Tagarchief: ecologie

De onbewuste krachten die Het Leven maken – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


12 augustus 2012

Dag 354: De onbewuste krachten die Het Leven maken

Aan welke onbewuste krachten al het leven blootstaat, lijkt in eerste instantie alleen ecologen te interesseren. Gelukkig zijn er steeds meer mensen die op verschillende niveaus mindfulness beoefenen, waardoor een steeds grotere groep mensen inziet hoe alles met alles verbonden is en waar het leven werkelijk om gaat. Maar wat zijn nu eigenlijk die onbewuste krachten waar we allemaal mee om moeten gaan?

Wetenschapper/schrijver Tim Flannery verdeelt de krachten in drieën. Allereerst is er de originele levenskracht van het ontstaan van leven, vervolgens is er het zoeken naar de beste omgeving om in te gedijen, zowel letterlijk als figuurlijk (sociaal) en tenslotte is daar het aanpassen en deel uitmaken van die omgeving.

Het lijkt bijna te simpel om dit los te laten op al het leven op aarde. En toch gelden deze drie stappen voor alles wat leeft. Het zijn de basiswetten die ten grondslag liggen aan de gehele evolutie van organismen. Of we nu willen of niet, dit is wat ons leidt, hoe we tot ontwikkeling komen en hoe we uiteindelijk leven.

Ik ga nog een stapje verder door deze basiskrachten te vergelijken met hoe wij een relatie met anderen aangaan; allereerst ontstaat er een aantrekkingskracht tussen twee mensen en is een verbinding geboren. Vervolgens gaan deze twee mensen de uitdaging aan om te kijken in welke letterlijke en sociale omgeving ze het beste tot hun recht komen. Niet alleen met zijn tweeën proberen ze dat te bewerkstelligen, maar ook als stel in een groter sociaal geheel, zoals een gezin of uiteindelijk een familie. Tenslotte zal de duur van de relatie uitwijzen of ze in staat zijn geweest zich positief aan te passen binnen dat geheel.

Het moge duidelijk zijn dat stap 1 de makkelijkste is voor de meeste mensen. Verliefd worden of een verbinding aangaan met iemand die op één of andere wijze aantrekkelijk voor je is, is meestal niet moeilijk. Het gaat natuurlijk mis als de juiste omgeving niet gevonden kan worden. Dan moet je denken aan culturele of religieuze verschillen, maar ook aan letterlijke omgevingen waarin mensen niet gelukkig zijn. Bijvoorbeeld omdat ze te ver van hun familie wonen, of omdat ze liever in een open ruimte wonen dan in een bos. Gaat er bij stap twee al iets niet soepel, dan moge duidelijk zijn dat stap 3 niet optimaal gehaald gaat worden en de relatie uiteindelijk uiteenvalt.

Het komt ook voor dat het aanpassen aan de omgeving een groot probleem is. Innerlijke weerstanden spelen op en aan onderlinge verwachtingen wordt dan niet voldaan. Ook dan gaat een relatie het niet redden. Het is dus van groot belang om in een vroeg stadium te gaan voelen (niet denken!) of de omgeving aantrekkelijk genoeg is, zodat een stukje aanpassing geen probleem geeft.

Als dit eenvoudig te doen zou zijn, zouden relatietherapeuten zoals ik overbodig zijn. Maar het is niet onmogelijk om open te staan voor daadwerkelijke gevoelens en dicht bij jezelf te blijven. Zolang je maar helder voor ogen hebt wat de basis van leven is.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Jezelf open leren stellen voor al je zintuigen? Klik hier

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Verbonden door de wind – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


15 april 2012

Dag 242: Verbonden door de wind

Vandaag lees ik in een artikel over een onderzoek betreffende de invloed van de klimaatsverandering op het leven van albatrossen. In eerste instantie lijkt het gunstig voor ze te zijn dat er meer windstromen ontstaan die naar de Zuidpool gaan. De vogels vliegen hierdoor sneller, winnen tijd, en hebben meer tijd om voor de eieren en kuikens te zorgen. Toch nog iets goeds over klimaatverandering? Helaas, deze positieve invloed lijkt maar weer een kort leven beschoren, want de verwachting is dat de winden nog harder zullen gaan waaien en dat bemoeilijkt het foerageren en het bereiken van de nestgronden juist weer.

In de Journal of Ecology rapporteren onderzoekers hoe het met de verspreiding van planten is gesteld als de windstromen veranderen. Ik had er nog niet eerder bij stil gestaan welke enorme invloed dat op ontwikkelend leven kan hebben. Door de aanwakkerende winden zouden zaden juist wel eens veel verder verspreid kunnen worden dan normaal. Het omgekeerde is ook waar: elders zou er minder wind kunnen zijn waardoor er geen verspreiding meer plaats vindt. De goede kant hiervan is dat er nieuwe natuur zou kunnen ontstaan, maar dat is tegelijk weer het nadeel, want dat brengt ter plekke een verschuiving teweeg in het aanwezige ecologische systeem.

Nu is dit in het ontstaan van de Aarde natuurlijk altijd zo gegaan, dat systemen gingen veranderen, door welke natuurlijke oorzaak dan ook. Maar het vervelende van de huidige klimaatverandering is nu net dat wij daar op onnatuurlijke wijze de oorzaak van zijn. Indirect ben ik verantwoordelijk voor wat er met die prachtige albatrossen gebeurt. Op grote afstand ben ik met hen verbonden en oefen daar invloed op uit. En zo blijkt maar weer: alles is met alles verbonden.

Ik kan maar geen positieve kant vinden van de klimaatverandering….

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verbinding leren voelen in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur

Gevraagd: dwarsliggers! 365 dagen Verbinden met de #natuur ; #ecopsychologie


13 januari 2012

Dag 150: Gevraagd: dwarsliggers!

Directeuren, managers en coaches zijn vaak heel druk met de vraag: hoe stel ik een goed en efficient team samen? Edward de Bono schreef over de diversiteit binnen een team in zijn boek ‘Zes denkende hoofddeksels’. Iedereen is het erover eens dat diversiteit in een team noodzakelijk is. Het versterkt de gezamenlijke intelligentie, ofwel het totaal zou meer dan de som der delen zijn.

Als iedereen hetzelfde zou denken of doen, dan zou er veel van dezelfde kracht vrijkomen. En die zou dan juist destructief zijn in plaats van creërend. Je zou het omgekeerde misschien denken, maar  tegenwerkende krachten kunnen elkaar juist positief versterken. Een team is sterk als de teamleden zich niet klakkeloos aan elkaar aanpassen, maar met eigen ideeen komen. Als een teamlid een bepaalde ontwikkeling inzet, moeten er reacties loskomen. Dit vormt de basis om naar perfectionering van het systeem toe te werken. Je zou ook kunnen zeggen: dwarsliggen is verplicht!

Het ligt natuurlijk niet zo zwart/wit als ik hierboven schets, want als iedereen dwarsligt vanuit eigenwijsheid of door niets van anderen aan te nemen, dan is het team gedoemd te mislukken. Het is dan meer dwarsliggen in de zin van de eigen authenticiteit naar voren schuiven. Uiteindelijk gaat het om het respecteren van de ideeën en eigenheid van de ander waarna je kunt inventariseren of je daar zelf iets aan hebt.

 En waar hebben we dit eerder gezien? In de natuur! Ieder organisme lijkt zijn eigen ding te doen, maar werkt juist samen met de omgeving om tot het beste resultaat te komen. Het is gewillig een teamlid van het systeem voor eigen overleving. 

Als ik naar voorbeelden in mijn eigen tuin kijk, dan erger ik me bijvoorbeeld dood aan gras dat dwars door een bloembed groeit. Driftig probeer ik het er allemaal uit te rukken, want ik wil op die plek alleen bloemen en geen gras. Mijn gedachte is dat de bloemen overwoekerd raken en het gras de overhand krijgt. Als ik echter goed kijk, zie ik dat dit niet het geval is. Het gras groeit er wel tussendoor, maar krijgt alleen die ruimte van de bloemen die het mag hebben.  De bloemen schijnen geen last van het eigenwijze gras te hebben. Wint het bloembed er iets mee? Ja, het gras beschermt de bloemen namelijk als het heel hard waait.

Natuurlijk zijn er woekerplanten en woeker-teamleden. Als die eenmaal hun kans zien en geen rekening houden met de andere leden dan is het gebeurd met de samenwerking. In een ideaal systeem kan ieder teamlid zichzelf zijn en tegelijkertijd openstaan voor de meningen van anderen. Authenticiteit is geboden! 

Als we nu eerst maar eens onze ego’s los konden laten….

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling & coaching in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, Uncategorized

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Wat is er mis met het natuurlijke origineel?


4 december 2011

Dag 132:  Wat is er mis met het natuurlijke origineel?

Met enige regelmaat komen er nieuwe uitvindingen in het nieuws die milieuvriendelijk zouden zijn. Bijvoorbeeld het ‘vertical farming’ idee. Ofwel het verbouwen van voedsel in speciaal daarvoor ontworpen torenflats. De voordelen die geschetst worden zijn dat je met minder chemische middelen toe kunt, je zou de biodiversiteit in het landschap geen schade toebrengen en er is minder vervoer nodig, want je haalt de landerijen naar je stad. Er zou minder water nodig zijn, je kunt het hele jaar door voedsel telen, je wordt niet smerig van de modderige grond en vooral: je hebt de volledige controle over je producten.

Wellicht ben ik een pessimist, maar de eerste gedachte die bij me op kwam was: oh ja, nog meer torenflats! De volgende was: geen echte zon meer die mijn groente laat groeien, maar een LED lamp! Dat kan toch nooit goed zijn? Enfin, je begrijpt het al: ik ben beladen met de nodige scepsis. Ik verwelkom ieder idee om onze planeet een handje te helpen, maar niet de ideeën die geen gebruik meer maken van de natuurlijke ingrediënten. Op deze wijze wijken we nog verder af van de wijsheid van de natuur die juist in miljoenen jaren de perfectie heeft weten te benaderen. Het is weer de betweterige mens die denkt het allemaal beter kunnen dan de natuur.

Gelukkig zijn er ook biologen die gewassen in de natuur bestuderen en zo de perfecte samenwerking tussen gewassen weten vast te stellen. Zij zoeken naar manieren om de natuur zijn beste werk te laten doen, waar het al 3,8 miljard jaar mee bezig was. Zo is er een verhaal van een Japanse rijstboer die per toeval een rijstsoort in een berm ontdekte en zag dat deze het beter deed dan zijn eigen rijst. Hij kwam erachter dat de betere rijst een samenwerking was aangegaan met een andere plant waar beiden van profiteerden. De boer paste dit toe op zijn eigen rijstvelden door de rijst en de andere plant in elkaars buurt te planten. Hij is daar zeer succesvol mee geworden.

Ik denk dat het beter is om je energie te steken in het onderzoeken van de wijsheid die voor het oprapen ligt en zich al bewezen heeft, in plaats van technische hoogstandjes te bedenken en ons eten voorgoed te veranderen met alle onbekende gevolgen van dien. Wat was er mis met het origineel dat ons al duizenden heeft gevoed?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Toestemming vragen aan de natuur


3 december 2011

Dag 131: Toestemming vragen aan de natuur

Stel dat er iemand bij je aanbelt, je doet de deur open en deze persoon loopt, zonder iets te zeggen, meteen door naar de keuken, graait in de koelkast naar voedingsmiddelen en begint deze voor je neus op te eten. Welke gevoelens komen er dan bij je naar boven? Zou je angstig zijn of boos? Of misschien teleurgesteld dat deze persoon je niets vraagt? Wat gebeurt er met de energie in je huis als een wildvreemde zomaar binnenkomt? Zeer waarschijnlijk voelt de energie meteen negatief. Deze persoon hoort tenslotte niet in het levensweb dat je in je huis hebt gesponnen.

Een zelfde vergelijking kun je maken als het huis de natuur is, en de indringer de mens. In wezen gebeurt precies hetzelfde als er een graafmachine in de aarde wordt gezet om bijvoorbeeld mineralen eruit te halen. De natuur heeft er honderden, zo niet duizenden jaren over gedaan om zich te vormen en onderlinge relaties aan te gaan die zeer coöperatief en voedend zijn, en ineens wordt dat web uit elkaar getrokken door een machine. De energie die op die plek heerste wordt dus wreed verstoord, met alle rampzalige gevolgen van dien.

Als een vreemde toestemming aan je vraagt om iets te mogen eten uit je koelkast, voelt dat al heel anders aan, dan wanneer deze persoon lukraak binnenkomt. Je bent dan altijd nog in staat om te kiezen of je toestemming geeft of niet.

Stel je eens voor dat we toestemming aan de natuur zouden vragen voordat we gaan graven of bouwen? Hoe zou dat voor het ecologische systeem zijn? Ik hoor je denken: wat een onzin, de natuur kan toch geen antwoord geven!

Niets is minder waar, als je maar de moeite wil nemen om te ervaren wat de natuur je te vertellen heeft. Er zijn ‘landschap fluisteraars’ (biologen of ecologen maar ook boeren) die een natuurlijke omgeving heel goed kunnen ‘lezen’. Ze bestuderen alle onderdelen van een gebied, voelen hoe het met elkaar samenwerkt en passen daarop hun plannen aan. Er zijn architecten die gebruik maken van deze diensten om hun ontwerp zo goed mogelijk in de omgeving te laten passen en het zo min mogelijk te verstoren.

Op deze manier zou je kunnen zeggen dat je toestemming aan het gebied vraagt door te respecteren wat er gaande is en daar rekening mee te houden. Je laat dan het modeleren naar menselijke maatstaven los en accepteert dat je moet samenwerken met de natuurlijke omgeving in plaats van het te domineren en te vernietigen.

Als je op een dergelijke doordachte manier omgaat met een gebied zou het wel eens kunnen zijn dat je veel betere ideeën kunnen ontwikkelen omdat je brein niet in de platgetreden paden treedt. Met nieuwe inzichten valt veel te redden!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Relschoppen = afkoppelen


10 augustus 2011

Dag 36 : Relschoppen = afkoppelen

Met verbazing kijk ik naar de rellen in Engeland. Ik begrijp er niets van. Het opzettelijk vernielen van een omgeving waarin je zelf woont, is zo onlogisch. In de natuur zou je dat een sprinkhanenplaag kunnen toevertrouwen, met dit verschil dat die  na afloop “gewoon” naar een nieuw gebied reizen (of gevangen worden door vogels of mensen die ze opeten). Maar deze mensen die alles stuk maken hebben juist zelf niet veel en kunnen niet naar een ander gebied vliegen. Met andere woorden, ze blijven zitten met hun zelf gecreëerde ruines.
Hun frustratie is duidelijk, het gaat natuurlijk allang niet meer om de doodgeschoten jongen, maar om algemene ontevredenheid. Tussen de regels door hoor je hoe groot de afstand is tussen de wereld van de relschoppers en die van de politiek, of misschien wel de succesvollere medeburgers.
Vanuit ecopsychologisch standpunt gezien is het duidelijk dat deze groep mensen geen connectie heeft met het grote geheel of wel het ecologische systeem. Zij doen niet mee in het vormgeven van hun wereld, denken niet aan het samenwerken binnen het systeem of aan het creëren van win-win situaties.
Uiteraard vinden zij dat ze in de steek gelaten zijn door het grote systeem, dat niemand aan hen denkt of naar hen luistert. En dat zal ongetwijfeld ook voor een gedeelte terecht zijn.
In de natuur zoekt ieder organisme de ideale mogelijkheid om tot wasdom te komen, waar het gevoed kan worden, maar waar het zelf ook kan voeden. En in dat laatste zit het natuurlijk: niet alleen krijgen maar ook geven, of in dit geval deelnemen aan het systeem waar je je in bevindt. Het opzetten van een ideaal ecologisch systeem betekent ontvangen maar ook geven.
Door je omgeving te ruineren breek je dat wat er is alleen nog maar verder af.
Wat heeft aantrekkingskracht voor deze relschoppers? In eerste instantie lijkt dat toch ‘materie’ te zijn, als je naar de beelden kijkt waarop mensen te zien zijn met stapels zojuist gestolen goederen. Als wat hen aantrekt materie is, dan zou dat logischerwijs uit een gevoel van gebrek voortkomen. En het gevoel van gebrek is precies het gevoel waar de hele wereld bol van staat: commerciële boodschappen die ons de hele dag om de oren vliegen waarin ons duidelijk wordt gemaakt dat we iets missen en dus een product moeten kopen. De kapitalistische wereldvisie: we hebben het allemaal niet, dus moeten we het kopen (of stelen in dit geval).
In de natuur heeft dat nooit zo gewerkt. Er wordt alleen genomen wat het organisme nodig heeft om zijn authentieke zelf te zijn. Ik vraag me werkelijk af hoe de wereld eruit zal zien als we niet meer redeneren vanuit de gebreken die we ervaren, maar vanuit wat er allemaal is en vooral dat het voldoende is. Ongetwijfeld hadden deze rellen dan nooit plaatsgevonden.
Van belang is dat we ons realiseren dat we al eeuwenlang het negatieve ‘gebrek-denken’ hoog houden en weer doorgeven aan de volgende generaties. Als we dit niet weten te keren zullen dit soort excessen zoals we nu in Engeland zien, steeds weer de kop op steken.

“The major problems in the World are the result of the difference between how nature works and the way people think.” – Gregory Bateson

In de natuur werkt alles samen om tot een optimum te komen. Wat zou het mooi zijn als wij daar meer doordrongen van raken en dat aan onze kinderen kunnen doorgeven.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen