Tagarchief: counseling

De oplossing gaan voelen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


2 maart 2012

Blog 199: De oplossing gaan voelen

Van denken en analyseren alleen word je niet gelukkiger. Helaas zijn er nog steeds veel therapeuten die te lang door blijven praten en analyseren over gevoelens en gedachten uit het verleden. Inzicht krijgen dat die er waren, is wel belangrijk. De vervolgstap moet echter zijn dat duidelijk wordt wat je zou willen ervaren en hoe je zou willen leven. Dit kan maar gedeeltelijk via gedachten. De zintuigen spelen hier een veel grotere rol.

Het is opvallend hoe veel mensen maar lastig kunnen invoelen, hoe ze zich zouden willen voelen. De reden daarvoor is heel eenvoudig: omdat er meer gedacht dan gevoeld wordt. In de wereld die we gemaakt hebben, is het ook heel lastig om niet te denken. Het wordt de hele dag van je verwacht. Of het nu op je werk, in je gezin of relatie is: alles vraagt om een bepaalde gedachtengang. Maar door alleen maar te denken maak je geen verbinding met alle andere informatie die in je lichaam aanwezig is. Je blijft aan de oppervlakte.

Dat lijkt een paradox: Als je alleen maar denkt, dan blijf je aan de oppervlakte in je ervaring. Wetenschappers (die hoofdzakelijk denken en analyseren) zijn het hier vaak niet mee eens. De diepgang, vinden zij, zit in de analyse en het dieper doordenken. Ik denk er anders over. Diepgang van wat er daadwerkelijk speelt zit in de zintuiglijke ervaring.

In therapie, counselling of coaching is het dus essentieel dat je als cliënt daar uiteindelijk belandt: voelen waar je heen wilt, wat je goede gevoelens geeft, waar je tot in je diepste kern voldoening van krijgt. Je gaan associëren met goede gevoelens staat voorop. De zintuigen dienen aangesproken te worden. Het snelste resultaat verkrijg je door de natuur daarbij in te schakelen. Want in de natuur is alles een en al zintuig.

Oefening voor dit weekend: ophouden met denken over een oplossing, voel eens wat een oplossing zou kunnen zijn.

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Natuurlijk leren denken in een relatie


23 november 2011

Dag 121: Natuurlijk leren denken in een relatie

We leren al jong dat de wereld er is om overwonnen te worden. Land is er om ontgonnen of bebouwd te worden, rivieren om ingedamd te worden, zeeën moeten leeg getrokken en wilde dieren beteugeld en het liefst achter een hek. Ook wordt ons al heel jong geleerd dat het leven een wedstrijd is om beter, mooier, sterker, rijker, intelligenter, creatiever, slanker te worden dan anderen, anders betekenen we niets.

`Ik moet winnen om te mogen bestaan` (en alle variaties hierop) is dus onze onderliggende overtuiging van het leven geworden. Het ‘survival of the fittest’ adagium zoals we dat kennen van Darwin blijkt echter anders te liggen. Het is niet de sterkste die overleeft, het is het organisme dat het beste kan samenwerken met de omgeving waarin het leeft. Geen competitie maar coöperatie dus.

In mijn counselingpraktijk merk ik dit ook bij cliënten met relatieproblemen. Relaties zijn vaak een competitie geworden van wie er gelijk heeft of wie zijn/haar zin krijgt. Er wordt vaak niet meer gezond gecommuniceerd (door de wedijver om gelijk te krijgen) om tot gezamenlijke oplossingen te komen.

Als je deel uit wilt maken van een systeem, een relatie of gezin in dit geval, dan moet je communiceren met dat systeem, zodat het systeem en het individu, met elkaar een goede relatie aan kunnen gaan zonder elkaar te kwetsen. En dat laatste is maar al te vaak wel het geval. We kwetsen elkaar door de ander overal de schuld van te geven en door eigen fouten niet te willen toegeven, of we ontkennen dat er problemen zijn en gaan door met wat we doen zonder met de ander rekening te houden of we laten zaken langs ons heen gaan met een ‘na mij de zondvloed’ mentaliteit. Hoe we als kind geleerd hebben naar de wereld te kijken met wedijver, concurrentie en overwinning, uit zich in onze relaties. Het ‘overwinnen’ is ons uitgangspunt geworden en wordt juist onze ondergang.

Dat hoeft het echter niet te zijn als we opnieuw leren hoe het er in de natuur aan toe gaat met relaties. Organismen (cellen, entiteiten etc.) kregen miljarden jaren geleden de tijd om hun eigen authenticiteit te presenteren aan andere organismen. Langzaam werd er affiniteit met anderen gegenereerd en dat leidde tot gezonde, gebalanceerde en geperfectioneerde verbindingen en samenwerking. Deze organismen leerden van hun omgeving, hoe deze werkt, hoe de andere organismen in elkaar steken en waar ze behoefte aan hebben. Door te leren van de andere elementen in een omgeving is het voor een organisme mogelijk goed te integreren.

Als je de perfectie van de samenwerking tussen natuurlijke elementen gaat zien en ervaren dan kun je die ook toepassen in je eigen leven. Verhoogd bewustzijn van natuurlijke processen is nodig om affectieve relaties aan te gaan. Dat ontstaat als je wilt weten wat de ander nodig heeft of wat er in de ander omgaat en je daar oprecht aandacht aan wilt besteden en moeite voor wilt doen. En dat werkt, net als in de natuur, twee kanten op. Er is geen enkel organisme dat alleen maar ontvangt en niets geeft. Een goede verbinding is een harmonieuze uitwisseling van geven en nemen. Dat geldt voor de natuur, en dus ook voor ons.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor de maandelijkse Terug naar je Natuur wandeling klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Zoek niet verder. De natuur heeft al een oplossing!


11 oktober 2011

Dag 78: Zoek niet verder. De natuur heeft al een oplossing!

We verbinden ons niet met de natuur omdat we ons te weinig verwonderen over de genialiteit ervan. Het lijkt of we altijd belangrijker dingen te doen hebben. Toch worden dierenfilmpjes op Youtube veel bekeken. Als er intelligente skateboardende honden of acrobatische eekhoorns te zien zijn, dan schieten de kijkcijfers omhoog. Is er een octopus die wel heel ingenieus van kleur verandert, dan gebeurt hetzelfde: miljoenen mensen zijn geïntrigeerd en verwonderd.

Helaas komen we niet dagelijks van die spectaculaire dieren tegen, maar de verwondering kan dichterbij zijn dan je denkt. Je moet er alleen wel de moeite voor nemen. De interactie met de natuur kan veel verder gaan dan alleen maar zeggen ‘oh wat mooi’ of ‘bijzonder zeg!’  Je kunt ook denken: wat leert dit organisme mij?

Door stil te staan bij de schaatsenrijder, het insect dat zo prachtig over water ‘schaatst’, kun je je afvragen waarom dit insect dat eigenlijk kan. Uiteraard zijn wetenschappers hiermee aan de gang gegaan en kwamen erachter dat het niet om het niet doorbreken van de waterspanning gaat, maar om het droog blijven van de pootjes door een bijzondere structuur. Op zich een leuke vondst, maar ze dachten verder: hoe kan deze structuur de mens van dienst zijn? Ondertussen is men aan het proberen om de textuur van de pootjes te imiteren zodat deze gebruikt kan worden als nanostructuur in bijvoorbeeld het buitenoppervlak van vliegtuigen. Het voordeel zou zijn dat vliegtuigen niet meer bevriezen.

Niet iedereen is een wetenschapper, maar op een veel simpeler wijze kan de natuur je helpen om antwoorden te krijgen op vragen. Als je jezelf maar de kans en de tijd gunt om er in op te gaan:

Een tijdje geleden wandelde ik ’s ochtends langs het water en mijn aandacht werd getrokken naar een groep waterlelies. Ze waren nog gesloten, want de zon liet zich nog niet zien. Tussen de middag zag ik dat ze wel open waren en op dat moment bewonderde ik alleen de schoonheid. Toen ik een paar uur later terugkwam van mijn wandeling zag ik dat ze bezig waren om zich te sluiten. Het weer was veranderd, donkere wolken waren in aantocht.

Ik dacht even na wat er gebeurt: de bloemen worden aangetrokken tot licht en beveiligen zichzelf tegen het donker en de regen door te sluiten. Ze zullen ongetwijfeld niet onder het wateroppervlak terecht willen komen door teveel regen. Toen pas drong het tot mij door welke boodschap ik daarmee kreeg: als het onveilig wordt dan breng je jezelf in veiligheid.

“Ja hoor! Dat is een open deur!” hoor ik je denken. Maar op dat moment had ik die boodschap nodig. Ik was teveel van mezelf aan het geven betreffende een negatief geladen situatie. Onveilig dus, want ik liep leeg. Door mijn gevoel te volgen naar wat mij aantrok die dag, de waterlelies dus, kwam ik naar een oplossing voor iets was in mijn onderbewustzijn aan het etteren was. Mijn ratio had mij in de steek gelaten, maar door te verbinden met een stukje natuur, werden mijn zintuigen wakker en kreeg ik vervolgens de juiste informatie.  De geleerde les van een natuurlijk organisme was: jezelf veilig stellen is een must. Kennelijk had ik de signalen genegeerd en liet ik mijn energie weglekken. De aantrekking tot de waterlelies maakte mij weer zintuiglijk bewust van mijn situatie.

Op deze manier kan het in contact komen met de genialiteit van de natuur een mens helpen een oplossing te vinden. Of dit nu technisch is of psychisch.

Wordt vervolgd.

FranLeren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.çoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Inspirerende eco-veranderaars


25 september 2011

Dag 62:  Inspirerende eco-veranderaars

Ik word erg blij van de aandacht voor ‘ideeën uit de natuur’ die langzaam hun weg naar de media vinden. Afgelopen weekend vond ik in onze lokale krant een interessant artikel over ‘groene tuinmannen’. Hoezo, zijn die niet altijd al groen dan? Nee dus, veel hoveniers werken met gif ter bestrijding van onkruid of met kunstmest die niet ecologisch verantwoord is. In het vergroenen van de aarde staat er dus ook een nieuwe generatie hoveniers op, die de oude ecologische manier van werken weer opnemen. Weg met het gif en weg met de lawaaiige tuinmachines. Hans Engelbrecht van De Groene Stap werkt gewoon weer met een werkpaard, Max. Duurzaam en mens en natuurvriendelijk: het is de klassieke en verantwoordelijke manier van omgaan met de aarde.

Deze week kwam ik ook een bericht tegen in de Engelse media over een man die voor maar 3000 Engelse ponden een ecologisch verantwoord huis heeft gebouwd. De reacties op dit artikel met uitgebreide foto’s waren lovend. Misschien zelfs wel meer dan dat; in mijn eigen kennissenkring werden mensen wel heel erg blij bij het aanschouwen van dit ‘Hobbit’ huis, en zijn natuurlijke uitstraling.

De hang naar meer verbonden zijn met de natuur wordt groter en groter. En dat is goed nieuws! Hoe meer mensen zich richten op het vormen van een nieuwe manier van leven, hoe goedkoper het wordt.

Wel is er inventiviteit voor nodig, een andere manier van denken die niet lineair is maar circulair. Het vergt aanvankelijk meer energie om breder te denken dan alleen maar geld besparen, of tijdwinst maken ofwel denken op de korte termijn. Je moet je ontworstelen aan de geldende standaard die vervuilend is maar wel snel geld oplevert. En veranderen kost energie. Je kunt ook zeggen dat wij ons tot nog toe afhankelijk hebben opgesteld en daarmee hebben blootgestaan aan de onwil om te veranderen van projectontwikkelaars, architecten en bouwers etc. Eerder genoemde tuinman en huizenbouwer bewijzen dat veranderen wel degelijk kan.

Er zijn ook mensen die op veel grotere schaal denken in verandering, zoals architectuur student Magnus Larsson. Hij heeft het idee bedacht om de oprukkende woestijn in Afrika een halt toe te roepen op een wel heel biologisch verantwoorde manier. Hij wil een bacterie inzetten om een solide muur van zand te bouwen die de woestijn tegenhoudt. Het mooie van het idee is dat het niet alleen een muur wordt, maar dat het ook ruimten kunnen worden die door de mens benut kunnen worden, als verzamelpunt, of zelfs woonruimte, maar ook voor het bedrijven van landbouw op een geheel andere wijze. (klik hier voor een TED video over het project) Dit is wat je noemt ‘out of the box’ denken.

Daarvoor is ‘loslaten’ dus van belang, of zoals Andre Gide het vertolkte:

“Man cannot discover new oceans unless he has the courage to lose sight of the shore.” 

Het is de enige manier.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Gelukkig worden door verbinding maken


22 september 2011

Dag 59: Gelukkig worden door verbinding maken

Hoeveel mensen zijn er nu eigenlijk daadwerkelijk in staat om echt verbinding met elkaar te maken? Weten we wel wat ervoor nodig is om ons te verbinden aan een geliefde, een broer of zus, een vriend of vriendin? Wat staat er toch in de weg van een goede verbinding?

Verbinding maken met dieren lijkt ons makkelijker af te gaan. In deze blog schreef ik over paardencoaching. Nu heb ik in mijn leven wel een paar jaar paardrijlessen gevolgd, maar nu begrijp ik pas wat ervoor nodig is om één te worden met het paard. Vol bewondering kan ik Anky van Grunsven aanschouwen die helemaal één is met haar dier. Die eenheid is zo magistraal dat iedere leek het kan zien en voelen, zo tastbaar is het.

In den beginne draait allemaal om vertrouwen en respect. Je benadering moet dit meteen al uitstralen, het daadwerkelijk contact leggen volgt daarna. Als het dier jou uitkiest om mee te gaan, heb je contact gemaakt. Vanuit een gevoel van innerlijke vrede heb je het overtuigd. Als het paard zich overgeeft omdat het op jou vertrouwt, dan kun je ervan uitgaan dat je open en eerlijk naar het dier bent en geen dubbele agenda hebt. (zie hier een prachtig filmpje over een man die speelt met vrije wilde paarden).

Willen we te graag onze zin doordrijven dan zal het paard de benen nemen. En als we te onrustig zijn of niet in onszelf geloven, dan gelooft het paard ook niet in ons en neemt het afstand. Als we het wantrouwen, krijgen we wantrouwen retour.

Deze wijsheid is ook van toepassing op de verbinding die wij mensen onderling maken. De mensen met wie we omgaan reageren op exact dezelfde manier als wij extra ballast met ons meedragen.

Het mooie van de natuur is, dat er geen woorden worden gebruikt waarmee het kan oordelen en veroordelen. Er bestaat alleen gevoel. Er zijn zintuigen, waarmee een paard in dit geval het een en ander opvangt, en daar meteen op reageert.

Wij reageren op taal, maar ook op lichaamshouding en meegebrachte energie. En onze taal en gedrag zijn meestal onzuiver. Er staat zoveel rommel (emoties, een verleden, overtuigingen, aannames, verwachtingen) tussen mensen in, dat het bijna onmogelijk lijkt om een veilige verbinding aan te gaan. Het lijkt ons alleen goed af te gaan als we een pasgeboren baby in onze armen hebben, waar we helemaal niets aan verbinden en niets van verwachten en die mag zijn wie het is. De onvoorwaardelijke liefde zorgt voor de diepe verbinding.

Pas op het moment dat het me lukte om vrij van oordelen, opdrachten en emoties, een paard te benaderen, kreeg ik het vertrouwen en wilde het zelfs graag (onaangelijnd) met mij meelopen. Ik maakte echte verbinding op dat moment vanuit mijn vrije zelf. Als je jezelf zo goed vrij kunt maken van hiervoor genoemde rommel, dan pas kun je optimaal verbinden. Als er geen afhankelijkheid meer is van woorden of gedachten, dan ervaar je het echte bewustzijn en daarmee de zuivere verbinding.

Een vrije staat van zijn is de meest ideale staat om een diepe verbinding met een ander levend wezen te maken. Vanuit deze staat is alles mogelijk, zelfs vergeving. Als je zelf vrij bent, kun je de ander accepteren zoals deze is. Je geeft de ander de ruimte om in dezelfde staat van Zijn te komen. Dit geeft het gelukzalige gevoel van eenheid en saamhorigheid.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Voor de terugnaarjenatuur wandeling zondag 25-9-11 klik hier

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Ik ben een samenwerking


21 september 2011

Dag 58: Ik ben een samenwerking

We denken teveel en daarmee gaan we voorbij aan wie we in de kern zijn: eigenlijk zijn we een verzameling atomen die samenwerking hebben gezocht met andere atomen en zo tot een werkzaam en efficiënt geheel te komen. Zo begon het ook ooit in het universum: atomen en kernen zochten elkaar op of stootten elkaar af en maakten nieuwe samenstellingen.  Zo zijn wij een ‘schitterend ongeluk’ geworden. Eencelligen hadden wel oren naar het samenwerken met andere eencelligen om gezamenlijk een nieuw organisme te worden en zo ging het maar door en door, miljarden jaren lang. Ze dáchten daar niets bij, in plaats daarvan ‘voelden’ ze. Ze voelden wat hen aantrok en gingen de samenwerking aan. Dat is de oorsprong van ons bestaan.

In plaats van het focussen op verschillen, waar wij mensen zo goed in zijn, focus je op zaken die goed samengaan. Je kijkt naar wat je aantrekt, hoe je een goede samenwerking aan kunt gaan voor het welzijn van alle partijen. Ons lichaam is niet anders dan een aantal heel goed samenwerkende partijen.

We stellen ons natuurlijk graag boven dit idee en schermen met het feit dat we een bewustzijn hebben en koketteren met de valse gedachte dat wij de wijsheid in pacht hebben omdat wij een groot brein hebben. We denken meer te weten dan andere organismen en daarmee plaatsen wij onszelf hoger in rangorde dan andere organismen.

Helaas denkt de westerse wereld al heel lang zo. Wat we hebben verleerd is dat we steeds moeten samenwerken voor de beste resultaten. Ons gebrek aan samenwerking voor het welzijn van alles heeft geleid tot: vervuilde zeeën, een vervuilde atmosfeer, een vervuilde aarde, uitgestorven dieren en planten en menig welvaartziekte.

Door onze veel te hard werkende ratio, voelen we de verbinding niet meer met onze oorsprong. De connectie met onze omgeving, die voor ons zorgt, is verbroken. Natuur is niet alleen maar schoonheid waar we van mogen genieten (zoals we dat meestal op school hebben geleerd). Natuur is onontbeerlijk voor ons leven.

Het beseffen dat wij zijn ontstaan op een planeet omdat organismen een goede samenwerking hadden gevonden in de juiste leefomgeving, is van groot belang. Hopelijk voedt dit het besef dat wij onze omgeving hard nodig hebben om onze cellen een goed voortbestaan te geven. Als we dit zouden doen, zouden we het nooit zo ver met vervuiling laten komen, wetende dat als wij er goed voor zorgen, het goed voor ons zorgt. De perfecte samenwerking.

 We are what we think.All that we are arises with our thoughts. With our thoughts we make the World. ~~Buddha.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: De waarheid verteld worden door een paard


19 september 2011

Dag 56: De waarheid verteld krijgen door een paard

In een eerdere blog heb ik al eens de verbinding tussen mens en dier aangehaald, die zo mooi weergegeven wordt in de serie The Dog Whisperer. Ik haal er heel veel informatie uit over menselijk gedrag dat zich weerspiegeld ziet door het antwoord in gedrag dat de hond geeft. Cesar Millan zegt dan ook altijd dat hij niet de hond coacht, maar de mens. De hond kan niet anders dan zichzelf zijn en reageren vanuit een eenvoudig maar effectief zintuiglijk gedragsrepertoire. Als er in het gedrag van de hond iets niet klopt, dan is het duidelijk dat er iets in de sociale omgeving niet klopt.

Dan krijg je zenuwachtige hondjes doordat de baasjes zenuwachtig en druk zijn. Of je ziet eigengereide honden die hun eigen gang gaan omdat ze geen leiding van hun baasje ontvangen en ga zo maar door. Het gedrag van de hond is een afspiegeling van hoe het er in de roedel aan toe gaat.

Onlangs heb ik mogen ervaren hoe het is om gespiegeld te worden door een paard. Samen met een aantal bevriende counselors heb ik tijdens een volle workshopdag bij ‘Being with Horses’ mogen leren over mijn eigen gedragspatronen, maar ook over die van ons als groep.

Het gedrag dat een paard laat zien als antwoord op onze toenaderingen laat niets aan duidelijkheid te wensen over. Het dier reageert zintuiglijk op wat wij in ons hele gedrag, stem, lichaamshouding en energie, met ons meenemen, maar waar we vaak helemaal geen erg in hebben. Geconditioneerd door een leven binnenshuis, gebruiken we als mens onze zintuigen amper. Een paard kan niet anders dan deze gebruiken, en kan daardoor energieën opvangen die wij uitstralen.

Wil je te graag contact met het paard? Dan gaat hij je alleen maar uit de weg.

Ben je onduidelijk over wat je wilt met het paard? Dan zal hij stil gaan staan en wachten op meer duidelijkheid.

Ben je met je gedachten ergens anders? Dan zal het dier ook van je weglopen, want er is geen verbinding meer.

Denk je dat het paard toch niet met je mee zal lopen? Dan zal hij dat ook niet doen, omdat je het ongeloof in jezelf al uitstraalt.

Het wordt je als mens duidelijk hoe veel wij in ons hoofd zitten, met allerlei verhalen, overtuigingen, aannames, interpretaties en geschiedenis. Pas als je echt contact maakt met het paard en het gaat uit eigen beweging met je mee, dan pas ga je voelen wat het is om een verbinding te hebben. Ik heb die momenten ervaren als totale eenheid met het paard, maar vooral: samen één zijn in het moment.

Alle dieren leven in het Nu, maar wij zijn dat gevoel kwijtgeraakt. Als het je lukt om dit eenmaal in je leven te voelen, om echt ín het moment te zijn, dan mag je jezelf een gelukkig mens prijzen. Dan ervaar je onvoorwaardelijkheid, verbinding en zo je wilt: liefde.

Van een afstand zag ik hoe mijn collega´s ´in het moment´ geraakten en hoe hun lichaamshouding veranderde van verkrampt naar los en vrij. Zelf merkte ik dat alle gedachten en overtuigingen stopten op dat moment en een intens gevoel van vrijheid overviel me.

Daar heb je dus een paard voor nodig. Of een hond. Of een landschap. Of het nu een bos, een meer, een berg of de zee is: de natuur biedt de mogelijkheid en de wijsheid, om in het moment te leren zijn. De natuur leert ons dat het niet ons denken is dat gelukkig maakt, maar ons voelen.

Dank je wel Queen, Jikkie en alle andere paarden groot en klein voor al jullie wijze lessen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Wil je ruimte geven aan je instincten?  Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is verkrijgbaar bij bol.com alhier.

cover Zelfvertrouwen!

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Dan liever de klas uit


16 augustus 2011

Dag 42: dan liever de klas uit

De afgelopen dagen zag ik in de kranten berichten over het scheiden van jongens en meisjes op school. De achterliggende gedachte is dat jongens achterlopen in hun ontwikkeling en meer gebaat zijn bij een andere manier van lesgeven. Tegenstanders vinden het een slecht idee om de kinderen te scheiden. Er zijn juist ook voordelen aan het gezamenlijk les krijgen door het leren van elkaars voorkeuren en gedachten. (Als relatietherapeute kan ik dat alleen maar beamen: het gat tussen mannelijke en vrouwelijke energie moet eerder verkleind dan vergroot worden.)
De eerste gedachte die bij het lezen van dit nieuws bij mij naar boven komt is: ligt het niet aan de algemene wijze van onderwijs geven dat jongens een achterstand hebben?

Als ik terugdenk aan mij eigen schooltijd dan heb ik daar zeker wat op aan te merken. Het blindelings volgen van regels, procedures en meningen heb ik altijd braaf gedaan, net zoals velen met mij. Maar waar het voor mij aan ontbrak was de vrijheid om zelf spelenderwijs tot oplossingen of conclusies te komen, in mijn eigen tempo en op een door mij uitgekozen tijdstip (Montessori begreep dat goed). In tegenstelling tot het zelf ontwikkelen en ontdekken werden we gedwongen ons aan te passen aan het systeem. Eigen initiatief en authenticiteit werden in de kiem gesmoord.
En dat lijkt nog steeds niet te zijn veranderd, op een paar experimentele scholen wellicht na.

In je speelse jaren, waarin je veel van de wereld aan het ontdekken bent, zit je het grootste gedeelte van de dag dus opgesloten in een gebouw. Je bent alleen gefocust op studiematerialen en medeleerlingen, terwijl de echte wereld, waarin je het uiteindelijk allemaal moet gaan doen, zich buiten bevindt. Ofwel: je wordt buiten het grote ecosysteem gehouden, waarvan je juist moet leren hoe je er op een gezonde manier deel van uit kan maken.
Kinderen weten al snel niet beter dan dat een groot gedeelte van het leven zich in een gebouw zal afspelen. Tenslotte gold dat voor hun ouders ook. Meer dan 90% van de tijd zetten wij ze tussen vier muren en houden ze weg van natuurlijke processen. Zuurstof komt uit luchtsluizen en airconditioners, ramen blijven dicht en worden verduisterd bij de minste zon en een speelkwartier speelt zich ook steeds vaker binnen af.
Wat leren wij kinderen dus: onze leefwereld bevindt zich binnenshuis!

Geen wonder dat we zo afgekoppeld van de natuur zijn. We focussen alleen nog op de mensenwereld en hebben geen idee dat we deel uitmaken van een groter natuurlijk geheel.
Zo krijgen we kinderen die niet meer weten dat melk van een koe komt, of graan nodig is om brood te maken en vallen veranderingen in de natuurlijke omgeving ons niet meer op. We hebben onszelf afgekoppeld.

Graag gooi ik de knuppel in het hoenderhok:
Zou het niet een beter idee zijn om het leervermogen van kinderen te vergroten, door ze kennis te laten maken met al hun zintuigen (en daarmee met wie ze daadwerkelijk zijn) in de natuur? Is het leren van natuurlijke wijsheden niet de allerbeste basis om jezelf, de wereld en jouw plaats erin, te leren kennen in plaats van het stampen van boekenwijsheid? Is het niet beter om de natuur en alle systemen in het écht te ervaren en je er verbonden mee te voelen?

De verwondering die ze op jonge leeftijd hebben over alles wat groeit, bloeit, kruipt of vliegt en de verbinding die ze ermee maken, wordt hen afgenomen:  We sluiten ze een groot gedeelte van de dag op in klaslokalen. Zo worden ze afgescheiden van wie ze in nature zijn.
Hoe eerder kinderen aan den lijve ondervinden dat ze een plek hebben in een groot ecologisch systeem dat onderling met zichzelf verbonden is, hoe beter ze in staat zijn zelf gezonde relaties aan te gaan. Hun begrip van het creëren van win-win situaties vanuit hun eigen authenticiteit met behoudt van die van de ander, wordt vele malen groter. Het leren luisteren naar wat hun zintuigen hen melden is essentieel om de juiste keuzes in het leven te leren maken.

Dus wat mij betreft: niet scheiden die jongens en meisjes, maar naar buiten ermee!

Voor meer informatie over educatie in de natuur zie: Project Nature Connect.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Tevredenheid door actie


14 augustus 2011

Dag 40: Tevredenheid door actie

Gister sprak ik over lange termijn denken en prioriteiten stellen. Voor de meeste mensen is lange termijn denken lastig. Het heden is overzichtelijk. De toekomst is ongewis en we raadplegen niet voor niets trendwatchers, helderzienden, beursgoeroes of astrologen. We willen graag grip krijgen op wat het leven voor ons in petto heeft zodat we beslissingen kunnen nemen en tevreden kunnen zijn. Vervolgens kunnen we vrolijk verder met de orde van de dag.
Toch is het van groot belang om zelf actief bezig te zijn met de toekomst. Als we een bepaald ideaalbeeld hebben van hoe het eruit moet gaan zien, dan kunnen we bepalen welke acties op touw gezet moeten worden opdat volgende generaties in de buurt van dat ideaalbeeld uit gaan komen.
Willen we daarvoor in actie komen dan denken we helaas vaak dat we eerst tevreden moeten zijn met ons eigen leven voordat we aan iets anders, iets groters, kunnen denken. Waarom moet je, als je in het huidige leven al zoveel verplichtingen hebt, en de wereld economisch aan het instorten is, ook nog aan de samenleving denken?

Uit diverse onderzoeken, o.a. van Martin Seligman, blijkt dat het vinden van geluk zich op drie niveaus afspeelt:
1. het tevreden leren zijn met de spullen die je hebt vergaard, hoe veel of weinig dat ook is
2. het kunnen uiten van je kwaliteiten en vaardigheden in werkzaamheden (betaald of onbetaald, dat maakt niet uit), waarbij je een gevoel van engagement hebt
3. het delen van kennis, ervaringen, vaardigheden, kwaliteiten en geld (als je het laatste kunt missen) met de gemeenschap of minder bedeelden

Mensen die op deze drie niveaus goed opereren zijn het meest tevreden over hun leven.
Het gaat er dus om dat je je goed voelt over wat je zelf hebt ingebracht of waar je aan mee hebt gewerkt. Het deelnemen aan iets dat groter is dan jijzelf met alles wat jij in je mars hebt, geeft voldoening.
Daar is het systeemdenken weer: het geeft ons een goed gevoel als we weten dat we een essentieel deel zijn van een groter geheel. Het gevoel dat we ertoe doen, dat wij iets in te brengen hebben, dat wij gewaardeerd worden om wat we bijdragen, brengt tevredenheid.

Het allerbelangrijkste wat we kunnen doen om dit te bereiken is dus actief deelnemen aan wat er in onze omgeving speelt, in plaats van op de achtergrond mopperen hoe slecht het allemaal is. Zoals Helen Keller zei:

“Apathy is de greatest evil of all”

Als we aan de zijlijn blijven mopperen en niet onze vaardigheden gebruiken om de samenleving te helpen dan blijven we stilstaan. En stilstand is achteruitgang.

Tevredenheid komt ons niet zomaar aanwaaien. We worden pas tevreden als we iets tot stand brengen en meewerken aan een gemeenschappelijke zaak die helpt om een betere leefomgeving en betere toekomst te creëren. De erkenning komt niet zomaar uit de lucht vallen. Daar moet je wat voor doen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Samenwerken = aankoppelen


12 augustus 2011

Dag 38: Samenwerken = aankoppelen

 In het Lagerhuis in Engeland was er gister consensus over de te ondernemen acties in verband met de rellen. De meeste prioriteit werd gegeven aan het straffen van de plunderaars, maar daarnaast werd er een andere belangrijke boodschap overgebracht: het serieus gaan werken aan het hercreëren van het gemeenschappelijke gevoel.
Ik durf geen uitspraak te doen over of straffen nu daadwerkelijk helpt, en daarmee bedoel ik ze in de gevangenis zetten of geldstraffen geven. Mooi zou zijn om deze afgekoppelde mensen weer te leren om mee te draaien in een gemeenschap. Om ze te leren zich te verbinden aan anderen en in balans met elkaar te functioneren.
Heel veel mensen vinden het een opgave om zich aan andere mensen te verbinden en gezonde relaties aan te gaan, maar hebben juist weinig moeite om zich bijvoorbeeld aan dieren te verbinden. Of het nu honden, katten, vogels, ratten, vissen of reptielen zijn, mensen kunnen zich met heel hun hart wijden aan hun huisdier. Maar datzelfde hart heeft een probleem om een dergelijke zorgzaamheid aan mensen te geven. Daar zijn natuurlijk allerlei redenen voor te bedenken waarvan de allerbelangrijkste is: de onvoorwaardelijkheid die het dier geeft. Als je dieren goed behandelt geven ze een gevoel terug van “Jij bent oké.”En dit gevoel ontbeert de mens maar al te vaak in de huidige maatschappij.
Er zijn vele oorzaken daarvoor aan te geven, zoals te kritische ouders of leraren, sociale omgevingen waarin het draait om hiërarchie en klein houden van elkaar, werkgevers die alleen negatieve kritiek kunnen uiten, en dat allemaal naast de commerciële boodschappen die we de hele dag door krijgen: dat we niet deugen als we niet rijk, slank, knap en succesvol zijn. Het kan dus zijn dat een mens de hele dag geconfronteerd wordt met de boodschap: “Jij bent NIET oké!”
Een logisch gevolg hiervan is dat een mens in zichzelf keert om de negatieve kritiek te ontlopen. Men trekt zich dan terug uit een gemeenschap en is gedemotiveerd om een goede verbinding te maken, tenslotte is de relatie van de andere kant al negatief.
Toch is het in ieder mens aanwezig om goede relaties en verbindingen aan te gaan. Het is een natuurlijk gegeven. Alleen al het feit dat we ons graag verbinden aan dieren is daar het bewijs van. De rouw waarin we bijvoorbeeld terechtkomen als we een huisdier in moeten laten slapen kan net zo heftig zijn als wanneer we een gezinslid verliezen. Dit betekent dat we een hele sterke verbinding met het dier hebben gemaakt. Als dit het geval is, is het een teken dat we een relatie hadden waarin er sprake was van balans en wederzijds respect. Een verbinding waarin beiden geleerd hebben hoe ze samen het beste kunnen functioneren.

Kortom: als de mens meer zou proberen om de ander in zijn/haar waarde te laten en leert om opbouwende kritiek te geven zodat de essentie van de persoon tot zijn recht kan komen dan is veel te winnen. Pas dan durven we veilige verbindingen te maken en deel te nemen aan een gemeenschap.
Dit vergt dus een mindshift. Het naar beneden trappen, klein houden en mentaal afbreken van mensen heeft zijn tijd gehad. Nu moeten we met zijn allen leren om die negatieve en inefficiënte houding om te draaien naar een positief opbouwende en samenwerkende houding.
Net zoals het in de natuur werkt: alleen door gebalanceerde samenwerking ga je het redden.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Inventiviteit wint het altijd


11 augustus 2011

Dag 37: Inventiviteit wint het altijd

“Insanity is a perfectly rational reaction to an insane World. – R.D  Laing

Heel veel mensen voelen zich onveilig op dit moment. Eerst is er een gek die op een eiland in Noorwegen zomaar wat onschuldige mensen vermoordt, en nu ruineren mensen in Engeland hun eigen omgeving omdat ze liever spullen bezitten dan een goed sociaal leefklimaat opbouwen. Is iedereen gek geworden? In de natuur breek je de eigen omgeving niet af en breng je geen schade toe aan anderen waar je iets van nodig hebt. Wat me nog het meeste ergerde aan de interviews met mensen die het eens zijn met de rellen, is het gemak waarmee ze de verantwoordelijkheid voor hun leven geheel buiten zichzelf leggen. Alsof de maatschappij geheel verantwoordelijk is voor het feit dat zij op deze aardbol rondlopen. Dit zijn mensen die wachten totdat ze iets krijgen. Zij voelen zich een slachtoffer van de maatschappij en vinden dat de maatschappij hun problemen moet oplossen. In NLP termen zou dat ‘controle buiten zelf plaatsen’ heten. De enorme valkuil waar je in kunt stappen als je in extreme mate zo denkt is: iedereen de schuld van alles geven en jezelf buiten schot houden, met als gevolg dat langzaamaan iedereen zich van je afkeert, omdat je alleen wenst te ontvangen en niets wenst te geven. En zo werkt het niet in het mensenleven. Net als in de natuur betekent het zich bevinden in een ecologisch systeem dat je ervan kunt nemen, maar dat je ook iets inbrengt.

Een boom onttrekt veel water aan de bodem en neemt kooldioxide op. Wat het teruggeeft aan het systeem, naast een plek om te wonen voor allerlei dieren, is zuurstof, beschutting, eventuele vruchten, en voeding (bladeren of boomschors voor insecten). Niet zo zeer ‘voor wat hoort wat’ maar meer in de trant van: wat heb jij te bieden wat ik wil, en wat geef ik daarvoor terug zodat we daar allebei blij van worden en beiden kunnen leven. Dit is het natuurlijke principe. Ik schreef er al meermalen over: het win-win principe.

Als je als mens steeds geconfronteerd wordt met allerlei zaken die je niet bezit kunnen er een aantal dingen gebeuren:

-je gaat klagen dat je het allemaal niet hebt en doet er niets aan; je voelt je een slachtoffer. (Deze variant is in de natuur niet terug te vinden, zelfs een hulpeloos achtergelaten jong zal proberen iets te leren om te kunnen overleven. Alles is van nature op zichzelf en zijn eigen kwaliteiten en vaardigheden aangewezen.)

-je gaat een dienst leveren (maakt niet uit wat) om te zorgen dat je inkomsten krijgt die jou kunnen geven wat je wilt. Je neemt zelf de verantwoordelijkheid en controle over je leven. (Dit is routine in de natuur).

-je vindt het onterecht dat jij minder hebt dan een ander en besluit zonder tegenprestatie het je gewoon toe te eigenen. (Dat gebeurt wel onder prooidieren van verschillende groepen. Het betekent niet dat de stelende predator zelf niet kan jagen. Het is eerder een mazzeltje dan dat dit het normale gedrag is.)

De relschoppers bevinden zich dus in de laatste categorie, met het verschil dat zij er wel een heel gedoe van maken, en opzettelijk de omgeving kapot maken. Het gevolg kan zijn dat kleine zelfstandigen, kapper, bakker, elektronica winkel etc. niet meer terugkomen omdat ze als ondernemer failliet zijn. De buurt kan dan verpauperen in het ergste geval, of geen winkels meer hebben zodat je veel verder moet reizen om hetzelfde te vinden. Kortom: er is alleen gedacht (als er al gedacht is) aan gewin op korte termijn, terwijl de ellende op de lange termijn als een boemerang terugkomt. Met zulke kortzichtigheid help je een systeem om zeep.

Als een boom vindt dat deze te weinig water krijgt kan hij proberen om water bij de buren te stelen. Maar als dit bomen zijn die door hun afgevallen bladeren voeding geven aan de bodem waar de boom staat, dan heeft de boom zichzelf ermee. Beter is wat zuiniger aan te doen, misschien wat takken laten vallen, iets minder bladeren produceren, en met de wortels wat dieper graven naar water. Ofwel: eigen inventiviteit gebruiken om de zware tijd te overbruggen.

De Engelse relschoppers zijn niet inventief, maar vinden dat anderen inventief voor hen moeten zijn. Ik vraag me af hoe de maatschappij een dergelijke grondhouding heeft kunnen voortbrengen. Je krijgt zoveel voldoening door eigen inventiviteit!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Zintuig voor kleur en het geluksgevoel


9 augustus 2011

Dag 35:  Zintuig voor kleur en het geluksgevoel

Het lijkt misschien of ik reclame maak voor BBC series, maar dat is niet mijn intentie. Het feit wil dat ze hele goede informatieve documentaires maken, zeer waarschijnlijk omdat ze bereid zijn er genoeg geld aan uit te geven (dit is een sneer naar de Nederlandse omroepen). Gisteravond werd ik gevangen door een aflevering van het alom gerespecteerde Horizon, dat over het zien van kleuren ging. Wat doen kleuren met ons en zien we allemaal wel dezelfde kleuren? Een onderdeel van deze aflevering raakte dicht aan ecopsychologie.
Een aantal wetenschappers kwam aan het woord: zij verklaarden de testen die ze doen met verschillende kleuren, waarbin ze de effecten bestuderen die deze hebben op mensen. Eerst ergerde ik me daar aan omdat de kleurenleer, wat kleuren doen met stemmingen, al heel oud is, maar nu wetenschappelijk wordt bewezen en voor velen dan nu pas voor ‘echt’ door kan gaan. Gelukkig kon ik de uiteindelijke bevindingen echter zeer waarderen.
Bij ecopsychologie draait het, in het kort, om het opnieuw leren gebruiken van onze zintuigen die sinds het ontstaan van ons leven op aarde zijn ontwikkeld en nog altijd in ons aanwezig zijn. We zijn de meeste zintuigen echter steeds minder gaan gebruiken omdat we ons opsluiten in gebouwen en alleen nog maar terugvallen op zien, horen, proeven, aanraken en al in veel mindere mate: ruiken. (Uit onderzoeken is gebleken dat veel mensen hun reukorgaan amper nog gebruiken).

Door het minder gebruiken van onze zintuigen onderscheiden we niet goed wat wel en niet goed voor ons is.We gebruiken onze instincten niet meer maar drijven mee op meningen van anderen en raken daardoor de weg kwijt in de keuze wat echt goed voor ons is.
Het zintuig voor kleuren is één van die belangrijke zintuigen die ons zoveel meer geluk kan opleveren: Een interessante vraag waar de wetenschappers antwoord op geven is: Waarom worden we zo blij van een blauwe lucht?
Neem gerust even de tijd om er over na te denken. Wat doet een stralende blauwe lucht met je? Welke gevoelens krijg je daarvan? Wees specifiek.

 
Als ik voor mezelf mag spreken: ik word er blij van en voel hoop en denk aan nieuwe mogelijkheden. Ik wil groeien van blauwe lucht! Van wekenlange grijze luchten (zoals we in de winter wel eens hebben) word ik heel erg ongelukkig. Ook van het werken in een gebouw waar je het daglicht amper ziet, werd ik in het verleden heel depressief.

Weet je al wat je voelt bij het zien van een mooie blauwe lucht? Ben je al nieuwsgierig naar het waarom?

Ooit waren we een eencellig organisme en leefden we in zee. Het belangrijkste zintuig wat we in werking moesten stellen was het zintuig voor licht. Kregen we teveel licht dan moesten we dieper wegzinken, kregen we te weinig dan zochten we de lichtblauwe hemel boven ons weer op. Ditzelfde zintuig voor licht en kleur bezitten we nog steeds, en het werkt nog altijd! Zoeken we niet met zijn allen de zon op in de zomer? Als er in de winter ook maar een uurtje zonneschijn is, rennen we dan niet meteen naar buiten voor een wandeling of gaan we erin zitten? Als stokstaartjes zoeken we de zon op en kijken graag naar die mooie blauwe hemel. En dat allemaal omdat het ons herinnert (!) aan het weldadige gevoel dat het licht gaf omdat we het nodig hadden om te leven. Ofwel: diep ingeplant in ons brein bevindt zich nog steeds het zintuig dat we als eencellige gebruikten om de juiste hoeveelheid blauwe lucht tot ons te nemen voor overleving.
Vertaal dit eens naar de moderne tijd: Om ons goed te voelen hebben we dus met grote regelmaat die verbinding met de blauwe lucht nodig. Dus: niet alleen op vakantie of op je vrije dag ervan genieten, maar maak gebruik van die lunchpauzes! Ga naar buiten en pak ieder moment van zon en blauwe lucht! Ga naar buiten. Verbind je oeroude instincten weer met het grote geheel en ervaar hoe gelukkig je daarvan kan worden.

Nu de wetenschappers de werking van onze zintuigen rationeel onder woorden hebben gebracht, kunnen we gewoon weer terug naar het voelen van onze zintuigen.
Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: De ruimte tussen solitair en collectief


7 augustus 2011

Dag 33 :  De ruimte tussen solitair en collectief

Ik mag graag denken dat alles in de natuur perfect geregeld is. In zekere zin is dat natuurlijk ook zo. Wij mensen plakken er etiketten van ‘goed’ of ‘fout’ op. Dat overkwam mij vandaag toen ik aan de buitentafel in de zon genoot van mijn lunch. Ik keek een beetje om me heen en zag een aantal wespen om van de boom gevallen peren rondvliegen. Onze perenboom is al heel oud, en de peren zijn niet echt meer eetbaar, maar de wespen hebben er een feestmaal aan. En dit jaar was voor de oude boom een goed perenjaar!
Een stuk of acht vlogen om dat ene peertje (dat natuurlijk veel lekkerder was dan de tientallen andere die er lagen) en ineens gingen er twee met elkaar in gevecht. Ik kon mijn ogen niet geloven! Dit was werkelijk nieuw voor mij: een wesp die een ander aanvalt, zich aan de ander vastklemt, waarop ze gezamenlijk een paar seconden een worsteling maken over de grond, totdat ze elkaar weer loslaten. Dit gebeurde een aantal keren achter elkaar en pas na een minuut of tien was de rust wedergekeerd.
Ik ben geen wespenliefhebber, laten we zeggen dat ik met ze heb leren leven, maar toch kwam er een gevoel van zorgzaamheid in me omhoog zo van: ‘Jongens! Niet vechten!!’ (Is dat moeder instinct?)
Interessanter vind ik de vraag waarom ze in hemelsnaam aan het vechten waren. Het leek er echt op dat de ene wesp niet gediend was van de nabijheid van de ander, en dat terwijl er veel meer wespen op dat peertje zaten. Waarom mochten die er dan wel op zitten en die andere niet? Is het territoriumdrift, of ging deze wesp de wetten van nabijheid te buiten?
Eerder schreef ik al over het zintuig van nabijheid (zie ook deze blog). De één kan veel meer hebben en laat mensen veel dichter bij komen dan de ander. Het is heel persoonlijk. De ene mens functioneert graag alleen, de ander juist graag in een groep. Misschien wel te vergelijken met bijen en wespen, die hetzelfde verschil hebben.
Bijen hebben een teamgevoel, moeten gezamenlijk de bijenkorf blijven vullen, terwijl wespen solitair opereren. Dat zou dan wellicht inhouden dat als je solitair opereert je eerder geneigd bent je de kaas niet van je brood te laten eten (of in dit geval jouw stukje peer tot het uiterste te verdedigen). Want als je in een groep opereert en denkt aan het collectief dan gun je de ander het stukje en zoek je zelf wat anders.
Dat is een wijze les! Als wij mensen dus meer aan het collectief zouden denken in plaats van alleen maar aan onszelf, dan zouden we meer respect voor de ander kunnen opbrengen en niet in gevecht gaan. Simpelweg omdat we het de ander gunnen. Voorwaarde is wel dat de ander het dus ook doet, dat jou ook iets gegund wordt.
Alleen ‘geven’ terwijl de ander ermee aan de haal gaat, dat werkt voor ons niet, maar ook niet in de bijenwereld. Het collectief gaat voor eigen belang.
In dat opzicht was het communisme natuurlijk in de basis een goed idee. Maar de voorwaarden waren niet juist: het collectief werkte voor een ander die ermee aan de haal ging. Het ging dus mis.

Kennelijk hebben de wespen ook in een vroeg stadium bedacht dat een dergelijk collectief voor hen niet ging werken. Voor de mens werkt het tot dusver ook niet soepel, maar tussen helemaal niet aan het collectief denken en alleen maar aan jezelf denken, zit nog heel veel ruimte. In die ruimte opereren ecopsychologen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Natuur en architectuur


6 augustus 2011

Dag 32 : Natuur en architectuur

Vandaag heb ik de nieuwste fototentoonstelling in het Fotomuseum in Rotterdam bekeken, getiteld ‘New Topographics’. Een mooi tijdsbeeld uit 1974 waarin Amerikaanse gebouwen en locaties centraal staan, of zoals het fotomuseum schrijft:

“Geen dramatische composities van een overweldigende natuur meer, maar foto’s van plekken waar de invloed van de mens duidelijk zichtbaar is: suburbs, benzinestations, snelwegen, en industriegebouwen.”

Voor mij leek het dat de foeilelijke gebouwen en woningen lukraak geplaatst waren in de enorme open natuurlijke ruimte van Amerika. Er was geen rekening gehouden met de uistraling van de omgeving (het natuurschoon) en of de gebouwen er wel in zouden passen qua sfeer en vorm. Ze werden neergezet, want er was werk aan de winkel. Er moest geld verdiend worden. De Vietnam oorlog was achter de rug, Amerika likte zijn wonden en moest vooruit kijken en een nieuwe economische toekomst tegemoet gaan. Daar hoort meestal snelle industrialisatie en urbanisatie bij.
Voor een natuurliefhebber is dit afgrijselijk, maar in 1974 keek men er nog anders tegenaan. De milieu-lobby was nog lang niet zo aanwezig en de opwarming van de aarde relatief onbekend. Men dacht alleen aan de economische voordelen… Inmiddels is.het 2011 en de meeste projectontwikkelaars doen nog steeds onwetend en denken alleen aan de korte termijn economische voordelen.
Toch waren er toen ook al architecten die het landschap zoveel mogelijk wilden ontzien. Enkele jaren geleden was ik in de gelukkige omstandigheid om kennis te maken met het gedachtegoed van Frank Lloyd Wright, in Taliesin-West in Arizona. Daar leerde ik hoe hij gebruik maakte van de omgeving om huizen of gebouwen neer te zetten. Zijn beroemdste voorbeeld is het “Waterfall” huis dat hij in lijn met een waterval ontwierp. Dit huis is niet alleen prachtig om te zien, maar de idee erachter dat gebouwen in harmonie met de omgeving opgetrokken kunnen worden, intrigeerde mij enorm.
Wat zou de wereld anders aanvoelen(!) als we meer rekening zouden houden in de bouw met gebruik van lokale materialen, zichtlijnen op natuurlijke omgeving, en vriendelijke openbare ruimten. Het lukraak neerzetten van gebouwen en daarmee de hele natuurlijke structuur om zeep helpen, gaat mij aan het hart. De foto’s uit de tentoonstelling maken dat eens en te meer duidelijk. Confronterend was met name ook een toevoeging die het museum had gemaakt met werk van hedendaagse Nederlandse fotografen over hetzelfde thema anno nu. Vooral het werk van Theo Baart over openbare ruimten en hoe deze in ambtelijke taal benoemd worden, was zeer treffend. Zie hier een voorbeeld uit dit werk.
Ik ben voor meer groen in de steden, meer ruimte zodat mensen een vrijer gevoel krijgen en niet opgesloten zitten tussen beton. Green Guerillas doen hun best en er zijn ook architecten en designers die het belang van de natuur voor de mens inzien, zoals Joris Laarman. Kijk hier naar zijn idee over stad en natuur.
Ik heb een stille wens dat eens alle architecten en projectontwikkelaars heel goed kijken naar de aanwezige natuur en die in hun projecten ruimte geven, of beter nog, natuur gaan herintroduceren in al verstedelijkte gebieden. Contact met de natuur is onontbeerlijk voor het welzijn van de mens, en dat begint al in de woonomgeving.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Lui zijn is goed


5 augustus 2011 

Dag 31: Lui zijn is goed

“The World is not to be put in order; the World is order. It is for us to put ourselves in unison with this order” ~ Henri Miller

Als je zou denken dat er chaos heerst in de natuur door bijvoorbeeld alle overstromingen, tornado’s en vulkaanuitbarstingen, dan heb je het mis. Het brengt daarna chaos, maar de verschijnselen op zich zijn ordelijk. Als er teveel druk in een vulkaan ontstaat, dan barst hij uit. Als twee verschillende windstromen elkaar ontmoeten, dan krijg je een tornado, als er teveel regen valt, dan kun je een overstroming krijgen. De verschijnselen zijn heel logisch, en dus ook niet chaotisch.
Toch plakken wij mensen er graag een sticker op: De natuur is gevaarlijk en chaotisch (en moet beheerst worden voor onze veiligheid).

De nieuwe BBC serie ‘The Code’ bewijst eens te meer hoeveel orde er in de natuur heerst. Er zijn al twee delen uitgezonden (woensdagavond 22 u. BBC 2) en met verwondering heb ik naar de wiskundige achtergrond van de natuur gekeken.
In de afgelopen aflevering werd er gekeken naar de achtergrond van de honingraat. Waarom heeft een honingraat 6 kanten? Waarom hebben bijen dat zo bedacht?
Om dit te verklaren werd de hulp ingeroepen van een ‘Bubbleologist’, ofwel iemand die zeepbellen in bepaalde vormen (lees: verzamelingen van bellen) kan blazen. Ongelofelijk om te zien dat als er meerdere zeepbellen aan elkaar blijven kleven, ze automatisch de meest efficiënte vorm aannemen. Ze zoeken gezamenlijk naar de manier die de minste energie (of minste druk op de buitenkant) kost. Dit betekent dat de originele zeepbellen van vorm veranderen. Uiteindelijk zie je dan precies in het midden van een tros zeepbellen een hexagon (gelijkmatige zeshoek) ontstaan. Ja, je leest het goed: een zeepbel in zeshoekvorm, gelijkend op een honingraat.
Bijen hebben ook ooit aangevoeld dat het vormen van een zeskantige raat de minste energie kost om te maken. Ongetwijfeld heeft er wat trial & error plaatsgevonden in het verre verleden, maar uiteindelijk zijn ze de meest energie efficiënte vorm voor hun honingopslag gaan maken.

Er zit dus niet alleen systeem in de natuur, je kunt ook zeggen dat de natuur lui is. Het wil de minst mogelijke moeite doen om te kunnen bestaan. En dat geldt niet alleen voor organismen maar ook voor de vorming van stenen en kristallen. Op dat vlak staan wij mensen nog heel dicht bij de natuur: het liefst doen wij ook zo min mogelijk moeite voor een zo hoog mogelijk rendement.

Het verwonderlijke is dat het in onze industrie, bijvoorbeeld de olie- of mijnbouw industrie, precies andersom lijkt te gaan. Daarin doen we heel veel moeite, we graven en graven, doen dat met vervuilende machines, maken de Aarde stuk, moeten dingen dan ook nog vervoeren en met heel veel hoge temperaturen verwerken voordat het eindelijk iets kan worden. Kortom: wij zijn nog steeds zoekende naar de meest efficiënte manieren om onze energie te gebruiken, terwijl dat in de natuur heel normaal is. Wij creëren zelf een chaos in een ordelijke en efficiënte omgeving.
Gebruik maken van zonne-energie is behoorlijk efficiënt omdat het in grote hoeveelheden aanwezig is. We zijn toch chaotisch bezig als we daar niet nog meer gebruik van maken? We mogen best lui zijn. Lui zijn is in dat opzicht zelfs goed! Pas dan zijn wij, zoals Miller in het citaat zegt, ‘in unison’ met de Aardse orde.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: De zwakste schakel


 4 augustus 2011

Dag 30: De zwakste schakel

Vandaag wil ik eens beginnen met een mooi citaat:

“When one tugs at a single thing in nature, he finds it attached to the rest of the world”
~John Muir

De heer Muir geeft hier in fraaie bewoordingen weer hoe alles in de wereld met elkaar verbonden is. We beseffen dat veel te weinig, omdat we ons graag insluiten in ons menselijke wereldje.
Als ik een natuurwandeling met een groep maak, dan doe ik wel eens een oefening om mensen te laten voelen hoe alles met elkaar is verbonden. Ik zet iedereen in een kring en vraag aan één persoon of deze een kopje koffie wil zijn. Uiteraard wordt er dan gegrinnikt totdat ik de volgende persoon vraag een stap terug te willen doen in het proces van dat kopje koffie. Deze zegt bijvoorbeeld: ‘de caissière bij de supermarkt’, weer een volgende zegt: ‘de vakkenvuller’, daarna: ‘de vrachtwagenchauffeur’, en weer een stap terug: ‘de heftruck chauffeur’.
En zo ga ik de groep rond totdat we bij de koffieboon op de plantage zijn beland.

Iedereen, niemand uitgezonderd, staat versteld van de hoeveelheid mensen die aan dat ene kopje koffie te pas komen. Nog meer zijn ze verrast over dat het dan toch nog zo weinig kost! Daarna valt er een mysterieuze stilte. Niemand heeft er ooit bij stil gestaan.
Op alle mensen in deze keten oefen je dus invloed uit als je de koffie bijvoorbeeld niet meer koopt of sterk in prijs verlaagt. Het hele systeem verandert daarmee.
Je denkt er niet over na als je een pak koffie uit het schap pakt. Toch, als je hier bewuster mee omgaat kun je er veel meer voldoening uit halen. Gelukkig zijn er merken zoals Fair Trade die ook aan de andere kant van deze lange schakelketting denken.

Door niet bewust te zijn van welke verbindingen we allemaal maken, heb je er op den duur geen oog meer voor en uiteindelijk verlies je het respect. Door niet bewust te zijn van welke gevolgen ons menselijke vervuilende gedrag heeft voor andere processen die aan ons verbonden zijn, positioneren we ons buiten de ketting en doen we net of we niet meer in het grote ecologische systeem horen, maar er boven staan. `Het raakt mij toch niet.`

Deze onbewuste houding, of moet ik zeggen, bewusteloze houding, zorgt voor een afkoppeling van onszelf uit een systeem dat ons juist in leven houdt.
Doordat wij de onderlinge verbindingen niet willen zien, richten wij onze eigen leefomgeving te gronde. Als we dat niet erkennen en respecteren is de mensheid uiteindelijk ten dode opgeschreven.
Ik werd zelf getroffen door dit citaat dat ik zag: “The planet will do just fine when we are gone.” Het is waar. En waarom? Omdat alle organismen die dan nog over zijn toch weer gaan proberen met elkaar samen te werken om te komen tot een win-win situatie.

Win-win denken vereist een verandering in ons. Het vereist dat we niet alleen meer aan ons eigen belang denken, maar aan het belang van het grote systeem waar we toe behoren.
Als we geen rekening houden met het systeem, schakelt het systeem ons vanzelf uit.

Of zoals Agent Smith in de Matrix (1) zei tegen de gevangen genomen Morpheus:
“I’d like to share a revelation I’ve had during my time here. It came to me when I tried to classify your species. I realized that you’re not actually mammals. Every mammal on this planet instinctively develops a natural equilibrium with their surrounding environment, but you humans do not. You move to an area, and you multiply, and you multiply, until every natural resource is consumed. The only way you can survive is to spread to another area. There is another organism on this planet that follows the same pattern. Do you know what it is? A virus. Human beings are a disease, a cancer of this planet. You are a plague, and we … are the cure.”

Niet zo heel ver van de werkelijkheid.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Bekeken door een pinguïn


3 augustus 2011

Dag 29: Bekeken door een pinguïn

De kern van ecospychologie is: het opnieuw gebruik leren maken van onze natuurlijke zintuiglijke wijsheid om onze relatie met de Aarde en onze medebewoners in balans te brengen.
Door de eeuwen heen zijn we te ver van onze kern geraakt. We zijn in ons eigen menselijke wereldje gekropen. Hierdoor maken we geen goed contact meer met onze natuurlijke omgeving, met als gevolg dat we ongezond met ons leven, en dat van anderen, omgaan.
Jonge kinderen staan juist nog heel erg goed in verbinding met hun zintuigen en dat valt op in een natuurlijke omgeving. Vandaag zag ik hier een paar mooie voorbeelden van in Dierenpark Amersfoort.
Het is vakantietijd, aangenaam wandelweer en dus zijn veel ouders en grootouders op pad met de kinderen. Het eerste tafereel dat me opvalt, is een klein meisje van ongeveer drie jaar dat met opa en oma op stap is. De grootouders zijn al doorgelopen, maar het meisje staat nog steeds ademloos te kijken naar twee struisvogels. Eentje ervan is bezig een stofbad te nemen en ze kijkt er naar met open mond. Opa komt teruggelopen en vraagt of ze meegaat. Dat wil ze niet, want ze wil kijken wat de struisvogel aan het doen is in het zand. Ze kan haar ogen er niet van af houden. (Duidelijk een connectie met de natuur gemaakt!)
Opa pakt haar handje en neemt haar mee, terwijl ze nog achterom naar de struisvogels kijkt. Hij zegt: ‘We moeten alle dieren nog zien, dus we moeten opschieten.’ En verbroken is haar verbinding met de struisvogels.
Ik denk dan meteen: ‘Hoezo moet je alle dieren zien? Waar staat dat geschreven? Je kunt toch ook een keer terugkomen?’ Er is hier duidelijk sprake van een overtuiging van Opa. Hij heeft het misschien gedaan vanuit de gedachte dat er goed voor betaald wordt en dat je dus waar voor je geld moet krijgen. Maar welke boodschap krijgt dit meisje? Dat je, als je iets interessant vindt, op moet schieten omdat er nog meer dingen interessant zijn? Een menselijke overtuiging verdrijft hier de zintuiglijke aantrekkingskracht. Dit is haar eerste les om vooral niet teveel met de natuur te verbinden.

Een ander voorbeeld van een verbinding tussen kind en dier zag ik bij de chimpansees. Een heel jong chimpanseetje hing aan een klimrek een beetje om zich heen te kijken. Een jongetje van ongeveer vijf jaar doet exact hetzelfde bij het hek buiten het verblijf, terwijl hij in trance naar het aapje blijft kijken. Het lijkt alsof hij het imiteert. Het jongetje begrijpt er niets van waarom hij dat niet mag en ineens mee moet komen met zijn moeder, omdat ze ‘nog wel meer te doen heeft’. Mokkend loopt hij achter haar aan. Weer een verbinding verbroken. Ik kan de gedachte niet onderdrukken dat het nog wel eens een heel vervelende middag voor die moeder zou kunnen worden.

Gelukkig krijg ik ook nog momenten mee waarin kinderen zich wel goed mogen verbinden. Een jongen van een jaar of zeven roept dat hij toch echt de ringstaart maki’s wil zien. Zijn vader en moeder kijken verbaasd, geen idee hebbende waar hij deze soortnaam ineens vandaan heeft. Eén en ander wordt hen duidelijk als hun zoon meldt dat het Mort uit Madagascar (animatie) is.
In dezelfde trant hoor ik een meisje van ongeveer de zelfde leeftijd tegen haar oma zeggen: ‘Oma, je moet de stokstaartjes zien hoor!’ Waarop de moderne Oma zegt: “Dat zijn die uit de Lion King!” (En wie zegt dat animatiefilms alleen maar entertainment zijn?)

Ikzelf neem de tijd bij de pinguïns. In een rustig hoekje observeer ik ze. Twee nog redelijk jonge pinguïns zijn geïntrigeerd en waggelen mijn kant op. Er zit alleen maar glas tussen ons in. Ik word van top tot teen bekeken en ze pikken voorzichtig op het raam om (tevergeefs) nog meer zintuiglijke indrukken te krijgen. Na een minuut of vijf (!) hebben ze het wel gezien en laten ze me achter.
Ooit wel eens bekeken door een pinguïn? Ik kan je vertellen dat het een band schept. Hun aandacht en nieuwsgierigheid zijn niet alleen vertederend, het raakt iets in je. Die aandacht en nieuwsgierigheid heb je zelf ook. Wij mensen zijn natuurlijk ook gewoon dieren, met dezelfde zintuigen. En in dat kleine moment van herkenning voel je je met elkaar verbonden. Om het in psychologische termen te houden, het was een moment van: Jij bent oké. Ik ben oké.
Wat voelt dat heerlijk zo’n relatie!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Zintuig voor gemeenschappelijkheid


2 augustus 2011

Dag 28: Zintuig voor gemeenschappelijkheid

Een paar dagen geleden, vroeg in de avond, kwam de zon eindelijk. Op de valreep van de dag konden we er nog even lekker van genieten met een glaasje wijn. We praatten wat en ineens viel het me op dat één van de schapen op de dijk achter ons huis wel heel erg veel lawaai aan het maken was. Nu kun je je voorstellen dat een kudde van ongeveer 60 schapen flink herrie kan maken als alleen maar een kwart ervan begint te blaten, en deze kwam er nog eens bovenuit! Instinctief voelde ik aan dat er wat aan de hand moest zijn en ik ging op onderzoek uit. Al gauw kwam ik erachter dat een jong schaap zichzelf had ingesloten bij een waterzuiveringpomp. Daar staat een hek omheen, wat waarschijnlijk niet goed gesloten was, en was opengegaan door het ertegenaan schurken van het schaapje. Zo kon hij naar binnen, maar omdat het hek weer een beetje was dicht gewaaid ontstond er paniek! De hele kudde was doorgelopen en daar stond hij dan in zijn eentje. De kudde riep maar en riep maar, en het kleine schaap schreeuwde het uit van ellende. (Ineens snap ik wat Hannibal Lecter (Silence of the lambs), bedoelde met het schreeuwen van de lammetjes). Toen ik het hek eenmaal geopend had rende het arme schaap snel naar buiten, terug naar de groep.
In dit tafereel ligt het zintuig voor gemeenschappelijkheid er dik bovenop. Schapen zijn kuddedieren en blijven graag een beetje bij elkaar in de buurt voor het geval de grote boze wolf komt. Dan kunnen ze zich verschuilen in de kudde en reduceren ze de kans om het slachtoffer te worden. Ze willen graag een groep zijn en dragen daar ook allemaal zorg voor.

Ons zintuig voor gemeenschappelijkheid is sterk naar de achtergrond verdwenen sinds de opkomst van het individualisme. Het ‘ieder voor zich, en God voor ons allen’ principe heeft de afgelopen decennia terrein gewonnen. De mens heeft de eigen groep (familie) als bescherming en steun en toeverlaat steeds minder nodig. Tenslotte kunnen deze waarden ook buiten de familiegroep verkregen worden. Toch is het niet waar dat we dit zintuig helemaal niet meer gebruiken of nodig hebben.
Vandaag lees ik in de krant over het probleem van het grote tekort aan vrijwilligers in de zorgsector. Er zijn er te weinig, en degenen die er zijn doen steeds vaker hetzelfde werk als betaalde krachten. Niet verwonderlijk dat mensen dan niet staan te trappelen natuurlijk!
De zorgsector is uitgerekend een deel van onze maatschappij waarin gemeenschappelijkheid tot zijn recht kan komen. Maar juist door verschil te maken in wel of niet betaald worden voor hetzelfde werk, ondermijn je dit gevoel. Gelijke monniken, gelijke kappen is nog steeds een ijzersterk gezegde met een hoog waarheidsgehalte.
Men haakt dus af door het gebrek aan gemeenschappelijk gevoel. Men wordt juist buiten de groep geplaatst door het niet beloond worden voor hetzelfde werk.

De meesten van ons willen graag ergens bij horen of deel uit maken van een groep. Het moet echter wel mogelijk gemaakt worden. Als de grote kudde schapen geen acht had geslagen op het achtergebleven lammetje, en het lammetje niet de aantrekkingskracht van de groep had gevoeld, had het heel anders met hem kunnen aflopen. Dan wordt de groep kleiner, net als bij de vrijwilligers.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counseling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Zintuig overtroefd door taal


1 augustus 2011

Dag 27 : Zintuig overtroefd door taal

Vandaag borduur ik verder op mijn weblog van gisteren over hoe taal ons voor de gek kan houden.

Gisteravond zag ik wederom een aflevering van South Pacific, de prachtige documentaire serie over het leven in de Stille Oceaan. In deze aflevering vond ik een goed voorbeeld van het zichzelf voor de gek houden door middel van een overtuiging. Een deel van de film gaat over een ritueel dat de jonge mannen van een vissersvolk moeten ondergaan, om als volwassen man gezien te worden. In een gezamenlijk ritueel wordt de huid van alle jonge mannen ingekerfd met een scherp voorwerp. Dit doen ze zodanig dat als de wonden geheeld zijn, het resultaat lijkt op de huid van een zeekrokodil. Het volk vreest de machtige krokodil en denkt op deze wijze de krachten van het dier over te nemen.
Ik heb er geen oordeel over of dit goed of fout is. Het is echter wel een mooi voorbeeld van hoe een overtuiging, namelijk het overnemen van de krachten van een krokodil als je de huid inkerft, de zintuiglijke waarheid overtroeft. Sterker nog: een dergelijke inkerving in de huid en de pijn die het veroorzaakt zouden ons eigenlijk juist in de tegenovergestelde richting moeten doen bewegen. En wel in de richting van wat ons aantrekt: veiligheid voor de huid. Onze zintuigen doen er alles aan om ons te waarschuwen dat dit niet goed voor ons is, dat je hier ver weg van moet blijven. Een verzonnen verhaal overtroeft echter de zintuigen in dit geval.
Dit ritueel is al heel oud en bewijst hoe lang de mens zichzelf al voor de gek houdt met het omzeilen van zijn zintuigen.

Een hedendaags voorbeeld:
Een man heeft al vele jaren opgekeken naar zijn succesvolle en door iedereen bewonderde werkgever. De werkgever is niet alleen zakelijk succesvol, maar heeft een fijn gezin met leuke kinderen, een mooi huis en een snelle auto. Alles aan zijn leven is goed.
De man wil graag net zo succesvol worden, werkt zich op in het bedrijf en heeft uiteindelijk genoeg geld om ook een snelle auto te kopen. De man vindt het geluk echter niet.
Na wat psychologisch ‘graafwerk’ blijkt dat de man eigenlijk alleen maar graag ergens bij wilde horen. Zijn zintuigen voor gemeenschappelijkheid, vriendschap en erbij horen, werden geprikkeld bij het zien van het succes van zijn werkgever. In plaats van het volgen van zijn zintuigen liet de man zich door zijn ratio beïnvloeden. Hij dacht dat het materiële, de snelle auto, hem het gewenste gevoel zou geven. Achteraf ziet hij in dat hij zich heeft laten omkopen door advertenties waarin geluk beloofd werd door middel van de aankoop van een snelle auto.

Kortom: de man heeft niet naar zijn zintuigen geluisterd om te begrijpen waar hij nu werkelijk naar op zoek was. Een verkooppraatje, een overtuiging van anderen, lieten hem iets geloven.

Dit is maar één voorbeeld, maar zo zijn er talloze situaties die keer op keer bevestigen dat we eerder ingaan op woorden en overtuigende boodschappen, dan dat we onze eigen zintuigen of instincten volgen.

Je instincten zijn wakker te schudden door bijvoorbeeld de natuur in te gaan en niet alleen eens goed om je heen te kijken, maar vooral ook te gaan ‘voelen’. Wat trekt jouw specifieke aandacht als je in de natuur bent, welke gevoelens komen hierbij naar boven? Wat zeggen deze gevoelens over jouw behoeften?

De taal is een prachtig instrument om onze zintuiglijke waarnemingen te duiden. Taal zonder zintuigen is een valkuil.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Onze taal als valkuil


31 juli 2011

Dag 26:  Onze taal als valkuil

Het is een stelling waar filosofen zich over buigen: de mens is de mens omdat het de taal heeft. En toegegeven, geen enkel organisme in de wereld gebruikt de taal, gesproken en geschreven, zoals de mens. De vraag is alleen: worden wij hier altijd beter van?

De taal, en dan vooral de verhalen en overtuigingen in ons hoofd, kan ook een valkuil zijn waaruit bijna geen ontsnappen meer mogelijk is. De taal kan de mens zeer negatief beïnvloeden. Als je tien keer tegen jezelf zegt dat je misselijk bent, zul je de elfde keer ook ervaren dat je misselijk bent. Door middel van de taal stuur je een boodschap je lichaam in waar het op gaat reageren. Een ander mooi voorbeeld blijkt uit deze psychologische test:

Doe je ogen dicht en steek je armen recht vooruit met de handpalmen naar boven. Hou de ogen gesloten en denk dat je in de linker hand een appel hebt en in de rechterhand een stuk lood van een kilo. Hou dit even een paar minuten vol. Als je dan uiteindelijk je ogen opent, wat valt je dan op? Je rechterhand is naar beneden gezakt terwijl je linkerhand nog op dezelfde starthoogte zit.

Je hersenen hebben een trucje met je uitgehaald en een boodschap naar je arm gestuurd: ‘Dit is zwaar, hou het goed vast’. Je arm heeft gereageerd op deze boodschap.

Zo is het dat de mens zichzelf gek maakt met allerlei verhalen die hij in zijn hoofd stopt of laat stoppen en die vaak niets met de waarheid van doen hebben. Alle volwassen vrouwen kunnen bijvoorbeeld gaan denken dat het normaal is om maatje 32 te hebben. Dit is namelijk ingegeven door de mannequins en modellen waar veel magazines mee vol staan, of door de vele films met de perfecte actrices die we te zien krijgen. Stellen alle vrouwen zich dagelijks bloot aan deze informatie dan kan het inderdaad zo zijn dat het brein dit voor waarheid aanneemt en ons de boodschap gaat sturen dat we veel te groot/dik/zwaar zijn.

Dit heeft dus niets met de werkelijkheid te maken. De werkelijkheid is dat seks symbool Marilyn Monroe gewoon maatje 40/42 had. Maar dat vrouwen sindsdien zijn blootgesteld aan vermageringshersenspoelingen in alle vormen van media. (waar ik overigens niet mee wil zeggen dat niemand te zwaar zou zijn).

Kortom: de taal, de verhalen, de dogma’s en regels die wij met regelmaat naar ons hoofd geslingerd krijgen, doen iets met ons brein. Ons brein neemt dan voorrang en zegt dat het de waarheid spreekt. Niets is minder waar.

De NLP (neuro-linguistisch-programmeren) stroming werkt met het veranderen van overtuigingen door je met andere, betere, gezondere woorden te benaderen. Door inefficiënte overtuigingen te veranderen naar efficiënte overtuigingen kan een mensenleven heel dragelijk worden.

Ik zou daar echter niet alleen op varen. Het wakker schudden van onze zintuigen die onze waarheid al duizenden jaren kennen, is onmisbaar bij het loslaten van negatieve gedachten en overtuigingen. Morgen meer over onze natuurlijke zintuigen versus taal.

Wordt vervolgd. 

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen