Tagarchief: communisme

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: De ruimte tussen solitair en collectief


7 augustus 2011

Dag 33 :  De ruimte tussen solitair en collectief

Ik mag graag denken dat alles in de natuur perfect geregeld is. In zekere zin is dat natuurlijk ook zo. Wij mensen plakken er etiketten van ‘goed’ of ‘fout’ op. Dat overkwam mij vandaag toen ik aan de buitentafel in de zon genoot van mijn lunch. Ik keek een beetje om me heen en zag een aantal wespen om van de boom gevallen peren rondvliegen. Onze perenboom is al heel oud, en de peren zijn niet echt meer eetbaar, maar de wespen hebben er een feestmaal aan. En dit jaar was voor de oude boom een goed perenjaar!
Een stuk of acht vlogen om dat ene peertje (dat natuurlijk veel lekkerder was dan de tientallen andere die er lagen) en ineens gingen er twee met elkaar in gevecht. Ik kon mijn ogen niet geloven! Dit was werkelijk nieuw voor mij: een wesp die een ander aanvalt, zich aan de ander vastklemt, waarop ze gezamenlijk een paar seconden een worsteling maken over de grond, totdat ze elkaar weer loslaten. Dit gebeurde een aantal keren achter elkaar en pas na een minuut of tien was de rust wedergekeerd.
Ik ben geen wespenliefhebber, laten we zeggen dat ik met ze heb leren leven, maar toch kwam er een gevoel van zorgzaamheid in me omhoog zo van: ‘Jongens! Niet vechten!!’ (Is dat moeder instinct?)
Interessanter vind ik de vraag waarom ze in hemelsnaam aan het vechten waren. Het leek er echt op dat de ene wesp niet gediend was van de nabijheid van de ander, en dat terwijl er veel meer wespen op dat peertje zaten. Waarom mochten die er dan wel op zitten en die andere niet? Is het territoriumdrift, of ging deze wesp de wetten van nabijheid te buiten?
Eerder schreef ik al over het zintuig van nabijheid (zie ook deze blog). De één kan veel meer hebben en laat mensen veel dichter bij komen dan de ander. Het is heel persoonlijk. De ene mens functioneert graag alleen, de ander juist graag in een groep. Misschien wel te vergelijken met bijen en wespen, die hetzelfde verschil hebben.
Bijen hebben een teamgevoel, moeten gezamenlijk de bijenkorf blijven vullen, terwijl wespen solitair opereren. Dat zou dan wellicht inhouden dat als je solitair opereert je eerder geneigd bent je de kaas niet van je brood te laten eten (of in dit geval jouw stukje peer tot het uiterste te verdedigen). Want als je in een groep opereert en denkt aan het collectief dan gun je de ander het stukje en zoek je zelf wat anders.
Dat is een wijze les! Als wij mensen dus meer aan het collectief zouden denken in plaats van alleen maar aan onszelf, dan zouden we meer respect voor de ander kunnen opbrengen en niet in gevecht gaan. Simpelweg omdat we het de ander gunnen. Voorwaarde is wel dat de ander het dus ook doet, dat jou ook iets gegund wordt.
Alleen ‘geven’ terwijl de ander ermee aan de haal gaat, dat werkt voor ons niet, maar ook niet in de bijenwereld. Het collectief gaat voor eigen belang.
In dat opzicht was het communisme natuurlijk in de basis een goed idee. Maar de voorwaarden waren niet juist: het collectief werkte voor een ander die ermee aan de haal ging. Het ging dus mis.

Kennelijk hebben de wespen ook in een vroeg stadium bedacht dat een dergelijk collectief voor hen niet ging werken. Voor de mens werkt het tot dusver ook niet soepel, maar tussen helemaal niet aan het collectief denken en alleen maar aan jezelf denken, zit nog heel veel ruimte. In die ruimte opereren ecopsychologen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen