Tagarchief: Damanhur

De natuur en het afkicken van de economie – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


18 juni 2012

Dag 301: De natuur en het afkicken van de economie

Iedereen weet hoe moeilijk het is om van een (slechte) gewoonte af te komen. Of het nu minder werken, roken, eten of drinken is, het vergt allemaal verandering. Het vraagt om een nieuwe strategie en implementatie daarvan in een oud, veelal vastgeroest, systeem. En dan heb ik het hier alleen nog maar over persoonlijke veranderingen op kleine schaal.

Op grote schaal moeten we heel veel veranderen. Sterker nog, onze economie met bijbehorende levensstijl moet over een heel andere boeg gegooid worden, willen we onze planeet niet te gronde richten. Maar als je millennia lang vanuit de gedachte hebt geleefd dat expansie het enige is dat ons vooruit helpt, dan kun je daar niet zo gemakkelijk vanaf. Het vervelende is dat we allemaal adepten zijn van diezelfde economie en dus is het lastig om daar los van te komen. Veranderingen zijn vaak eng.

Op kleine schaal proberen mensen al andere samenlevingen te creëren. Zo zijn er ecologische en spirituele dorpjes waar de nadruk op een heel ander deel van leven ligt dat alleen maar werken, geld verdienen en materie vergaren. In deze omgevingen worden nieuwe leefsystemen uitgetest (o.a. in Damanhur), die als basis dienen voor een toekomstige maatschappij. Mensen die er een tijdje hebben vertoefd hebben er laaiend enthousiast over, maar eenmaal terug in de ‘gewone’ maatschappij, valt iedereen weer terug in het oude systeem en ritme. Je zou het kunnen vergelijken met afkicken van de wereldeconomie in een afkickcentrum, je helemaal hernieuwd voelen door een gelukzalige ervaring en dan weer terug moeten naar je oude wereld die in zijn totaliteit verslaafd is. Dat gaat tegen vallen.

Gelukkig zijn er mensen die deze nieuwe mogelijkheden hebben ervaren en die willen delen met anderen. Als men ervaren heeft hoe het anders kan en alle zintuigen hebben aangeven dat dit prettig en gezond voor een mens is, dan wil men graag naar die ideale situatie terug. Deze mensen zijn dan ook meestal de voorvechters van het ombuigen van ons huidige leefsysteem naar een milieu- en mensvriendelijk leefsysteem. (zie o.a. deze video)

Als we niet en masse afkicken van ons uitgavenpatroon en de overtuigingen dat we meer moeten consumeren of meer moeten verkopen, dan blijven we junkies van een economisch systeem waar een denkfout in zit. De denkfout dat we oneindig kunnen consumeren en verkopen.

De natuur weet exact hoe een economisch efficiënt systeem werkt. Ze weet hoe het onderling moet samenwerken voor de beste leefresultaten. Ze weet hoe het gratis energie kan gebruiken en hoe ze gratis energie kan geven. Ze weet hoe ze zichzelf moet aanpassen aan veranderende omstandigheden, ze weet manieren te vinden om tot het beste leefresultaat te komen. De antwoorden op onze vraag hoe wij onze economie moeten ombuigen van verwoestende allesoverheersende expansie naar een gelijkwaardige duurzame samenwerking waarin alles en iedereen tot zijn recht komt, zijn te vinden in de natuur. Zij heeft het al uitgetest en heeft miljoenen jaren genomen om het te perfectioneren. Die miljoenen jaren hebben wij niet, dus het wordt tijd dat we eens naar haar gaan luisteren. Niet morgen, maar nu!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

A.s. zondag is er weer de Terugnaarjenatuur wandeling. Leren over jezelf en goede relaties door verbinding te maken met de natuur. Voor meer informatie klik hier

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de natuur: Eenzaamheid en gevoel voor de roedel


23 oktober 2011

Dag 90: Eenzaamheid en gevoel voor de roedel

Het zich echt verbonden voelen met anderen is steeds verder te zoeken, ondanks de social media. Het mag misschien lijken dat deze vorm van media het eenzaamheidsgat overbrugt, en dat zal het ook ten dele doen, maar waarom voelen dan zoveel mensen zich toch alleen? Waarom zijn er zoveel datingsites waarin mensen zoeken naar die ene betekenisvolle verbinding? Honderd vrienden op Facebook en dan nog op een datingsite de ware zoeken. Wat gaat hier fout?

Ik ben van mening dat dit komt omdat we het ‘gevoel voor de roedel’ zijn kwijtgeraakt. Overal zie je dat families (roedel) verstoord worden doordat het natuurlijke gevoel van wat het beste is voor de groep als geheel ontbreekt. Door egocentrisme en individualisme ontstaat er geen familieweb.

In een mooi artikel in Happinez (uitgave ‘Dankbaarheid’), beschrijft cabaretier Lenette van Dongen het geluk van Bhutan, waarin het Bruto Nationaal Geluk belangrijker wordt gevonden dan het Bruto Nationaal Product. In Bhutan zijn cultuur en familieverbanden belangrijk, maar niet zonder evenwichtig leven met de natuur. “Hier geen ‘ik’ boven alles” schrijft ze. De koning van Bhutan is leidend in het zorgen dat het BNG blijft bestaan. Hij heeft dus duidelijk gevoel voor de menselijke roedel maar ook voor de verbondenheid van die roedel met de omgeving.

Iedere hondenroedel heeft een leider. Dat is niet noodzakelijkerwijs de sterkste of de brutaalste. Zeer waarschijnlijk is het de hond die het beste voor heeft met de hele groep, die weet waar de groep het beste mee gediend is en zorgt dat iedereen zijn natuurlijke plek inneemt. Dan voelt ook iedereen zich verbonden met de groep, omdat het in die groep goed toeven is, er voor elkaar gezorgd wordt en iedereen zich verantwoordelijk voelt voor het geluk van allen.

Als er teveel ‘heersers’ willen zijn, teveel mensen die alleen aan het geluk van zichzelf denken, dan kan er simpelweg geen saamhorigheid ontstaan. Deze mensen verbinden zich niet met anderen, maar sluiten zich juist af. Hoe meer egocentristen er rondlopen, hoe minder echte verbindingen gemaakt worden en hoe groter de eenzaamheid.

De mens is van nature een wezen dat verbinding zoekt. Alles op aarde zoekt verbinding met iets. Of het nu de bij is die verbinding wil met de bloem, of een zaadje dat verbinding zoekt met de aarde, of de mens die verbinding zoekt met zuurstof: alles bestaat omdat het verbinding met iets anders zoekt.

Het echt ontmoeten van elkaar, het in den lijve spreken met elkaar zonder tussenkomst van tweets, chats, e-mails, whatsapps, het echt willen weten hoe het met de ander gaat en de intentie hebben om het voor de ander ook plezierig te maken, dat zijn belangrijke ingrediënten die onze samenleving ontbeert. Het meedenken met mogelijkheden voor het geluk van het geheel, in plaats van alleen dat van jezelf, dat is waar het om draait bij verbinding maken en je opgenomen voelen in de roedel.

Dat het mogelijk is om op dergelijke wijze te bestaan in onze wereld bewijst niet alleen Bhutan, maar bewijzen ook de talloze leefgemeenschappen (bijv. Damanhur) die in de westerse wereld ontstaan zijn en waarvan er steeds meer komen. Als we weten wat er nodig is, laten we dan werken aan het gevoel voor het geheel, de enige weg naar ons geluk.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Opnieuw leren verbinden met het geheel? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen