Tagarchief: energie

De kunst van het wegnemen van wantrouwen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


23 juli 2012

Dag 334: De kunst van het wegnemen van wantrouwen

Als relatietherapeute heb ik er dagelijks mee te maken: het wantrouwen tussen mensen. Vertrouwen dat eenmaal geschaad is, komt niet zomaar weer terug. Daar gaan soms jaren overheen. Veel mensen hebben geen idee hoe ze het vertrouwen van hun partner weer terug kunnen winnen.

Een mooi voorbeeld hoe dat er in de dierenwereld aan toe gaat, zag ik vanmorgen. Een half jaar geleden kwamen er nieuwe schapen op de dijk die langs mijn huis loopt. De eerste maanden had ik mijn hond braaf aan de lijn, vooral vanwege de springerige lammetjes. Die zijn heel interessant om te achtervolgen. Een tijdje geleden zijn de lammetjes echter weggehaald en staan er alleen nog volwassen ooien. De tijd om eens aan het vertrouwen te werken tussen hond en schaap.

De eerste weken dat ik mijn hond los liet lopen, sprak ik haar toe dat ze rustig moest lopen. Dat deed ze, maar de ooien renden met een boog om haar heen. De boog werd echter steeds kleiner. Ik sommeerde mijn hond keer op keer om bij me te blijven lopen in een rustige pas. Dat deed ze braaf.

Uiteindelijk heeft dit gelijkmatige gedrag geleid tot een eerste snuit-snuit ontmoeting vorige week. Het was maar kort, maar het was al heel wat dat een ooi moedig genoeg was om even te blijven staan. Vanmorgen bleek het echte vertrouwen: de ooien bleven staan terwijl mijn hond rustig op ze af liep. Ze werd bijna verwelkomd in de kudde en er werd druk over en weer gesnuffeld. Een schaap liet zich zelfs even door me aaien. Om respectvol te blijven liepen we al snel weer door en de schapen vervolgden ook hun weg.

Waarom ze ons nu vertrouwen? Omdat we iedere dag weer dezelfde routine hebben laten zien. We hebben ons rustig gedragen, met goede, vriendelijke energie. We stonden open voor ze en respecteerden ze. En dat is natuurlijk precies wat mensen onderling ook moeten doen. Als iemand je weer moet gaan vertrouwen dan moet je simpelweg langere tijd dezelfde open houding aan nemen en de juiste energie uitstralen. Ook als iemand je nog niet vertrouwt. Niet eenvoudig, maar wel te doen. Een hond en een kudde schapen hebben het vandaag maar weer eens bewezen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – is te verkrijgen bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

 
Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

In één klap van wisselvalligheid naar kalmte – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


19 juli 2012

Dag 330: In één klap van wisselvalligheid naar kalmte

Op een wisselvallige dag als vandaag kan ik maar weinig aantrekkelijke momenten ontdekken. En mijn humeur wordt ook steeds onaantrekkelijker. De fleece truien zijn niet lang in de kast gebleven, ik heb gewoon mijn herfstkleding alweer aan. Wat een feest. Maar ik zou deze weblog natuurlijk nooit schrijven als er toch niet een mooi natuurmomentje was vandaag.

Na flink in de weer te zijn geweest met de hogedrukreiniger van het vogelhospitaal, ben ik blij om even de rust op te zoeken bij de huismascotte, de Amerikaanse ruigpootbuizerd. Op dag 232 introduceerde ik deze prachtige vogel al. Toen vanwege het bijzondere feit dat ze, ondanks dat ze nooit in de vrije natuur is geweest, toch een ei had gelegd en het probeerde uit te broeden. Iedereen had met haar te doen. Ze heeft al nooit vliegen geleerd, dan mag ze ook nog niet eens losgelaten worden omdat ze een uitheemse soort is en is haar ei ook niet bevrucht! Aan haar merk je niets, zij leeft bij de dag in haar ruime privé kooi. Ze neemt bij veel mensen een apart plekje in, ook bij mij.

Het is mijn beurt om haar kooi te fatsoeneren en haar eten te geven. Als je de kooi instapt, komt ze al naar je toe. Snel doe je dan de deur dicht uit angst dat ze wegvliegt, maar dat gebeurt dus niet. Ze blijft rustig voor je zitten op de grond en wacht wat je haar gaat geven. Volledig geconditioneerd met haar omgeving.

Ik loop naar het fonteintje om een tuinslang aan te sluiten als het hard begint te regenen. Ze houdt niet van de regen, dat is duidelijk, want ze vlucht meteen onder het afdakje en neemt plaats op een grote zitstok. Terwijl ik aan het klungelen ben met de tuinslang, merk ik dat ze vlak naast me zit. Op nog geen 10 centimeter van mijn arm kijkt ze naar wat ik aan het doen ben. Al snel raakt ze verveeld en steekt ze haar veren een beetje op om te relaxen. En dan ineens word ik me ervan bewust: ik sta hier 10 centimeter verwijderd van een enorme roofvogel, die mijn gezelschap tolereert, en me zelfs opzoekt! Ze kan namelijk ook elders onder het afdakje gaan zitten, maar nee, haar plek is naast me.

Dan raakt het eeuwige dilemma je. Je weet diep in je hart dat deze luchtacrobaat vrij had moeten vliegen. Er is niets mooiers dan dat je haar zou zien laveren op windstromen. Maar tegelijkertijd is het vreselijk mooi om zo dichtbij haar te zijn!

Ik blijf bij haar staan en voel haar kalme energie. Eventjes zitten we er met zijn tweeën in. De regen en mijn slechte humeur bestaan niet meer.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

De kalme energie van de natuur nog dieper op je in laten werken? Klik hier voor de maandelijkse terugnaarjenatuur wandeling.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

De koe, de hond en de haas – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


14 juli 2012

Dag 325: De koe, de hond en de haas

Voordat ik er erg in had was mijn hond op volle snelheid achter een haas aan gegaan. Honderden meters verderop zag ik haar rennen en toen viel het me pas op: een jonge koe rende ook achter de haas aan. Uiteindelijk was de lang-orige viervoeter natuurlijk veel te snel en zag ik zowel mijn hond als de koe vaart minderen. Toen gebeurde er iets moois.

De koe keek naar mijn hond, mijn hond naar de koe en vervolgens keken ze in de richting waarin de haas verdwenen was. Vervolgens keken ze nog een keer naar elkaar en weer in de richting van de vertrokken haas. Wat speelde zich hier af?

Ik kan niet anders denken dan dat beiden de speelse jachtenergie in elkaar herkenden. Mensen zouden al lang een paar woorden met elkaar gewisseld hebben, maar ook deze twee totaal verschillende dieren communiceerden met elkaar. En dat kan alleen maar door de energie die ze uitgestraald hebben. Mensen vangen ook allerlei energieën op, maar we zijn ons er vaak niet bewust van.

Vele jaren geleden kwam ik terug van een reis naar British Columbia (Canada) en Alaska. Een maand lang vertoefde ik in de meest prachtige natuurgebieden en was ik het hectische leven in Nederland totaal ontwend. Eenmaal terugviel ik ook nog eens in een grote puinhoop op mijn werk. Ik was het zo zat dat ik ontslag nam, zonder uitzicht op een nieuwe baan. Vol zelfvertrouwen liep ik het gebouw uit en de één na de andere man floot naar me, maakte een opmerking of papte zelfs met mij aan. Laten we duidelijk zijn, dat was zeker geen dagelijkse kost voor mij. Dat moment van het zelfverzekerd zijn en honderd procent achter mijn beslissing staan deed iets met mijn energie. En die energie werd wel heel duidelijk door anderen opgevangen.

Als je eenmaal door hebt welke uitstraling je hebt op je omgeving, heb je goud in handen. Ik hoor van cliënten hoe moeilijk ze het vinden om een connectie met anderen te maken. Pas als het hen duidelijk wordt wat hun exacte uitstraling is, kunnen ze het ten gunste veranderen. Mensen die diep in hun hart denken: ‘ik ben niet goed genoeg of ‘ik moet het toch alleen doen’ of ‘ik ben een mislukking’, stralen dit ook uit. En zo roep je ook nog onheil over jezelf af: anderen reageren op die negatieve houding en trappen je nog verder de grond in, of nodigen je nergens voor uit en laten je links liggen. Allemaal reacties die je juist niet wilt. Ben je vanuit je hart dankbaar voor het leven, voor wat anderen doen dan reageren mensen op juist die uitstraling en versterk je de positieve energie.

Mijn hond en de koe hebben ongetwijfeld de teleurstelling over de haas in elkaar herkend. Dat het totaal verschillende dieren zijn, maakt dus niet uit. Ze werken met de zintuigen en dat is alles wat ze nodig hebben.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Gaan herkennen wat de energie is die je uitstraalt? Klik hier.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Meebewegen zonder jezelf te verliezen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


6 juli 2012

Dag 318: Meebewegen zonder jezelf te verliezen

Een prachtig schouwspel van wolken vandaag: op hoger niveau was de windsnelheid duidelijk anders dan dichter bij de Aarde. Dit resulteerde in wollige, langzaam bewegende, wolken op het laagste niveau en wilde, continu veranderende, vegen op het hoogste niveau. Meteen leg ik de link met het verschil in snelheid van mensen dat in een relatie voor problemen kan zorgen.

Niet alleen kan een mens een hoger energieniveau hebben dan een ander, de denk- en beslis snelheid kan ook drastisch verschillen. In het begin van de relatie lijken de snelheden parallel te zijn, maar in het verloop van vele jaren worden de verschillen duidelijk. Net zoals de wind de oorzaak is van het verschil in wolken, is er ook voor het uiteenlopen van levenssnelheden een oorzaak aan te wijzen.

Plotseling ontslag, een overlijden, verhoogde werkdruk of een ziekte kan een grote invloed uitoefenen op het menselijk gedrag. Al dan niet verwerkte emoties dringen zich op, overtuigingen worden sterker en een voorkeursstrategie ter overleving wordt aangenomen. Als men van nature een snelle denker en doener is, kan dit verhevigen na een ingrijpende gebeurtenis. Andersom geldt hetzelfde voor een langzamere denker en doener: deze kan nog voorzichtiger worden in doen en laten.

Als zoiets dus voorvalt tijdens een relatie kunnen de twee snelheden behoorlijk uiteen gaan lopen. En dan geldt er ook nog zoiets als: hoe sneller de één gaat, hoe meer de ander op de rem gaat trappen. Beiden graven zich dieper in de eigen denk- en gedragsstrategie en de synergie is ver te zoeken.

Op zich hoeft dit geen probleem te zijn als men weer terug kan schakelen naar het oude niveau, waarin het samenleven nog wel ging. De wind blijft tenslotte niet altijd waaien. Maar als de wind is gaan liggen en je blijft in een extreme stand staan, dan kan het nuttig zijn om hulp te zoeken. Weerstand bieden heeft in geen geval zin. Als je de druk opvoert bij een wolk valt hij uiteen in een vorm van neerslag, te vergelijken met een melt down in de relatie.

Meebewegen zonder jezelf te verliezen is de kunst. Een wolk is dat nou weer niet gegeven.

Wordt vervolgd.

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

Natuur verbruikt zo min mogelijk energie – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


6 mei 2012

Dag 262: Natuur verbruikt zo min mogelijk energie

Ik ben een fan van het gebruiken van natuurlijke manieren om menselijke objecten vorm te geven. Het laten groeien van verpakkingen, of het eetbaar maken ervan, zijn maar een paar voorbeelden van ideeën die mijn waardering oogsten omdat de ontwerpers het oude systeem durven loslaten. Zoals Janine Benyus van de Biomimicry organisatie zegt: “No more heat, beat and treat,” of wel niet langer verhitten, slaan en bewerken. De natuur heeft al allerlei manieren gevonden om vormen te maken, kleur te geven en dat allemaal zonder te verhitten, te slaan, of te bewerken. De natuur doet het in groeiprocessen.

Vandaag werd ik aan natuurlijke processen herinnerd omdat ik een bos lelies moest weggooien die was uitgebloeid. Bijna twee weken hebben ze op de eettafel gepronkt. Maar dan komt het onvermijdelijke moment dat de blaadjes vallen, inclusief de meeldraden. En in die laatstgenoemden zit het venijn.

Een ieder die met lelies te maken heeft gehad weet dat deze meeldraden als geen ander kleur achterlaten op je tafel, tafelkleed, of stoelen. Ik wist dat gelukkig, maar moest toch met de handen de meeldraden uit de richels op mijn tafel vissen, met als gevolg: gele vingers.

Je kunt flink boenen, maar het gaat er niet snel af. Uiteindelijk slijt het na een paar dagen, maar nu lijkt het alsof er een oude henna beschildering op mijn handen heeft gezeten. Die meeldraden zijn een samenwerking van atomen die het wel met elkaar zagen zitten. Zonder enig verhitten of toevoegen van chemicaliën zijn ze in staat die kleur te maken. Dat is knap.

Mosselen die zelf lijm maken om aan een steen te blijven plakken, is ook knap. Oesters die parels maken, ook knap. Schelpdieren die hun schelp maken, ook een leuk staaltje vakwerk. En dat allemaal met gebruik van zo min mogelijk energie. Dat is nog het meest knappe.

Ik ben blij dat er steeds meer ontwerpers komen die inzien dat het niet altijd met een hoop energie gepaard hoeft te gaan. En als dat toch moet, dan maar met alternatieve energie zoals wind, zon of water.

De mens leert het wel, helaas een beetje traag.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

Zinloos oordelen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


1 april 2012

Dag 228: Zinloos oordelen

Over smaak valt niet te twisten. Een heel oud gezegde, vaak gehoord, maar nog vaker onbegrepen. Mensen twisten namelijk continu over smaak. Of het nu over een bankstel, muziek, een politieke partij of de opvoeding van kinderen is, er valt altijd iets te zeggen over de smaak en het bijbehorend gedrag van een ander. Op één of andere wijze leren we ergens dat we een oordeel over het gedrag van een ander MOETEN vellen. Waarom?

We doen niet anders dan beslissingen nemen gebaseerd op oordelen. Toen we allemaal nog een aap waren en we moesten beoordelen of iemand vriend of vijand was, leek dat een logische eigenschap. Je leven zou namelijk in gevaar kunnen zijn. Maar is dat nu nog steeds zo?

We oordelen wat af op een dag. Die doet zijn werk niet goed, die ziet er belachelijk uit, die is een patser of een zwever en die voedt haar kinderen niet goed op. Overal kunnen we een mening over hebben. Sterker nog, we kunnen er helemaal in opgaan zodat het onze dagbesteding wordt: de hele dag praten over het leven en gedrag van anderen.

We doen dit zo graag omdat als een ander het slechter heeft dan wij, wij ons al snel beter voelen. Of we vervelen ons en gaan het eens hebben over een ander (we kijken niet voor niets naar soaps, reality shows en het tv programma Boulevard). Als we een oordeel kunnen vellen over een ander, hoeven we even niet aan ons imperfecte zelf te denken en voelen we ons stiekem een stukje beter dan degene over wie een oordeel wordt geveld.

Oordelen heeft dus een functie: de aandacht van jezelf weg halen met de mogelijkheid je ook nog beter te voelen.

Helaas voel je je op de lange duur niet beter. We voelen ons beter als we ons leven zelf vormgeven, nagaan waar we zelf toe aangetrokken worden en onze eigen visie volgen. Als we het oordelen los laten, voelen we ons bevrijd. We focussen op wat goed voor ons is in plaats van onze aandacht uit te laten gaan naar andere levens waar we niets mee van doen hebben.

Het is veel aantrekkelijker om onze eigen zintuigen te volgen, dan te focussen op die van een ander. De eigen ervaring gaat boven alles. Het energie steken in je eigen leven door te werken aan de onderdelen die daar niet goed aan zijn, geeft meer voldoening dan oordelen over het leven van een ander.

Er zou zoveel minder haat en nijd zijn als men het oordelen achterwege zou laten. Zoals ik al zei, in de natuur wordt er alleen geoordeeld als men in levensgevaar verkeert. Maar zeg nou zelf, wanneer doen wij westerlingen dat nou?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren oordelen los te laten? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

Weg met die automatische piloot, daar gaan de zintuigen van dood – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


20 maart 2012

Dag 217: Weg met die automatische piloot, daar gaan de zintuigen van dood!

Een torenvalk hangt boven de weilanden en past met kleine bewegingen zijn positie aan. Af en toe zijn de vleugels doodstil en lijkt hij even te bevriezen in de lucht. Nog een kleine positie aanpassing en dan, zijn zintuigen volgend, suist hij naar beneden op zijn doel af. Na even op de grond gezeten te hebben, vliegt hij weer op, helaas zonder prooi.

Dit alles sla ik met mijn verrekijker gade en ik word gegrepen door zijn gedrevenheid. Dezelfde gedrevenheid die ik later in mijn hond bespeur als ze een lekker luchtje in het riet heeft geroken. Dan weer staat ze stil, met 1 poot omhoog, dan weer sluipt ze op iets af en rent ze verder haar neus achterna. Ik bewonder die gedrevenheid om achter iets aan te gaan wat kennelijk zinnenprikkelend is. Voor de valk is dat honger, voor mijn hond is het iets wat je kunt bejagen.

Ik probeer een vergelijking te maken met mezelf, wanneer ik doe ik zelf iets dergelijks? Gek genoeg denk ik als eerste aan een bezoek aan een chocolaterie. Mijn zintuigen werken dan op volle sterkte, niet omdat ik honger heb, maar omdat het lekker ruikt, er mooi uitziet en het een verrassing is wat er in zit. De onvermijdelijke vergelijking met Forrest Gump’s uitspraak ‘Life is like a box of chocolates, you never know what ya gonna get’ dringt zich op.

Maar wat voor de 1 spannend is om niet te weten, is voor de ander regelrechte misère. De gedrevenheid van het zoeken naar iets wat aantrekkelijk voor je is, maar nog onbekend, is niet voor iedereen weggelegd. Velen van ons weten liever precies wat er op ons af gaat komen. Zekerheid en grip op het leven geven comfort en dat kan heel fijn aanvoelen…maar ook gaan vervelen.

Meestal wordt verveling doorbroken, en voel je dat je echt leeft, als je iets doet waar je geen grip op hebt, zoals in een achtbaan bijvoorbeeld. Van een dergelijk ritje gaan de zintuigen wel open. Zoals mijn hond verrast is door een onbekend maar interessant luchtje, zo kan het leven een stuk interessanter worden als je dingen gaat ondernemen die je nog nooit eerder gezien, gedaan, bezocht of gegeten hebt.

Het leren aantrekkelijk vinden van het onbekende is een belangrijke schakel om het leven weer te gaan voelen. Doe eens gek, laat die automatismen eens los en ga je zintuigen achterna!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Kalm en assertief werkt niet altijd – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecospychologie


14 februari 2012

Dag 182: Kalm en assertief werkt niet altijd

Niet alleen de watervogels hebben het zwaar gehad de afgelopen weken. De kleintjes ook. In het vogelasiel zit de ziekenboeg behoorlijk vol, maar ook in de couveusekamer is het voller dan andere weken. Gelukkig mogen de meerkoeten alweer naar buiten en mag een vinkje ook weer gaan genieten van meer ruimte.

Het is grappig om te zien hoe verschillend vogels reageren als je langs de kooien loopt. Sommigen raken regelrecht in paniek, sommigen zitten helemaal stil in een hoekje en kijken je het liefst niet aan (struisvogelpolitiek), en anderen zijn nieuwsgierig. De drie merels die al aan de beterende hand zijn maar nog niet naar buiten mogen, zijn van die Aagjes.

Als je langs hun kooi loopt, schrikken ze niet maar kijken ze wat je aan het doen bent. Vooral het vrouwtje dat dichtbij de spoelbak zit, kijkt me de hele tijd na en hipt dichterbij om te zien wat ik naast haar aan het doen ben.

Het heeft natuurlijk helemaal geen zin om tegen haar te praten, maar automatisch doe je dat. Je stelt haar gerust of vraagt wat ze er allemaal van vindt, of ze niet een beetje moet eten en of het wel weer een beetje met haar gaat. Menselijke communicatie, omdat we niet anders kunnen?

Het kan wel zeker anders. Al vaker heb ik geschreven over het gebruik van de zintuigen in plaats van het rationele brein. Cesar Millan de hondenfluisteraar, doet daar goed werk mee. Maar hoe werkt dat nu met een zieke merel?

Als de tijd gekomen is om de merel over te zetten naar een schone kooi, kijk ik haar even rustig aan en probeer een rustige uitstraling te hebben opdat ze niet in paniek gaat raken. Langzaam breng ik mijn hand in de kooi, maar meteen is het gedaan met de rust en fladdert ze paniekerig alle kanten op. Het duurt even voordat ik haar te pakken heb.

Niks rustige uitstraling, voor haar blijft het een aanvaller die op haar af komt en waar ze aan wil ontkomen. Logisch, zo werkt dat voor ze.

Eenmaal in de schone kooi, komt ze weer naar voren en bestudeert ze alle andere handelingen die ik verricht. Geen spoor van de paniek van een minuut daarvoor. Het voelt alsof ze wel vertrouwen in me heeft zolang ik maar in de ruimte bezig ben. Ik hoop maar dat ze begrepen heeft dat ik het niet zo bedoelde, maar zover gaat een dier natuurlijk niet. Die leeft altijd in het Nu en weet niets van spijt…

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Coaching met de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Jezelf resetten in de natuur – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


31 januari 2012

Dag 168: Jezelf resetten in de natuur

Soms is er een zanger of zangeres, of misschien een muziekstuk dat je zo in vervoering brengt dat je er kippenvel van krijgt. De tonen raken je en geven een goed gevoel. Welk zintuig dan het meest geactiveerd wordt, is niet altijd duidelijk. Het lijken in eerste instantie je oren te zijn, maar vanwaar dan het kippenvel? Heeft je huid er ook iets mee te maken? Zijn er nog meer zintuigen in het spel die je dit fijne gevoel bezorgen? Feitelijk gaat het hier om mee resoneren met een trilling. De geluidsgolven raken niet alleen het trommelvlies, maar meerdere delen in het lichaam. Als je in staat bent je persoonlijke trilling (of golflengte) te vinden die expliciet bij jou hoort, dan heb je goud in handen.

Het voelt goed om een trilling te ervaren die op dat moment bij je past. Wellicht draai je het ene moment een heavy metal nummer, en een uur later een soft jazz nummer omdat je stemming veranderd is. Maar wat is nu je vertrekpunt, of wel je basis trilling waar je altijd naar terug kunt?

Het zit hem niet alleen in het luisteren naar muziek. Het hele universum bestaat uit trillingen, ook de meest statisch lijkende rots brengt een trilling voort. Alles is ‘geladen’, zou je kunnen zeggen. Wij zijn in staat om die lading te voelen, zowel positief als negatief.

Als je voor jezelf nagaat op welke natuurlijke plek je je het meeste thuis voelt, heeft dat wel degelijk te maken met de trillingen die het gebied uitstraalt. Een bos kan een heel ander effect op je hebben dan een uitgestrekte zandvlakte. Het is veel meer dan alleen het audiovisuele van een natuurlijk plek dat iets met je doet. Met je hele lichaam vang je informatie op waardoor je gestel zich kan synchroniseren met de voor jou perfecte trilling. Bevind je je in een omgeving die gelijk met je loopt, dan voel je jezelf ontspannen, geborgen en veilig.

Weet je op welke plek het voor jou heel goed toeven is, dan kan het verstandig zijn om eens te kijken waar dat niet zo is. Ben je op je best in een gebied met veel uitzicht en werk je de hele week in een kamer zonder ramen, dan voel je wel aan waar de schoen wringt. Essentieel voor je welbevinden is na te gaan met welke omgeving je het beste resoneert.

Je kunt alleen gelukkig worden als je de mensen om je heen hebt die met je mee kunnen voelen (resoneren), je werk doet in een omgeving dat hoort bij jouw persoonlijke frequentie en dan ook nog in het tempo dat bij je past. Als dat nog niet allemaal lukt dan is het in ieder geval goed om regelmatig jezelf te resetten door enige tijd in het natuurlijke gebied van je voorkeur. Je zult verbaasd staan over het resultaat.

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

 

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Wind!!


7 december 2011

Dag 135: Wind!

Als ik uit het raam kijk zie ik de wind aan de berken rukken. Hun takken bewegen heftig heen en weer, geheel overgeleverd aan de enorme luchtverplaatsingen. Hier in de polder komt de wind meestal uit het zuidwesten en dat is duidelijk te zien aan de bomen die naar het noordoosten overhellen. Net als het element water kun je gemengde gevoelens hebben bij wind. Je kunt het haten omdat het je dwarszit in je dagelijkse gang van zaken, of je houdt er van omdat je wilt zeilen, kite surfen of vliegeren.

Wind heeft veel teweeggebracht in de wereld. Op een negatieve manier wegens dood en verderf zaaiende stormen, tornado’s en windhozen. Positief bezien kan de wind, net als water, prachtige rotssculpturen kan maken, plantenzaden verplaatsen naar nieuwe vruchtbare gebieden en niet te vergeten zeilboten vervoeren naar de andere kant van de wereld. Als er geen wind was, waren de Noormannen dan ooit naar Groenland of Amerika gevaren?

De Noord-Amerikaanse indianen hechten van oudsher aan wind en geven er een speciale betekenis aan. Zij zien wind als een leven God die spreekt tegen iedereen die het horen wil. Sjamanen en medicijnmannen kunnen de kosmische goddelijke boodschappen interpreteren.

Verschijnt de wind in je dromen dan kan dit verschillende betekenissen hebben. Het kan de turbulentie van het bewuste of onbewuste aangeven, maar ook de energie weerspiegelen die je naar een hoger bewustzijn kan tillen.

De laatste jaren heb meer last van de wind. En dat ligt voornamelijk aan het feit dat er een grote eik achter in de tuin staat en ik altijd bang ben dat hij een keer omvalt. En dan op het huis. Als ik slaap. Ik realiseer me dat toen ik nog in een flat woonde veel minder angstig was voor dit soort hevige winden. Ik woonde op de 2e etage, er waren geen grote bomen in de buurt, en ook geen andere loshangende zaken die door je raam heen zouden kunnen komen.

Nu ik op een plek woon die behoorlijk open is, heb ik veel meer rekening te houden met de elementen. Daar moet je wel even aan wennen.

Het is een feit dat we net als met water, vuur en aarde zijn verbonden met de wind. Het is verweven met al het leven op aarde. Bomen leren ermee omgaan door zichzelf te verstevigen, vogels laten zich er graag gratis op meedragen en met onze windturbines vangen we de energie. Helaas lukt het mij niet om goed in te spelen op de wind. De enige boodschap die bij mij luid en duidelijk doorkomt is: ‘De eik kan omwaaien!’ Maar dat is waarschijnlijk mijn eigen angstige boodschap en niet die van de wind.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Wat groen kan doen voor de geest


17 november 2011

Dag 115: Wat groen kan doen voor de geest

Het is een donkere grijze dag vandaag, en het lijkt of mijn gestel zich daar helemaal aan aanpast: ik ben niet vooruit te branden. In mijn mailbox verschijnen weer reclame mailtjes met ‘Winterdepressie? 10 tips om het te voorkomen.’ Ik had er nog niet aan gedacht, na amper een week kou. Toch bekijk ik het mailtje even om naar de tips te kijken, en gelukkig! De eerste tip meldt dat het goed is om zoveel mogelijk naar buiten te gaan!

Gisteren zag ik ergens een bericht dat veel ouderen veel te weinig licht krijgen waardoor hun gemoed, maar ook hun gestel, achteruit gaat. Met koud weer komen zij natuurlijk veel te weinig buiten. Enerzijds omdat ze zelf de kou niet prettig vinden, anderzijds omdat niemand ze mee naar buiten neemt. Als ik zo eens kijk naar de ouderencentra hier in de buurt dan zijn er een aantal op dusdanige manier gebouwd dat het ook helemaal niet uitnodigt om naar buiten te gaan. Of er is helemaal geen groen maar alleen een grote parkeerplaats, of ze liggen langs een drukke weg, of er is wel groen maar er zijn geen paden waar ze zich goed overheen kunnen bewegen. Dergelijke gebouwen zijn er wel neergezet, maar er is geen rekening gehouden met natuurlijke recreatie ruimte.

Natuurlijke elementen hebben vaak terrein verloren. En nu zitten we met de gebakken peren. We moeten naar buiten om onze winterdepressie tegen te gaan, we moeten opa en oma mee nemen uit het bejaardentehuis want dat is goed voor ze en de kinderen moeten in een natuurlijke omgeving spelen. Hoe doe je dat als het dichtbij niet voorhanden is? Inderdaad, met de auto er op uit en vervolgens in de file komen omdat meer mensen dat bedacht hebben. Daar word je alleen nog maar depressiever van.

Ik heb het geluk te zijn opgegroeid in een dorpje met veel natuur erom heen. Grote veenplassen met veendijken ertussen waar je in zomer en winter kan wandelen en schaatsen als er ijs ligt, en zwemmen in de zomer. Ik hoefde maar 5 minuten te lopen om in een prachtig natuurgebied te zijn. De meeste kinderen van mijn leeftijd waren buiten te vinden. Ik ben heel blij dat ik zo heb mogen opgroeien (en nog blijer dat ik me weer in een zelfde situatie bevind na 20 jaar in de stad te hebben gewoond).

Het verschil van wat groen kan doen met de geest werd me duidelijk toen ik het verschil voelde in werken op de zesde verdieping in Amsterdam met uitzicht op Havens West met veel schepen en kranen, maar ook op veel water en ruimte, en het verschil met werken op de derde etage van een gebouw met alleen uitzicht op andere gebouwen en verkeer. Bovendien kon je er de lucht niet eens zien vanaf de werkplek. Het is denk ik niet moeilijk te raden waar ik me beter voelde. Er gaat niets boven echt buiten in de natuur zijn, maar het uitzicht op natuurlijke elementen doet ook al veel.

Kortom: zoveel mogelijk naar buiten om de winterdepressie tegen te gaan en neem opa en oma en de kinderen ook gelijk maar mee! Iedereen blij.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 
Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Kleur maakt je dag


11 november 2011

Dag 109: Kleur maakt je dag

Vandaag ben ik gebiologeerd door kleuren. Misschien komt het omdat de dag zo in en in grijs van start ging, dat mijn zintuig voor kleur ineens harder aan staat. Onze mensenogen zijn zo gewend aan kleur, dat we het ons bijna niet voor kunnen stellen hoe het zou zijn als we alles in zwart-wit zouden zien. Ik kan me een verhaal herinneren van neuroloog Oliver Sacks, die een cliënt had die na een ongeluk geen kleur meer kon zien. De man kreeg ineens een voorkeur voor het leven in de nacht, omdat alles dan per definitie bijna zwart-wit is. Het lijkt me afschuwelijk.

Ik sta te weinig stil hoe kleur mijn gemoed beïnvloedt en dat terwijl er zoveel informatie uit te halen valt. Vanavond loop ik de zonsondergang tegemoet, en word ik het meest aangetrokken tot die oranje bal die net boven de horizon hangt. Expres blijf ik wat langer kijken om te zien wat er met de lucht gebeurt, hoe die van kleur verschiet en om te voelen wat die kleurverandering met mij doet. Fantastisch om te zien dat er kleuren ontstaan vlak na zonsondergang, waar ik niet eens een naam voor kan verzinnen. Ik zie de zachte pasteltinten van geel, naar roze, naar lichtblauw, naar grijs verschieten en voel de rust over me heen komen. De langzaam verdwijnende kleuren markeren het te ruste gaan van de dag en zo voelt het ook letterlijk.  Natuurlijke kleuren, en het veranderen ervan op een dag, hebben meer invloed op ons dan we denken.

Op mijn bureau staat een foto van een prachtig ultragroen meer ergens in Canada, genomen op een zonnige dag, met her en der een wolk. Als ik naar de foto kijk, voel ik de energie al stromen en krijg ik zin om iets te gaan doen. Dat komt puur door die intens groene kleur en het contrast met de wolken tegen de blauwe lucht. Het zijn felle kleuren.

Ik moet meteen denken aan een bedrijf waar ik ooit werkte, waar de inrichting gruwelijk monotoon was. Achteraf vind ik het niet zo gek dat het bedrijf vaak in zwaar weer verkeerde, en dat ze mensen maar moesten blijven motiveren. Een beetje kleur had letterlijk meer energie op kunnen brengen.

Philips kwam met de van kleur veranderende lichtbollen die een tijd geleden heel populair waren, ook de grote tv schermen met meekleurend licht op de muur waren in, alles om ons in een bepaalde stemming te brengen. (Kleurentherapie is daar ook een mooi voorbeeld van).

Toch ziet niet iedereen dezelfde kleur en bovendien heeft iedereen een voorkeur voor iets anders. Des te meer keek ik op van het bericht op de Vroege Vogels pagina, waaruit blijkt dat Marcel Wernand gepromoveerd is op onderzoek naar de kleur van de zee. Het zou gaan om verandering van kleur door de klimaatverandering. Bij dit onderzoek wordt onder andere nog steeds gemeten met het blote oog, van zeelieden in dit geval. En dat verbaast me, want we zien dus niet allemaal dezelfde kleur en het hangt ook nog af van de stemming waarin we zijn of we tot een bepaalde kleur worden aangetrokken. Mijn nieuwsgierigheid is in ieder geval gewekt!

Eerder vandaag was ik in een badkamer showroom en het viel me op dat het meeste sanitair nog altijd wit is. Een wit toilet, een wit bad, over het algemeen witte wastafels (in de mode zijn nu de natuurstenen wastafels, grijs), weinig kleur dus. Uit hygiënisch oogpunt kan ik het me voorstellen, je ziet de meeste smetjes, maar we zijn toch dol op kleuren? En als de kleur waarin we de dag beginnen een grote invloed op ons heeft, hoe beginnen wij die dag dan met zwart-wit of grijs-wit? Is dat dan niet het omgekeerde van wat je ’s ochtends nodig hebt om op te starten?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Ooit gedacht dat je deze zintuigen ook hebt?


25 oktober 2011

Dag 92: Ooit gedacht dat je deze zintuigen ook hebt?

Gisteren volgde ik mijn zintuigen om een paar uur lekker buiten te vertoeven. Vandaag is dat minder met die koude wind. Ik voel me dan ook meteen anders vandaag. Meer bedrukt en in mezelf gekeerd. Dat is niet alleen omdat ik gisteren veel meer verbindingen heb gelegd dan vandaag. Het is ook de hoeveelheid zintuigen die ik gisteren heb kunnen gebruiken die me energie gaven.

We hebben meer dan 5 zintuigen, en zelfs meer dan 6. De toegepaste ecopsychologie, zoals ontwikkeld door Dr. Michael J Cohen, gaat uit van maar liefst 53 zintuigen! Aan de hand van de blog van dag 91 zal er ik een aantal van noemen:

Het enorme geraas van honderden opstijgende ganzen activeerde naast mijn hoorzintuig, ook mijn zintuig voor ruimte, mijn zintuig voorbeweging;  ik kon me inleven door ons ingebouwde zintuig van ‘overleven door op te gaan in een groter geheel’. In dit geval de groep ganzen. Dat zijn al vier zintuigen die geactiveerd worden door me alleen bewust te zijn van wat er om me heen gebeurt. Ik was even helemaal in het ganzenmoment. 

Tijdens de wandeling kijk ik steeds naar de veranderende kleuren van de lucht omdat de zon aan het opkomen is. Mijn zintuigen voor kleur en licht worden hier gefêteerd.

De twee reeën die voor me langs schieten raken niet alleen mijn eerdergenoemde zintuig voor beweging, maar ook dat van esthetiek, doordat ze prachtig synchroon door het hoge gras springen.

Het zintuig om voedsel te verzamelen speelt op als ik de buizerd uit de boom zie vliegen om achter een muis aan te jagen.

Het eetlust zintuig (honger, dorst en zuurstof) wordt meerdere malen gebruikt, wanneer ik mijn lekkere cappuccino nuttig, een stukje chocola of een Fairtrade banaan eet. Daarnaast zag ik de koeien, de schapen en het paard al grazen tijdens mijn wandeling, dus dat is wel prominent aanwezig op zo’n dag. En daar komt nog bij dat ik het heel plezierig vind om adem te halen, ik ben blij dat mijn zintuig goed werkt!

De zintuigen die met de aardbeving in Turkije aan gaan, zijn die van de angst en verwonding. Ook al onderga je het niet zelf, door het ingebouwde zintuig is het makkelijk meeleven met de mensen die dit wel is overkomen. Daarbij komt ook nog eens dat het iedereen kan overkomen en bij die gedachte staat het zintuig scherp.

Misschien denk je ‘wat een waanzin, dit zijn helemaal geen zintuigen’, maar dan nodig ik je uit om eens dieper bij jezelf te graven en na te gaan wat je eigenlijk allemaal voelt in je lichaam, waar de ratio helemaal niet aan te pas komt. Hou maar eens je adem in. Voel je dan niet de aantrekkingskracht van de zuurstof? Zorgt je zintuig er dan niet voor dat je weer aanhaakt?

Ik heb gisteren van minimaal 9 zintuigen gebruik gemaakt, en dan zijn er nog een aantal waar ik me niet bewust van ben geweest (bijvoorbeeld het zintuig voor zwaartekracht (als ik daar geen zintuig voor zou hebben, hoe blijf ik dan staan?) of het zintuig voor temperatuur, spelen, ontlasten, etc.)

Ze geven ons allemaal een boodschap, dat we iets moeten doen (adem halen, eten, drinken etc.) of dat we ergens van weg moeten blijven (pijn, angst). Zoals ik al eerder betoogde: we luisteren slecht naar onze zintuigen, en dat terwijl zij ‘pure en onvervuilde’ informatie afgeven. Pas als het hoofd er tussendoor komt gaat het mis en kunnen we allerlei betekenissen aan bepaalde gevoelens hangen. En daar gaat het nou juist om: niet labellen, niet oordelen, geen verhalen erover maken of aannames doen, alleen maar voelen wat je nodig hebt en wat goed voor je is. Dat is de basis van toegepaste ecopsychologie: leren vertrouwen op onze zintuigen die weten wat goed voor ons is.

Als je er eenmaal aan begonnen bent om het denken wat vaker los te laten en het voelen te gaan respecteren, dan is er geen weg meer terug. Dan pas ga je jezelf echt vertrouwen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Voor de maandelijkse terug naar je natuur wandeling klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: De waarheid verteld worden door een paard


19 september 2011

Dag 56: De waarheid verteld krijgen door een paard

In een eerdere blog heb ik al eens de verbinding tussen mens en dier aangehaald, die zo mooi weergegeven wordt in de serie The Dog Whisperer. Ik haal er heel veel informatie uit over menselijk gedrag dat zich weerspiegeld ziet door het antwoord in gedrag dat de hond geeft. Cesar Millan zegt dan ook altijd dat hij niet de hond coacht, maar de mens. De hond kan niet anders dan zichzelf zijn en reageren vanuit een eenvoudig maar effectief zintuiglijk gedragsrepertoire. Als er in het gedrag van de hond iets niet klopt, dan is het duidelijk dat er iets in de sociale omgeving niet klopt.

Dan krijg je zenuwachtige hondjes doordat de baasjes zenuwachtig en druk zijn. Of je ziet eigengereide honden die hun eigen gang gaan omdat ze geen leiding van hun baasje ontvangen en ga zo maar door. Het gedrag van de hond is een afspiegeling van hoe het er in de roedel aan toe gaat.

Onlangs heb ik mogen ervaren hoe het is om gespiegeld te worden door een paard. Samen met een aantal bevriende counselors heb ik tijdens een volle workshopdag bij ‘Being with Horses’ mogen leren over mijn eigen gedragspatronen, maar ook over die van ons als groep.

Het gedrag dat een paard laat zien als antwoord op onze toenaderingen laat niets aan duidelijkheid te wensen over. Het dier reageert zintuiglijk op wat wij in ons hele gedrag, stem, lichaamshouding en energie, met ons meenemen, maar waar we vaak helemaal geen erg in hebben. Geconditioneerd door een leven binnenshuis, gebruiken we als mens onze zintuigen amper. Een paard kan niet anders dan deze gebruiken, en kan daardoor energieën opvangen die wij uitstralen.

Wil je te graag contact met het paard? Dan gaat hij je alleen maar uit de weg.

Ben je onduidelijk over wat je wilt met het paard? Dan zal hij stil gaan staan en wachten op meer duidelijkheid.

Ben je met je gedachten ergens anders? Dan zal het dier ook van je weglopen, want er is geen verbinding meer.

Denk je dat het paard toch niet met je mee zal lopen? Dan zal hij dat ook niet doen, omdat je het ongeloof in jezelf al uitstraalt.

Het wordt je als mens duidelijk hoe veel wij in ons hoofd zitten, met allerlei verhalen, overtuigingen, aannames, interpretaties en geschiedenis. Pas als je echt contact maakt met het paard en het gaat uit eigen beweging met je mee, dan pas ga je voelen wat het is om een verbinding te hebben. Ik heb die momenten ervaren als totale eenheid met het paard, maar vooral: samen één zijn in het moment.

Alle dieren leven in het Nu, maar wij zijn dat gevoel kwijtgeraakt. Als het je lukt om dit eenmaal in je leven te voelen, om echt ín het moment te zijn, dan mag je jezelf een gelukkig mens prijzen. Dan ervaar je onvoorwaardelijkheid, verbinding en zo je wilt: liefde.

Van een afstand zag ik hoe mijn collega´s ´in het moment´ geraakten en hoe hun lichaamshouding veranderde van verkrampt naar los en vrij. Zelf merkte ik dat alle gedachten en overtuigingen stopten op dat moment en een intens gevoel van vrijheid overviel me.

Daar heb je dus een paard voor nodig. Of een hond. Of een landschap. Of het nu een bos, een meer, een berg of de zee is: de natuur biedt de mogelijkheid en de wijsheid, om in het moment te leren zijn. De natuur leert ons dat het niet ons denken is dat gelukkig maakt, maar ons voelen.

Dank je wel Queen, Jikkie en alle andere paarden groot en klein voor al jullie wijze lessen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Wil je ruimte geven aan je instincten?  Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is verkrijgbaar bij bol.com alhier.

cover Zelfvertrouwen!

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: De tijd regeert ons, of regeren wij de tijd?


18 september 2011

Dag 55: De tijd regeert ons, of regeren wij de tijd?

Als je lekker buiten in de natuur loopt en geniet van alles om je heen terwijl het zonnetje schijnt, wil je dat meestal zo lang mogelijk laten duren. Ik betrap mezelf er echter regelmatig op dat ik naar mijn horloge kijk om te zien of ik daar nog wel genoeg tijd voor heb. Fout!  Niet als je met iemand een afspraak hebt natuurlijk, dat zou respectloos kunnen zijn, maar als je niet echt iets hoeft, waarom moet je dan haasten?

Welke overtuigingen cirkelen door mijn hoofd dat ik dit of dat per se moet doen? Omdat het eten om precies 1800 uur op tafel moet staan? Of omdat de was opgehangen moet worden? Is dat dan zo verschrikkelijk veel belangrijker dan het genieten van het mooie weer?

Ik ken iemand die geen wekker heeft en opstaat zoals haar bioritme dat aangeeft. Ze probeert alles organisch aan te voelen. En ja, ze komt wel te laat op afspraken, of mist een trein, maar de truc is dat ze daar niet onder gebukt gaat. Ze neemt het zoals het komt. Ze is in het NU (leestip: The power of Now door Eckart Tolle).

Door gebruik te maken van je zintuigen, voel je aan het sombere en regenachtige herfstweer dat de natuur een tandje langzamer gaat lopen. Het gras groeit al iets minder hard, de bomen laten al wat bladeren vallen; er wordt teruggeschakeld. Vogels fluiten wat minder, er zijn al wat zwaluwen weggetrokken, de eendenkinderen zijn al groot en gaan hun eigen weg, de bloemen in de tuin zijn bijna allemaal uitgebloeid. Het grappige is dat juist de mens nu een tijd van luieren op vakantie achter de rug heeft in een natuurlijk bloeiende energieke periode, en juist nú weer vol aan de bak moet. Het is een tegengestelde beweging. Wij schakelen een tandje op terwijl de natuur terugschakelt.

Doordat we ons maar heel moeilijk overgeven aan het tragere ritme van de natuur kan er stress ontstaan of zelfs een depressie. We jakkeren door omdat we met zijn allen (de maatschappij) vinden dat dit moet.  Het volgen van deze consequentie van de ‘industriële revolutie’ lijkt logisch. Alles schijnt door te moeten draaien zoals altijd: en maar doorbikkelen de hele herfst en winter door. En dan in januari helemaal stuk zitten en op je tandvlees de krokusvakantie halen.

Allerlei chronische ziekten vinden hierin hun oorsprong, doordat we maar doorgaan en niet stilstaan en luisteren naar wat er daadwerkelijk van ons verlangd wordt door ons lichaam. We schakelen die zintuigen, onze natuurlijke intelligentie, uit en leven naar de ingegeven ideeën die rondwaren door ons brein. Ons brein vertelt ons steeds weer dat we moeten dóórgaan, ondanks dat de zintuigen iets anders aangeven.

Terugschakelen begint dus bij het opnieuw leren voelen, want dat zijn we bijna verleerd. Denken kunnen we goed, maar hoe gaat voelen ook al weer?

Naar je horloge kijken en denken dat je een zelf opgelegd patroon moet volgen is iets wat is bedacht, en dus niet ‘natuurlijk’. Het heeft niets met voelen te maken, maar alles met ratio en opgelegde systemen.

Terugschakelen is niet zo moeilijk: doe voor de grap je horloge eens af en volg je eigen natuurlijk ritme van de dag. Voel dan eens wat het met je doet. Als je niet weet hoe snel je weer naar een klok moet gaan kijken om te zien hoe laat het is, dan weet je dat je geregeerd wordt door de tijd. Als je die aandrang kunt weerstaan en dichtbij jezelf blijft, dan regeer jij de tijd.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Hoe sta jij iedere ochtend op?


14 september 2011

Dag 51: Hoe sta jij iedere ochtend op?

Vandaag een klein zelftestje om eens na te gaan hoe ver je al dan niet van de natuur bent komen te staan (en daarmee: hoe ver je van je eigen natuur af bent)

Lees de onderstaande teksten door, en probeer bij jezelf na te gaan, na iedere tekst, wat het met je doet.

Focus 1:

Je wordt wakker van de dichtslaande voordeur van de buren. Ze praten luid op de trap. Hun gehaaste voetstappen denderen de houten trap af. De benedendeur valt met een harde knal in het slot.

Je zet de wekker voor de derde keer uit en draait je om. Buiten start een buurman zijn Harley Davidson motorfiets en laat deze geruime tijd stationair draaien. Daar doorheen hoor je de gillende V-snaar van de auto van de overbuurvrouw. Die hoor je al weken.

Je springt uit bed en neemt een douche. Als je je af staat te drogen hoor je de rolluiken van de winkels omhoog schieten. Het vrachtverkeer heeft zich hoorbaar vermenigvuldigd, net als de bellende trams.

Je trekt een kant-en-klare ontbijtgranen shake uit de koelkast en terwijl je deze leegdrinkt kijk je uit het raam en zie je de half dode boom in de straat met daartegenaan gesmeten een kapotte fiets. Een auto rijdt veel te hard en moet boven op zijn remmen voor een plotseling overstekende hond. Het baasje krijgt het aan de stok met de automobilist en ze schreeuwen naar elkaar.  Je grijpt je jas, rent naar beneden, haalt de sloten van je fiets en gaat op weg naar je werk.

Focus 2:

Je wordt wakker van een stel piepende jonge merels die verderop in een boom zitten. De zwaluwen kwetteren ook al weer en je besluit onder de douche te gaan zodat je genoeg tijd hebt om te lopen naar je werk. Terwijl je een boterham aan het smeren bent zie je een dikke hommel rusten in een grote witte bloem op je balkon. Je koffie staat vlak voor je te geuren en als je een slok neemt zie je een vlinder de slapende hommel storen. Ze vliegen allebei weg de zon in. De hemel is blauw en als je in de straat kijkt zie je een paar zonnestralen vallen op een zonnebloem die het overbuurmeisje zelf heeft opgekweekt naast de voordeur. Met een touwtje zit hij vast aan de regenpijp opdat hij fier omhoog blijft staan.

Een kat loopt over een smalle richel van het gebouw aan de overkant. Je lacht om het gemak waarmee hij de sprong naar het dak van het ernaast liggende pand maakt.

Je ruimt de ontbijtspullen op en loopt met de gieter nog even de planten na in de woonkamer. Als ze allemaal een slokje hebben gehad, pak je je jas en rugzak en gaat op weg naar je werk.

Welke focus heb jij in de ochtend?

Welke geeft het fijnste gevoel?

Wat hebben deze afzonderlijke teksten bij je teweeggebracht? Deed het je niets, werd je blij, verdrietig of angstig?  Voelde je moeheid, kreeg je kriebels, ging je dagdromen, raakte je gestrest? Gingen er zintuigen aan of uit? En zo ja welke, en bij welk verhaal?

Als je een verschil hebt gevoeld terwijl je de afzonderlijke teksten las, waar ligt dat dan aan?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Afkicken van het dagelijks leven


27 juli 2011

Dag 22: Afkicken van het dagelijks leven

Je hebt het misschien vaker gehoord, hoe belangrijk het is om met regelmaat ‘uit het hoofd’ te komen. Hiermee wordt bedoeld dat je het hoofd leeg maakt van de dagelijkse spanning en stress. Velen doen dit door meditatie, yoga, of een saunabezoek. Helaas zijn er ook veel mensen die het na een tijdje opgeven met een keur aan excuses. Hoe kan dat?
De hele dag ben je aan het rennen, vliegen en draven, volgt orders op, ergert je aan files of verlate treinen, aan collega’s en niet te vergeten trage computers. Uiteindelijk beland je in een meditatie sessie. Hier is het lekker afkicken van de waan van de dag. Alle spanning ebt weg, gedachten laat je vervliegen en je komt helemaal tot jezelf. Ik relax al bij het neerschrijven.
Dan ben je klaar met de sessie en zonder dat je er erg in hebt ren je weer naar het volgende klusje. Het is eigenlijk net als het probleem met drugsverslaafden: zijn ze afgekickt dan voelen ze zich goed en sterk, maar uiteindelijk komen ze weer terug in het verslavingswereldje dat ze nu net probeerden te ontvluchten. Ze weer terug bij af.
Dit vraagt dus om een verandering van die waan van de dag. Je kunt het rigoureus aanpakken en als pelgrim vertrekken naar het utopische Italiaanse stadje Damanhur. Het leven is hier zo anders dat je wellicht jouw eigen manier van leven kunt vinden. En om dat laatste draait het natuurlijk. Het vinden van werk, mensen en een tempo dat specifiek bij jou past.

Heb je die mogelijkheid niet dan lijkt meditatie de beste optie om uit de dagelijkse waanzin te komen. Ik stel echter voor om meer tijd in de natuur te besteden. Liever niet op de manier zoals sommige wandelaars die kilometerslang alleen maar kwekken en geen idee hebben van wat ze nu gezien hebben. Het gaat om echt aanwezig zijn in de natuur.
Het opzoeken van een plek die specifiek jouw aandacht trekt is van belang. Misschien is het een boom, of juist de waterkant, of misschien een verlaten weg dwars door de velden, als het maar aantrekkingskracht op je uitoefent. Als je gaat zitten, voel en kijk dan of de plek veilig is. Zijn er geen prikkende planten, of stekende insecten? Het stukje natuur moet jou ook uitnodigen om er plaats te nemen! Als dit helemaal goed aanvoelt dan staat je hart open. Je kunt zeggen dat er dan sprake is van echte liefde voor die plek en dat alleen al geeft een heel prettig gevoel.
Maar het kan nog verder gaan:

Een tijd geleden was ik zelf wat gestrest over de richting die ik met mijn leven op wilde gaan. Ik voelde me gedwarsboomd aan alle kanten. Ik besloot te gaan wandelen en kwam bij een prachtig weiland met één boom. Aan de zijkant van het veld ging ik zitten en liet de omgeving eens goed binnen komen. De boom trok al snel mijn aandacht. Het was een mooi gevormde boom en toen ik nog eens beter keek zag ik dat er een heel andere soort tussen was gaan groeien. Deze was veel kleiner en jonger dat was duidelijk te zien. Het had de originele boom echter niet belet om toch door te groeien, aan de andere kant van deze jonge boom. Die les stak ik in mijn zak: ondanks dat ik mij gedwarsboomd voelde kon ik gewoon verder gaan met het pad dat ik was ingeslagen. Ik kon er namelijk ook omheen, en de ‘dwarsboom’ laten bestaan.

Door het zijn in de natuur, verlaag je niet alleen automatisch je hartritme, je vertraagt je lichaam om synchroon te gaan lopen met de veel langzamere natuurlijke processen. Dit maakt het mogelijk om tot rust te komen en oplossingen te gaan zien. Een waarschuwing: dat kan een verslaving worden! En dus geldt ook hier: je moet weer terug de waan van de dag in! Toch durf ik te beweren dat als je dagelijks jezelf blootstelt aan de natuur en je haar intelligente natuurlijke processen gaat herkennen, je het leven van alledag gaat veranderen!

Wordt vervolgd.
Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Boodschap zonder woorden


23 juli 2011

Dag 18: Boodschap zonder woorden

Onlangs zag ik een inspirerende toespraak van Janine Benyus (Biomimicry Institute) op Youtube. Hierin wordt haar ontzag voor zwammen en schimmels duidelijk, voornamelijk om hun wijze van transport maar ook hun wijze van communiceren.
Het draait hier natuurlijk niet om het gebruik van woorden zoals alleen de mens dat doet. Voor ons is dat de beste manier om boodschappen over te brengen. Maar een schimmel communiceert ook. Uit onderzoek is gebleken dat als er ergens een lekker te verteren hapje is gevonden door een schimmel, er op één of andere wijze een boodschap wordt overgebracht naar familieleden om ook naar deze plek te komen. Voor je het weet krioelt het er.
Nog een mooi voorbeeld van communicatie die wij niet gewend zijn, vind je in dit prachtige filmpje over een groep spreeuwen boven Utrecht. Wie geeft hier nu het teken om welke richting op te gaan? Er moet er toch één zijn die iets aangeeft? Hoe geven ze dat door?

Hetzelfde geldt voor deze school vissen. Heeft er eentje de leiding?

In mijn woonomgeving zijn vrij veel ooievaars. Alle paartjes hebben omstreeks deze tijd hun kinderen groot gebracht. Ze komen nog wel met zijn allen op het nest, maar toch zie je al groepen jonge ooievaars zich verzamelen. Een voorbode voor de grote trek naar het warme zuiden.
Wie geeft het teken om te verzamelen? Hoe weten ze dat ze juist op die ene plek moeten verzamelen? En wie beslist wanneer ze gaan?
Het moeten zintuiglijke boodschappen zijn die deze dieren allemaal tegelijk voelen. Collectief zijn ze ingetuned op een bepaald signaal.
(Voor de Star Trek liefhebbers is dit het Borg Collective principe (Resistance is futile, you will be assimilated) dat alle organismen assimileert totdat alles samenwerkt tot één groot geheel.)

Het is fascinerend om in de natuur om je heen te kijken en je te realiseren wat er allemaal gecommuniceerd wordt zonder woorden en geluid!
Een buurvrouw en ik laten geregeld samen onze honden uit. Haar hond is veel jonger en vindt het leuk om te stoeien met mijn veel oudere hond. Wij mensen kijken ernaar met een gevoel van afkeer omdat het er zo hard aan toe gaat. Mijn hond heeft heel veel geduld en laat veel toe. Maar er komt steevast een moment dat ze beiden ophouden en hun eigen weg gaan. Keer op keer proberen we uit te vinden wat er gebeurt, wie dat teken geeft. We horen geen grommetje of piepje, maar ineens is het afgelopen.
Als we de Dog Whisperer, Cesar Millan, mogen geloven heeft dit te maken met het uitstralen (en opvangen!) van energie. Energie communiceert, maar je moet er wel voor open staan om het te ontvangen. En dat moet met de zwammen en schimmels ook zo zijn. Hun veranderende energie bij het vinden van voedsel wordt kennelijk geregistreerd bij familieleden en dient als teken om ook dichterbij te komen.

Wat een uitvinding zou het zijn als wij mensen de energie van elkaar zouden kunnen aanvoelen bijvoorbeeld wanneer het goed is om de weg op te gaan en wanneer niet. Weg files? 

We kunnen al 150 duizend jaar lang energie uitzenden, maar het probleem is gaan zitten in slechte ontvangst. Onze zintuigen worden verstoord door onze ratio….

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen