Tagarchief: dierenbescherming

De onbetaalbaarheid van een natuurervaring – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


10 mei 2012

Dag 266: De onbetaalbaarheid van een natuurervaring

“The best things in life usually aren’t things,” is een spreuk die ik vandaag op een website tegenkom.  Dat deze me opvalt, is geen toeval, want ik heb een dergelijke ervaring vandaag.

De couveusekamer van het vogelhospitaal zit behoorlijk vol. Het wemelt er van de kleine eendjes, jonge spreeuwen en piepkleine koolmeesjes. En met piepklein bedoel ik echt, echt heel klein. Neem de bovenkant van je duim, tot onderaan de nagel, dat is ongeveer de grootte van een pasgeboren koolmeesje.

Aan mij de eer om deze kleine wezentjes te voeren. In eerste instantie vraag je je af: hoe? De snaveltjes zijn zo ongelofelijk klein! Mij wordt verzekerd dat het niet zo moeilijk is als het lijkt. En dus: actie!

In de voedselkeuken maak ik een speciaal papje waar alle voedingsmiddelen inzitten. Met een kleine injectiespuit (met geprepareerd uiteinde) dien ik dat toe. Eén voor één neem ik ze op de hand. Sommigen moeten een beetje ‘gekieteld’ worden met de spuit, andere sperren het snaveltje zo ver als ze kunnen open. Heel voorzichtig laat je er dan wat vloeistof in glijden om het vervolgens in het lijfje te zien zitten. Ze hebben nog maar een enkele veer en zijn voor de rest kaal. Na het eten, soms tijdens, moet er een poepje uit en dan is het vredig slapen geblazen. Mijn werk als surrogaatmoeder geeft voldoening.

Naast de kleine koolmeesjes zit een jonge ekster, zo’n 30 keer groter dan een koolmeesje, schat ik. Ook deze wil graag gevoerd worden. Zijn snavel is net zo groot als het hele koolmeesje van net. Ook de ekster gaat vredig in een hoekje slapen na het eten. Zo ook de spreeuwtjes in de andere couveuse. Ze kruipen lekker dicht tegen elkaar aan en genieten zichtbaar van de volle maag. O wee als er iemand lawaai maakt in de ruimte, dan springen ze tegelijk op met opengesperde bekkies: honger!  Ik krijg medelijden met spreeuwenouders. Tegen deze honger kun je gewoon niet aan vliegen!

En inderdaad, the best things in life aren’t things. Het is het voeden van andere wezentjes die het even heel moeilijk hebben zonder ouders en nest. Hun behoeften resoneren met mijn zintuigen voor eten, drinken, slapen, excretie, warmte en veiligheid. En zo maak ik verbinding met de basis van mijn eigen leven via pasgeboren leven. Dichter bij de natuur kun je bijna niet zijn. Wat voelt dat toch lekker!

Wordt vervolgd.
Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Een voorbeeld nemen aan een Zen zwaan – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


23 januari 2012

Dag 160 : Een voorbeeld nemen aan een Zen zwaan

Vandaag heb ik voor het eerst een ochtend meegelopen als vrijwilliger bij een vogelasiel. Er wordt mij een taak in de ziekenboeg toegewezen als hulpje van een zeer ervaren vrijwilligster. Het is niet zo druk met de kleine vogels, maar er zijn wel vier zwanen gearriveerd, apart van elkaar. Door rug-, poot- en vleugelwonden zijn ze hier beland. De één is nog suffiger dan de ander, behalve dan als je dicht bij het hok komt, dan hoor je het vervaarlijke gesis: of je uit de buurt wilt blijven.

Hun hokken moeten toch verschoond worden dus het moment komt dat ze verplaatst moeten worden. Gelukkig valt die eer mij nog niet ten deel (eerst nog maar even wat meer ervaring opdoen). Het mooie ervan is dat ze wel sissen, maar op het moment dat ze opgepakt worden, laten ze het bijna gedwee toe. Het lijkt net alsof ze weten dat er geen kwaad achter schuilt.

Als ‘verpleger’ hoop je maar één ding, en dat is dat ze snel weer gaan eten en drinken. De voldoening is duidelijk te voelen wanneer een zwaan lekker uit zijn bak met water, gras en brood aan het eten is. Een golfje van blijheid en dankbaarheid schiet dan door je heen, de realiteit van het ziektebeeld niet uit het oog verliezend.

Het exacte verhaal, wat er precies met hen is gebeurd, blijft onduidelijk. Je gist wat en al gauw kom je bij twee gedachten uit: ze zijn wellicht door een auto geramd, of ze zijn ergens tegenaan gevlogen. En toch kan ook een vos of misschien een hond wel de schuldige zijn.

De vraag is: wat maakt het uit? Ze liggen nu in de ziekenboeg met maar één doel, zo snel mogelijk beter worden en wegwezen!

Dieren leven in het Nu en denken niet aan wat er eerder is gebeurd. Dat doen ze hoogstens wanneer ze in een zelfde situatie geraken en ze zich iets herinneren. Als wij in een ziekenhuis liggen dan kunnen we terugdenken aan het verleden en wraakgevoelens hebben ten opzichte van degene die ons iets aan heeft gedaan, of we zijn kwaad op onszelf omdat ons lichaam niet heeft meegewerkt. Ook kunnen we naar de toekomst kijken en allerlei aannames doen van wat we misschien niet meer kunnen, wat in het water gaat vallen, wat anderen ervan denken, etcetera. Of je nu terug of vooruit kijkt, in beide gevallen kan het extra stress opleveren, die niets met het huidige moment te maken heeft. Het staat het beter worden alleen maar in de weg.

De les die wij moeten leren is: in het moment blijven en voelen wat ons lichaam nodig heeft en daarmee aan de slag gaan. Niet piekeren over wat was of wat komen gaat.

Wordt vervolgd.

 

Françoise Vaal

 

Je laten coachen in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

De reiger en de vlaamse gaai – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


17  januari 2012

Dag 154:  De reiger en de vlaamse gaai

Vorige week stond er in de krant wel een heel opmerkelijk bericht: er was een Jan-van-gent in een Soester tuin aangetroffen. Mijn verbazing was groot toen ik het las, want een Jan-van-gent, hier?

Een week daarvoor had ik zijn fraaie soortgenoten nog bewonderd in de Marlborough Sounds in Nieuw-Zeeland en verwonderde ik me, samen met een klein groepje natuurliefhebbers, over de enorme snelheid die de vogel kan bereiken als hij zich ter zee stort om vis te vangen. Hij bereikt makkelijk 100 kmper uur en dat vanuit een stil hangende positie in de lucht. Zo zie je hem het water af speuren, zo vouwt hij in een oogwenk zijn vleugels samen om als een pijl uit een boog het wateroppervlak te doorklieven. Even later plopt hij, al dan niet met vis, boven en vliegt rustig weg op zoek naar zijn volgende maaltje. Het is een waar spektakel! Deze vogel roept diep respect op door de wijze waarop hij op geheel eigen wijze zijn overleving heeft weten te perfectioneren.

De Soester Jan-van-gent is na bevrijding ook weer gevlogen; overlevingsinstinct.

Over overlevingsinstincten gesproken: in mijn tuin woont sinds een paar maanden een vlaamse gaai. Op een dag zat hij doodstil op het waterornament. Het was de eerste keer dat ik zijn lamme vleugel zag. Dierenambulance gebeld, maar tevergeefs, want hij vloog weer weg. De volgende dag zag ik hem weer, vrolijk hippend door de tuin, her en der wat gevallen eikels oppikkend. Mijn hond heeft een kattenverbod in de tuin ingesteld, dus zolang de vogel zich op de grond kan voortbewegen is er niets aan de hand en doet hij zijn ding. Vandaag zag ik hem weer. Zijn vleugel hangt nog steeds, maar hij heeft nieuwe manieren gevonden om aan eten te komen. Hij overleeft prima.

Vandaag had ik in het vogelasiel een ontmoeting met een luidruchtige reiger die min of meer in het asiel woont. Het is niet dat ze daar niet geprobeerd hebben om hem weer uit te zetten nadat hij gezond was verklaard. Zelfs een trip naar Zwitserland hebben ze er voor over gehad om hem weer wild te laten worden, maar keer op keer komt hij terug naar de plek waar hij gered is. Ook dit is overlevingsinstinct.

Bij ons werkt dat niet anders. Een invalide geraakt mens kan soms heel inventief zijn en alles uit het leven halen wat er in zit door vooral zelf dingen te ondernemen. Een ander met eenzelfde beperking ziet alleen een mogelijkheid om door te gaan door zich afhankelijk naar andere mensen op te stellen.

De één stelt zich van nature graag afhankelijk op en de ander doet het omgekeerde omdat het alleen op die manier goed kan voelen. Het is maar waar je voorkeur naar uitgaat. De reiger geeft de grip uit handen, de vlaamse gaai houdt zelf de grip. Beiden leven, naar het zich laat aanzien, naar tevredenheid, want ze zien er gezond uit. En dat doen ze met tegenovergestelde overlevingsinstincten. Aan welk overlevingsinstinct geef jij de voorkeur? En belangrijker: werkt dat voor je?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling & coaching in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Gevangen in een te beperkt hoofd


19 oktober 2011

Dag 86: Gevangen in een te beperkt hoofd

Vanmorgen word ik getrakteerd op prachtige luchten hier in de polder. Het zijn enorme wolken die alleen maar groter lijken te worden. Ik blijf staan en verwonder me over dit prachtige schouwspel. “De Oude Meesters zouden hier wel raad mee geweten hebben”, zeg ik hardop.

Waarom voel ik me vandaag zo aangetrokken tot deze almaar expanderende wolken? Ik kijk en voel bij mezelf en heb de neiging om mijn armen te spreiden en weg te vliegen met de laagovervliegende zwanenfamilie. Wat heerlijk als je toch zo weg kunt vliegen en gebruik kunt maken van de ruimte. Dat is kennelijk vandaag belangrijk voor me.

Thuis aangekomen kruip ik achter de computer en bekijk wat oude tweets in mijn favorieten. Meteen wordt mijn aandacht getrokken door een aantal die juist met beperking van vrijheid en ruimte te maken hebben:

–         Orka Morgan in gevangenschap en de Orka blog van Nico Dijkshoorn

–         Het als comfortabel verkopen van een zeugenkooi, gespot op een landbouwbeurs door Wakker Dier

Ieder mens heeft zijn mond vol over vrij zijn. We willen allemaal de vrijheid hebben om te doen en laten wat we willen. O wee als we daarin beknot worden, dan schreeuwen we moord en brand! Hoe kan het toch zijn dat je als mens dan bedenkt dat het wel oké is om een levend wezen klem te zetten in een kooi? Wat gebeurt daar toch in ons brein?

Nico Dijkshoorn stelt in zijn blog dat we gevangen zitten in een veel te beperkt hoofd. Hij heeft in de kern gelijk. We leren wel veel op school, stoppen ons hoofd vol met informatie, maar vooral met informatie die anderen zo hebben bedacht. We volgen datgene wat ons wordt voorgeschoteld en krijgen (of nemen) geen ruimte om zelf na te denken. Daar begint de gevangenschap in ons hoofd.

De meesten van ons leren niet om zelf initiatieven te ontplooien, om vrij te zijn in de wijze van leren (progressieve scholen daargelaten) en zelf op ontdekkingsreis uit te gaan. We worden gevormd naar wat er van ons verwacht wordt en dat komt niet alleen door het onderwijs, maar ook door reclamemakers die uitmaken dat we een trend moeten volgen willen we erbij horen.

Mensen die verder durven denken, die uit de tredmolen durven springen en de vrijheid nemen om zelf naar de waarheid op zoek te gaan, ontspringen die beperking. En dat zijn de out-of-the-box denkers, de #durftevragen tweeps, de Occupiers op Wallstreet, de natuurvoorvechters etc.

We blijven maar oude wetmatigheden volgen en zitten daarin gevangen. We zijn helemaal niet vrij! Laat staan dat we een dier de vrijheid kunnen geven. Dat kunnen we niet eens bedenken.

Vrijheid begint met het creatief zoeken naar andere, betere mogelijkheden. In dit specifieke geval om dieren zo dicht mogelijk bij hun authentieke dier-zijn te laten komen.

Weg met zeughekken en te kleine bassins dus.

Leve de ruimte.

“Do not go where the path may lead, go instead where there is no path and leave a trail.” ~Ralph Waldo Emerson

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor ruimtelijke coaching klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Vebinden met de Natuur: De mens onderaan de ladder


14 oktober 2011

Dag 81: De mens onderaan de ladder

Vandaag staat er een berichtje in de krant dat TNO geen apen meer gebruikt om proeven op te doen. Ze halen steeds betere resultaten uit proeven met ‘niet-humane primaten’ Hoera! Euh…of toch niet?  Het is een verbetering voor de apen, maar hoe zit het dan met die niet-humane primaten? Wat er eigenlijk staat: de mishandeling van andere dieren, anders dan apen, wordt voortgezet. De woorden zijn zo afstandelijk dat je er geen voorstelling van kunt maken, en dus ook geen verbinding met de dieren maakt. Zo creëer je een veilige emotionele afstand.

De vraag die bij mij opkomt is: vinden we dieren die op mensen lijken sneller zielig? Het lijkt dan of we toch een soort hiërarchie aanbrengen. Onszelf zetten we bovenaan, vervolgens komen dan de primaten en daarna de rest van het dierenrijk? Ik vraag me af wat er zou gebeuren als we dierproeven op bijvoorbeeld leeuwen zouden doen. Kunnen we dat net zo gemakkelijk? We hebben het dier de koning van het dierenrijk genoemd, en dat is niet voor niets. Ontzag en respect voor deze majestueuze katachtige is vele malen groter dan die voor muizen en ratten. Het zou dus kunnen zijn dat daar het verschil in zit: hoe meer respect voor het dier, hoe minder de neiging om er proeven op te doen. Het omgekeerde zou dan ook waar zijn: we hebben geen respect voor muizen, ratten en konijnen en dus is het niet erg om die met honderden te gelijk bloot te stellen aan de meest ellendige proeven.

Doordenkend vraag ik me dan af waarom we geen respect hebben voor deze knaagdieren. Waar ligt dat aan? Dat muizen en ratten ongevraagd onze huizen binnendringen? Daar kan ik me nog iets bij voorstellen. Maar hoe zit dat met konijnen dan? Hebben we daar geen respect voor omdat ze enorme voortplantingsdrang hebben en we er al snel in omkomen?

Ik schreef al eerder over mensen die een liefde voor hanen hebben maar ze toch gebruiken in hanengevechten. Het perspectief dat wij innemen op dieren wisselt contextmatig. Kennelijk is dat bij dierproeven dus ook zo. Met als gevolg dat als we weinig respect voor het dier hebben vinden we dus nog steeds dat we het mogen misbruiken en kwellen, voor ons welzijn.

Alle energie die gestoken wordt in het testen van onze menselijke ideetjes op dieren zou beter gestoken kunnen worden in het zoeken naar oplossingen die dieren (en planten) al lang bedacht hebben.

Het heeft dus te maken met een verschuiving in ons bewustzijn: niet zelf het wiel uitvinden, maar eerst om je heen kijken. Dat betekent dus ook dat je met respect naar je natuurlijke omgeving gaat kijken, en accepteert dat deze organismen veel wijzer zijn dan wij zelf. En daar zit het ‘m natuurlijk in; de kerk leert ons al eeuwenlang dat de mens de kroon op de schepping is, en nu moeten we onszelf ineens onderaan de ladder plaatsen.  Ga er maar aan staan!

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Waarom natuurorganisaties aan de apps moeten


10 oktober 2011

Dag 77: Waarom natuurorganisaties aan de apps moeten

Hoe krijg je de mens weer naar buiten? Dat is een vraag die niet alleen natuurorganisaties bezighoudt. Moeders worden soms wanhopig van hun Playstation spelende of computerende kinderen die gaan mokken als ze mee naar buiten moeten. “Er is niets aan in het bos,” of “Het is veel te koud buiten,” zijn gemeende excuses. Ook volwassenen vinden het lastig om achter de computer, Blackberry, I-pad, I-phone vandaan te komen. “De natuur is niet interessant en het is toch overal vervuild, dus waarom zou ik naar buiten gaan?”

Dit zijn signalen die aangeven hoe ver wij al afstaan van de natuur die we nodig hebben voor ons overleven. Velen van ons kunnen zich niet eens bedenken dat we bestaan van datgene wat de natuur ons levert: voeding, water en zuurstof. Duidelijk is dat er weinig bewustzijn is over onze onlosmakelijke verbinding met onze natuurlijke omgeving. Dat gebrek aan bewustzijn leidt tot een apathische houding.

Het grappige is dat velen van ons als kind juist heel erg geïntrigeerd waren door de natuur. We willen dan nog alles oppakken, aaien en voelen. Uit onderzoeken is gebleken dat baby’s in eerste instantie beter reageren op dieren dan op mensen. We reageren dan alleen vanuit onze zintuigen die nog niet geïndoctrineerd zijn met enge verhalen over hoe gevaarlijk en vies de natuur is.

Door het op technologie gebaseerde leven, waar we als het ware ingezogen worden, verliezen we de band met datgene waar wij uit voort zijn gekomen.  Om ons voortbestaan op deze planeet te waarborgen is het natuurbewustzijn echter hard nodig. En dus moeten mensen weer in contact komen met hun omgeving, ervan leren, ervan genieten, er milieuvriendelijk mee omgaan en er inspiratie in opdoen.

Het klinkt tegenstrijdig, maar toch kan een stukje techniek helpen om de mens uit zijn luie stoel te lokken, de natuur in. In de VS zijn al diverse apps ontwikkeld om de mens naar buiten te krijgen. Apps als iNaturalist, Project Noah, Leafsnap en iBats zijn ontwikkeld om het herkennen van dieren en planten te vergemakkelijken, of om mee te doen aan documentatieprojecten van aanwezige natuur.

Met Leafsnap kun je een foto van een blad maken, en de app zoekt dan de juiste boom erbij. Het is natuurlijk een leuke bezigheid, maar ik vraag me af: voor hoe lang? Niet iedereen is geïnteresseerd in het labellen van planten en dieren. Wat heb je aan de Latijnse naam van een plant die je amper uit kunt spreken? Het is leuk dat het kan, maar je moet er wel specifiek in geïnteresseerd zijn.

De apps die een echt meedoen-met-het-project gevoel geven, waardoor men zich medeverantwoordelijk en nuttig voelt, zijn denk ik een langer leven beschoren. Het opruimen van vuilnis in natuurlijke omgevingen door Gooische schoolklassen bijvoorbeeld, was een succes. Praktisch iets kunnen doen waar je het resultaat van ziet geeft voldoening. En voldoening smaakt naar meer!

Bij deze roep ik de natuurorganisaties op met apps te komen die de mensen niet alleen naar buiten lokken voor de ‘leuk’ of de ‘mooi’ maar ook zodat ze mee kunnen werken aan projecten die daadwerkelijk iets bijdragen aan een gezonde natuurlijke omgeving. Dan zijn we goed bezig!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Dierendag en ons bewustzijn


4 oktober 2011

Dag 71: Dierendag en ons bewustzijn

Als je heel veel met de natuur bezig bent is iedere dag natuurlijk gewoon dierendag. Maar vandaag worden we heel bewust gemaakt van het dierenbestaan en ook van dierenleed. Op twitter komt het ene na het andere bericht langs om te helpen dieren te redden, op de radio hoorde ik een verzoek van Wakker Dier om vandaag geen dier te eten (geen probleem, het wordt vandaag herfstige paddenstoelensoep), en mijn mailbox loopt ook vol met de verzoeken om tijgers, beren, haaien, honden en katten te redden.

Ik wil ze heel graag redden en dat is best een probleem. Jaren geleden kwam ik in gewetensnood omdat ik juist alle dieren een goed leven gun, maar er financieel teveel van me gevraagd wordt en ik niet kan leveren. Toen besloot ik om me alleen te verbinden aan dieren die voor mij iets bijzonders betekenen. Daarmee stootte ik er heel veel af, dat deed pijn, maar het bracht ook duidelijkheid. Ik moest mezelf tot de orde roepen en een keuze maken. Het werden beren, wolven en honden. Honden hebben vanaf mijn entree op deze wereld een belangrijke rol gespeeld en ontmoetingen in het wild met beren en wolven hebben mijn hart voor altijd doen smelten. De één redt konijntjes, de ander katten, een ander papagaaien, maar voor mij zijn het deze harige types.

Ik hoor wel eens opmerkingen zoals “Ik kan toch niet alles redden, dus laat ik het maar zitten.”  Daaruit spreekt een soort wanhoop en tegelijkertijd apathie. Die apathie leek ik ook ooit te krijgen tot mijn besluit dan maar voor een paar soorten te gaan. Ik zou het iedereen aanraden, want alle beetjes helpen natuurlijk.

Ik ben blij met dierendag en dat ons bewustzijn van de aanwezigheid van andere wezens naast ons wordt vergroot. Vandaag krijgen we de boodschappen om vooral dieren te helpen, maar ik wil toch ook even melden dat er al een heel ander bewustzijn aan het ontstaan is. Deze week las ik in dezelfde krant twee berichten in deze trant. Het eerste bericht meldde dat een golfvereniging de strijd aangegaan is met de-green-omspittende dassen, door het uitstrooien van olifantenpoep. Dit ruikt heel sterk en zou de dassen kunnen verjagen. Aangezien dassen beschermd zijn mogen ze niet zomaar worden gedood. Creatief nagedacht!

Het tweede bericht repte over een aantal mensen die waren gearresteerd omdat ze tegen het verbod in toch na zonsondergang de Veluwe op waren gegaan om naar de bronst van de edelherten te luisteren. Men wil de herten alle rust geven om te paren, en mensen zijn daarbij niet gewenst. Ze werden op de bon geslingerd!  Is dit niet op en top bewustzijn ten faveure van het dier?

Je verbinden aan alle dieren die hulp nodig hebben is een onmogelijke taak. Vandaag heb ik het gehouden bij mijn hond, door die naast een paar extra kluifjes weer eens te trakteren op een hele lange wandeling door het bos. Daar zijn we niemand tegengekomen en was het helemaal stil, op de ritselende bladeren onder onze voeten na. Bij thuiskomst kreeg ze haar dagelijkse brokken en kreeg ik een dikke lik over mijn wang toen het op was. Onze verbinding was goed vandaag!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Een zwarte dag voor natuurliefhebbers


27 september 2011

Dag 64: Een zwarte dag voor natuurliefhebbers

Het is een zwarte dag als mensen die iets voor ons, of de wereld hebben betekend, ons ontvallen. Harry Muskee, die heel veel Nederlanders ontroerde met zijn blues maar ook een dierenvriend was en Wangari Maathaai, Nobelprijs winnares voor de vrede, die zich enorm heeft ingezet voor het behoud van Afrikaanse natuur. Het zijn bekenden met wie we een verbinding voelden uit respect voor wat ze deden en wie ze waren.

Helaas is het voor velen op de wereld ook een zwarte dag omdat een beroemde zwarte beer is overleden. Hope, dochter van beer Lily, die we in de BBC documentaire hebben kunnen zien, en van wie we het leven konden volgen via een webcam in hun berengrot, is zeer waarschijnlijk slachtoffer geworden van het jachtseizoen.

“Nou en? Dat is maar een beer!” Het gaat er natuurlijk niet om wie er belangrijker is, of dat nu een mens of een beer is. Het gaat om de verbinding die we met ze hebben gemaakt. Door de documentaire, de webcams, de filmpjes op Youtube, de Facebook pagina en de goed bijgewerkte website van Lynn Rogers van The North American Bear Center, maakten veel mensen mee wat het leven van een beer inhoudt. Er wordt lesgegeven op scholen, om zo kinderen te leren over de natuur in hun omgeving en er meer begrip en respect voor op te kunnen brengen (zie ook mijn blog van gisteren).

Velen hebben net als ik een connectie met Hope en haar moeder gemaakt omdat we zagen hoe ze werd geboren en liefdevol door Lily werd grootgebracht, we zagen hoe ze haar moeder kwijtraakte en er ineens alleen voor stond, we zagen hoe ze in winterslaap ging samen met haar moeder en de geboorte van haar zusje Faith waar ze heel zorgzaam mee omging en uiterst voorzichtig mee speelde. We zijn deelgenoot gemaakt van hun leven, hebben er plezier aan beleefd en dat heeft een liefdevolle verbinding tot stand gebracht. En het doet zeer als deze liefde voor een levend wezen abrupt ten einde komt.

Op vele niveaus hebben velen verbinding gemaakt met dit stukje natuur en dat is waar ecopsychologie over gaat. Het gaat ook over co-existentie. Als je leert hoe je omgeving in elkaar steekt, en je hebt er respect voor dan is het mogelijk om er in harmonie mee te leven. Lynn Rogers heeft dat bewezen met de wijze waarop hij de beren onderzoekt, zonder verdovingen, maar puur uit een vriendschappelijke, respectvolle en begripvolle houding naar de dieren.

Dit is trouwens een goede les voor ons, nu er wolven gesignaleerd worden in Nederland en België. De eerste tekenen van onbegrip en angst zijn al gesignaleerd. Het is van groot belang dat er zo snel mogelijk educatie op dat gebied plaatsvindt. Begrip en daardoor respect krijgen voor de wolf is essentieel om angst tegen te gaan. (De gouwe ouwe van Drs. P, Troika, zorgt voor genoeg angst over de wolf)

Ik heb veel respect voor de wijze waarop Rogers omgaat met het verlies van Hope. Als geen ander weet hij dat mens en beer naast elkaar moeten kunnen bestaan. Hij weet dat het nodig is om een jachtseizoen te hebben om de berenpopulatie in toom te houden. Al heeft hij er wel voor gezorgd dat er nu maar 6 weken per jaar gejaagd mag worden in plaats van het hele jaar door.

De jacht blijft een lastig ding voor dierenliefhebbers.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Happy Feet…verbinding verbroken…


13 september 2011

Inderdaad beste bloglezers, er zit een tijd-gat tussen blog 49 en 50. Oorzaak: mislukte migratie door vorige host. Vandaag gaan wij op deze plek weer vrolijk verder!

Dag 50: Happy Feet… verbinding verbroken…

Maandenlang zijn we in de ban geweest van Happy Feet, de verdwaalde pinguïn die in Wellington (NZ) werd opgevangen, opgelapt en onlangs weer werd uitgezet op open zee. Met zijn allen hoopten we dat Happy Feet zijn kolonie terug zou vinden. Maar dan komt er gisteren dat akelige bericht: er wordt niets meer van hem vernomen…. Volgens de GPS meting maakte hij al vreemde zigzag bewegingen (waaruit men zou kunnen opmaken dat hij de weg wederom kwijt was) en daarna was er radiostilte. Menig hart breekt bij het lezen van dat akelige nieuws. De scenario’s nu zijn in het meest pessimistische geval: hij is opgegeten door een groter dier (bijvoorbeeld een haai) en in het meest optimistische: hij is zijn zender kwijt.

In deze blog schrijf ik voortdurend over het verbinding maken met de natuur, en over hoe wij mensen dat heel makkelijk met dieren doen (eerder met dieren dan met een landschap bijvoorbeeld). In dit specifieke geval hebben heel veel mensen, wereldwijd, zich verbonden met het lot van deze prachtige pinguïn. Men had er veel voor over om hem te redden. Logisch, we voelen empathie, verbinding, met een levend wezen dat de weg kwijt is geraakt en niet goed wist wat hij wel en niet kon eten in een vreemde omgeving. We kunnen ons deze situatie maar al te goed voorstellen: stel je voor als je de weg kwijt bent en ook nog eens geen eten hebt:  hoe blij zou je zijn als je gered wordt!

Toch zijn er ook andere geluiden over het redden van deze dwaalgasten. Kees Camphuysen van het Nederlands Instituut voor Zeeonderzoek op Texel, schreef 10 september jl. in NRC Weekend dat het beter is om een dergelijke dwaalgast als Happy Feet, maar ook orka Morgan, te laten sterven. Bij het lezen van voorgaande zin zullen bij velen de nekharen overeind gaan. Wat? Laten sterven?! Dat in geen geval!

De dood hoort bij het leven en we grijpen in een natuurlijk proces in, vindt Camphuysen. Hij voert hier diverse gefundeerde redenen voor aan. Dat Morgan niet meer opgenomen wordt in een nieuwe orka groep, of dat Happy Feet zijn kolonie helemaal niet kan vinden bijvoorbeeld.

De vraag blijft: Moet je het dan toch niet proberen? (Of is dat juíst dierenbeulerij?)  Ik blijf het een moeilijk gegeven vinden (zie ook mijn eerdere weblog over dit onderwerp).

Voor mij, en Camphuysen vindt dat gelukkig ook, is het van belang dat we met zijn allen weten wat er op het spel staat. Zo schrijft Stuff.Co.NZ dat zij blij zijn dat er veel aandacht is gekomen voor het dierlijke leven in dat deel van het zuidelijk halfrond. Ze worden weer op de kaart gezet, en je zou kunnen zeggen dat Happy Feet de ambassadeur hiervoor is. Voor Morgan geldt hetzelfde. Ondanks hun lot, zijn zij de ambassadeurs van hun ras. Ze maken ons wakker en bewust van wat wij met hun leefwereld doen.

Dat vele mensen zich met hun lot bezighouden is in dat opzicht dus goed. Het bewustzijn dat wij verantwoordelijk zijn voor de klimaatveranderingen en vervuilde zeeën, wordt op deze manier flink aangezwengeld. En ja, dat komt door onze emoties. We voelen ons emotioneel met deze twee zeebewoners verbonden. Ik kan dat alleen maar toejuichen, want zoals ik vele malen eerder schreef: we zijn met zijn allen aan elkaar verbonden op deze wereld en daar zijn we ons nog steeds veel te weinig van bewust.

Ik hoop dat als Morgan en Happy Feet het niet overleven, er in ieder geval een dieper bewustzijn van verbondenheid met deze zeedieren overblijft, zodat hun leefwereld (en daarmee de onze) beter wordt.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal 

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Van dogma’s en common sense


17 juli 2011

Dag 12 : Van dogma’s en common sense

Op dag 3 indit dagboek schreef ik over Wakker Dier die vechten tegen kiloknallers voornamelijk om te waarborgen dat dieren een zo natuurlijk mogelijk leven leiden tot hun dood. Uiteraard komen er op hun campagnes verontrustende berichten van boze en verontwaardigde boeren in de media die Wakker Dier voor het gemak maar even afschilderen als ‘emotionele terroristen’. (“Wakker Dier liegt over slacht”, Henk Kooistra, Gooi en Eemlander, 16-7-11, p2). Het blijft toch maar tobben met de relatie tussen mens en dier.
In dit dagboek probeer ik de onlosmakelijke verbinding tussen mens en natuur in kaart te brengen en dan stuit je regelmatig op onbegrip van mensen over de positie van de mens in het geheel. Ik ga geen pleidooi houden voor Wakker Dier, zij kunnen zichzelf prima staande houden. Wel is het interessant om te kijken naar hoe de ‘ratio’ of het ‘denken’ van de mens een gezonde verhouding met de natuur in de weg staat.
In de natuur draait het om de zintuigen, om aantrekkingskrachten. Organismen trekken elkaar aan omdat ze een goede samenwerking kunnen bewerkstelligen om te overleven. Dat zou je kunnen omschrijven als een vorm van harmonie of anders gezegd ultieme coöperatie. Organismen doen dat uit vrije wil, omdat zij ooit hebben gevoeld dat de combinatie die zij maakten het beste voor hen was om te groeien, bloeien, leven en baren. Dat is het principe van hoe de natuur werkt. Let op: het is niet het recht van de sterkste, het zijn de best samenwerkende organismen die overleven.
Onze verre voorouders wisten ook hoe ze in harmonie met de omgeving samen moesten leven. Maar wat millennia later gaat een klein gedeelte van ons brein met ons aan de haal.
En de auteur van het eerder genoemde stuk haalt het mooi aan, hoe het mensenbrein de fout in gaat. Hij schrijft: “Al bij de schepping wordt onderscheid gemaakt tussen vee en wilde dieren. Na de zondvloed zegt de Here God expliciet tegen Noach: ‘Alles wat leeft en beweegt zal jullie tot voedsel dienen. (Genesis 9).”
Laten we duidelijk zijn: het mensenbrein maakt onderscheid tussen vee en wilde dieren. En ja, een predator leeft op ander vlees, dat is de beste manier voor dat dier om te overleven. En nee vee is niet speciaal gemaakt om te dienen voor predatoren. Vee heeft zich ontwikkeld op de manier zoals dat het beste kon, in een grote groep, zodat de schade beperkt blijft.
In “Alles wat leeft (…)” staat ook niet geschreven dat je de natuur dus kaal moet plukken, moet industrialiseren en vernietigen of moet veranderen naar eigen goeddunken. Er staat ook niet in dat het vee speciaal voor de mens geschapen is om op te eten. Dat kon degene die Genesis schreef allemaal nog niet bedenken, dat het zo mis zou gaan in de wereld.
Kortom: onze manier van denken gaat hier aan de haal met wat goed voor ons en onze omgeving is. We denken dus naar believen te mogen plukken van onze omgeving, want zo staat het in de Bijbel?
Niet denken maar voelen wat ‘common sense’ is, is wat geboden is. Als dieren vaak ziek zijn, virussen krijgen of vroeg kreupel worden, dan is het verstandig om na te denken hoe dat kan. Worden ze misschien teveel geëxploiteerd? Kunnen hun lijven dat wellicht niet aan? Is het per ongeluk heel onlogisch voor een dier om het hele jaar binnen onder TL balken te staan als het er miljarden jaren over heeft gedaan om juist buiten tot zijn recht te komen?
Houdt oude dogma’s, wetten en regels eens tegen het licht. Werken ze echt nog wel voor ons om een goede samenleving te creëren? Zijn we niet vastgeroest in hele oude gedachten en ideeën die tijdens de industrialisatie van de wereld naar voren zijn gekomen (toen er nog veel minder mensen op de wereld waren en we niet konden voorzien wat de industrialisatie zou vernietigen)? Het zijn juist deze gedachten die de wereld stuk maken. Die ervoor hebben gezorgd dat we, als we zo doorgaan, meerdere planeten nodig hebben om ook kaal te plukken.
Kortom: het gaat om common sense. Kijk om je heen, hoe heeft de natuur het geregeld, hoe werkt het samen om tot het beste resultaat te komen? NOOIT door een ander organisme volledig uit te buiten voor eigen gewin. In de natuur moet het een ecologische win-win situatie zijn, anders werkt het niet. En die situatie heeft de natuur gecreëerd door te VOELEN wat goed is, door te VOELEN wat werkt. Niet door denken en oude regels, dogma’s, wetten, aannames en overtuigingen.

“The purpose of life is to live in agreement with nature.” Zen (circa 520 v.Chr.)

voor counselling in de natuur klik hier

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen