Tagarchief: ecosysteem

Vertrouwen in je persoonlijke #ecosysteem ; 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


12 maart 2012

Dag 209: Vertrouwen in je persoonlijke ecosysteem

Gisteren schreef ik over vertrouwen hebben in het ecologische systeem buiten onszelf, hoe de natuur alles gebruikt, hergebruikt en herstelt. Maar vandaag ben ik geïntrigeerd door wat er zich allemaal in onszelf afspeelt. Een mens is zelf natuurlijk ook 1 groot ecologisch systeem van cellen. Een systeem waarin ook herstel plaatsvindt na trauma’s en rampen.

Een lever kan opnieuw aangroeien, een wond groeit weer dicht, onze botten vernieuwen zich continu, zelfs onze hartspier kan zich herstellen. Een mensenlijf is niet statisch, het is continu bezig met reparatie. De interessante vraag werpt zich op: wordt het statisch, en herstelt het zich niet als je er mentaal niet in gelooft? Met andere woorden: als je op herstel vertrouwt, gebeurt het dan ook?

Dr. House zou hier waarschijnlijk niets van willen weten, want het is natuurlijk (nog) niet wetenschappelijk meetbaar. Wel weet men dat placebo’s werken, maar het hoe en waarom is onduidelijk.  Een mentale blokkade, of het overtuigd zijn van verkeerde informatie, zou het herstel van organen negatief beïnvloeden. En waarom ook niet? Als de natuur gevormd is op basis van herstel, waarom ons lichaam dan niet?

De simpele oefening van 10 keer zeggen tegen jezelf dat je niet lekker bent, bewijst al heel snel dat je lichaam daarop reageert. Dus als het omgekeerde waar is en je vertrouwt op het herstel dan zou je wel eens de juiste informatie door kunnen geven naar de zieke plek. Wacht eens, dan zou je jezelf beter kunnen ‘denken’! Vetrouw je niet juist blindelings op je lichaam als je het denken achterwege laat en voelt wat je eigen ecosysteem wil?

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

De eeuwige cyclus vertrouwen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


11 maart 2012

Dag 208: De eeuwige cyclus vertrouwen

Lente! Vandaag dan toch echt! Het was heerlijk weer om de tuin op te ruimen, te snoeien en al het nieuwe leven dat zich al aandient weer ruimte te geven. Een nieuw plan voor de moestuin moet gemaakt, bijenvriendelijke bloemen moeten worden uitgezocht en de nieuwe vogelhuisjes moeten aan de boom. Een tuin hebben betekent flink wat werk, maar je krijgt er wel degelijk iets voor terug. En niet pas als alles in bloei staat.

Na een flinke wandeling vandaag ga ik aan het water zitten, met de hond naast me. Een enorm gezoem valt me op. Een meter verder zijn ongeveer 50 bijen druk in de weer om stuifmeel te verzamelen van elzenkatjes. De elzenbomen waren begin februari omgezaagd maar kennelijk zijn de ‘katjes’ ervan nog steeds goed genoeg voor de bijen. Met enorme stuifmeelklonten aan hun pootjes zie ik ze richting bijenkasten gaan, een paar honderd meter verderop. Het doet me goed om het ecosysteem in werking te zien. Vooral omdat de bijen nog gebruik kunnen maken van bomen die eigenlijk aan het doodgaan zijn. Prachtig hoe niets in de natuur verloren gaat. Niet alleen die gedachte doet me goed, maar ook het zien werken van deze bezige bijen, wetende dat het wereldwijd niet zo goed met hen gaat.

Eenmaal thuis in de tuin aan het werk hoor ik weer een flink gezoem, ditmaal bij een groepje witte krokussen. Een paar hele dikke hommels en een handjevol bijen doen zich tegoed aan het gele hartje van de wijd opengesperde bloemen. Alles werkt! De bijen en hommels doen wat ze horen te doen en al mijn planten zijn knoppen aan het maken om vervolgens weer in bloei te komen. De natuurlijke cyclus is in gang gezet. Wat een heerlijk gevoel om op de natuur te kunnen vertrouwen! Durf je ook op je eigen natuur te vertrouwen?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Opnieuw leren vertrouwen op jezelf door de natuur te gaan vertrouwen? Klik hier

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Kiezen voor je eigen #ecosysteem – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


10 februari 2012

Dag 178: Kiezen voor je eigen ecosysteem

Gisteren schreef ik hoe asocialen uiteindelijk buiten de boot vallen door hun gedrag en uitgestoten worden door de samenleving. Door zich niet aan te passen aan het grote geheel duwt het systeem ze letterlijk en figuurlijk weg. Zo gaat het natuurlijk ook met criminelen, ook zij passen niet in de gevestigde orde. Deze mensen kiezen bewust om buiten de geldende regels van het systeem te opereren. Maar wat nu als er geen sprake van opzet is?

Jaren geleden zag ik een natuurdocumentaire over een groep apen (gibbonachtigen) waarin een albino aapje was geboren. Een aantal apen was zeer nieuwsgierig maar ook licht afkeurend. De moeder zorgde heel goed voor haar jong en beschermde het tegen iedereen die maar iets te nieuwsgierig was. Maar je voelt het al, uiteindelijk ging er iets mis. Het albinootje kon niet zo goed meekomen met de groep toen deze besloot om verder te trekken de jungle in. De moeder koos ervoor om niet mee te gaan en bij de kleine achter te blijven. Ze zette zichzelf, uit moederliefde, buiten haar gevestigde orde. Onvoorwaardelijker kan het niet. Helaas was het jong zwak en het ging na een paar dagen al dood. De moeder is er nog een dag bij gebleven en ging toen terug naar de groep waar ze gewoon weer welkom was. Ze kon zo weer terugvallen op het (eco)systeem.

De moraal van dit verhaal is natuurlijk dat als je gewend bent om op een goedwerkend systeem te vertrouwen en er een onderdeel bijkomt dat niet met het geheel kan meedraaien, dat onderdeel eruit moet. Zelfs als er geen opzet in het spel is.

Het lijkt heel wreed, maar toch zit er een mooie les in: je kunt pas gelukkig worden als je je in een omgeving bevindt die bij je past. In de natuur zal ieder organisme blijven zoeken naar een omgeving waar het goed kan gedijen, waar gelijkgestemden zijn, of waar men een aanvullende waarde heeft voor het grote geheel en daar ook iets voor terug krijgt.

Starheid, tegen beter weten in jezelf in een onjuiste omgeving proberen te handhaven, werkt averechts en veroorzaakt stress. Met alle gevolgen van dien. Een bij in een wespennest zal echt niet mee kunnen komen met de daar geldende regels. Van belang is natuurlijk wel dat je je eerst realiseert dat je een bij bent…

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

In de natuur gecoacht worden? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Hoe verstoor je een dorps #ecosysteem? – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


4 februari 2012

Dag 172: Hoe verstoor je een dorps ecosysteem?

Een ecologisch systeem staat of valt bij de wederzijdse aantrekkingskracht en samenwerking van een diversiteit aan organismen. Als onze samenleving, ons ecosysteem, niet functioneert, dan zijn er organismen die dwars liggen, zich opdringen, teveel nemen, bewust vernietigen en niets aanbieden om het systeem functioneel te houden.

De afgelopen dagen is het dorpje Ankeveen weer overspoeld met toeristenschaatsers. Bekijk ze eens als een organisme ‘van buiten’. De bewoners zelf, de inheemse organismen zal ik maar zeggen, weten heel goed hoe hun omgeving werkt. Zij weten uit jarenlange ervaring wanneer het ijs wel of niet veilig is. Het is hun omgeving waar ze dagelijks mee geconfronteerd worden en waar ze harmonisch mee samen leven.

Het zou raadzaam zijn als je als vreemd organisme in een nieuwe omgeving, eerst even leert hoe het er aan toe gaat, door bijvoorbeeld af te kijken bij de inheemsen hoe zij leven en doen.

Helaas gebeurt dat niet en zo ontstaan er gevaarlijke situaties die zijn weerslag hebben op de oorspronkelijke organismen. Er wordt iets verstoord door buitenstaanders die zich niet aanpassen aan het geldende ecosysteem. Met grote gevolgen: laag overvliegende trauma helicopters, parate brandweerlieden, aanstormende ambulances en het verpesten van het ijs door er doorheen te zakken. Dit geeft eens te meer aan dat er geen sprake is van samenwerking tussen een vreemd organisme en de oorspronkelijke organismen. Je zou het kunnen zien als een agressieve invasie, die heel slecht voelt voor de inheemsen. Het ecosysteem is verstoord.

Een ecosysteem kan best nieuwe organismen velen, als het maar wel samenwerkt door het respecteren van de geldende regels.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je één leren voelen met het ecosysteem? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: 1 beslissing…grote gevolgen


21 december 2011

Dag 142: 1 beslissing… grote gevolgen

Iedere keer weer fluit de natuur ons terug. We brengen veranderingen aan, denkend dat we het goed doen, maar veroorzaken een ramp. Vandaag heb ik geleerd welke desastreuze gevolgen onze goede bedoelingen kunnen hebben.

Zowel in Australie als in Nieuw Zeeland zijn ooit konijnen geintroduceerd. Ze kwamen er van origine niet voor. Nu weten we allemaal hoe goed konijnen zich voort kunnen planten en dat ze al snel een plaag vormen. Dat gebeurde dan ook down under.  De mens bracht iets mee dat een grote impact op de omgeving had. Laten we wel zijn, dat waren niet alleen de westerlingen die zich kwamen vestigen in de 19e eeuw. Eeuwen eerder namen de Maori’s per ongeluk ratten en muizen mee, die ook niet  voor kwamen op de eilanden.

Gevolg van deze ongewilde introductie was dat er een plaag ontstond. Dus wat denken we dan: als we een plaag hebben proberen we dat tegen te gaan door zelf zo min mogelijk energie te gebruiken: laten we een ander dier inzetten. In het geval van Nieuw-Zeeland werden dat wezels om de konijnen op te eten.

Dat lijkt dan een goed idee, maar de mens kan niet goed overzien wat 1 beslissing een heel ecosysteem aandoet. In het bovenstaande geval deden de wezels goed werk, maar toen het konijnenaantal  drastisch was  verminderd, gingen ze over op vogeleieren. En daar ontstond een probleem: de vogels in Nieuw-Zeeland waren nooit predatoren gewend en konden dus makkelijk weggejaagd of zelfs gevangen worden. Gevolg: inheemse vogelsoorten staan op de rode lijst omdat ze bijna uitgeroeid zijn, zoals bijvoorbeeld de kiwi en de kakapo (een soort loop papagaai).

Iedere beslissing die de mens neemt kan veel grotere gevolgen hebben dan aanvankelijk wordt bedacht. We zijn teveel gericht op onszelf en het eigen welzijn om goed de gevolgen voor een systeem te overzien.

Dat werkt in ons prive leven ook zo.  We denken aan onszelf en overzien de gevolgen niet voor onze relatie, of soms voor onze familie. We zijn te ver af geraakt van een gezamenlijk systeem en kunnen met gemak meer stuk maken dan ons lief is.

In plaats van denken wat er goed voor ons is, zou het goed kunnen zijn om te bedenken wat onze beslissing betekent voor mensen in onze naaste omgeving, en vooral hoe je tot een win/win situatie kunt komen. Er zou veel leed bespaard kunnen worden, met name in relaties, als er meer bewustzijn is over wat goed is voor allen.

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur