Tagarchief: creativiteit

Speelsheid is verplicht – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


23 juni 2012

Dag 306: Speelsheid is verplicht

En dan is het moment daar: het vrijlaten van de vogels nu hun ‘ziekenhuisopname’ in het vogelhospitaal. Voor medewerkers is dit natuurlijk de kroon op het werk. Na soms maanden van verzorging mogen ze dan eindelijk weer de wijde wereld in.

De buizerds in de grote buitenkooi zijn ook aan de beurt. Maar daar valt me iets anders op. De buitenkooi bestaat uit een betonnen ondergrond met daarop geplaatst zitplekken en een schuilhok, en is omgeven door een stevig net. De buizerds hebben doorgekregen dat ze dit net kunnen gebruiken om in te hangen en zo hun vleugels eens lekker te laten wapperen. Let wel, ze kunnen flink rondvliegen in de kooi dus de extra vleugelbewegingen hebben ze niet echt nodig. Het lijkt er toch echt op dat het speelsheid is. Zo vliegen ze een rondje, zo hangen ze eens lekker ondersteboven in het net en maken daar soms ook nog geluid bij. Keer op keer zoeken hun machtige poten het net en laten ze los om vervolgens met het grootste gemak zich te laten dragen door hun vleugels. Ik word er bijna jaloers op, want het lijkt me heerlijk als je dit kan.

Het is duidelijk dat mijn zintuig voor spelen geactiveerd wordt. Ik kan niet anders dan tot de conclusie komen dat er te weinig écht gespeeld wordt. Ik heb het niet over alle digitale online games, maar over het spontane spelen in de buitenlucht. We gaan al te weinig naar buiten, en als we al gaan, dan zit ons hoofd nog steeds vol met verantwoordelijkheden. We ‘moeten’ bijvoorbeeld hardlopen of fietsen voor onze gezondheid, of we moeten snel de hond uitlaten zodat we weer verder kunnen met ons werk.

Spelen geeft niet alleen een gevoel van ruimte en vrijheid maar haalt ook de creativiteit in ons naar boven. Speelsheid ervaren is een must voor ons welbevinden. Waarom vergeten we het dan zo vaak?

De buizerd maakt gebruik van wat voorhanden is en laat zijn creativiteit erop los. Vertaald naar menselijke begrippen weet ik zeker dat dit veel meer voldoening geeft dan het meedoen met kant-en-klare spelletjes. Het zelf een hut bouwen met gevonden materialen is veel leuker dan een kant en klare gekochte hut. De ruimte, vrijheid en creativiteit zit vooral in het zelf bedenken en vormgeven van de activiteit.

Misschien zijn we het vergeten toen we opgroeiden en hebben we het zintuig stilgelegd zoals we dat met meer gedaan hebben. Nu de vakantieperiode is begonnen, is het misschien goed om eens flink te spelen, als er toch minder verantwoordelijkheden zijn. Bouw een hut, of leg een compleet waterwerk op het strand aan, rol van een duin… of nee beter nog: laat je leiden door je zintuig en verzin het zelf!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je zintuigen opnieuw aan het werk leren zetten? Klik hier

 

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Negativiteit omkeren naar attractiviteit – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


20 april 2012

Dag 247: Negativiteit omkeren naar attractiviteit

Afgelopen week zag ik een nieuwsitem op het journaal over de slechte economische toestand van Spanje. Vele bedrijven zijn failliet of staan te koop, mensen hebben hun baan verloren en moeten schipperen met geld. Een hele negatieve situatie. Toch vond ik 1 van de geïnterviewden helemaal niet negatief overkomen. Een wat oudere man vertelde over hoe hij zijn werk was kwijtgeraakt en nu dagelijks vuilcontainers doorzocht om te kijken of hij daar nog spullen zou tegenkomen die hij eventueel kon verkopen.

Je kunt heel negatief naar deze situatie kijken: eerst had de man een baan, nu doorzoekt hij vuilcontainers. Wat deze man echter doet is zijn dagelijks bestaan op een andere wijze beschouwen door naar nieuwe mogelijkheden te kijken zodat hij en zijn familie kunnen leven. De man kwam ook niet over als een slachtoffer. Duidelijk was dat hij liever werk zou hebben, maar nu had hij een manier gevonden om in ieder geval iets aan inkomen binnen te krijgen.

Als de man in een negatieve grondhouding zou blijven, door te gaan klagen over zijn slechte situatie, dan volgt hij niet wat attractief voor hem is. Hij zou zich vastbijten in een slachtofferrol met bijbehorende gedachten, en het zeer waarschijnlijk steeds slechter krijgen.

De kunst van het leven is te blijven zoeken naar wat attractief en gezond voor je is en niet te verzanden in gedachten over wat er niet aantrekkelijk is. En dat laatste kunnen we heel goed. De kranten staan er vol mee. Waar we voor op moeten passen, welke ongelukken er gebeurd zijn, wie er vermoord is, waar er is ingebroken, waar er oorlog is… en ga zo maar door. Er zijn veel te weinig berichten waarin creatieve oplossingen voor problemen naar voren komen. Met andere woorden: de nieuwsbrengende massa media houden ons in een negatieve denkspiraal.

In de natuur zoeken alle organismen naar wat attractief voor hen is. Ze gebruiken daarbij hun zintuigen. Als iets onattractief is, zoeken ze onmiddelijk weer mogelijkheden die wel attractief zijn. Denk maar aan een plant die je in de huiskamer steeds moet omkeren omdat hij naar 1 kant groeit: de kant van het attractieve licht. Die basis bevindt zich ook in ons, maar we laten ons meesleuren door negatieve verhalen van anderen en vergeten dat we onze zintuigen moeten volgen.

“Ik lees geen kranten meer, ” vertelde een cliënt. “Het brengt me niets.” En daarin heeft hij gelijk. Negativiteit brengt niets, maar neemt alleen maar. Pas als je de negativiteit weet om te keren naar iets wat aantrekkelijk en dus positief is, dan ga je weer de voldoening uit het leven halen.

Ik weet niet of iedereen de positiviteit in het journaal-item heeft gezien. Maar ik ben blij dat er iemand gefilmd was die creatief naar oplossingen zocht. Het wordt hoog tijd dat er meer balans in de berichtgeving komt.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je laten inspireren door de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Niet meer reageren maar acteren – 365 dagen verbinden met de natuur – #ecopsychologie


8 april 2012

Dag 235: Niet meer reageren maar acteren

Als ik in mijn praktijk mensen tegenkom die zeggen dat ze niet weten wat ze moeten doen met hun leven, dan heeft dit regelmatig dezelfde oorzaak.
Deze mensen zijn of opgegroeid in een gezin waar zaken voor hen werden bedacht, of ze zijn een studie gaan volgen omdat dit in de verwachting lag, of ze hebben werk dat niet helemaal je van het is maar ze doen het toch maar, of ze zitten in een relatie waarin de ander dominant is. In al deze gevallen volgen de mensen niet hun eigen pad, maar reageren ze op wat de omgeving adviseert, verwacht of beveelt. Ze reageren op situaties in plaats van actief te acteren.
Bij tieners merk je frustratie hierover snel. Ze worden dwars of juist apatisch. In beide gevallen worden ze niet gemotiveerd tot zelf nadenken en het komen met een oplossing. De oplossing wordt hen voorgehouden en dat is wat ze behoren te volgen. Het continu moeten volgen van anderen kan leiden tot frustratie in de jonge jaren, en burnout als men ouder is.
Hoe we onze maatschappij hebben ingericht is van grote invloed op het al dan niet uitdagen van mensen om hun vaardigheden, kennis en creativiteit te benutten. Als we teveel regels opleggen in het onderwijs, op de werkvloer of in de relatie dan worden we niet alleen begrensd, uiteindelijk begrenzen we onszelf door de overtuiging dat we altijd moeten ‘volgen’.
De natuur volgt alleen het klimaat, maar doet daar dan zelf mee, wat het goed acht. Bijen zijn in wezen zzp’ers, die hun eigen taak uitvoeren zoals zij dat bedenken. Wolven jagen met elkaar, er is een leider maar de anderen hebben de vrijheid om hun plek in te vullen. Je zou kunnen zeggen dat er een kader is waarbinnen planten en dieren hun eigen ding kunnen doen.
Mensen hebben de neiging dat kader wel heel krap te maken, zodat er geen bewegingsvrijheid meer is.
De belangrijkste stap die men dan moet maken is het zien en erkennen van dat krappe kader waarin men alleen nog maar reageert. Daarna brengt het opnieuw leren zelf denken en doen verlichting.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

cover Zelfvertrouwen!

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf?
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Twee #bomen en een belangrijke les – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


18 januari 2012

Dag 155: Twee bomen en een belangrijke les

 Mijn liefde voor bomen steek ik niet onder stoelen of banken. Niet alleen vind ik het reusachtige kunstwerken, daarnaast voel ik hun essentiële bijdrage voor het leven op aarde tot diep in de botten. Bomen zijn voor mij geen massagoederen, maar zo langzamerhand een bedreigde soort aan het worden. De Bomenridders zijn druk op Twitter en stellen iedere massale kap in Nederland aan de kaak. En terecht. Ik ben blij dat er veel mensen zijn die zich bekommeren om onze grote groene vrienden.

Geïnspireerd door dit prachtige filmpje, besef ik opnieuw de onverbrekelijke band die Het Leven heeft met bomen. Niet alleen geven ze beschutting tegen de zon en kunnen dieren zich erin verschuilen, maar ze zuiveren ons grondwater voordat ze het weer verdampen, nemen ze onze veel te hoge CO2 uitstoot in zich op, verkoelen de bodem en, oh ja, ze geven ook nog zuurstof!

Het is niet alleen respectabel dat ze dit allemaal kunnen, het verdient een diepe buiging voor hóe ze dat allemaal bewerkstelligen. Deze boom kwam ik tegen in het Abel Tasman national park (NZ):

Hier sta je als boom tenminste een beetje rustig. © Françoise Vaal

Deze zag ik een aantal jaren geleden in de Canadese provincie Quebec:

Als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan! © Françoise Vaal

Beide bomen zijn voor mij het toonbeeld van doorzettingsvermogen, kracht, vernuft, creativiteit en originaliteit. Hun wil om te leven en te groeien is fenomenaal. Ze laten zich niet uit het veld slaan, maar vinden manieren om tot het beste resultaat te komen. Als dat is dat je om een rotsblok heen moet groeien, dan is dat goed, en als je alleen op een eenzame rots in zee moet staan, dan werkt dat ook prima. Leven is hun aantrekkingskracht.

Eens te meer realiseer je als mens hoeveel eisen wij aan onze omgeving stellen. Soms gaan we daar helemaal in op: we denken alleen maar aan het verbeteren en perfectioneren van onze leefomstandigheden en vergeten daarbij ons persoonlijke authentieke groeiproces. Deze bomen willen alleen maar groeien en zichzelf zijn. Ze werken met wat voorhanden is en respecteren dat. De stenen hoeven niet weg, het rotsje hoeft geen plaats te maken voor een mooi weiland. Het is goed zoals het is.

Deze twee inventieve bomen leren ons dat creatief zijn met dat wat er voorhanden is, juist ons originele zelf naar boven haalt.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling en coaching in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Zintuigen liegen niet


21 november 2011

Dag 119: Zintuigen liegen niet

Soms zou ik willen dat ik biologie had gestudeerd. Een beetje raar eigenlijk want ik heb maar 2 jaar biologie op de middelbare school gehad en was blij dat ik het vak kon laten vallen. De eerste reden die ik daarvoor kan bedenken is dat de lerares niet heel erg inspirerend was. Als je van de lagere school af komt, waar je amper biologie hebt gehad, en ineens in een wetenschappelijke biologie wereld wordt gegooid, dan mis je een stap. Althans, voor mij was dat kennelijk een onoverbrugbare stap.

De tweede reden is dat het heel veel ging over de biologie van de mens en heel weinig over dieren en planten, en vooral bij dieren lag (en ligt) mijn interesse. De derde reden was simpelweg dat we geen enkele maal met de klas de natuur in zijn gegaan en dat het alleen maar om boeken wijsheid ging en een enkele diavoorstelling. Natuurlijk was er een proeflokaal waarin we proefjes konden doen (nee geen sectie op een kikker, gelukkig!), maar wel onze eigen bloedgroep bepalen, cellen bekijken onder de microscoop en een taugéboontje laten groeien.

Ik moest vooral veel namen van menselijke onderdelen leren. Heel technisch allemaal. En daarmee hebben ze een biologie student verloren. Er gaat toch niets boven het werken met het echte materiaal en te aanschouwen wat het buiten in de eigen context doet. Ik snap heus wel dat er boekenwijsheid aan te pas moet komen, maar dan wel in balans met het echte buitenwerk waar de zintuigen aan het werk zijn.

Voor mij is het namen geven of precies weten welke vogel ik zie, niet het belangrijkste. Met het determineren van wat ik zie gaat een groot gedeelte van de charme van het organisme verloren. Wij willen er graag een naam aan geven omdat we het graag in een hokje stoppen en beoordelen.

Vorige week had ik een discussie in een nieuwsgroep met een biomimicry wetenschapper die hier niet aan wilde. Hij heeft, zoals iedereen, geleerd om meteen een naam, oordeel of kwaliteit te geven aan het organisme dat hij ziet. Daar is de wetenschap ook voor zou je zeggen. Mijn standpunt is dat het, zeker voor de biomimicry designers en engineers, een eerste stap is om te voelen hoe een organisme werkt, door de eigen zintuigen te observeren in de omgeving van het dier of de plant. Hiermee is het mogelijk om veel meer informatie te verkrijgen dan wanneer je heel snel gaat kwalificeren. De namen zijn ooit bedacht en kunnen ons beperken in het zoeken naar nieuwe mogelijkheden. We kunnen wel de scheikunde tabel van elementen uit ons hoofd kennen, maar dan zien we waarschijnlijk niet welke ongedetermineerde elementen er ook nog zijn.

Dit is nog maar weer eens een pleidooi om in situaties eerst te gaan voelen en pas later er met gedachten consequenties aan te verbinden. In het voelen zit namelijk alle creativiteit, ruimte en intuïtie. In de ratio zitten al snel: oordelen, beoordelen, aannames en overtuigingen, die helemaal naast de waarheid kunnen zitten. Onze zintuigen liegen echter nooit.

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

 

Voor counselling in de natuur klik hier

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, Uncategorized, zintuigen