Tagarchief: ecotherapie

Liefde zonder moeten – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


16 augustus 2012

Dag 358: Liefde zonder moeten

Het is niet voor iedereen eenvoudig om ergens van te houden. Mensen die tegen een burn-out aanzitten of flink depressief zijn vinden niets of niemand leuk. Het enige dat voor hen vaak aantrekkelijk is, is zich terugtrekken in bed om ver van de dagelijkse beslommeringen te blijven.

Het minimale waar ze zich nog toe kunnen zetten is wandelen of fietsen. En dat is nu net waar de zintuigen voorzichtig op natuurlijke wijze geprikkeld worden. Dit is essentieel voor herstel.

Het is aan de orde van de dag in mijn praktijk dat cliënten aangeven zich voornamelijk op vakantie helemaal in hun element te voelen. De relatie gaat dan beter, ze voelen zich goed en er hoeft niets. Het ‘moeten’ van werk, verplichtingen en verwachtingen valt grotendeels weg, en de ware aard van de cliënten heeft ruimte om naar voren te komen.

Maar het is niet alleen de gewonnen vrijheid die het zo fijn maakt op vakantie. Bij doorvragen over gevoelens komt duidelijk de verbinding met het klimaat en het landschap naar voren. Dan wordt ineens duidelijk hoeveel invloed, de zee, de bergen of het regenwoud hebben op de gemoedstoestand. Hoe meer ze terugdenken aan die vakantie, hoe duidelijker het wordt wat aantrekkelijk voor ze is en waar ze van houden. Sommigen schrikken daar zelfs van omdat ze er nooit bij stil hebben gestaan dat ze zoveel geven om een omgeving.

De pure aantrekkingskracht van natuurlijke elementen kun je ook beschrijven als ‘liefde voelen voor’.  Liefde voor de zee, voor een snelstromende rivier, steile bergpaden, bijzondere vogels, kleurige zeldzame planten, spreken we misschien oppervlakkig uit. Maar juist deze liefde is die in de puurste vorm: onvoorwaardelijke aantrekkingskracht, waarbij alle zintuigen geactiveerd worden.

Wanneer cliënten deze liefde in zichzelf gaan voelen en herkennen, begint het herstel. Het realiseren dat het voelen van aantrekkingskracht de belangrijkste component van een gelukkig leven is, zorgt ervoor dat gedrag gaat veranderen. Het zich onderdompelen in de wereld van ‘moeten’, wat ze jarenlang hebben volgehouden, wordt ineens een schrikbeeld. En dat is precies de bedoeling! Want het is hét recept voor depressiviteit en ongeluk.

Al het leven bestaat uit aantrekkingskrachten, of het nu de boom is die water en kooldioxide aantrekkelijk vindt, de vos die de haas aantrekkelijk vindt of een mens die het aantrekkelijke ruime sop kiest. Het heeft allemaal met gevoelens van liefde te maken die onze zintuigen aangeven. Als je vanuit dit standpunt durft te leven, kan het niet anders of het geluk valt je toe.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Balans leren maken tussen Moeten en Zijn? Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is te verkrijgen bij bol.com alhier.

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Gratis therapie door de omgeving – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


Dag 292: Gratis therapie door de omgeving

Als je veel in de drukke randstad verblijft, veel met files te maken hebt, het ene gebouw ingaat en het andere weer uit (zoals ik dat jaren heb gedaan), dan vergeet je soms dat Nederland ook nog een hele andere kant heeft.
Vandaag had ik het geluk dat ik door een gebied reed waar ik nog nooit eerder was geweest: de dorpjes Kanis, Kamerik en Nieuwer ter Aa nabij Utrecht. Mijn navigatiesysteem leidde mij over eenbaansweggetjes en langs smalle vaarten. Met overal groen om mij heen en de enorme rust die het gebied uitstraalde, waande ik me even op vakantie.

Ongetwijfeld zijn er nog steeds mensen die zondags een stukje gaan rijden en dan door dit gebied komen. Ik zou het bijna verplicht willen stellen voor stadsmensen om zeer regelmatig eens de rustige kant van Nederland te absorberen. Het werkt stressverlagend. En in ons kleine land is landelijkheid natuurlijk nooit ver weg. Niet te vergelijken met een stad als Los Angeles waar je een uur moet rijden voor een stuk groene natuur (de zee is dan weer wel vlakbij).

Omgevingspsychologie mag wat mij betreft dan ook meer gepromoot worden dan rustgevende chemicaliën. Het is gratis en kent geen bijwerkingen.

Wordt vervolgd.

cover Zelfvertrouwen!

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf?
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

Een groene tor en de verandering van perspectief – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


2 juni 2012

Dag 287: Een groene tor en de verandering van perspectief

Voordat het morgen gaat regenen, lijkt het me een goed idee om de moestuin een beetje op orde te brengen. Ik vind de moestuin leuk, behalve de enorme hoeveelheid onkruid die er iedere week weer groeit. Natuurlijk: onkruid bestaat niet, dat is het label dat wij er aan geven. Maar ik wil niet dat het daar groeit! Helaas heb ik niets te willen, de natuur regelt het zelf.

Ik kan dat steeds weer tegen mezelf zeggen, en steeds weer (hoe koppig kun je zijn?) erger ik me aan de enorme hoeveelheid zevenblad, distels, paardenstaart en alles waar ik de naam niet eens van ken. Ik probeer het zo goed mogelijk er uit te trekken (geen gif!) in de vergeefse hoop dat het even weg zal blijven. Vaak komt de gedachte “ik ben ongeschikt voor een moestuin” in me op en val ik terug in een wat depressieve staat.

Maar dan kom je zomaar ineens een klein cadeautje tegen. Ik zit op mijn knieën en zie een prachtig groen torretje, dat schittert in de zon als een hele dure edelsteen. Snel naar binnen, het fototoestel halen! Helaas heb ik geen macrolens maar ik deel deze kleine groene vriend toch maar even:

Opvallend glimmend groen, heeft het nut of is het gewoon mooi? © Vaal Photography

Hij is niet onbekend, ik zie ze vaker, maar steeds weer ben ik blij om die prachtige kleur te ervaren. Waarom zo groen? Wat was het zintuig hierachter? Of houdt hij gewoon van een wat luxe uitstraling, zoals mensen dat ook kunnen hebben?

Niet groter dan de nagel van mijn pink, maar met een hele dure uitstraling © Vaal Photography

Eén ding is zeker, mijn depressieve gedachten over het ongewenste groen in de moestuin, verdwijnen als sneeuw voor de zon bij het zien van deze kleine groene pracht. Als ik daar nou eens meer op zou focussen, dan werk ik met aantrekkingskracht in plaats van met wat ik niet wens. Een verandering van perspectief dus. Dank je wel, torretje. Dat had ik net nodig.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – is te koop bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

De omgeving binnen laten komen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecospychologie


12 mei 2012

Dag 268: De omgeving binnen laten komen

Ik heb vele jaren in Amsterdam gewoond, in drukke buurten, maar ook in rustige. In de drukke omgevingen was ik onrustig, reed ik veel te hard met de auto, kriskrassend door het verkeer en altijd gehaast. Ik ergerde me aan burenoverlast, vechtende mensen, te harde muziek, de niet aflatende verkeersstroom en de ruis van de stad. Op het moment zelf had ik dat niet zo door, pas toen ik verhuisde naar het platteland begon ik steeds beter te voelen wat de stad met me had gedaan.

Ik had geen of weinig contact met een natuurlijke omgeving en nu weet ik dat ik daar steeds meer stress door ging ervaren. In de stad is er geen ogenblik echte rust, of een bezinningsmoment. De invloeden van de opeenhoping van mensen komen altijd in een of andere vorm op je af. Je zou ook kunnen zeggen: er komt altijd informatie van anderen binnen. Je bent je er niet bewust van, maar toch registreer je het. Daar kom je pas achter als je uit die omgeving weggaat. Sommigen ervaren het op vakantie, anderen al als ze een stukje gaan wandelen of fietsen. Het gemeenschappelijke thema hierin is uiteraard: je bevinden in de natuur. Dan pas kunnen we binnendringende energie van anderen buiten sluiten en ons focussen op onze eigen energie. We synchroniseren met ons eigen natuurlijke ritme.

Bijna iedere dag, al vele jaren, loop ik langs deze aardbewoner:

En dan ont-stress ik vanzelf. Even synchroniseren met het rustige paardenleven van eten, een beetje suffen, af en toe op hol slaan en kijken of er ergens nog iets lekkers te halen valt. Deze rust kwam in het begin ook onbewust binnen. Nu ben ik me daar heel bewust van en ben ik meer in balans. Dit stukje omgevingspsychologie zouden we dagelijks tot ons moeten nemen, of we nu in een stad of in een dorp wonen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren synchroniseren met de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur

In 7 stappen een serieuze #bomenknuffelaar worden: 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


8 maart 2012

Dag 205: In 7 stappen een serieuze bomenknuffelaar worden

Als je voor bomenknuffelaar wordt uitgemaakt, kun je dat heel negatief opvatten maar ook de positieve kant ervan inzien. Je bent namelijk niet zomaar een knuffelaar, daar heb je wel iets voor moeten doen! Verbinding maken met een levend organisme is er voor nodig geweest en de meeste mensen zijn deze vaardigheid niet machtig.

Als je ondanks alle veroordelingen toch een bomenknuffelaar wilt worden, volg dan deze stappen:

  1. Ga naar buiten en begeef je in een natuurlijke omgeving.
  2. Loop naar een boom die je op een of andere wijze aantrekt, wegens zijn vorm of grootte, zijn bast of bladeren, het maakt niet uit als het maar aantrekkelijk voor je is.
  3. Ga bij de boom van je keuze staan en vraag (mag zonder woorden) toestemming om je te mogen verbinden met de boom. Als het goed aanvoelt om de oefening met de boom op deze plek te doen, dan ga je naar de volgende stap. Voelt het niet goed: zoek een andere boom die goed aanvoelt.
  4. Houd je adem net zo lang in tot het onaantrekkelijk voor je wordt en je niet anders kunt dan weer ademhalen.
  5. Op het moment van ademhalen raak je de boom aan en blijf je rustig door ademen
  6. Laat de boom los en houd wederom je adem in (herhaal stap 4 en 5 een aantal malen en neem de tijd ervoor, minimaal 10 minuten). Belangrijk: realiseer je dat de kooldioxide die je uitademt, opgenomen wordt door de boom, die vervolgens zuurstof voor je maakt.
  7. Ga na wat er nu veranderd is. Voelt het anders aan, is je stemming veranderd? Hoe voel je je over deze verbinding? Voel je je nu anders dan voordat je de oefening begon?

Als je na deze stappen de neiging hebt om de boom te omhelzen of op andere wijze te knuffelen of te bedanken voor wat hij je geeft:

Gefeliciteerd! Je bent nu een officiële bomenknuffelaar*!

*Er zijn geen nadelige gevolgen bekend van het verslaafd raken aan het knuffelen van bomen

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Weer leren vertrouwen op jezelf via de natuur?  Lees mijn ebook Zelfvertrouwen! alhier te koop bij bol.com

cover Zelfvertrouwen!

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Mens en dier helen samen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


20 februari 2012

Dag 188: Mens en dier helen samen

Misschien herken je het wel, je toevlucht zoeken bij je huisdier als je je verdrietig voelt. Vele honden, katten, konijnen, vogels, cavia’s en hamsters hebben, zonder het zelf te weten, de functie van trooster.

Het verzorgen en aaien van een dier brengt rust. Na een dag hard werken levert een huisdier onvoorwaardelijke liefde en dat werkt ontwapenend. Ik kan me nog wel een keer herinneren dat ik in een hele slechte bui, wegens allerlei file-ellende, thuis kwam. Mijn hond kwam uitermate blij en kwispelend naar mij toe, maar ik wilde er niets van weten. Ik was nog té boos. Uiteraard merkte de hond dit meteen, waarop ze met de staart tussen de benen afdroop. Toen ik haar reactie zag, werd ik me pas bewust van mijn eigen gedrag en mijn stemming veranderde acuut!

En dat is nu net het mooie van de omgang met een dier en een hond in het bijzonder. Die spiegelt je gedrag terug. Hoe bozer je bent, hoe verder je huisdier van je af zal blijven. En dus ben je eerder geneigd om je gedrag aan te passen en weer rustig te worden.

Ook het omgaan met zieke dieren werkt helend. Zo schreef ik afgelopen weekend over Amerikaanse gevangenissen waar gevangenen met dieren werken met een heel positief effect. Het verzorgen van een dier dat alleen via de zintuigen met je communiceert, werkt heel anders dan wanneer het zou kunnen praten.

Bij mensen kan het een zware taak zijn om een zieke te verzorgen. Niet alleen ben je met ‘wonden’ bezig, maar ook de psychische component is duidelijk aanwezig. De patiënt kan allerlei overtuigingen of negativiteit over de verzorger uitstorten, of zelfs misbruik maken van de situatie.

Dieren kunnen dit niet. Hun verzorging, en daarmee de relatie, blijft heel dicht bij de kern. Het gaat om het creëren van een goed gevoel, het in respect aftasten van wat kan en niet kan. Als verzorger van een ziek dier, ben je alleen maar bezig met de zintuigen. Je probeert te achterhalen wat er mis is door het lichaam in de gaten te houden, het gedrag, de geluidjes die het dier maakt etc. De verbinding die gemaakt wordt, is hierdoor veel hechter.

Dat is exact de reden waarom AAT, Animal Assisted Therapy, zo goed werkt. De mens leert weer terugvallen op de eigen zintuigen en waarnemingen. Hierdoor groeit het zelfvertrouwen. Dier en mens helen dus eigenlijk samen. De natuur is veel vaker een betere heelmeester dan we denken.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Voor de Terugnaarjenatuur wandeling klik hier

 

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

De groene gevangenis – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


18 februari 2012

Dag 186: De groene gevangenis

In de winteruitgave van Conservation magazine, las ik een artikel over groene gevangenissen in de Verenigde Staten. Er komen steeds meer gevangenissen waar het mogelijk is voor de gevangenen om aan groene projecten mee te werken. Ze werken in een zelf aangelegde moestuin of mee aan een project om zeldzame dieren te fokken. Deze werkzaamheden lijken misschien nogal ‘geitenwollensokkerig’ voor criminelen, maar er zijn mooie effecten zichtbaar.

Het begon allemaal met het willen bezig houden van gevangenen. Hoe meer tijd ze om handen hebben en zich vervelen, hoe meer onrust er ontstaat. Daarnaast waren er een aantal biologen die zochten naar mensen die veel tijd over hebben om aan projecten te werken die veel tijd in beslag nemen. Zo kan het nu zijn dat gevangenen bijen houden of zelfs zeldzame kikkers kweken.

De resultaten mogen er zijn. Niet alleen voor de dieren, maar juist ook voor de gevangenen zelf. Zo blijkt dat de gevangenen heel positief staan tegenover de groenten die in de moestuin verbouwd worden. Ten eerste omdat daar andere verbouwd worden dan die ze normaal krijgen, en ten tweede omdat degenen die er gewerkt hebben complimenten krijgen bovenop het voldane gevoel dat ze zelf al hebben gekregen door het werk. Het werkt dus zowel voor de tuinbouwende gevangene, als voor de consumerende heel positief.

Het positieve psychologische effect ontstaat door de verbinding met de natuur en daarmee met hun zintuigen (die tussen beton en tralies niet tot hun recht komen). Deze activering van de zintuigen geeft hen het gevoel erbij te horen, het gevoel iets nuttigs en goeds te doen, het gevoel verantwoordelijk en zorgzaam te willen zijn voor levende organismen die hen ook nog iets leren.

Als je de nieuwsberichten in de Amerikaanse kranten leest dan spreken de gevangenisdirecteuren vooral over het bezighouden van de gevangenen. Ze hebben nog geen idee welke diepe verbinding deze gevangenen maken met hun eigen natuur en hoe heilzaam dit is voor hun verdere ontwikkeling. De directeuren weten zeer waarschijnlijk zelf niet wat een verbinding met de natuur voor goede gevoelens en mentaal welzijn teweeg kan brengen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Welzijn vinden in de natuur? Klik hier

3 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de natuur: Van groot weer naar klein


8 december 2011

Dag 136: Van groot weer naar klein

Terwijl in de Tweede kamer wordt gestreden om schaalvergroting in de vee-industrie door middel van megastallen, is er een tegenovergestelde trend aan het ontstaan: op kleine schaal boeren door gewone burgers en dan ook nog in de stad. Schaalverkleining dus!

De laatste tijd komt het steeds vaker in het nieuws: moestuinen en landbouwgronden in de stad, kleine veeteelt op braakliggende terreinen in steden, of je eigen verticale moestuin tegen je raam aan gemaakt. (Dit is ook een mooi voorbeeld)

Kennelijk krijgen steeds meer mensen het gevoel weer contact te willen maken met natuurlijke processen.  Ik kan niet anders dan er verheugd over zijn. Want voor mij ligt het allerbelangrijkste eraan ten grondslag: verbinden met de natuur! Deze verbinding maakt dat je ervan gaat houden, en als je ervan houdt dan wil je het ook beschermen. Contact maken met natuurlijke processen is essentieel. Je kunt erover praten en schrijven, maar er gaat niets boven het zelf ervaren. Pas als je het gezien, gevoeld en meegemaakt hebt, onthoud je de ervaring en verkrijg je de voldoening.

Een mooi voorbeeld van een stadsboer is mevrouw Floyd uit het Amerikaanse Detroit. Zij is zo moedig geweest om in haar arme buurt, waar steeds meer huizen leeg staan en vervallen raken, de grond te gaan gebruiken om gewassen te verbouwen. Ze produceert al op 28 stukken grond. Ze verdient er een leuk extra centje mee, maar ze geeft ook voedsel weg aan een voedselbank. (Klik hier voor een interview met haar) Daarnaast knapt ze de buurt er mee op door in gebruik name van vervallen braakliggende landjes. Er zit nog een ander voordeel aan: ze verkoopt de groenten op een lokale markt, extra milieuvriendelijk, want er is geen lang transport voor nodig geweest.

Steeds meer mensen missen de verbinding met datgene waar wij zelf toe behoren: de natuur. Daarnaast helpt de berichtgeving over volgespoten koeien, klemzittende kippen en genetisch gemanipuleerde groenten natuurlijk ook om je eigen plan te trekken en zelf weer te gaan verbouwen. Ik heb veel respect voor mensen die mogelijkheden zien en zelf verantwoordelijkheid nemen.

In Los Angeles, New York, Tokyo en nu dus ook Detroit eigent men zich stukken grond toe om voedsel op te verbouwen of klein vee te houden. Als ik mevrouw Floyd mag geloven, is het geen hype. Ze houdt van het werk en heeft voldoening van het resultaat. Wat een heerlijke bevestiging van mijn reden om deze dagelijkse weblog te schrijven: we halen voldoening uit contact met de natuur en zo komen we weer dichter bij onze eigen natuur.

Zet hem op stadsmoestuiniers! Gebruik dat braakliggende stuk!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Wat groen kan doen voor de geest


17 november 2011

Dag 115: Wat groen kan doen voor de geest

Het is een donkere grijze dag vandaag, en het lijkt of mijn gestel zich daar helemaal aan aanpast: ik ben niet vooruit te branden. In mijn mailbox verschijnen weer reclame mailtjes met ‘Winterdepressie? 10 tips om het te voorkomen.’ Ik had er nog niet aan gedacht, na amper een week kou. Toch bekijk ik het mailtje even om naar de tips te kijken, en gelukkig! De eerste tip meldt dat het goed is om zoveel mogelijk naar buiten te gaan!

Gisteren zag ik ergens een bericht dat veel ouderen veel te weinig licht krijgen waardoor hun gemoed, maar ook hun gestel, achteruit gaat. Met koud weer komen zij natuurlijk veel te weinig buiten. Enerzijds omdat ze zelf de kou niet prettig vinden, anderzijds omdat niemand ze mee naar buiten neemt. Als ik zo eens kijk naar de ouderencentra hier in de buurt dan zijn er een aantal op dusdanige manier gebouwd dat het ook helemaal niet uitnodigt om naar buiten te gaan. Of er is helemaal geen groen maar alleen een grote parkeerplaats, of ze liggen langs een drukke weg, of er is wel groen maar er zijn geen paden waar ze zich goed overheen kunnen bewegen. Dergelijke gebouwen zijn er wel neergezet, maar er is geen rekening gehouden met natuurlijke recreatie ruimte.

Natuurlijke elementen hebben vaak terrein verloren. En nu zitten we met de gebakken peren. We moeten naar buiten om onze winterdepressie tegen te gaan, we moeten opa en oma mee nemen uit het bejaardentehuis want dat is goed voor ze en de kinderen moeten in een natuurlijke omgeving spelen. Hoe doe je dat als het dichtbij niet voorhanden is? Inderdaad, met de auto er op uit en vervolgens in de file komen omdat meer mensen dat bedacht hebben. Daar word je alleen nog maar depressiever van.

Ik heb het geluk te zijn opgegroeid in een dorpje met veel natuur erom heen. Grote veenplassen met veendijken ertussen waar je in zomer en winter kan wandelen en schaatsen als er ijs ligt, en zwemmen in de zomer. Ik hoefde maar 5 minuten te lopen om in een prachtig natuurgebied te zijn. De meeste kinderen van mijn leeftijd waren buiten te vinden. Ik ben heel blij dat ik zo heb mogen opgroeien (en nog blijer dat ik me weer in een zelfde situatie bevind na 20 jaar in de stad te hebben gewoond).

Het verschil van wat groen kan doen met de geest werd me duidelijk toen ik het verschil voelde in werken op de zesde verdieping in Amsterdam met uitzicht op Havens West met veel schepen en kranen, maar ook op veel water en ruimte, en het verschil met werken op de derde etage van een gebouw met alleen uitzicht op andere gebouwen en verkeer. Bovendien kon je er de lucht niet eens zien vanaf de werkplek. Het is denk ik niet moeilijk te raden waar ik me beter voelde. Er gaat niets boven echt buiten in de natuur zijn, maar het uitzicht op natuurlijke elementen doet ook al veel.

Kortom: zoveel mogelijk naar buiten om de winterdepressie tegen te gaan en neem opa en oma en de kinderen ook gelijk maar mee! Iedereen blij.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 
Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Ga naar buiten Bleker!


8 november 2011

Dag 106: Ga naar buiten Bleker!

Als er zoveel wetenschappers zijn die het erover eens zijn dat de natuur een goede invloed heeft op de mens, hoe kan het dan zijn dat er nog steeds politici, bedrijven, zorginstellingen, architecten, projectontwikkelaars etc. zijn, die er geen flauw besef van hebben? En dat terwijl het ene onderzoek na het andere je om de oren vliegt. Op de website van de gerenommeerde David Suzuki, kwam ik een artikel tegen over onderzoek dat beschrijft wat er in de hersenen gebeurt bij mensen die vertoeven in een natuurlijk gebied, en mensen die dan ineens geconfronteerd worden met een stedelijk gebied. Het laat zich al raden: bij het zien van een stedelijk gebied werd bij de menselijke proefkonijnen angst en stress gemeten en bij het zien van natuur: rust en ontspanning. Met andere woorden: het bewijs dat mensen zich beter voelen in een natuurlijke omgeving is wetenschappelijk vastgelegd. (Ik zou het wel van de daken willen schreeuwen!)

Daar komt bij dat er steeds meer mensen hun heil zoeken in de natuur omdat het iets biedt:

– niet alleen bereikte de natuurwerkdag afgelopen weekend een record aan ‘helpers’,

– er wordt steeds meer gewandeld, met of zonder mindfulness coaches

– er komen crèches op boerderijen waar kinderen veel meer rust vinden dan wanneer ze opgesloten  zitten in een lokaal; het contact met dieren helpt hen bovendien contact te maken met anderen

– kinderen die meer buiten spelen hebben betere ogen is uit onderzoek gebleken

– baby’s die buiten te slapen worden gelegd in hun wagen, slapen dieper en zijn gezonder, lichamelijk en geestelijk (o.a. in Noorwegen is dit populair, maar het is ook al naar Nederland overgewaaid)

– mensen die in ziekenhuizen vertoeven en uitzicht hebben op groen doen het beter dan mensen die vanuit hun bed niets zien of alleen maar beton

– meer groen in de straat heeft een rustgevende werking op de mens, wereldwijd is al gebleken dat als steden meer aandacht besteden aan groengebieden in stadsdelen er meer rust in die stadsdelen ontstaat

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Twintig minuten per dag buiten zijn in een natuurlijke omgeving en echt verbinding maken met die omgeving (zonder telefoons, computers e.d.), al wandelend, fietsend of zittend, heeft een dermate rustgevend effect dat meditatie niet meer nodig is. Het buiten zijn IS de meditatie. Buiten zijn is natuurlijk voor ons. We komen voort uit de natuur, alles wat we hebben meegekregen komt uit de natuur, maar we wijzen het af door binnen te zitten en ons af te sluiten van datgene wat ons in leven houdt.

Denk je niet dat als je zo afgesloten van de bron bent, die bron je ook minder kan schelen? Zo van: uit het oog, uit het hart? Het verwoesten van de natuur is dan ineens helemaal niet zo moeilijk, want je ervaart het toch niet direct. Je zit achter je bureau zonder echt te VOELEN waar het om gaat. Afgesneden. Afgekoppeld. Verbinding verbroken. Als we meer dan 90% van ons leven binnen zitten, hoe kunnen we dan ooit in de gaten hebben dat we de natuur verwoesten? Ik heb maar één boodschap vandaag:

GA NAAR BUITEN! ERVAAR WAT ONS HET LEVEN GEEFT!

(ja, ook u, staatssecretaris Bleker, ga naar buiten!)

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: In mijn ziel gegrift


18 oktober 2011

Dag 85: In mijn ziel gegrift

Gisteren schreef ik over de heilzame werking van het visualiseren van een bijzondere natuurervaring. Jaren geleden werd ik me voor het eerst bewust van de impact die natuur daadwerkelijk op je kan hebben.

Na het ontbijt verlaten we het motel in Kayenta. We hebben nog een flinke trip door het ruige landschap te gaan. Er waait een koude snijdende wind die vrij spel heeft over de vlakten. Een enkele keer stappen we uit, maar het is prettiger om vanuit de auto te fotograferen. Vooralsnog is de lucht strak blauw. De rode rotsen in de verte steken prachtig af.

Ik ben nerveus. Er gaat een lang gekoesterde droom in vervulling. De foto’s die mijn moeder ervan maakte, kan ik dromen. Ik heb ze al wel honderd keer bekeken. Op de tv heb ik het ook al zo vaak gezien, maar nu ga ik er dan toch echt in levenden lijve zijn. Van de beelden weet ik hoe het eruit ziet, maar als ik er echt sta, is het dan nog net zo mooi?

Het weer wordt grimmiger als we het park naderen. In de berm zien we de eerste coyote van deze trip wat verongelijkt naar ons kijken. Alsof we de eersten zijn die hij tegenkomt vandaag.

Daar staat het bord! De blauwe lucht is grijs en gevuld met zware wolken. Het regent nog net niet, maar dat kan ieder moment gebeuren. We stappen uit de auto, muts op, handschoenen aan en verlaten de parkeerplaats. Het allereerste pad dat ons zo snel mogelijk brengt naar onze bestemming slaan we in. Ik kijk gespannen om me heen, zie ik al iets? Het struikgewas ontneemt al het zicht. En dan ineens sta ik daar, oog in oog met de schat die ik alleen van tweedimensionale beelden ken: de enorme uitgestrektheid, de warme rode kleur die nog warmer lijkt door de toefjes sneeuw, de vormen, de diepte, de kracht en de stilte.

Ik schiet vol.

Het is overweldigend.

Voor dit gevoel zijn geen woorden voorhanden.

Al mijn zintuigen staan open. Alle natuurkrachten die hier spelen voel ik. De harde wind, de kou, het stromende water ver beneden me. Voor het eerst voel ik me in en in verbonden met Moeder Aarde. De kracht, de schoonheid, het samenwerken van de elementen die het gebied hebben gemaakt tot wat het is. Ik voel me nederig en krachtig tegelijk. Alles voelt hier goed. Tot in de eeuwigheid zou ik er kunnen staan.

Terwijl ik dit schrijf, komen de prettige gevoelens weer naar boven. Ze staan in mijn ziel gegrift. Ik weet nu hoe goed een mens zich kan voelen als zij echt contact maakt met de Aarde. Het diepste weten, mijn allerdiepste kern, maakt contact met deze oerkrachten. De Aarde en ik, we horen bij elkaar. Op dat moment voel ik: Ik ben de Grand Canyon*.

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

* Klik hier voor een inspirerend en tegelijkertijd hartverscheurend boek over de eerste bewoners van de Grand Canyon

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Zoek niet verder. De natuur heeft al een oplossing!


11 oktober 2011

Dag 78: Zoek niet verder. De natuur heeft al een oplossing!

We verbinden ons niet met de natuur omdat we ons te weinig verwonderen over de genialiteit ervan. Het lijkt of we altijd belangrijker dingen te doen hebben. Toch worden dierenfilmpjes op Youtube veel bekeken. Als er intelligente skateboardende honden of acrobatische eekhoorns te zien zijn, dan schieten de kijkcijfers omhoog. Is er een octopus die wel heel ingenieus van kleur verandert, dan gebeurt hetzelfde: miljoenen mensen zijn geïntrigeerd en verwonderd.

Helaas komen we niet dagelijks van die spectaculaire dieren tegen, maar de verwondering kan dichterbij zijn dan je denkt. Je moet er alleen wel de moeite voor nemen. De interactie met de natuur kan veel verder gaan dan alleen maar zeggen ‘oh wat mooi’ of ‘bijzonder zeg!’  Je kunt ook denken: wat leert dit organisme mij?

Door stil te staan bij de schaatsenrijder, het insect dat zo prachtig over water ‘schaatst’, kun je je afvragen waarom dit insect dat eigenlijk kan. Uiteraard zijn wetenschappers hiermee aan de gang gegaan en kwamen erachter dat het niet om het niet doorbreken van de waterspanning gaat, maar om het droog blijven van de pootjes door een bijzondere structuur. Op zich een leuke vondst, maar ze dachten verder: hoe kan deze structuur de mens van dienst zijn? Ondertussen is men aan het proberen om de textuur van de pootjes te imiteren zodat deze gebruikt kan worden als nanostructuur in bijvoorbeeld het buitenoppervlak van vliegtuigen. Het voordeel zou zijn dat vliegtuigen niet meer bevriezen.

Niet iedereen is een wetenschapper, maar op een veel simpeler wijze kan de natuur je helpen om antwoorden te krijgen op vragen. Als je jezelf maar de kans en de tijd gunt om er in op te gaan:

Een tijdje geleden wandelde ik ’s ochtends langs het water en mijn aandacht werd getrokken naar een groep waterlelies. Ze waren nog gesloten, want de zon liet zich nog niet zien. Tussen de middag zag ik dat ze wel open waren en op dat moment bewonderde ik alleen de schoonheid. Toen ik een paar uur later terugkwam van mijn wandeling zag ik dat ze bezig waren om zich te sluiten. Het weer was veranderd, donkere wolken waren in aantocht.

Ik dacht even na wat er gebeurt: de bloemen worden aangetrokken tot licht en beveiligen zichzelf tegen het donker en de regen door te sluiten. Ze zullen ongetwijfeld niet onder het wateroppervlak terecht willen komen door teveel regen. Toen pas drong het tot mij door welke boodschap ik daarmee kreeg: als het onveilig wordt dan breng je jezelf in veiligheid.

“Ja hoor! Dat is een open deur!” hoor ik je denken. Maar op dat moment had ik die boodschap nodig. Ik was teveel van mezelf aan het geven betreffende een negatief geladen situatie. Onveilig dus, want ik liep leeg. Door mijn gevoel te volgen naar wat mij aantrok die dag, de waterlelies dus, kwam ik naar een oplossing voor iets was in mijn onderbewustzijn aan het etteren was. Mijn ratio had mij in de steek gelaten, maar door te verbinden met een stukje natuur, werden mijn zintuigen wakker en kreeg ik vervolgens de juiste informatie.  De geleerde les van een natuurlijk organisme was: jezelf veilig stellen is een must. Kennelijk had ik de signalen genegeerd en liet ik mijn energie weglekken. De aantrekking tot de waterlelies maakte mij weer zintuiglijk bewust van mijn situatie.

Op deze manier kan het in contact komen met de genialiteit van de natuur een mens helpen een oplossing te vinden. Of dit nu technisch is of psychisch.

Wordt vervolgd.

FranLeren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.çoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopscyhologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: De kracht in ons allen


7 oktober 2011

Dag 74:  De kracht in ons allen

Mooiere voorbeelden zijn er het afgelopen jaar niet geweest: de kracht van de groep en het ontmantelen van regimes zoals in Egypte en Libië. Zelfs al kijk je naar de saamhorigheid van deze Noord-Afrikanen op televisie, dan nog voel je de kracht er die er vanaf straalt. Sterker nog, je voelt een verbondenheid met hun basisbehoefte: vrijheid om te groeien in eigen authenticiteit. De kern van de mens komt naar de oppervlakte en mensen verbinden zich met elkaar vanuit diezelfde kern. Zo zijn ze in staat om grote veranderingen te bewerkstelligen. Het gaat er dus om dat mensen op elkaar afgestemd zijn. En dan niet alleen vanuit de ratio, maar juist vanuit het gevoel. En dat was zeker het geval bij de protesterende Egyptenaren en Libiërs. Vanuit een gedeeld en diep in hen geworteld gevoel kwam de opstand.

Ik betoog hiermee dat het dus zeker niet om het verbinding maken in taal en ratio gaat. Het gaat om het verbinden vanuit eenzelfde instinct. Ik hoorde het, de helaas veel te vroeg overleden, Apple-icoon Steve Jobs gister nog zeggen in een interview. Je doet het niet alleen. Je doet het met een groep mensen die perfect op elkaar zijn afgesteld, vanuit hetzelfde gevoel. Dan wordt de groep nog veel groter dan de som der delen.

In de natuur is diezelfde gevoelsverbinding terug te vinden. Nu het slechter weer is geworden zie ik (met enige jaloezie) groepen vogels overvliegen, richting het warme zuiden. De eenheid in een dergelijke vliegende ‘v’ formatie spreekt me aan. De vogels voelen tegelijk hetzelfde: we moeten gaan! Mijn zintuig voor saamhorigheid wordt erdoor geraakt.

Als ik van de week naar de eerste beelden kijk van de in de maak zijnde film over de Oostvaardersplassen, zie ik de enorme kudde Konikpaarden in draf over de velden gaan. Diezelfde saamhorigheid is dan bijna tastbaar.

Maar er komt nog een ander gevoel bij, namelijk: het onvoorwaardelijke vertrouwen in elkaar. De vogels en de paarden vertrouwen hun ‘ploeggenoten’ blindelings, omdat ze hetzelfde gevoel hebben. De dieren vertrouwen niet de individuele gedachten van een leider, maar de zintuiglijke instincten.

Bij de mens kun je het vergelijken met momenten van gedeelde gevoelens, bijvoorbeeld het Nederlands elftal dat een doelpunt scoort (vooral tegen Duitsland, dan komt er een extra gevoelsdimensie bij). Niet alleen alle betrokkenen maar ook alle toeschouwers komen in een zelfde gevoelstoestand waaruit een enorme saamhorigheid ontstaat. De dag na zo’n wedstrijd voelen we ons verbonden als land. Het is een saamhorigheid gebaseerd op wat we allen voelen, niet op wat we denken. Dan staan we allen even heel dicht bij onze innerlijke natuur en voel je de immense kracht van de groep. De kracht die de wereld kan veranderen!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor kracht counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Navigeren met de natuur


6 oktober 2011

Dag 73 : Navigeren met de natuur

Gisteravond heb ik gekeken naar de eerste aflevering van “All roads lead home” (BBC2). In deze serie gaan drie bekende Britten (Alison Steadman, Sue Perkins en Stephen Mangan) aan de wandel in hun eigen land zonder kompas, navigatiesysteem of wandelkaart. Het enige dat zij meekrijgen is een beschrijving van waar ze naartoe moeten, waarin alleen de windrichtingen waarin ze dienen te lopen worden vermeld.

Natuur navigator Tristan Gooley, heeft ze eerst een korte cursus gegeven over hoe ze uit de natuur op kunnen maken wat Noord, Oost, Zuid of West is. Een aantal dingen wist ik al, maar ook geheel nieuwe wetenswaardigheden kwamen naar boven. (Voor de liefhebber: Gooley heeft ook diverse boeken geschreven)

Het was niet alleen leuk om te zien hoe de drie het niet met elkaar eens waren over de te lopen richting (heel herkenbaar voor menig wandelaar), maar vooral om aan het einde van de lange wandeling door Cornwall te zien dat ze diep ontroerd waren.

Een aantal dagen hebben ze zich overgegeven aan de natuur en gebruik gemaakt van natuur signalen. Ze waren los van alle door mensen bedachte systemen. Dagenlang hebben ze continu verbinding gemaakt met de natuur en het heeft hen emotioneel geraakt. Steadman zei, terwijl ze een paar tranen wegveegde, hoe ongelofelijk de natuur is:  dat het alles zelf kan, uit zichzelf en dat ze zich er verbonden mee voelt.  Alle wegen leiden dus uiteindelijk naar jezelf!

Goed voor mij om te horen, want dat is natuurlijk precies wat ik met deze weblog beoog: het vergroten van het bewustzijn dat de antwoorden voor een gezond en gelukkig leven in de natuur terug te vinden zijn.

De natuur heeft in 3,8 miljard jaar biologische oplossingen gevonden om te groeien en te ontwikkelen, zonder afval en vervuiling. De natuur heeft vanuit de organismen zelf methoden gevonden voor co-existentie en symbiose, ofwel voor perfecte samenwerking.

Het is dus enorm jammer dat in tijden van crisis de subsidies voor natuurbehoud meteen worden verminderd of stopgezet. Want hier vinden wij juist de oplossingen die ons uiteindelijk veel geld gaan besparen. (zie ook Biomimicry.org)

Ik ben blij dat er mensen zijn zoals Lex Harding die graag geld investeren in een natuur project, in dit geval een film over de Oostvaardersplassen. Ongeacht of hij hier winst mee gaat maken of niet. Hij ziet het belang ervan in, om het bewustzijn van unieke natuur in onze nabijheid te vergroten. Wat mij betreft mogen er nog wel meer mensen opstaan die de natuur hoog hebben zitten.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Dierendag en ons bewustzijn


4 oktober 2011

Dag 71: Dierendag en ons bewustzijn

Als je heel veel met de natuur bezig bent is iedere dag natuurlijk gewoon dierendag. Maar vandaag worden we heel bewust gemaakt van het dierenbestaan en ook van dierenleed. Op twitter komt het ene na het andere bericht langs om te helpen dieren te redden, op de radio hoorde ik een verzoek van Wakker Dier om vandaag geen dier te eten (geen probleem, het wordt vandaag herfstige paddenstoelensoep), en mijn mailbox loopt ook vol met de verzoeken om tijgers, beren, haaien, honden en katten te redden.

Ik wil ze heel graag redden en dat is best een probleem. Jaren geleden kwam ik in gewetensnood omdat ik juist alle dieren een goed leven gun, maar er financieel teveel van me gevraagd wordt en ik niet kan leveren. Toen besloot ik om me alleen te verbinden aan dieren die voor mij iets bijzonders betekenen. Daarmee stootte ik er heel veel af, dat deed pijn, maar het bracht ook duidelijkheid. Ik moest mezelf tot de orde roepen en een keuze maken. Het werden beren, wolven en honden. Honden hebben vanaf mijn entree op deze wereld een belangrijke rol gespeeld en ontmoetingen in het wild met beren en wolven hebben mijn hart voor altijd doen smelten. De één redt konijntjes, de ander katten, een ander papagaaien, maar voor mij zijn het deze harige types.

Ik hoor wel eens opmerkingen zoals “Ik kan toch niet alles redden, dus laat ik het maar zitten.”  Daaruit spreekt een soort wanhoop en tegelijkertijd apathie. Die apathie leek ik ook ooit te krijgen tot mijn besluit dan maar voor een paar soorten te gaan. Ik zou het iedereen aanraden, want alle beetjes helpen natuurlijk.

Ik ben blij met dierendag en dat ons bewustzijn van de aanwezigheid van andere wezens naast ons wordt vergroot. Vandaag krijgen we de boodschappen om vooral dieren te helpen, maar ik wil toch ook even melden dat er al een heel ander bewustzijn aan het ontstaan is. Deze week las ik in dezelfde krant twee berichten in deze trant. Het eerste bericht meldde dat een golfvereniging de strijd aangegaan is met de-green-omspittende dassen, door het uitstrooien van olifantenpoep. Dit ruikt heel sterk en zou de dassen kunnen verjagen. Aangezien dassen beschermd zijn mogen ze niet zomaar worden gedood. Creatief nagedacht!

Het tweede bericht repte over een aantal mensen die waren gearresteerd omdat ze tegen het verbod in toch na zonsondergang de Veluwe op waren gegaan om naar de bronst van de edelherten te luisteren. Men wil de herten alle rust geven om te paren, en mensen zijn daarbij niet gewenst. Ze werden op de bon geslingerd!  Is dit niet op en top bewustzijn ten faveure van het dier?

Je verbinden aan alle dieren die hulp nodig hebben is een onmogelijke taak. Vandaag heb ik het gehouden bij mijn hond, door die naast een paar extra kluifjes weer eens te trakteren op een hele lange wandeling door het bos. Daar zijn we niemand tegengekomen en was het helemaal stil, op de ritselende bladeren onder onze voeten na. Bij thuiskomst kreeg ze haar dagelijkse brokken en kreeg ik een dikke lik over mijn wang toen het op was. Onze verbinding was goed vandaag!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Natuur met je oren


1 oktober 2011

Dag 68: Natuur met je oren

De afgelopen dagen is het prachtig weer geweest, wel wat vochtig in de avond, maar toch mooi genoeg om nog even buiten te zitten na zonsondergang. Meestal beleef ik de natuur overdag, wanneer er goed licht is en je alles om je heen in ieder geval kunt zien. In de schemering kan ik nog het een en ander ontwaren. Christopher, onze huisvleermuis is dan druk aan de gang en vliegt rondjes om het huis. Laag overvliegende eenden zijn op zoek naar hun nachtonderkomen, en honderden ganzen vliegen luid gakkend over en landen in het plassengebied niet ver van ons huis. Het is een drukte van belang zo aan het begin van de avond. Het ergste lawaai van vooral de ganzen en eenden verstomt als het echt donker is. Je auditieve zintuig moet het gaan overnemen.

Sommige mensen hebben misschien een voorkeur voor de nacht omdat ze liever het gehoor zintuig gebruiken in plaats van de ogen. Het is duidelijk dat ik me wat gehandicapt voel zonder mijn gezichtsvermogen en merk dat als ik een geluid hoor meteen de neiging heb om te gaan speuren of ik iets kan ontwaren. Natuurlijk is het veel te donker en zie ik niets, maar toch heb ik behoefte aan mijn ogen en gebruik dan mijn hond. Die is ’s avonds buiten ook zeer gespitst op ieder geluid en waar zij heen kijkt, daar kijk ik ook. Met enige jaloezie, dat wel, want zij ziet vele malen beter in het donker. Kennelijk wil ik daar dan maar op vertrouwen en ik houd haar in de gaten, in de hoop dat ik er toch iets van mee krijg.

Als ze op de grond ligt en alert om zich heen kijkt is er niet veel aan de hand. Gaat ze staan en blijft ze in één richting kijken, dan wordt er iets gesignaleerd. Als ze er heel zeker van is dat er een dier in de omgeving is dan schiet ze in de blaf, en weet ik zeker dat IK het dier niet zal zien.

Hoe dan ook, ik voel me behoorlijk onthand zonder mijn ogen. Alleen vertrouwen op het gehoor vind ik lastig. Ik concentreer me en hoor geritsel, maar dat zegt me niets. Verderop hoor ik de bosuil tweemaal roepen, dat brengt tevredenheid omdat ik weet dat het de bosuil is ook al zie ik hem niet. (Tjilp! Is een handige app om vogelgeluiden te leren herkennen). Als ik dus meer duidelijkheid heb vind ik het leuker. Dat ongewisse geritsel ergert me alleen maar. “Maak jezelf bekend!” zou ik haast willen roepen. Wil ik te graag controle hebben over mijn omgeving, of wordt mijn zintuig voor veiligheid wakker in het donker?

Uiteindelijk geef ik het dan toch op en geef ik mijn ogen weer voorrang door naar de sterrenhemel te kijken. Het zijn mooie heldere nachten dezer dagen, en er valt veel te zien. En dan toch wil ik die duidelijkheid weer hebben. Ik gebruik de Planeten app op mijn mobiel, zodat ik precies kan zien naar welke sterren ik zit te kijken. Dit wil ik niet weten vanuit een veiligheidsgevoel, dit is pure nieuwsgierigheid. En die bevredig ik dus het liefst met mijn ogen. En u?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Ongedierte bestaat niet


28 september 2011

Dag 65: Ongedierte bestaat niet

Vandaag lees ik een stuk in de krant dat rept over ongedierte en op welke wijze mensen daar last van hebben. Er worden voorbeelden gegeven van een klaslokaal dat leeg staat omdat een steenmarter zich heeft gevestigd onder het dak en het er nu vreselijk stinkt. Ook wordt beschreven hoe een stad last heeft van een populatie meeuwen die niet alleen alles onder poepen maar ook de vuilniszakken stukpikken (zijn er daar geen kliko’s dan?)

We hebben last van muizen, zilvervisjes, ratten, vlooien, muggen, vliegen, vogels onder het dak, gakkende ganzen, blaffende honden, krijsende katten, stelende vossen, lawaaimakende duiven, tikkende spechten…. Waar hebben we eigenlijk geen last van?

We kunnen ons natuurlijk ook de vraag stellen: Waarom hebben we er last van? Wat is de achterliggende reden dat we last hebben van onze omgeving? Hoe vinden wij dan dat ons leven er uit moet zien, als we al deze ‘onruststokers’ zouden willen elimineren? Ik denk dat we dan op een bol wonen die eruit ziet als de maan. Glad, geen dier, geen plant, geen wind, geen regen, niets. Dan hebben we nergens last van en kunnen we gewoon ons ding doen.

Want dat is het, we willen niet gestoord worden in ons eigen ritme. We zijn zo gefocust op onszelf, leven met oogkleppen op, dat we niet lastig gevallen willen worden door buitenstaanders waar we geen behoefte aan hebbe. We stellen ons er boven, vinden dat wij belangrijker zijn, dat we meer rechten hebben, en dat al dat ongedierte en onkruid geen reden tot bestaan heeft.

De afgelopen dagen schreef ik er al over: als je meer leert over de natuur om je heen, dan krijg je er meer respect voor. De genialiteit van dieren, maar ook planten, is fenomenaal. Daar kunnen wij nog zoveel van leren. En vergeet niet: wij zijn de benjamins op deze planeet. Wij kwamen het laatst!

Als we ons prettig willen voelen in onze omgeving, dan moeten we leren om te co-existeren. Of: op een prettige wijze samen te wonen, als in een ecologisch systeem waar voor alles een plek is. Natuurlijk betekent dat niet dat je je huis moet laten overlopen door muizen, ratten of kakkerlakken. Er zit een grens aan, die gerust aangegeven mag worden. En de natuur leert ook.

Een voorbeeld:

In het voorjaar heb ik een vlinderhuisje opgehangen, gekocht bij de dierenwinkel om vlinders en motten een goed onderkomen te geven. Het hing nog geen dag of een grote kruisspin had precies voor de ingang van het huisje een web gesponnen  (is dat geniaal of niet?).  Daar had ik geen vrede mee. Ik doodde de spin niet, maar haalde het web weg, in de hoop dat hij ervan zou leren.

De volgende dag had de spin wederom een web op dezelfde plek gesponnen. En weer haalde ik het weg. De dag erna, precies hetzelfde. Wederom verwijderde ik het web, vastberaden om de spin te ontmoedigen. Op dag 4 was het wonder geschied, de spin had weer een web gemaakt maar nu ver naast het huisje. Hij had er dus van geleerd!

Ik heb mijn grens aangegeven en heb hem de mogelijkheid gegeven een andere oplossing te zoeken. Mijn standpunt was dan ook dat van ‘samen leven’ en niet dat van ‘ik word lastig gevallen door een spin’. Dat is een hele andere bril waardoor je dan naar de wereld kijkt.

En laten we wel zijn, ongedierte is een label dat de mens op dieren heeft geplakt. Hetzelfde geldt voor onkruid. In de natuur bestaan geen labels. Iets is, of is niet. Je hebt ergens iets aan, of niet. Geen labels, geen naampjes, geen oordelen.

Omdat wij er niet direct iets mee kunnen, het ons niet aantrekt, is het onkruid of ongedierte. We hebben er een oordeel over, en dus maken we er geen verbinding mee. We plaatsen een muur tussen de natuur en onszelf. En als we er geen verbinding mee maken, hebben we er geen respect voor en vinden we de natuur irritant.

Ik had ervoor kunnen kiezen om de spin irritant te vinden. Ik deed het tegenovergestelde: ik leerde hem een andere, meer aantrekkelijke plek, te vinden. En zo krijg ik respect voor het diertje en heb ik er zelf een heel goed gevoel over. Ik heb verbinding gemaakt met een stukje natuur, want ik woon IN de natuur, niet ernaast, erboven of apart ervan. Dan kan ik net zo goed naar de maan.

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: “Natuur is stom!”


26 september 2011

Dag 63: “Natuur is stom!”

Aanvankelijk vond ik het helemaal niet eng. Ik leunde gewoon op het hek en maakte contact met een grote bonte koe. Ze stond rustig te herkauwen en samen waren we ‘in het moment’. In mijn ooghoeken had ik wel een witte koe zien aankomen. ‘Nieuwsgierig zeker,’ dacht ik. Ze kwam dichterbij en maakte een raar geluid, ik sloeg er verder geen acht op. Toch zat iets me niet lekker en toen ik weer naar de witte koe keek, zag ik dat deze met de hoef de grond aan het schrapen was en me tegelijkertijd indringend aankeek. Het was een stier! Heel even dacht ik “Het zal toch geen kwaad kunnen?” maar het geschraap en het rare geluid bevielen me niet en ik koos voor veiligheid en liep verder. Ik stond verbaasd over mezelf dat het zo lang duurde eer ik er erg in had wat er aan de hand was. Ik was misschien wel in het moment met de koe, maar zeker niet in het totale moment! Daar had ik geen rekening mee gehouden.

Dat doet mij denken aan de 15-jarige jongen die ik ontmoette en die de natuur maar helemaal niets vond. “Natuur is stom en gevaarlijk!” zei hij tegen me. Toen ik doorvroeg hoe dit zo gekomen was, werd het me duidelijk. Tijdens een vakantie in Frankrijk was het zo warm dat hij met zijn vriendjes in een meertje was gedoken. Daar had hij zijn been flink opengehaald aan een stuk rots in het water. Niet lang daarna was hij, zonder jas, terecht gekomen in een flinke bui toen hij aan het fietsen was met een vriendje en was flink onderkoeld geraakt. Tot overmaat van ramp werd hij in diezelfde vakantie ook nog eens gestraft voor zijn nieuwsgierigheid, door een grote steen op te tillen waaronder een schorpioen zich had verschanst. Van schrik had hij de steen laten vallen… op zijn voet.

Geen wonder dat je de natuur dan stom en gevaarlijk vindt. Maar kennelijk heeft hij nooit geleerd hoe je rekening met de natuur moet houden. En daar ken ik nog wel een paar leuke voorbeelden van:

– Ondanks alle waarschuwingen in de reisgidsen dat je goed en stevig schoeisel aan moet trekken als je de Samaria kloof op Kreta gaat lopen, zijn er toch altijd weer mensen die gewoon op hun slippers de kloof afdalen. Vervolgens zie je ze dan met bebloede voeten op de reddingsezel voorbij komen en nog met een glimlach ook. Ongetwijfeld wilden ze de kloof al helemaal niet lopen. (Maar zadelen anderen wel op met hun redding)

– In Yellowstone park word je veel gewaarschuwd om afstand te houden van wilde dieren zoals bizons, beren en elanden. Er staan tekeningen bij voor diegenen die geen Engels lezen. Duidelijker kan het bijna niet. Op één van die tekeningen is duidelijk te zien dat je niet binnen 50 meter in de looprichting van een kudde bizons moet gaan staan om ze te gaan fotograferen. En wat zie je vervolgens? Horden mensen die vlak voor een naderende kudde gaan staan en pas op het laatste moment weglopen.  (Gelukkig heb ik het nooit mis zien gaan, maar ik hoopte stiekem dat ze toch nog even opgejaagd zouden worden door zo’n grote bizon stier)

– Het liep niet zo goed af voor een Japanse toerist die dacht wel even een close-up te gaan maken van een Bighorn schaap in Glacier park in Montana. Ik zag het gebeuren: de kop van de enorme ram ging naar beneden en in volle vaart ramde hij de man in zijn kruis! Pijnlijk. Ambulance.

Kennelijk zijn al deze mensen nooit echt goed met de natuur in contact gekomen. Ze hebben geen idee wat gevaarlijk is of hoe ze het moeten respecteren, simpelweg omdat ze er geen ervaring mee hebben. Voor hen lijkt het allemaal heel romantisch, want zo zie je het op tv toch ook?

Gelukkig zijn er steeds meer mensen die het belang van de natuur wel degelijk inzien, en ook hun kinderen eraan bloot willen stellen. De Wilde Buitendagen van Natuurmonumenten trokken gisteren veel bekijks. Kinderen, al dan niet verkleed als heks, gingen het bos in om daar allerlei heksenactiviteiten te doen. Zo komen ze in ieder geval in contact met het natuurlijke en steken ze er hopelijk ook nog iets van op.

Je kunt het ze niet jong genoeg leren, zoals dit initiatief voor een buitenkinderopvang mooi illustreert. Hoe jonger we zijn als we ermee in contact komen, hoe meer we leren, hoe meer respect en begrip we voor de natuur kunnen opbrengen, en hoe duidelijker het ons wordt dat wij ook een deel van de natuur zijn.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Inspirerende eco-veranderaars


25 september 2011

Dag 62:  Inspirerende eco-veranderaars

Ik word erg blij van de aandacht voor ‘ideeën uit de natuur’ die langzaam hun weg naar de media vinden. Afgelopen weekend vond ik in onze lokale krant een interessant artikel over ‘groene tuinmannen’. Hoezo, zijn die niet altijd al groen dan? Nee dus, veel hoveniers werken met gif ter bestrijding van onkruid of met kunstmest die niet ecologisch verantwoord is. In het vergroenen van de aarde staat er dus ook een nieuwe generatie hoveniers op, die de oude ecologische manier van werken weer opnemen. Weg met het gif en weg met de lawaaiige tuinmachines. Hans Engelbrecht van De Groene Stap werkt gewoon weer met een werkpaard, Max. Duurzaam en mens en natuurvriendelijk: het is de klassieke en verantwoordelijke manier van omgaan met de aarde.

Deze week kwam ik ook een bericht tegen in de Engelse media over een man die voor maar 3000 Engelse ponden een ecologisch verantwoord huis heeft gebouwd. De reacties op dit artikel met uitgebreide foto’s waren lovend. Misschien zelfs wel meer dan dat; in mijn eigen kennissenkring werden mensen wel heel erg blij bij het aanschouwen van dit ‘Hobbit’ huis, en zijn natuurlijke uitstraling.

De hang naar meer verbonden zijn met de natuur wordt groter en groter. En dat is goed nieuws! Hoe meer mensen zich richten op het vormen van een nieuwe manier van leven, hoe goedkoper het wordt.

Wel is er inventiviteit voor nodig, een andere manier van denken die niet lineair is maar circulair. Het vergt aanvankelijk meer energie om breder te denken dan alleen maar geld besparen, of tijdwinst maken ofwel denken op de korte termijn. Je moet je ontworstelen aan de geldende standaard die vervuilend is maar wel snel geld oplevert. En veranderen kost energie. Je kunt ook zeggen dat wij ons tot nog toe afhankelijk hebben opgesteld en daarmee hebben blootgestaan aan de onwil om te veranderen van projectontwikkelaars, architecten en bouwers etc. Eerder genoemde tuinman en huizenbouwer bewijzen dat veranderen wel degelijk kan.

Er zijn ook mensen die op veel grotere schaal denken in verandering, zoals architectuur student Magnus Larsson. Hij heeft het idee bedacht om de oprukkende woestijn in Afrika een halt toe te roepen op een wel heel biologisch verantwoorde manier. Hij wil een bacterie inzetten om een solide muur van zand te bouwen die de woestijn tegenhoudt. Het mooie van het idee is dat het niet alleen een muur wordt, maar dat het ook ruimten kunnen worden die door de mens benut kunnen worden, als verzamelpunt, of zelfs woonruimte, maar ook voor het bedrijven van landbouw op een geheel andere wijze. (klik hier voor een TED video over het project) Dit is wat je noemt ‘out of the box’ denken.

Daarvoor is ‘loslaten’ dus van belang, of zoals Andre Gide het vertolkte:

“Man cannot discover new oceans unless he has the courage to lose sight of the shore.” 

Het is de enige manier.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecospychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Medelijden met mijn eten


23 september 2011

Dag 60: Medelijden met mijn eten

Ik schreef al eerder over hoe moeilijk het is om te zien hoe dieren die je bewondert, een ander dier opeten. Ditmaal had ik het moeilijk met een orka. Een prachtig dier, snel, wendbaar, maar ook massief. De prachtige zwart-witte tekening is ontwapenend. Maar als ze op de loer liggen bij een strand om een zeeleeuw te gaan verorberen, dan heb ik daar ineens grote moeite mee. Ik kan het niet aanzien, en helemaal als ze die arme zeeleeuwen ook nog in de lucht gooien en vervolgens weer opvangen om ermee in de diepte te verdwijnen. Meestal sluit ik mijn ogen of switch naar een andere zender, om later weer terug te keren.

Welke emoties komen er nu precies naar boven? Allereerst walging: het spelen met een ander dier, het opgooien ervan ziet er respectloos uit. Vervolgens is het woede: boosheid dat ze uitgerekend weerloze zeeleeuwen moeten eten, en dan ook nog de baby’s! En dan volgt teleurstelling: dat het allemaal zo hard is in de dierenwereld, waarom het niet anders kan.

Maar de volgende avond gooi ik weer eens een biefstuk in de pan, een biologische dat wel, beetje mosterd erbij heerlijk! Dan bedenk ik me: wat zeur ik nou over een orka die ook een biefstukje wil!?

Het is de aandoenlijkheid van die zeeleeuwen met hun grote bruine ogen, waar wij mensen, en vrouwen in het bijzonder, een zwak voor hebben. Het zijn grote ronde ogen, gelijk die van onze mensenbaby’s, die ervoor zorgen dat we automatisch in de verzorgstand komen en we ze moeten redden. Dit is ons instinct: grote ogen = onschuld = moet verzorgd worden.

Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat als ik die orka’s een hap haringen zie nemen, er weinig emotioneels met me gebeurt. Dan reageer ik net zo onverschillig als wanneer ik mijn biefstuk in de pan doe. O wee als ik naar die koe met die grote bruine ogen moet kijken en die zou moeten doden…… Dan zou ik acuut vegetariër zijn. Dus ik ben wel blij dat ik mijn eigen eten niet hoef te vangen (over disconnectie met de natuur gesproken!)

Maar dat betekent niet dat ik onverschillig ben over hun welzijn. Mogen alsjeblieft alle koeien, varkens en kippen de megastallen uit? Liever een stukje vlees op mijn bord dat een goed leven heeft gehad, dan een stresskip aan mijn vork. En de vegetarische slager is ook een goed idee.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Voor de maandelijkse terugnaarjenatuur wandeling 25/9/11 klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen