Tagarchief: ecofilosofie

Moedig een eeuwenoude inefficiënte denkwijze loslaten – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


20 augustus 2012

Dag 362: Moedig een eeuwenoude inefficiënte denkwijze loslaten

Het afgelopen jaar ben ik tegen de mooiste natuuroplossingen aangelopen. Niet alleen wat zij ons aan persoonlijk welzijn te leren heeft, maar ook hoe we de wereld schoner kunnen maken met op de natuur-gebaseerde ontwerpen.

Zo leerde ik op dag 18 dat we van schimmels kunnen leren hoe we de meest efficiënte routes kunnen maken. Op dag 262 begreep ik dat de mens alles moet verhitten en bewerken, met enorme hoeveelheden energieverbruik, terwijl de natuur dat zelf kan, zonder veel energie op te souperen. Bijvoorbeeld mosselen die het allersterkste cement op natuurlijke wijze en met minimale inspanning maken. Stel je eens voor dat we al die kolen, al die kernenergie niet meer nodig hebben omdat we energie op natuurlijke wijze maximaal kunnen benutten!

De life’s principles, opgesteld door het Biomimicry Institute, haalde ik op dag 13 al aan. Het belang van dichtbij produceren met de meest van nature voorhanden zijnde middelen, op een niet vervuilende en niet rovende wijze, is onze enige toekomst.

Om op een nieuwe wijze te gaan ontwerpen en leven moeten we het een en ander loslaten. Allereerst mag het idee dat grondstoffen onuitputtelijk zijn (en afval nu eenmaal een gegeven is), de laan uit. Deze eeuwenoude overtuiging moet plaatsmaken voor een veel harmonieuzer gedachtegang. Het nieuwe uitgangspunt moet zijn: hoe kunnen we produceren zonder te vervuilen en hoe kunnen we alles weer hergebruiken met zo min mogelijk energieverbruik, voor het welzijn van zowel mens als natuur?

Natuurlijk is dit een enorme ommekeer in denk- en werkwijze. En dit geldt niet alleen voor het produceren van iets, maar ook voor hoe de mens daarvoor klaargestoomd wordt. Het loslaten van de oude wijze van educatie (iedereen wordt nog altijd opgeleid om in een eeuwenoud productieproces te gaan werken) hoort daar ook bij. Ofwel: waar wij ons leven op gebaseerd hebben, moet veranderen voor het welzijn van iedereen.

Het moge duidelijk zijn dat rigoureuze van bovenaf opgelegde politieke systemen (dictatuur of communisme) uiteindelijk niet werken. Het gaat om het geloof van binnenuit, bij ieder mens, dat het anders moet en kán. Dat niet alleen de Amerikaanse democraten, maar iedereen ter wereld zegt: “Yes we can!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verandering van binnenuit bewerkstelligen? Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is te verkrijgen bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

De onbewuste krachten die Het Leven maken – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


12 augustus 2012

Dag 354: De onbewuste krachten die Het Leven maken

Aan welke onbewuste krachten al het leven blootstaat, lijkt in eerste instantie alleen ecologen te interesseren. Gelukkig zijn er steeds meer mensen die op verschillende niveaus mindfulness beoefenen, waardoor een steeds grotere groep mensen inziet hoe alles met alles verbonden is en waar het leven werkelijk om gaat. Maar wat zijn nu eigenlijk die onbewuste krachten waar we allemaal mee om moeten gaan?

Wetenschapper/schrijver Tim Flannery verdeelt de krachten in drieën. Allereerst is er de originele levenskracht van het ontstaan van leven, vervolgens is er het zoeken naar de beste omgeving om in te gedijen, zowel letterlijk als figuurlijk (sociaal) en tenslotte is daar het aanpassen en deel uitmaken van die omgeving.

Het lijkt bijna te simpel om dit los te laten op al het leven op aarde. En toch gelden deze drie stappen voor alles wat leeft. Het zijn de basiswetten die ten grondslag liggen aan de gehele evolutie van organismen. Of we nu willen of niet, dit is wat ons leidt, hoe we tot ontwikkeling komen en hoe we uiteindelijk leven.

Ik ga nog een stapje verder door deze basiskrachten te vergelijken met hoe wij een relatie met anderen aangaan; allereerst ontstaat er een aantrekkingskracht tussen twee mensen en is een verbinding geboren. Vervolgens gaan deze twee mensen de uitdaging aan om te kijken in welke letterlijke en sociale omgeving ze het beste tot hun recht komen. Niet alleen met zijn tweeën proberen ze dat te bewerkstelligen, maar ook als stel in een groter sociaal geheel, zoals een gezin of uiteindelijk een familie. Tenslotte zal de duur van de relatie uitwijzen of ze in staat zijn geweest zich positief aan te passen binnen dat geheel.

Het moge duidelijk zijn dat stap 1 de makkelijkste is voor de meeste mensen. Verliefd worden of een verbinding aangaan met iemand die op één of andere wijze aantrekkelijk voor je is, is meestal niet moeilijk. Het gaat natuurlijk mis als de juiste omgeving niet gevonden kan worden. Dan moet je denken aan culturele of religieuze verschillen, maar ook aan letterlijke omgevingen waarin mensen niet gelukkig zijn. Bijvoorbeeld omdat ze te ver van hun familie wonen, of omdat ze liever in een open ruimte wonen dan in een bos. Gaat er bij stap twee al iets niet soepel, dan moge duidelijk zijn dat stap 3 niet optimaal gehaald gaat worden en de relatie uiteindelijk uiteenvalt.

Het komt ook voor dat het aanpassen aan de omgeving een groot probleem is. Innerlijke weerstanden spelen op en aan onderlinge verwachtingen wordt dan niet voldaan. Ook dan gaat een relatie het niet redden. Het is dus van groot belang om in een vroeg stadium te gaan voelen (niet denken!) of de omgeving aantrekkelijk genoeg is, zodat een stukje aanpassing geen probleem geeft.

Als dit eenvoudig te doen zou zijn, zouden relatietherapeuten zoals ik overbodig zijn. Maar het is niet onmogelijk om open te staan voor daadwerkelijke gevoelens en dicht bij jezelf te blijven. Zolang je maar helder voor ogen hebt wat de basis van leven is.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Jezelf open leren stellen voor al je zintuigen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Het einde hoort erbij – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


10 augustus 2012

Dag 352: Het einde hoort erbij

Alle kleine vogeltjes zijn vertederend en ze raken het zorgzaamste zintuig in je. Tevreden koppies, met de oogjes dicht weer in hun omgevouwen washandje als nestjes, snurken ze verder tot de volgende maaltijd. De geboortegolf in vogelland is nagenoeg ten einde. Alles wat nu nog uit het ei kruipt, gaat het moeilijk krijgen. Tenzij we mooi weer blijven houden natuurlijk en er genoeg voedsel voorradig blijft. En hoe je ook je best doet om alles groot te laten worden, de natuur heeft zo zijn eigen beweegredenen om al dan niet te leven.

Deze week had ik een nestje van 3 piepkleine zwaluwen te verzorgen in het Vogelhospitaal. Ze zien er hetzelfde uit, zijn even groot, krijgen precies dezelfde aandacht en toch gaat er eentje ineens gek met zijn kopje draaien. Dan weet je het al; deze heeft niet lang meer te gaan.

Het onbegrip dat je niet weet waarom de één het wel doet en de ander niet, frustreert. Het blijkt maar weer eens te meer hoe moeilijk het is om de natuur te imiteren. Tegelijk geeft het aan hoe ingenieus natuurlijke systemen in elkaar zitten en perfect op elkaar afgestemd zijn.

Steeds weer word je in een hospitaal, of het nu dierlijk of menselijk is, geconfronteerd met leven en dood. Je doel is om het leven te eren, te verzorgen op de best mogelijke wijze in de hoop dat het leven gecontinueerd wordt. Maar dan ineens sta je voor een hokje met een vrouwtjes merel, waarop een sticker hangt met ‘euthanasie’. Aan de buitenkant is er niets aan haar te zien. Maar ze heeft een aandoening die het niet mogelijk maakt om als een echte merel door het leven te gaan. Daar zit ze dan ‘on death row’. Haar bruine ogen en de wetenschap dat ze niet lang meer te leven heeft, doen mijn hart pijn. Om het haar toch zo gemakkelijk mogelijk te maken, geef ik haar vers eten waar ze gretig gebruik van maakt. Het leven is in dit momentje in ieder geval goed.

Je kunt er niet te lang over nadenken met mensenlogica, omdat je er eenvoudigweg niet uitkomt met gedachten. Het enige dat je kunt doen is proberen in te voelen dat een goed leven niet mogelijk is. Zelf kan ze daar helaas niets over zeggen. De enige gedachte die ik keer op keer herhaal is: het einde hoort erbij. Maar dat is niet eenvoudig als je alle leven zo waardeert.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Het leven ten volle leren voelen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Natuurfilosofie op grote hoogte – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


12 juni 2012

Dag 296: Natuurfilosofie op grote hoogte

Met een vliegtuig reizen overtreedt natuurlijk alle milieuwetten. Het kost teveel fossiele brandstof die aan het opraken is en vervuilt ook nog. Ik ben blij dat er proeven worden gedaan met het vliegen op allerlei alternatieve energiebronnen en van mij mag dit snel doorgevoerd worden. Want ik beken het maar meteen: ik neem een aantal maal per jaar het vliegtuig. Ik volg daarmee ten eerste mijn hart, dat wordt aangetrokken door natuurgebieden in verre oorden. Ten tweede vind ik het observeren van de aarde van grote hoogte, en niet in de laatste plaats de formatie van wolken, prachtig om te zien.

Bijna een half jaar geleden schreef ik over een vlucht boven Australië en de zon die ik er zag opkomen. Het was een waar schouwspel van licht, kleur en schaduwen dat zich onder mij afspeelde. Voor zover ik kon ontdekken was er niemand in het vliegtuig die dit heeft gadegeslagen (behalve de piloot, hoop ik). De meeste mensen sliepen, een enkeling keek tv. Dat voelde een beetje als een teleurstelling, want ik voelde me als een kind zo blij en kon het met niemand delen. Uiteraard volgde daarna de gedachte: “Ik heb lekker iets moois gezien en jullie lekker nie-hiet!”

Als ik onze planeet van grote hoogte bekijk, voel ik alleen maar meer liefde voor alle natuur die er in miljoenen jaren is ontstaan. De verbintenissen tussen atomen, cellen en organismen die in al die jaren zijn gemaakt, dwingen respect af. Juist door er van een afstand naar te kijken, ervaar je de bijzonderheid. (Dat zeggen ook ruimtevaarders die de Aarde daadwerkelijk vanuit een heel ander perspectief hebben aanschouwd. Het perspectief waarmee zij naar het leven kijken is voor velen van hen drastisch veranderd bij terugkomst.)

Onze dagelijkse gang van zaken is natuurlijk op micro niveau. Alleen de vierkante centimeters in onze naaste omgeving lijken van belang. En dat zijn ze ook, maar het is goed om af en toe onze aardbol van een afstand te bekijken, en dus van perspectief te veranderen, om te ervaren hoe bijzonder deze ronde bol is. Je realiseert je nog meer dat dit alles is wat we hebben en dat alles met alles verbonden is. Ieder onderdeel maakt een essentieel deel uit van het geheel en moet het geheel voeden, niet afbreken.

Je kunt je tijdens een vlucht natuurijk alleen concentreren op je reisdoel, maar kijk eens wat vaker uit het raampje en ervaar de Aarde in al zijn schoonheid. Bedenk dan waarom het zo aantrekkelijk voor je is om er te leven en vervolgens wat je eraan kunt doen om een ‘voedend’ deel van dat grote geheel te zijn.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren van de natuur met de voeten op de grond? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Natuur optimaliseert, de mens maximaliseert – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


31 mei 2012

Dag 285: Natuur optimaliseert, de mens maximaliseert.

De oorzaak van onze huidige precaire economische situatie wordt, wat mij betreft, in deze quote in één keer uitgelegd:

Nature optimizes, humankind maximizes.*

Ik ben geen econoom, ondanks verwoede pogingen om professor Heertje’s boeken op school te doorgronden. Maar als ik bovenstaande quote lees, begrijp ik veel beter waarom het hele economische systeem me nooit heeft bekoord. Voor mij gaat het voornamelijk over gebakken lucht. Het gaat over iets dat niet zintuiglijk vast te leggen is. Economie is voor mij een systeem dat bedacht is door mensen, een spelletje, een set regels waarmee we denken beter te worden.

Is de wereld beter geworden van deze bedachte set aannames? Als ik kijk naar de hongersnood, armoede, oorlogen om olie in de wereld, dan zou ik denken van niet. Is de onderlinge menselijke band er hechter door geworden? Als ik kijk naar het graaigedrag van politiek leiders, leiders van bedrijven of welzijnsorganisaties, dan zou ik ook denken van niet.

Mijn simpele geest, die ooit geleerd heeft dat dingen op kunnen raken en eindig zijn op deze aardbol, kan er toch niet bij dat je kunt blijven denken dat alles meer en groter moet zijn. Als je als bedrijf meer wilt blijven verkopen en daarop gefocust blijft, en je zou je product aan iedereen in de wereld willen slijten, dan nog komt daar echt een keer een einde aan. Tenzij je buitenaardsen weet te bereiken natuurlijk, dan is het universum je oneindige markt. Maar zolang er nog geen contact is met aliens moeten we het doen met wat er is. En dat laatste is nu net waar de natuur zo goed in is! En wij niet.

Wij willen het niet doen met wat er is, wij denken ‘meer’ te moeten willen, want dat wordt ons met de paplepel ingegoten. We worden steeds geconfronteerd met boodschappen dat we iets ‘meer’ moeten. Het schijnt van belang te zijn dat wij steeds iets consumeren dat beter is, anders is, bijzonderder is, meer smaak heeft, nieuwer en duurder is dan daarvoor. Het is heel moeilijk voor de westerse mens om te bedenken dat iets ook wel een keer goed is.

Ook ik ben geconditioneerd door dit systeem en kan maar lastig invoelen hoe de wereld eruit zou zien als je het maximaliseren loslaat en gaat optimaliseren. Maar ik weet één ding zeker:  als we durven denken dat niet alles in geld is uit te drukken omdat er ook een uitruil van diensten kan plaatsvinden om de kwaliteit van leven te verbeteren, dan maken we een grote sprong voorwaarts.

Het is niet eenvoudig om onze manier van leven en denken los te laten, per slot van rekening doen we het al zo lang zo en zijn we geheel geconditioneerd. Maar het mooiste voorbeeld van hoe je een samenlevend systeem draaiende kunt houden op een gebalanceerde harmonieuze manier, ligt vlak voor onze snufferd: de natuur. Van dat perfect op elkaar aangesloten, optimaliserende, systeem kunnen wij nog het meeste leren.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

* Citaat uit: Profit beyond measure – Johnson & Broms (2000)

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Je plek kennen in het geheel – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


28 april 2012

Dag 254: Je plek kennen in het geheel

Wij natuurliefhebbers worden er regelmatig van beschuldigd dat we te emotioneel zijn. We hebben een zwak hart voor alles wat leeft en zouden het liefst ieder dier willen redden. Zo zou je het kunnen bekijken natuurlijk, maar je zou ook kunnen zeggen dat ons hart openstaat voor het leven om ons heen. Je zou kunnen zeggen dat we zo onder de indruk zijn van waartoe de natuur in staat is, dat wij ons zelf maar heel klein deel vinden uitmaken van een groot ecologisch systeem. Je zou kunnen zeggen dat we de realiteit van onze plek in de natuur onder ogen durven zien.

Gisteren viel ik in een tv documentaire over wetenschappers die werken aan een plan om de Aarde te helpen afkoelen. Door onze CO2 uitstoot hebben we onze woonplaats flink opgewarmd en nu moet deze afkoelen, want anders overleven we het niet. Een goede insteek om onze wereld te helpen redden zou je denken. Toch kreeg ik er een heel naar gevoel van.

Het idee wat deze wetenschappers hebben is namelijk om boven de oceanen wolken te creëren (de muziekvideo van Kate Bush’s Cloudbusting schiet me ineens te binnen) zodat de zon grote delen van onze planeet niet kan bereiken en er dus afkoeling plaatsvindt.

Het gezegde ‘het paard achter de wagen spannen’ is het eerste wat er in mij opkomt. In plaats van energie te steken in dit soort projecten kun je die beter steken in het terugdringen van CO2 door milieuvriendelijk te gaan produceren en alternatieve energiebronnen aan te boren en ons allemaal in een milieuvriendelijke auto krijgen. En wel heel snel ook!

Vervolgens moet ik denken aan een TED video die ik zag van oceanenonderzoeker David Gallo, die opmerkt dat we maar 5 % van de oceanen afweten. Dus even samenvattend met mijn boerenverstand: als we nog maar zo weinig weten van de ecosystemen en alle onderdelen daarin, is het dan verstandig om daar maar even handmatig in te gaan ingrijpen? Hebben we niet al geleerd dat wij mensen vaker beslissingen hebben genomen waarbij we de impact op een ecosysteem totaal niet konden overzien? Ik denk aan de introductie van opossums en hermelijnen in Nieuw-Zeeland die complete vogelsoorten hebben uitgeroeid, of de introductie van konijnen in Australië die een enorme plaag zijn geworden, of het grenzeloos gebruik van landbouwgif dat in de voedselketen terecht is gekomen. Allemaal menselijke ingrepen met desastreuze gevolgen.

Het is kennelijk voor velen nog steeds heel moeilijk om in te zien dat de natuur het perfecte systeem allang bedacht had en dat wij er deel van uit maken. Alles is met alles verbonden. De mens staat daar niet los van. Iedere natuurlijke schakel is waardevol. Maar als we die verbindingen niet voelen dan begrijpen we ook niet wat onze impact erop is. Pas als je lijfelijk gaat ondervinden hoe afhankelijk we zijn van de natuur om goede en gezonde gevoelens en levens te hebben, dan kom je  tot heel andere conclusies over de menselijke plek in het geheel.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verbinding maken met jezelf in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Geitenwollensokken emotie over een vlinderstruik – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


4 maart 2012

Dag 201:  Geitenwollensokken emotie over een vlinderstruik

Natuurliefhebbers worden vaak als ‘watjes’, ‘softies’ of de bekende ‘geitenwollensokken’ afgeschilderd. Ze worden veroordeeld als emotioneel en zouden niet helemaal met beide benen in het echte leven staan. “Als het aan hen ligt, wonen we straks allemaal weer in een grot!” is een zin die ik laatst ergens in een artikel over de jacht tegenkwam.

Ja, ik ben emotioneel over de natuur. En ik ben blij dat er meer mensen met mij zijn die dat ook hebben. Ik weet waarom ik er emotioneel over ben. Vandaag word ik daar weer even aan herinnerd.

Het is lente aan het worden en zo langzamerhand moet er weer eens wat in de tuin gebeuren. De moestuin omspitten, dat heb ik vandaag op mijn programma staan. Lekker dat stukje grond klaar maken voor al die lekkere groenten die er straks in mogen groeien. Dat voelt goed. Ik ben bezig om nieuw leven te scheppen en natuur de ruimte te geven.

Mijn partner ging in de weer met de motorzaag. De vlinderstruiken moeten (?) teruggesnoeid en ze zijn zo groot geworden dat alleen een gemotoriseerd apparaat daar nog doorheen komt. Ik hoor de zaag maar schenk geen aandacht aan wat er gaat gebeuren. Pas een half uur later, als de klus is geklaard, ga ik kijken en zie de vlinderstruiken geminimaliseerd. Au! Dat doet even pijn. Twee hele grote struiken, die mij en vele insecten en vogels van dienst zijn geweest, zijn afgezaagd tot een minimum. Er is gezaagd in een ander leven dat ook nog eens geen inspraak heeft!

En waarom is dit een geitenwollensokken emotie? Omdat het een sociaal gevoel betreft. Ik heb een leven drastisch veranderd. En wie ben ik dat ik dat mag? Het is een sociaal gevoel dat betrokkenheid weergeeft bij een groter systeem waar ik deel van uit maak. Een wijsheid die komt door inzicht in ecologische samenhang: dat wij mensen niet apart zijn van de natuur en er niet zonder kunnen. Daardoor zijn we er voor altijd mee verbonden. En als je een onderdeel daarvan geheel voor eigen plezier halveert, dan verstoor je de verbinding in een groter geheel.

Toch is er nog wel een lichtpuntje. Als de struik is teruggesnoeid is de kans groter dat er meer bloemen aan komen. Meer bloemen aan de struik betekent meer vlinders, meer hommels en meer bijen! Aha! En die laatstgenoemden hebben het al zo zwaar, dus die kunnen wel wat extra gebruiken. Ziezo, heb ik het inmengen in natuurlijke processen toch even snel goed gepraat voor mezelf.

En toch… terwijl ik dit schrijf zie ik buiten de geamputeerde struik. Dat doet pijn. We hebben zwaar ingegrepen in een ander leven en dus in het systeem. Als er nu dan maar wel heel veel bloemen aan komen…

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

Je één leren voelen met het grote systeem? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur

#Welzijn vergroten door herstel verbindingen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


1 maart 2012

Dag 198:  Welzijn vergroten door herstel verbindingen

We kennen haar van haar onderzoek naar chimpansees, maar haar invloed is veel breder. Ze heeft een grote invloed op het welzijn van de wereld met haar holistische aanpak van natuurbescherming en het welzijn van mensen. Vele jaren geleden werd haar duidelijk dat ze de chimpansees van Gombe nooit kon redden als er niet iets gedaan werd aan de arme bevolkingsgroepen in de buurt. Ik heb het natuurlijk over Dr. Jane Goodall.

Mens en natuur zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en moeten samenwerken om naast elkaar te kunnen bestaan. Om het Gombe reservaat heen is haar dat gelukt door allerlei projecten te initiëren om het welbevinden van de mensen te vergroten. Als de omgeving weer floreert, groeien er weer bomen op de heuvels en hebben boeren goedlopende bedrijven op een milieuvriendelijke wijze. Dit alles wel ondersteund door goed onderwijs.

Het bewonderenswaardige aan haar visie is dat het niet op een westerse manier moet plaatsvinden, maar juist met de Afrikaanse cultuur in het achterhoofd. Het mag namelijk niet moeilijk zijn voor de bevolking om te veranderen.

Door gezinsplanning te introduceren, meisjes hun school te laten afmaken (dit beïnvloedt de bevolkingsgroei ook: minder kinderen), milieuvriendelijk te gaan boeren, (alleen leningen verstrekken als men een milieuvriendelijk bedrijf kon gaan oprichten) en fair trade organisaties te interesseren is het Dr. Jane gelukt om mensen weer te verbinden met de natuur.

Doordat de bevolking blij werd van hun herstelde omgeving, meer geld ging verdienen, en gezonder werd, hoefden ze niet het land op te souperen zoals ze dat decennia lang wel deden. Apathie over een slechte situatie heeft plaatsgemaakt voor werken aan een doel waar mens en omgeving van profiteren. Woede, geweld en depressie zijn verruild voor vreedzaam samenleven in een voedende omgeving.

Eens te meer wordt duidelijk dat de verbinding tussen mens en natuur niet voor altijd verbroken hoeft te zijn.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je eigen verbinding met de natuur maken? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Kiezen voor je eigen #ecosysteem – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


10 februari 2012

Dag 178: Kiezen voor je eigen ecosysteem

Gisteren schreef ik hoe asocialen uiteindelijk buiten de boot vallen door hun gedrag en uitgestoten worden door de samenleving. Door zich niet aan te passen aan het grote geheel duwt het systeem ze letterlijk en figuurlijk weg. Zo gaat het natuurlijk ook met criminelen, ook zij passen niet in de gevestigde orde. Deze mensen kiezen bewust om buiten de geldende regels van het systeem te opereren. Maar wat nu als er geen sprake van opzet is?

Jaren geleden zag ik een natuurdocumentaire over een groep apen (gibbonachtigen) waarin een albino aapje was geboren. Een aantal apen was zeer nieuwsgierig maar ook licht afkeurend. De moeder zorgde heel goed voor haar jong en beschermde het tegen iedereen die maar iets te nieuwsgierig was. Maar je voelt het al, uiteindelijk ging er iets mis. Het albinootje kon niet zo goed meekomen met de groep toen deze besloot om verder te trekken de jungle in. De moeder koos ervoor om niet mee te gaan en bij de kleine achter te blijven. Ze zette zichzelf, uit moederliefde, buiten haar gevestigde orde. Onvoorwaardelijker kan het niet. Helaas was het jong zwak en het ging na een paar dagen al dood. De moeder is er nog een dag bij gebleven en ging toen terug naar de groep waar ze gewoon weer welkom was. Ze kon zo weer terugvallen op het (eco)systeem.

De moraal van dit verhaal is natuurlijk dat als je gewend bent om op een goedwerkend systeem te vertrouwen en er een onderdeel bijkomt dat niet met het geheel kan meedraaien, dat onderdeel eruit moet. Zelfs als er geen opzet in het spel is.

Het lijkt heel wreed, maar toch zit er een mooie les in: je kunt pas gelukkig worden als je je in een omgeving bevindt die bij je past. In de natuur zal ieder organisme blijven zoeken naar een omgeving waar het goed kan gedijen, waar gelijkgestemden zijn, of waar men een aanvullende waarde heeft voor het grote geheel en daar ook iets voor terug krijgt.

Starheid, tegen beter weten in jezelf in een onjuiste omgeving proberen te handhaven, werkt averechts en veroorzaakt stress. Met alle gevolgen van dien. Een bij in een wespennest zal echt niet mee kunnen komen met de daar geldende regels. Van belang is natuurlijk wel dat je je eerst realiseert dat je een bij bent…

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

In de natuur gecoacht worden? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Kunst valt uit de hemel – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


3 februari 2012

Dag 171: Kunst valt uit de hemel

Het weer is er nog niet echt naar, en zeker vandaag niet met alle sneeuw, maar overal zie ik al borden hangen van tuinbeurzen en vallen er folders in mijn bus die tuinspullen promoten. Ik kijk naar buiten en zie nog amper een stukje groen, het wordt almaar witter. Mijn gedachten gaan naar de zomer met alle daarmee gepaard gaande kleuren en naar mijn moestuin waarin de courgettes met hun grote gele bloemen het altijd goed doen. *Mijmer*

Eigenlijk is het een klein kunstwerkje zo’n moestuin. Je bent iets aan het kweken, probeert de ideale omstandigheden daarvoor te maken en wacht op de creatie van Moeder Natuur. Zij is natuurlijk de ware kunstenaar, maar ik kan er wel invloed op uitoefenen, hoe het groeit, en waar en in welke combinatie met elkaar. Ah gelukkig, nu voel ik mij ook een beetje een artiest.

Ondertussen creëert Moeder Natuur langzaam een heel nieuw kunstwerk dat met de minuut wijzigt. Stukje bij beetje veranderen de vormen in de tuin door de witte laag die er op komt. Hier heb ik als mede kunstenaar geen invloed op. Behalve dan dat ik, als het blijft liggen en goed plakt, een rare sneeuwman kan maken.

De sneeuw valt gestaag voor mijn raam naar beneden. Ik weet dat geen enkel sneeuwvlokje hetzelfde is, ieder kristal is anders. Er wordt vandaag met kunst gesmeten!

Eigenlijk kunnen wij alleen maar imiteren wat de natuur al lang heeft bedacht. Er is geen vorm of combinatie van kleuren die niet al in de natuur zijn oorsprong heeft gevonden. Kunstenaars weten dat, of het nu schilders, fotografen, tekenaars, beeldhouwers of designers zijn. Alles is al bedacht en wij kunnen het alleen maar op onze wijze kopiëren.

Zo net nog mijmerde ik over mijn bloeiende moestuin, nu vind ik dat het witte kunstwerk wel even mag blijven liggen. Dan is al het werk van die ijskristallen tenminste niet voor niets geweest.

Wat leert me dit alles vandaag? We zijn allemaal een origineel kunstwerk, horen bij elkaar en werken samen.  Tezamen vormen we één groot kunstwerk met een zelfde oorsprong: de natuur.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je door de natuur laten begeleiden? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ontdekkingsreiziger in eigen tuin – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


27 januari 2012

Dag 164:  Ontdekkingsreiziger in eigen tuin

Niet alleen buiten kom je juweeltjes tegen, zoals gisteren, toen ik die prachtige zwammen zag. Vandaag werd ik aangetrokken door een schitterend citaat waar de verwondering over de natuur wel heel mooi in beschreven wordt:

“Minute creatures swarm around us…objects of potentially endless study and admiration, if we are willing to sweep our vision down from the world lined by the horizon to include the world an arm’s length away. A lifetime can be spent in a Magellanic voyage around the trunk of a tree.”

Het citaat is van Edward Osborne Wilson (1929), bioloog, onderzoeker en auteur.

Ik wordt heel blij van dit citaat omdat het voor mij de nog steeds grote onbekendheid weergeeft die wij hebben met de wereld om ons heen. Nog steeds worden er nieuwe organismen ontdekt, ter land en ter zee. De mens wekt de indruk het allemaal al zo goed te weten hoe het er op onze planeet aan toe gaat. Maar Wilson geeft met dit citaat aan dat we blind zijn voor de kleine wereld, en geen idee hebben welke invloed het uiteindelijk op ons kan uitoefenen.

Dit moet schrijver Michael Crichton’s inspiratie zijn geweest om zijn allerlaatste (niet door hem zelf afgemaakte) boek te schrijven: Micro. Ik ben net in het boek begonnen, en ongetwijfeld zal er zich een enorm drama gaan afspelen op micro niveau. Het mooie is dat er een kern van waarheid in zit: er spelen zich misschien wel drama’s af aan de voet van de eik achter mijn huis waar ik geen idee van heb. Ik moet op ontdekkingsreis,  in eigen tuin!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

Het geheim van geduld – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


19 januari 2012

Dag 156: Het geheim van geduld

Als ik één eigenschap niet van mijn moeder heb geërfd, dan is het wel geduld. Zij kon uren achter de naaimachine zitten en ingewikkelde dingen maken of lastige patronen breien. Ook haalde ze het rustig weer uit als het niet naar haar zin was en begon opnieuw. Zonder veel verbaal vertoon. Ik heb een naaimachine (een wonder dat hij nog nooit uit het raam is gevlogen), maar breien heb ik op de lagere school al opgegeven.

Het lijkt of ongeduld een typisch menselijk ding is. Als ik in de natuur om me heen kijk dan zie ik overal geduld. Vanmiddag nog zag ik een valk bidden boven een weiland; hij vloog weer een stukje verder, wederom bidden, en dat ging zo even door, zonder resultaat. Op tv zag ik gister een paar hongerige wolven die met engelengeduld probeerden een moeder beer en welp te scheiden. Ze houden pas op als de kans van slagen echt miniem is, maar het betekent niet dat ze opgeven. Daar heb ik enorm respect voor.

In Nieuw-Zeeland was ik zeer gecharmeerd van zeer geduldige muggenlarven (Te Anau glowworms) die kunnen opgloeien (bioluminescentie) om zo prooien (kevertjes, vliegjes) te lokken die vervolgens in hun nauwkeurig gesponnen plakdraadjes vliegen. Met velen bevinden ze zich in een grot, blauwe loklichtjes producerend en wachten…en wachten… en wachten tot ze iets vangen.

Een fenomenaal staaltje geduld. En dat terwijl ze ook nog niet eens heel lang leven. Ze zijn 6 tot 9 maanden een larve, worden dan een volwassen vlieg en leven nog 3 (!) dagen alleen ter voorplanting. En het hele circus begint opnieuw.

Mijn eigen ongeduld in het leven moet duidelijk een beetje gerelativeerd worden als ik aan ze denk. Waarom dat ongeduld? Waar maak ik me druk om als de computer niet snel genoeg is, of er een langzame vrachtauto voor me zit, of de hond niet door wil lopen?! Het is tenslotte allemaal negatieve energie. De hele natuurlijke wereld zit vol met geduld en positieve energie. De natuur geeft niet op, maar probeert steeds opnieuw totdat het succes heeft.

Stiekem hoop ik dat een voorouder me dat ongeduldige gedrag heeft meegegeven, want dan kan ik er tenminste niets aan doen. Maar eigenlijk ben ik bang dat het gewoon aangeleerd menselijk gedrag is…. dat je moet afleren.

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

Voor counselling en coaching in de natuur klik hier

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen verbinden met de natuur: Veroveren of imiteren


23 december 2011

Dag 143: Veroveren of imiteren

Je hoeft maar een museum in te lopen, waar dan ook ter wereld, en de geschiedenis van het veroveren van land komt naar voren. Het exploreren van onbekende gebieden lijkt ons in het bloed te zitten, en dan bedoel ik nog niet eens ´wij, Nederlanders´. Het zit ieder mens in het bloed. Het zoeken naar nieuwe mogelijkheden om land te verbouwen, zoeken  naar nieuwe plekken om je vee te laten grazen, of gewoon nieuwsgierigheid naar het onbekende.

De meesten gaan af en toe op vakantie om een nieuwe horizon te zien en sommigen proberen gevaarlijke plekken te bedwingen. Zo zag ik een aantal dagen geleden een video van de ´human bat´. Een man die in een soort van vleermuispak zichzelf van een berg stort en zo met zeer grote snelheid door een canyon ´vliegt´. Ik geloofde mijn ogen niet!

Is dit een voorbeeld van uit de band willen springen, aandacht vragen of de natuurwetten doorgronden, gebruiken en weerstaan? Misschien wel allemaal tegelijk. Het is een menselijke ontdekkingstocht naar natuurlijke mogelijkheden die, in dit geval, vogels allang hebben benut. In die zin is de natuur ons voorbeeld.

Bergbeklimmers zijn net steenbokken, alhoewel laatstgenoemden nog steeds veel makkelijker over hoge richels lopen. In bungeejumpers zie ik diverse vogels die zich naar beneden laten vallen alvorens ze hun vleugels spreiden en wegvliegen. Dat laatste kunnen we alleen maar imiteren met een parachute. Speedboten die met grote snelheid over het wateroppervlak scheren zouden vogels kunnen imiteren die hetzelfde doen om vis te ontwaren. Een beetje jammer dat er nog steeds veel herrie komt kijken bij de menselijke uitvinding.

Maar gaat het nu om overmeesteren van wetten van de natuur, of er optimaal gebruik van leren maken en het imiteren? Misschien valt er voor beide iets te zeggen. Ons ego wordt natuurlijk gestreeld als wij iets kunnen dat normaliter niet voor onze soort is weggelegd. Tegelijkertijd verwonderen we ons over organismen en dieren die dingen hebben uitgevonden waar wij niet aan kunnen tippen. Dus willen we dan gewoon beter zijn dan de natuur, of kunnen we het bewonderen, ervan leren en het op de best mogelijke manier imiteren?

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Over de doden niets dan goeds


5 december 2011

Dag 133: Over de doden niets dan goeds

Ik lees een tweet waarin melding wordt gemaakt van een crematorium dat energie gaat opwekken. Eerste gedachte die bij me opkomt (heel sarcastisch): “Zijn de doden toch nog ergens goed voor!” Verder de berichtenstroom doorlopend dacht ik er eigenlijk niet meer over na, maar ineens schoot het me te binnen. Dat is wat de natuur natuurlijk ook doet: energie halen uit organismen die zijn overleden! Natuurlijker kan het bijna niet. De circle of life zet zich op deze manier al miljarden jaren voort. Van waar dan mijn eerste sarcastische reactie?

Het idee gegeten te worden stuit ons tegen de borst. Ik ga bijna denken dat dit ook te maken heeft met het antropocentrisme (de mens verheffen boven de natuur), waar ik al eerder over schreef. Als wij niet voelen dat we behoren tot de natuur, dan willen wij ook niet op een natuurlijke manier terugkeren.

Een tijd geleden zag ik een documentaire waarin een begrafenis ritueel in Tibet werd gefilmd. De mensen wonen daar op rotsen, hoog in de bergen, en er is geen zachte grond, maar ook geen fatsoenlijke ruimte om mensen te begraven. Dus is er voor een andere oplossing gekozen. De doden worden in stukken gesneden door een speciaal daarvoor aangestelde man, en vervolgens worden de stukken op een speciale plek gevoerd aan de gieren.

Ik moest ook even wennen aan het idee toen ik het voor het eerst zag, maar later kon ik er de schoonheid van inzien. Boeddhisten geloven in reïncarnatie en op deze wijze wordt de mens gerecycled naar een volgend leven. De achtergebleven bewoners zijn blij met de opruiming, en de gieren worden gevoerd. Een win-win situatie dus.

Als we begraven worden dan zou je nog kunnen bedenken dat de wormen ons uiteindelijk te pakken krijgen of wellicht wat bacteriën, maar of dat echt helpt met de voedselketen, dat vraag ik me af.

Toch is het geen raar idee om nuttig te willen zijn na onze dood. Er zijn genoeg mensen die een donor codicil invullen en zichzelf willen recyclen. Dan zal het energie opvangen bij een crematie ook wel geen probleem zijn. Wel jammer dat daar weer veel hitte aan te pas moet komen. Het terugwinnen van energie die je er eerst hebt ingestopt is al heel nobel, maar het zou nog mooier zijn als er geen energie aan te pas hoeft te komen om je van een lijk te ontdoen, maar dat het ontbindingsproces energie oplevert. Dan is er sprake van echte winst.

Hoe dank ook: op deze manier verbinden we ons wel weer met de natuur.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Toestemming vragen aan de natuur


3 december 2011

Dag 131: Toestemming vragen aan de natuur

Stel dat er iemand bij je aanbelt, je doet de deur open en deze persoon loopt, zonder iets te zeggen, meteen door naar de keuken, graait in de koelkast naar voedingsmiddelen en begint deze voor je neus op te eten. Welke gevoelens komen er dan bij je naar boven? Zou je angstig zijn of boos? Of misschien teleurgesteld dat deze persoon je niets vraagt? Wat gebeurt er met de energie in je huis als een wildvreemde zomaar binnenkomt? Zeer waarschijnlijk voelt de energie meteen negatief. Deze persoon hoort tenslotte niet in het levensweb dat je in je huis hebt gesponnen.

Een zelfde vergelijking kun je maken als het huis de natuur is, en de indringer de mens. In wezen gebeurt precies hetzelfde als er een graafmachine in de aarde wordt gezet om bijvoorbeeld mineralen eruit te halen. De natuur heeft er honderden, zo niet duizenden jaren over gedaan om zich te vormen en onderlinge relaties aan te gaan die zeer coöperatief en voedend zijn, en ineens wordt dat web uit elkaar getrokken door een machine. De energie die op die plek heerste wordt dus wreed verstoord, met alle rampzalige gevolgen van dien.

Als een vreemde toestemming aan je vraagt om iets te mogen eten uit je koelkast, voelt dat al heel anders aan, dan wanneer deze persoon lukraak binnenkomt. Je bent dan altijd nog in staat om te kiezen of je toestemming geeft of niet.

Stel je eens voor dat we toestemming aan de natuur zouden vragen voordat we gaan graven of bouwen? Hoe zou dat voor het ecologische systeem zijn? Ik hoor je denken: wat een onzin, de natuur kan toch geen antwoord geven!

Niets is minder waar, als je maar de moeite wil nemen om te ervaren wat de natuur je te vertellen heeft. Er zijn ‘landschap fluisteraars’ (biologen of ecologen maar ook boeren) die een natuurlijke omgeving heel goed kunnen ‘lezen’. Ze bestuderen alle onderdelen van een gebied, voelen hoe het met elkaar samenwerkt en passen daarop hun plannen aan. Er zijn architecten die gebruik maken van deze diensten om hun ontwerp zo goed mogelijk in de omgeving te laten passen en het zo min mogelijk te verstoren.

Op deze manier zou je kunnen zeggen dat je toestemming aan het gebied vraagt door te respecteren wat er gaande is en daar rekening mee te houden. Je laat dan het modeleren naar menselijke maatstaven los en accepteert dat je moet samenwerken met de natuurlijke omgeving in plaats van het te domineren en te vernietigen.

Als je op een dergelijke doordachte manier omgaat met een gebied zou het wel eens kunnen zijn dat je veel betere ideeën kunnen ontwikkelen omdat je brein niet in de platgetreden paden treedt. Met nieuwe inzichten valt veel te redden!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Zonder nieuwsgierigheid redden we het niet


22 november 2011

Dag 120:  Zonder nieuwsgierigheid redden we het niet

Ik ben blij als ik bij het hek van een weiland sta en een koe nieuwsgierig genoeg is om even bij me te komen om na te gaan wat ik te bieden heb. Ik word dan bekeken en besnuffeld op afstand en dat schept een band. Die band voel ik ook als ik het roodborstje in mijn tuin zie dat toch wel heel nieuwsgierig is naar wat ik in vogelhuisje heb gedeponeerd. Uit hun nieuwsgierigheid ontstaat een nieuwe verbinding.

Nieuwsgierigheid is onontbeerlijk om verder te komen in het leven. Zonder een goede dosis ervan was er wellicht geen leven op aarde geweest. Organismen hebben zich ongetwijfeld uit nieuwsgierigheid aan andere organismen verbonden. Als de aantrekkingskracht van het nieuwe er niet geweest was, waren we waarschijnlijk nog steeds ééncelligen.

Neofobie is het omgekeerde van nieuwsgierigheid: de afkeer van, of angst voor, het nieuwe. Als je hier last van hebt dan handhaaf je een bepaalde situatie tot in de oneindigheid, zelfs als deze niet goed meer voor je is. Daaronder zou je kunnen scharen: ons vervuilende gedrag, ons overdreven winstbejag, het teveel consumeren en het op te grote voet leven. Het is verbijsterend om te merken hoeveel mensen angstig zijn om opties te bedenken, of nieuwe dingen uit te proberen dan wel uit te voeren. We hebben massaal last van neofobie als het direct met onze leefwijze te maken heeft.

De nieuwsgierigen zoals Gates, Berners-Lee (www), Benyus (biomimicry), Dyson (stofzuiger) hebben we hard nodig. Zij vinden nieuwe manieren uit om ergens te komen. Zij zijn degenen die problemen zien en erkennen maar vooral bereid zijn daar iets aan te willen veranderen. Zij zijn anders dan de massa die slaafs hun neofobie volgen. Ze zijn anders dan de struisvogelpolitici die problemen niet willen zien. Ook zijn ze anders dan degenen die alleen maar brullen hoe slecht het allemaal is zonder daar verantwoordelijkheid te durven nemen.

Nieuwsgierig zijn betekent: buiten de gebaande paden treden, verder durven kijken dan je ooit gedaan hebt, het oude durven loslaten en iets nieuws ervoor in de plaats creëren. Angst verlamt. Als we allemaal angstig zijn over hoe het met onze wereld af gaat lopen en blijven doen wat we doen, dan weten we zeker dat het slecht af gaat lopen. Als we nieuwsgierig zijn naar mogelijkheden ter verbetering zijn we al een deel van de oplossing. De natuur zoekt altijd naar een oplossing. Het wil groeien, het wil leven en zoekt dus naar de beste mogelijkheden om dat te doen en schuwt nieuwe verbindingen niet. De natuur vindt zelf oplossingen.  Wij kunnen dat ook, als we maar nieuwsgierig genoeg zijn.

(zie inspirerende video over natuur en nieuwsgierigheid van Dayna Baumeister tijdens Bioneers event)

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor de maandelijkse Terug naar je natuur wandeling op 27 november a.s. klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Van dankbaarheid naar positiviteit


12 november 2011

Dag 110: Van dankbaarheid naar positiviteit

Tussen alle negatieve nieuwsberichten door zijn er gelukkig ook positieve. Gisteren was er zo’n moment: de dag was uitgeroepen tot Dag van de Duurzaamheid. Vele activiteiten vonden plaats verspreid over het land. Een beetje toevallig kwam ik erachter want in mijn regionale krant vond ik er niets over. Jammer, want het is echt belangrijk nieuws. En daar ben ik heel dankbaar voor. Het inspireert enorm om te merken hoeveel mensen bezig zijn om de wereld een stukje beter te maken in een wereld waarin we bijna alleen maar met onze neus op negativiteit worden gedrukt. Het is heel eenvoudig om negatief te worden en te verzuren, want er is nu eenmaal veel niet goed. Maar als we alleen daarop focussen krijgt positiviteit nooit de overhand.

Een belangrijke stap voor mij is om zeer regelmatig te denken aan waar ik dankbaar voor ben in mijn leven. En dat kunnen kleine dingen zijn.

Als ik vanmorgen ga wandelen dan is de zon nog niet op. Langzaam begint de hemel te verkleuren en dient de dageraad zich aan. Het feit dat ik dit meemaak en het dag zie worden is al bijzonder. Vervolgens moet ik langs de kudde schapen lopen. Ze liggen nog half te slapen en ik maak mijn aanwezigheid bekend door ‘goedemorgen dames’ te zeggen. Een ooi staat verveeld op en gaat naar me staan stampen maar kiest uiteindelijk eieren voor haar geld en de hele kudde verplaatst zich langzaam. Ik heb toestemming om te passeren. Daar word ik blij van, van die simpele interactie met een dier.

Verderop vind ik een veertje van een gans, voor mij een cadeautje en nog mooi intact, maar overbodig voor de gans. Ik neem hem mee en hang hem later aan het tuinhek waar nog meer veren wapperen. Ik zie de koeien en ben dankbaar voor het feit dat ze zulke lekkere melk maken. Vanmorgen heb ik goddelijke biologische kwark gegeten, een klein feestje op zich. Een roodborstje laat verderop even van zich horen. Het is keer op keer vertederend en ik ben ineens dankbaar dat ik hier mag wonen, in deze polderomgeving. Ik ben me nu veel meer bewust van alles om me heen dat leeft en me iets geeft. De bomen met hun zuurstof, de vogels met hun concerten, de koeien met hun melk en de schapen met hun Zen houding waar ik nog veel van kan leren. (Tip: boekje Buddhism for sheep)

Ik tuur nog eens over het polderlandschap en dank in stilte het universum dat het deze aardbol zo mooi geplaatst heeft dat dit allemaal kan groeien en bloeien. De Aarde is het zo waard om positief in het nieuws te brengen!

Concentreren op het goede verandert je leven, en daarmee meteen het leven van anderen.

 

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Counselling in de positiviteit van de natuur? klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Beslissen over de natuur doe je met de zintuigen


10 november 2011

Dag 108: Beslissen over de natuur doe je met de zintuigen

Gevechten, oorlogen, ruzie: mensen kunnen het heel erg oneens met elkaar zijn. En waarom? Om tegenovergestelde overtuigingen in de hoofden van de ruziemakers. Het kunnen allerlei soorten overtuigingen zijn, of ze nu religieus van aard zijn of niet. Het wordt echt lastig wanneer ze vastgeroest zijn en niet meer up-to-date. Of nog erger: het zijn overtuigingen van anderen die blind zijn overgenomen, zonder zelf gecheckt te zijn.

Een Boeddhistisch gezegde luidt: Everybody has their own truth, none of which is the one and only.

De mens is als enig organisme in staat om abstract te denken en daar helemaal in op te gaan. Zelfs zo ver, dat hij kan gaan geloven wat hij denkt, ook al is het in de praktijk anders. Woorden en gedachten kunnen een wereld opwekken die niet gerelateerd is aan de realiteit.

Als we alleen op ons gevoel af zouden gaan, dus zintuiglijk voelen wat goed voor ons is en wat niet, in plaats van te denken, dan zouden er heel andere dingen gebeuren. Dan staan mensen ineens heel dicht naast elkaar. Als we onze zintuigen volgen willen we hetzelfde: harmonie, eten/drinken, veiligheid, vrijheid van beweging en persoonlijke ruimte, etc. Dus: in de kern willen alle mensen hetzelfde, doordat we hetzelfde willen VOELEN.  Maar het gaat mis wanneer we niet meer voelen maar alleen nog denken en onze, al dan niet opgelegde, overtuigingen de overhand nemen.

Een voorbeeld:  Het nieuwe boek van filosofie professor Bas Haring is uit, waarin hij uiteen zet dat het met de biodiversiteit eigenlijk wel iets minder kan. Dat is zijn rationele overtuiging, omdat hij rationeel heeft gesproken met allerlei wetenschappers en hun rationeel opgedane kennis. Filosofen hebben natuurlijk sowieso een voorkeur voor woorden.

Deze opgedane kennis en de daaruit voortvloeiende overtuigingen, druisen in tegen de overtuigingen van natuurbeschermers. Laatstgenoemden zouden natuurlijk ook vast kunnen zitten in hun aangeleerde overtuigingen en/of boekenwijsheid. Natuurbeschermers zijn ook vaak wetenschappers. Kortom: het is een oorlog tussen overtuigingen, een oorlog tussen ratio’s.

Ik denk te weten wat er gebeurt als beide partijen hun ratio naast zich neerleggen en samen enige tijd in de natuur doorbrengen, zonder woorden (!). Ik weet dan zeker dat ze beiden een goed GEVOEL hebben, omdat ze een zintuiglijke verbinding maken met de natuur. Ze gaan zich op hun plek voelen. Hun zintuigen maken dan de verbinding met het natuurlijke web, waarin alles met elkaar verbonden is en waar zij ook deel van uitmaken.  Dit gaat hen niet ongemoeid laten.

Ik durf de stelling aan: als Haring en natuurbeschermers in de natuur verblijven en alleen vertrouwen op hun zintuigen en op wat hen aantrekt, dan wed ik dat beide partijen de biodiversiteit als heel vanzelfsprekend beschouwen.

Een echte verbinding maak je via de zintuigen, niet via papier, niet via woorden. Willen we de natuur voor de ondergang behoeden dan moeten we toch echt weer eens gaan voelen en onze kop houden. Eerst voelen, dan woorden aan het gevoel toevoegen. Niet andersom.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor het leren echt verbinding te maken met de natuur: klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Houvast aan een handjevol voorvechters


6 november 2011

Dag 104: Houvast aan een handjevol voorvechters

Vandaag heb ik mezelf overgeleverd aan de wijsheid van wetenschappers die tijdens het Sea the Truth seminar, georganiseerd door de Nicolaas Pierson Stichting, hun onderzoekservaringen deelden. Onderzoek over hoe het met de Waddenzee gesteld is, met de zeehonden, maar vooral over hoe het ervoor staat met de vervuiling van de wereldzeeën en dus met de vis.
Wat mij blij stemde was de hoeveelheid onderzoeken die gedaan worden met betrekking tot vervuiling in combinatie met het welzijn van de zeepopulatie. We weten al heel veel en aan de ene kant is dat goed, maar aan de andere kant geeft het ook aan wat we nog niet weten en vooral: wat er dus niet goed is.
Wat een lichtpuntje lijkt is dat door de opwarming van de Waddenzee de biodiversiteit is gegroeid. Welke effecten dat echter gaat hebben op langere termijn is nog volledig onduidelijk. Ondanks dit schijnbaar goede nieuws is de toekomst onzeker.

De grote dip in mijn geestelijke gesteldheid kwam toen er over de chemische verontreiniging van de zeeën werd gesproken. Met ontzetting luisterde ik naar de feiten over de nog steeds aanwezige onafbreekbare PCB’s en alle net zo giftige varianten die daarna zijn ontwikkeld, maar alleen geen PCB meer heten (en daarom zijn toegestaan!). Kortom: hoe we steeds weer door de industrie aan het lijntje worden gehouden. Keer op keer. Daar werd ik pas echt verdrietig van. De grafieken logen er niet om. Ik had moeite om naar de daaropvolgende spreker te luisteren die vrolijk vertelde over zijn zeewierboerderij en het onderzoek naar eiwitten in zeewieren, die mogelijk dierlijke eiwitten kunnen vervangen (opdat we minder Co2 uitstoot krijgen).
Ik kon de gedachte “We’re doomed” moeilijk uit mijn hoofd krijgen en bedacht dat ik de leeggeviste oceanen nog mee kan maken als ik de gemiddelde leeftijd haal. Ofwel: ik kan de ondergang van onze prachtige aardbol aanschouwen….afschuwelijk!

En toch zijn er mensen die heel erg hard hun best doen om ons vervuilende gedrag te keren door interessante en broodnodige onderzoeken te doen en door politiek keihard te werken om ons verwoestende gedrag een halt toe te roepen. Wat een uithoudingsvermogen! Maar vooral: wat een ruggengraat! En deze mensen bieden een houvast ondanks dat de cijfers er niet om liegen. Er zijn kleine groepen, zoals #Occupy en de #PartijvoordeDieren, die in beweging komen om ons bewustzijn wakker te schudden, om ons te laten zien waar we mee bezig zijn en aan te geven dat het anders moet en kan.

Natuurlijk is de struisvogelstrategie de gemakkelijkste strategie: gewoon doen of het probleem er niet is. Maar ik kan het niet. De aarde is te bijzonder om naar de filistijnen te helpen. Gelukkig zijn er meer mensen die dat vinden, maar het zijn er nog veel te weinig. De kracht van anderen is inspirerend en broodnodig om zelf te blijven staan. Laten we daar een voorbeeld aan nemen.

Dank je wel voorvechters en beschermers van de aarde. Zonder jullie geen toekomst!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Counselling in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: 100 dagen asociale, failliete en vervuilende regimes


2 november 2011

Dag 100:  100 dagen asociale, failliete en vervuilende regimes

De eerste honderd dagen van mijn jaar lang verbinden met de natuur zitten erop. Honderd dagen heel bewust bezig zijn met wat er in de natuur gebeurt en nagaan welke invloed het op me heeft, doet wel iets met me. Het verbinden van typisch menselijke dingen aan het denken in natuurlijke systemen geeft mij een dieper begrip van wat er allemaal aan de hand is, goed en minder goed.

In deze afgelopen tijd volgt de ene financiële crisis de andere op, zorgt Bleker er voor dat er geen natuurbeleid meer is, maken we ons zorgen om het welzijn van Orka Morgan, om de megastallen, om het onverdoofd ritueel slachten, komt de #Occupy beweging op, zien we Afrikaanse regimes omvallen, moordt een gek geworden Noor een eiland uit, is de zomer veel te nat, zijn er fantastisch mooie BBC natuurdocumentaires uitgezonden, worden er apps gemaakt om de mensen naar buiten te krijgen, zijn er 7 miljard mensen op aarde, doet TNO geen proeven meer op non-humane primaten, en wordt er een tweede hap uit de Apple genomen door het overlijden van Steve Jobs. Wat een impact heeft deze kleine opsomming van zaken op de wereld.

En ondertussen probeer ik mijn rationele denken met grotere regelmaat te vervangen door eerst te gaan voelen wat dingen met mij doen. Het is maar goed dat je niet overal voor open hoeft te staan want dat zouden je zintuigen niet overleven. Gelukkig kunnen we ons ook afsluiten voor nieuws dat op ons afkomt.

Wanneer slaat de balans door naar het ontkennen dat er een probleem is? Waar ligt de grens tussen struisvogelpolitiek bedrijven en je ergens voor inzetten?

Ik voel me wel eens in honderd stukjes getrokken door alle goed bedoelende organisaties die bijna dagelijks een beroep op mijn vrijgevigheid doen. Die per e-mail komen kun je nog ongezien negeren, maar de mensen die aan de deur komen zijn lastiger weg te zetten. Ik gun het ze allemaal, opdat ze goed onderzoek kunnen doen en mensen kunnen helpen gezond te worden. Ik gun iedereen geluk en welvaart en wil heel graag helpen om de wereld te verbeteren…. en toch kan ik dan die ene vraag niet onderdrukken:

Zijn we niet met zijn allen in de hele wereld pleisters aan het plakken op een chronische ziekte die onder onze fysieke, materiële en emotionele wonden zit, namelijk die van het afgesneden zijn van de natuur (en daarmee onze natuur), waardoor we niet meer weten wat gezond voor ons en onze omgeving is?

Alle stromingen die de afgelopen honderd dagen de revue zijn gepasseerd willen het anders, of dat nu het vervangen van asociale politieke regimes in Afrika of het Midden-Oosten betreft, of de Occupiers in de westerse wereld die de failliete economische regimes willen veranderen, of de natuurbeschermers die wereldwijd roepen dat we moeten ophouden met onze vervuilende regimes.

Er moet iets grondig anders. In de hele wereld. We kunnen niet pleisters blijven plakken als de ondergrond verrot is.  Als de wortels van een boom verrot zijn kun je blijven snoeien, maar uiteindelijk valt hij toch een keer om.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren verbinden met jezelf in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen