in de natuur? Klik hier voor counselling in de natuur.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Loslaten door te leven zonder labels – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


12 februari 2012

Dag 180: Loslaten door te leven zonder labels

Het is nu echt te koud om lang buiten te zijn en stil te zitten. In de lente en zomer is het heerlijk om op een stil plekje te vertoeven en de omringende natuur te ervaren. Op dit moment sneeuwt het en ik moet vanachter de schuifpui naar de kleine vogels kijken in mijn tuin. Ze zijn heel druk met zaadjes zoeken onder de kale hortensia’s. Pimpelmezen, staartmezen, merels, roodborstjes, Vlaamse gaaien, eksters, goudvinken, koolmezen, winterkoninkjes en duiven, van alles resideert in mijn tuin. Ik realiseer me dat wij, mensen, ze een naam hebben gegeven. Dat vergemakkelijkt het communiceren. Door iets te benoemen weet de ander waar je het over hebt. Maar wat gebeurt er als je die ‘labels’ loslaat? Wat blijft er dan over?

Ik blijf kijken naar de vogels en moet helemaal terug naar de basis als ik de namen loslaat. Uiteindelijk zie ik wezens die aangetrokken worden tot eten en zoeken naar datgene dat hen voldoening schenkt. Ineens zijn ze allemaal hetzelfde. Maar als ik datzelfde trucje toepas op mezelf: wie ben ik dan, zonder naam?

Het ego vecht hard om me vooral maar te laten denken dat ik Françoise ben, counselor en coach, schrijver, geliefde, zus, tante …en ga zo maar door. Het kost moeite om het ego de mond te snoeren, maar hoe langer ik kijk naar de vogels hoe duidelijker het wordt. De labels zeggen iets over het verleden en daarmee ben ik niet in het hier en nu. In de natuur is alles in het heden, omdat ze niet met namen, woorden, overtuigingen en aannames werkt. Ze werkt louter met aantrekkingskrachten.

Ook ik ben een wezen dat aangetrokken wordt tot voedsel dat me voldoening schenkt, tot een veilige slaapplaats waar ik kan overnachten, tot een heldere drinkplaats en tot een plaats in de gemeenschap. Mijn basis is niet anders dan die van vogels of van ieder ander levend wezen op deze planeet. Zolang je de labels, benamingen en verhaaltjes die aan iets of iemand vastgeplakt zitten negeert, komt de basis tevoorschijn.

Als je beseft dat al het leven op aarde maar één ding wil: in eigen essentie leven, dan wordt het leven een stuk simpeler. Dan kijk je door de huidskleur van iemand heen, door een handicap, door een cultuur. Dan zie je een wezen dat wil leven door te ademen, te eten, te drinken, te slapen, te bevrienden en deel te nemen aan het geheel. Pas als we stickers gaan plakken, verbreken we de verbinding met de gedeelde basis van alles en creëren we verschillen. Dat doet de mens dus, niet de natuur.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Ongelukkig door eigenwijsheid – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


21 januari 2012

Dag 158: Ongelukkig door eigenwijsheid

Eén van de belangrijkste verboden binnen discussies, of het nu in een relatie is of tussen collega’s of vrienden, is het gebruik van oneliners of dooddoeners. Ofwel: zinnetjes die het gesprek meteen stilleggen met als gevolg dat de ander geen opening meer heeft.

“Zo ben ik nu eenmaal.” “Dat is nou eenmaal zo.” “Voor niks gaat de zon op.” “Er zijn meer jongens dan kerken,” en ga zo maar door. Al dit soort zinnetjes sluiten de weg af voor een echt open en gelijkwaardig gesprek. Mensen die dit vaak doen slaan eigenlijk de deur voor de neus van de ander dicht.

Op de lange termijn zorgt dit gedrag ervoor dat anderen zich niet gehoord voelen. Er zal steeds meer afstand ontstaan met de persoon die de oneliners bezigt; er valt immers geen goed gesprek met hem/haar aan te knopen. Het resultaat van dit gedrag kan uiteindelijk leiden tot eenzaamheid, omdat anderen liever uit de buurt blijven.

“Dat kan me niet schelen, mensen moeten maar rekening houden met wie ik ben!” Een dergelijke houding is niet uitnodigend omdat er van ongelijkwaardigheid sprake is. Anderen moeten rekening houden met de hoofdpersoon, maar kennelijk niet andersom. Uiteindelijk staan deze mensen alleen in het leven. Op zich geen probleem,  sommigen vinden het heerlijk om weinig sociale contacten te hebben.

In de dierenwereld zou je dat kunnen vergelijken met roofdieren, die het grootste gedeelte van het jaar in eenzaamheid doorbrengen. Daartegenover staan de dieren die in groepen leven. Als een groepsdier eigenwijs is en vindt dat de rest zich aan hem/haar moet aanpassen, dan zal de groep al snel vinden dat het dier uitgestoten moet worden. Net als bij de mens dus.

Dit kan op meerdere vlakken zeer nadelig voor het dier uitpakken: het kan niet meer terugvallen op de veiligheid binnen de groep, het kan niet meer terugvallen op gezamenlijke voedingsvondsten, er is geen affectie en natuurlijk ook geen voortplanting meer. Voor het voortbestaan van de soort is het dus essentieel dat het dier bij de groep blijft. Dat betekent dat er rekening met anderen gehouden moet worden.

Een westers mens kan tegenwoordig goed zijn eigen veiligheid regelen, voedsel vindt hij in de supermarkt, affectie…..daar kun je eventueel voor betalen….zelfs voortplanten is met enige kunstgrepen nog wel te regelen. Voor een mens is het dus mogelijk om de hele sociale laag binnen het bestaan te negeren. De vraag blijft echter: wordt men er gelukkiger van?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

De natuur je coach laten zijn? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Natuurlijk leren denken in een relatie


23 november 2011

Dag 121: Natuurlijk leren denken in een relatie

We leren al jong dat de wereld er is om overwonnen te worden. Land is er om ontgonnen of bebouwd te worden, rivieren om ingedamd te worden, zeeën moeten leeg getrokken en wilde dieren beteugeld en het liefst achter een hek. Ook wordt ons al heel jong geleerd dat het leven een wedstrijd is om beter, mooier, sterker, rijker, intelligenter, creatiever, slanker te worden dan anderen, anders betekenen we niets.

`Ik moet winnen om te mogen bestaan` (en alle variaties hierop) is dus onze onderliggende overtuiging van het leven geworden. Het ‘survival of the fittest’ adagium zoals we dat kennen van Darwin blijkt echter anders te liggen. Het is niet de sterkste die overleeft, het is het organisme dat het beste kan samenwerken met de omgeving waarin het leeft. Geen competitie maar coöperatie dus.

In mijn counselingpraktijk merk ik dit ook bij cliënten met relatieproblemen. Relaties zijn vaak een competitie geworden van wie er gelijk heeft of wie zijn/haar zin krijgt. Er wordt vaak niet meer gezond gecommuniceerd (door de wedijver om gelijk te krijgen) om tot gezamenlijke oplossingen te komen.

Als je deel uit wilt maken van een systeem, een relatie of gezin in dit geval, dan moet je communiceren met dat systeem, zodat het systeem en het individu, met elkaar een goede relatie aan kunnen gaan zonder elkaar te kwetsen. En dat laatste is maar al te vaak wel het geval. We kwetsen elkaar door de ander overal de schuld van te geven en door eigen fouten niet te willen toegeven, of we ontkennen dat er problemen zijn en gaan door met wat we doen zonder met de ander rekening te houden of we laten zaken langs ons heen gaan met een ‘na mij de zondvloed’ mentaliteit. Hoe we als kind geleerd hebben naar de wereld te kijken met wedijver, concurrentie en overwinning, uit zich in onze relaties. Het ‘overwinnen’ is ons uitgangspunt geworden en wordt juist onze ondergang.

Dat hoeft het echter niet te zijn als we opnieuw leren hoe het er in de natuur aan toe gaat met relaties. Organismen (cellen, entiteiten etc.) kregen miljarden jaren geleden de tijd om hun eigen authenticiteit te presenteren aan andere organismen. Langzaam werd er affiniteit met anderen gegenereerd en dat leidde tot gezonde, gebalanceerde en geperfectioneerde verbindingen en samenwerking. Deze organismen leerden van hun omgeving, hoe deze werkt, hoe de andere organismen in elkaar steken en waar ze behoefte aan hebben. Door te leren van de andere elementen in een omgeving is het voor een organisme mogelijk goed te integreren.

Als je de perfectie van de samenwerking tussen natuurlijke elementen gaat zien en ervaren dan kun je die ook toepassen in je eigen leven. Verhoogd bewustzijn van natuurlijke processen is nodig om affectieve relaties aan te gaan. Dat ontstaat als je wilt weten wat de ander nodig heeft of wat er in de ander omgaat en je daar oprecht aandacht aan wilt besteden en moeite voor wilt doen. En dat werkt, net als in de natuur, twee kanten op. Er is geen enkel organisme dat alleen maar ontvangt en niets geeft. Een goede verbinding is een harmonieuze uitwisseling van geven en nemen. Dat geldt voor de natuur, en dus ook voor ons.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor de maandelijkse Terug naar je Natuur wandeling klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Beslissen over de natuur doe je met de zintuigen


10 november 2011

Dag 108: Beslissen over de natuur doe je met de zintuigen

Gevechten, oorlogen, ruzie: mensen kunnen het heel erg oneens met elkaar zijn. En waarom? Om tegenovergestelde overtuigingen in de hoofden van de ruziemakers. Het kunnen allerlei soorten overtuigingen zijn, of ze nu religieus van aard zijn of niet. Het wordt echt lastig wanneer ze vastgeroest zijn en niet meer up-to-date. Of nog erger: het zijn overtuigingen van anderen die blind zijn overgenomen, zonder zelf gecheckt te zijn.

Een Boeddhistisch gezegde luidt: Everybody has their own truth, none of which is the one and only.

De mens is als enig organisme in staat om abstract te denken en daar helemaal in op te gaan. Zelfs zo ver, dat hij kan gaan geloven wat hij denkt, ook al is het in de praktijk anders. Woorden en gedachten kunnen een wereld opwekken die niet gerelateerd is aan de realiteit.

Als we alleen op ons gevoel af zouden gaan, dus zintuiglijk voelen wat goed voor ons is en wat niet, in plaats van te denken, dan zouden er heel andere dingen gebeuren. Dan staan mensen ineens heel dicht naast elkaar. Als we onze zintuigen volgen willen we hetzelfde: harmonie, eten/drinken, veiligheid, vrijheid van beweging en persoonlijke ruimte, etc. Dus: in de kern willen alle mensen hetzelfde, doordat we hetzelfde willen VOELEN.  Maar het gaat mis wanneer we niet meer voelen maar alleen nog denken en onze, al dan niet opgelegde, overtuigingen de overhand nemen.

Een voorbeeld:  Het nieuwe boek van filosofie professor Bas Haring is uit, waarin hij uiteen zet dat het met de biodiversiteit eigenlijk wel iets minder kan. Dat is zijn rationele overtuiging, omdat hij rationeel heeft gesproken met allerlei wetenschappers en hun rationeel opgedane kennis. Filosofen hebben natuurlijk sowieso een voorkeur voor woorden.

Deze opgedane kennis en de daaruit voortvloeiende overtuigingen, druisen in tegen de overtuigingen van natuurbeschermers. Laatstgenoemden zouden natuurlijk ook vast kunnen zitten in hun aangeleerde overtuigingen en/of boekenwijsheid. Natuurbeschermers zijn ook vaak wetenschappers. Kortom: het is een oorlog tussen overtuigingen, een oorlog tussen ratio’s.

Ik denk te weten wat er gebeurt als beide partijen hun ratio naast zich neerleggen en samen enige tijd in de natuur doorbrengen, zonder woorden (!). Ik weet dan zeker dat ze beiden een goed GEVOEL hebben, omdat ze een zintuiglijke verbinding maken met de natuur. Ze gaan zich op hun plek voelen. Hun zintuigen maken dan de verbinding met het natuurlijke web, waarin alles met elkaar verbonden is en waar zij ook deel van uitmaken.  Dit gaat hen niet ongemoeid laten.

Ik durf de stelling aan: als Haring en natuurbeschermers in de natuur verblijven en alleen vertrouwen op hun zintuigen en op wat hen aantrekt, dan wed ik dat beide partijen de biodiversiteit als heel vanzelfsprekend beschouwen.

Een echte verbinding maak je via de zintuigen, niet via papier, niet via woorden. Willen we de natuur voor de ondergang behoeden dan moeten we toch echt weer eens gaan voelen en onze kop houden. Eerst voelen, dan woorden aan het gevoel toevoegen. Niet andersom.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor het leren echt verbinding te maken met de natuur: klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Veertigers in het levensweb


7 november 2011

Dag 105 : Veertigers in het levensweb

Afgelopen weekend las ik een ingezonden opinie artikel in dagblad Trouw waarin Marc van Oostendorp, werkzaam bij het Meertens instituut, schrijft over de veertigers van nu. Ofwel, over mensen die in de jaren ‘60 geboren zijn. Hij beschrijft hun gemakzucht, hun hang naar het comfortabele en het niet nemen van eigen verantwoordelijkheid. De veertigers zouden teveel aan het handje lopen van de voorgaande generatie, de babyboomers, en geen eigen inbreng hebben.  Ik ben ook zo’n veertiger en ik zou dus ingedut en ingekakt zijn en het allemaal maar voor lief nemen en geen vechtlust hebben voor idealen.

Juist gister schreef ik (volgens Oostendorp (43) communiceert onze generatie heel goed, waarvoor dank) over de enorme geestdrift bij mensen in het natuur en milieu gebeuren. Voor vrouwen als Esther Ouwehand enMarianne Thieme (Partij voor de Dieren) die het met zijn tweeën opnemen tegen de gevestigde, altijd naar geld kijkende orde, neem ik mijn petje af. Beiden zijn geboren in de jaren ’70. Zou dat nu echt het verschil maken?

Ik vraag me af hoe generatie Nix heeft kunnen ontstaan. Alles heeft met alles te maken, dus zou het dan zijn dat onze ouders iets te strijdlustig waren en hebben wij daar een afkeer van? Hebben we teveel stakingen en demonstraties meegemaakt in onze jeugd waar we een hekel aan hebben gekregen? Waren onze ouders te schreeuwerig en distantiëren wij ons daar nu van?

Als ik het goed bekijk en terugdenk aan mijn lagere school jaren waarin ik verantwoording nemen geleerd zou moeten hebben, dan zeg ik: Nee, dat heb ik niet geleerd, en is ook niet vanuit het onderwijs gestimuleerd. We moesten vooral ‘volgen’. En op de middelbare school ging het eigenlijk al niet anders. Het is een beetje een kip/ei verhaal dus. Komt het nu dat wij Nix’ers zelf apathisch zijn, of zijn we apathisch gemaakt door onze plek in het geheel?

Alle mensen, of het nu actievoerders en proactievelingen zijn of niet, hebben hun plaats in het levensweb. Net als in natuurlijke ecosystemen heeft iedere actie een tegenreactie.  Misschien zou je dan kunnen zeggen dat de veertigers de tegenreactie zijn op de actievoerende hippies die onze ouders geweest zouden kunnen zijn. Onze kinderen zijn dan weer een reactie op onze terughoudendheid en zijn wellicht strijdlustiger.  En dus denk ik dat de veertigers van nu wel degelijk hun eigen functie hebben in het web hebben. Niets is hier voor niets op aarde.

Wellicht praat ik hiermee mijn plek in het web goed. Maar ik durf er best voor uit te komen dat ik het lef van de Occupy’ers niet heb om op het Beursplein te gaan zitten in een tentje. En toch steun ik ze van harte. Op mijn eigen manier doe ik mijn best om een steentje bij te dragen tussen mijn werkzaamheden door. Ben ik dan nog steeds zo’n gezapige veertiger en speel ik maar een marginale rol door te communiceren over ideeën, verandering en evolutie in plaats van op de barricade te staan?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in het web klik hier

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur

Ecopsychologie: 365 Dagen verbinden met de Natuur: Team zonder woorden


3 november 2011

Dag 101 : Team zonder woorden

Toen ik vandaag met mijn hond op de hei was zag ik in de verte een man, midden op de hei, aan zijn omgekeerde fiets sleutelen. Vanaf de andere kant zag ik een meisje van een jaar of 14 aankomen en stoppen bij de man. Ik dacht nog “die kennen elkaar”. Maar toen ik de man genaderd was zei hij: “Dat maak je niet vaak mee, dat een meisje je vraagt of je hulp nodig hebt! Mijn beeld van de mensheid is toch bijgesteld vandaag.” Gelukkig had hij zijn ketting weer om het tandwiel weten te krijgen en kon weer op weg. Wat een mooi sociaal samenwerkingsmoment tussen twee soortgenoten was dat! Ik moest meteen denken aan een ander voorbeeld van samenwerking: gisteren zag ik de nieuwe BBC serie Frozen Planet.

De beelden, met het onmiskenbare stemgeluid van David Attenborough, zijn fenomenaal! Een thema dat voor mij sterk naar voren kwam, was dat van samenwerking. In dit geval de samenwerking tussen een familie orka’s.

Ik heb toch al heel wat natuurdocumentaires gezien, maar hier keek ik met open mond naar. Het schijnt dat niet alle orka’s op deze wijze samenwerken, maar in het poolgebied dus kennelijk wel. Als een hechte onverwoestbare groep soldaten met een missie zwommen ze naast elkaar om gezamenlijk hun prooi uit te zoeken. Het werd een zeehond, alleen drijvend op een ijsschots. De tactiek van de orka’s: met zijn allen een golf maken om zo de ijsschots om te kiepen en de prooi het water in te krijgen. (Hoezo intelligent?)

Opvallend vind ik dat alle dieren exact lijken te weten welke plek ze moeten innemen. Alle leden weten waar te moeten zwemmen, op welke plek te zijn en wat te doen. Kortom: de aanpak is voor allemaal duidelijk. Er zijn geen twijfelaars. Het is een geoliede jachtmachine. En dat allemaal zonder woorden maar met intuïtie, natuurlijke intelligentie en zintuigen.

Als je directeur van een bedrijf bent, of een voetbaltrainer, dan moet je hier toch jaloers op zijn. Dat je zonder woorden te gebruiken de hele groep kunt trainen zodat ze elkaar haarfijn aanvullen. Dat zie ik Louis van Gaal nog niet zo snel doen. Oké, hij traint de voetballers niet vanaf de geboorte, en als je een orka bent krijg je jagen met de paplepel ingegoten.

Ik vraag me af of het ook voorvalt dat een orka een fout maakt en of deze dan geholpen wordt door een ander lid van de groep. Is er dan hulp om het recht te zetten, of wordt hij aan zijn lot overgelaten? Of springt er eentje in het ‘gat’ dat gevallen is om de actie niet te laten mislukken?

Het beeld van niet-schreeuwende voetbaltrainers laat me niet los. Lichaamshouding, wijzen, handgebaren, armgebaren, verspreiden van positieve energie, intuitief aanvoelen is allemaal toegestaan, maar geen woorden. Zou je met mensen ooit een geoliede samenwerkingsmachine krijgen zonder taal?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur met en zonder woorden klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de natuur: Door welke bril kijk jij naar de natuur?


21 oktober 2011

Dag 88: Door welke bril kijk jij naar de natuur?

We kunnen niet anders dan de natuur ervaren door onze menselijke filters. Ieder levend wezen kijkt vanuit het eigen perspectief de wereld in, of het nou een bacterie is of een walvis. In ons geval zou je de filters kunnen onderscheiden in ‘zintuiglijk’ en ‘rationeel’.

Ik werd me bewust van de werking van menselijk zintuiglijke filters toen ik een oude aflevering van de Dog Whisperer zag. Cesar Millan was op zoek bij een dame die een enorme rottweiler gered had uit het asiel. De hond, zo’n 50 kilo,  was niet te houden op straat en dat was de reden voor Cesar’s reddingoperatie.  Terwijl zij in haar huis aan het praten waren kwam de hond binnen, stortte zich op zijn bazin, hing dus letterlijk met zijn hele gewicht over haar heen en likte haar gezicht. De vrouw vertelde Cesar dat er zoveel liefde in de hond zit. Cesar echter had een heel andere verklaring: de hond was dominant en liet dat op deze wijze merken. Het had vanuit de hond uit gezien niets met liefde te maken. Zij voelde het echter zo, vanuit het menselijke perspectief.

Ik loop ook regelmatig tegen die filters aan. Als ik de roodborstjes in mijn tuin hoor zingen, en dat doen ze deze maand veelvuldig, dan word ik daar heel blij van. In mijn oren klinkt het als opgewekt en blij, maar misschien zingt hij wel de blues, of een door merg en been gaande fado dat het leven verschrikkelijk is en dat de harde winter in aantocht is en hij waarschijnlijk zal sterven…

Het omgekeerde geldt als ik een ezel hoor balken. Ik heb meteen medelijden en wil te hulp schieten want er moet toch iets heel ergs aan de hand zijn als het zo triest klinkt. Wie zegt dat het zo is? Misschien lacht hij zich een bult omdat een ander dier iets stoms deed!

Zo is het natuurlijk ook onze menselijke filter die aangaat als we onze hond of kat naar een pension brengen. Wij hebben het idee dat ze opgesloten worden, in de gevangenis zitten en heel erg zielig zijn. Zo zouden wij ons namelijk voelen. Terwijl de dieren juist heel erg in het ‘nu’ leven en het beste ervan maken. Ze zijn weer even helemaal hond omdat ze weer in een roedel moeten functioneren.

Onze rationele filters staan net zo hard aan. Bijvoorbeeld als het gaat om het redden van dieren zoals orka Morgan. We proberen heel goed te bedenken wat er goed zou zijn voor dit arme gestrande dier. Zo goed als we kunnen proberen we ons in te leven wat de orka nodig heeft. Maar eigenlijk weten we dat natuurlijk niet precies. Daarom staan de partijen ook tegenover elkaar, beiden omdat ze toch van achter de menselijke filters naar het dier kijken.

En welke oplossing ook gekozen wordt, we zullen het niet weten of het de juiste was. Er heel dichtbij komen, door veelvuldige bestudering, zoals Millan dat doet, zou helpen. De vraag blijft echter of we al zoveel weten (ratio) over wat orka’s daadwerkelijk nodig hebben (zintuigen).

Ik betwijfel het.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal
Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen