Tagarchief: geluk

Liefde zonder moeten – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


16 augustus 2012

Dag 358: Liefde zonder moeten

Het is niet voor iedereen eenvoudig om ergens van te houden. Mensen die tegen een burn-out aanzitten of flink depressief zijn vinden niets of niemand leuk. Het enige dat voor hen vaak aantrekkelijk is, is zich terugtrekken in bed om ver van de dagelijkse beslommeringen te blijven.

Het minimale waar ze zich nog toe kunnen zetten is wandelen of fietsen. En dat is nu net waar de zintuigen voorzichtig op natuurlijke wijze geprikkeld worden. Dit is essentieel voor herstel.

Het is aan de orde van de dag in mijn praktijk dat cliënten aangeven zich voornamelijk op vakantie helemaal in hun element te voelen. De relatie gaat dan beter, ze voelen zich goed en er hoeft niets. Het ‘moeten’ van werk, verplichtingen en verwachtingen valt grotendeels weg, en de ware aard van de cliënten heeft ruimte om naar voren te komen.

Maar het is niet alleen de gewonnen vrijheid die het zo fijn maakt op vakantie. Bij doorvragen over gevoelens komt duidelijk de verbinding met het klimaat en het landschap naar voren. Dan wordt ineens duidelijk hoeveel invloed, de zee, de bergen of het regenwoud hebben op de gemoedstoestand. Hoe meer ze terugdenken aan die vakantie, hoe duidelijker het wordt wat aantrekkelijk voor ze is en waar ze van houden. Sommigen schrikken daar zelfs van omdat ze er nooit bij stil hebben gestaan dat ze zoveel geven om een omgeving.

De pure aantrekkingskracht van natuurlijke elementen kun je ook beschrijven als ‘liefde voelen voor’.  Liefde voor de zee, voor een snelstromende rivier, steile bergpaden, bijzondere vogels, kleurige zeldzame planten, spreken we misschien oppervlakkig uit. Maar juist deze liefde is die in de puurste vorm: onvoorwaardelijke aantrekkingskracht, waarbij alle zintuigen geactiveerd worden.

Wanneer cliënten deze liefde in zichzelf gaan voelen en herkennen, begint het herstel. Het realiseren dat het voelen van aantrekkingskracht de belangrijkste component van een gelukkig leven is, zorgt ervoor dat gedrag gaat veranderen. Het zich onderdompelen in de wereld van ‘moeten’, wat ze jarenlang hebben volgehouden, wordt ineens een schrikbeeld. En dat is precies de bedoeling! Want het is hét recept voor depressiviteit en ongeluk.

Al het leven bestaat uit aantrekkingskrachten, of het nu de boom is die water en kooldioxide aantrekkelijk vindt, de vos die de haas aantrekkelijk vindt of een mens die het aantrekkelijke ruime sop kiest. Het heeft allemaal met gevoelens van liefde te maken die onze zintuigen aangeven. Als je vanuit dit standpunt durft te leven, kan het niet anders of het geluk valt je toe.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Balans leren maken tussen Moeten en Zijn? Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is te verkrijgen bij bol.com alhier.

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Je Ware Gelukkige Zelf vinden met je zintuigen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


8 augustus 2012

Dag 350:  Je Ware Gelukkige Zelf vinden met je zintuigen

Je Ware Zelf vinden brengt geluk. Niet het Zelf dat denkt dat het iets moet, dat het verplichtingen heeft, dat het aan verwachtingen moet voldoen en regels moet volgen. Van jongs af aan worden de meesten van ons zo opgevoed: we moeten luisteren naar onze ouders, onze leraren, onze artsen e.d. Daaruit vloeit voort dat we luisteren naar wat de media, reclamemakers of trendsetters ons willen laten geloven. Wanneer je alleen maar anderen volgt en niet naar je ware Zelf luistert, ga je aan jezelf voorbij.

Geluk vind je wanneer je in je element bent. Hier vind je ruimte om creatief te zijn en een staat van flow te bereiken. Hier ben je speels. Hier ervaar je rust en volg je wat aantrekkelijk voor je is. Hier gaat je hart open. In deze staat-van-zijn overheersen de zintuigen het denken  (In de staat van ‘moeten’, overheerst het denken).

Tenzij we letterlijk door iets geraakt worden en onze huid dit als een knal ervaart, geven de meeste zintuigen een heel zachte impuls. Het kan een trilling zijn, maar ook het vage ‘buikgevoel’ of iets wat licht drukt. Misschien lijkt het op een onbestemd gevoel, een golfje of een flits.

Niets voelen bestaat niet. Iedereen voelt,  maar de meesten van ons zijn verleerd om gevoelens en sensaties te combineren met woorden.  De woorden hebben de overhand gekregen, de zintuigen lijken onbelangrijk. Pas wanneer je de zintuigen heel bewust gaat combineren met woorden, zul je merken dat je innerlijk weten steeds helderder wordt. Door er met woorden aandacht aan te geven, veranker je de zintuiglijke ervaring. Een volgende keer zul je het nog sneller herkennen en er optimaal gebruik van kunnen maken.

Onze mede niet-menselijke aardbewoners houden het onderling communiceren bij de zintuigen. Wij zijn zo geëvolueerd dat we woorden nodig hebben om met anderen, maar ook met onszelf, te communiceren. Het mooie ervan is, dat wanneer we die kunst eenmaal verstaan, de woorden ineens weer weg mogen vallen en het innerlijk weten genoeg is. Dan zijn we terug bij onze innerlijke natuur, bij ons Ware Zelf. Daar ligt ons geluk.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je zintuigen optimaal leren herkennen? Lees mijn ebook Zelfvertrouwen! alhier te koop bij bol.com

cover Zelfvertrouwen!

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Speelsheid is verplicht – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


23 juni 2012

Dag 306: Speelsheid is verplicht

En dan is het moment daar: het vrijlaten van de vogels nu hun ‘ziekenhuisopname’ in het vogelhospitaal. Voor medewerkers is dit natuurlijk de kroon op het werk. Na soms maanden van verzorging mogen ze dan eindelijk weer de wijde wereld in.

De buizerds in de grote buitenkooi zijn ook aan de beurt. Maar daar valt me iets anders op. De buitenkooi bestaat uit een betonnen ondergrond met daarop geplaatst zitplekken en een schuilhok, en is omgeven door een stevig net. De buizerds hebben doorgekregen dat ze dit net kunnen gebruiken om in te hangen en zo hun vleugels eens lekker te laten wapperen. Let wel, ze kunnen flink rondvliegen in de kooi dus de extra vleugelbewegingen hebben ze niet echt nodig. Het lijkt er toch echt op dat het speelsheid is. Zo vliegen ze een rondje, zo hangen ze eens lekker ondersteboven in het net en maken daar soms ook nog geluid bij. Keer op keer zoeken hun machtige poten het net en laten ze los om vervolgens met het grootste gemak zich te laten dragen door hun vleugels. Ik word er bijna jaloers op, want het lijkt me heerlijk als je dit kan.

Het is duidelijk dat mijn zintuig voor spelen geactiveerd wordt. Ik kan niet anders dan tot de conclusie komen dat er te weinig écht gespeeld wordt. Ik heb het niet over alle digitale online games, maar over het spontane spelen in de buitenlucht. We gaan al te weinig naar buiten, en als we al gaan, dan zit ons hoofd nog steeds vol met verantwoordelijkheden. We ‘moeten’ bijvoorbeeld hardlopen of fietsen voor onze gezondheid, of we moeten snel de hond uitlaten zodat we weer verder kunnen met ons werk.

Spelen geeft niet alleen een gevoel van ruimte en vrijheid maar haalt ook de creativiteit in ons naar boven. Speelsheid ervaren is een must voor ons welbevinden. Waarom vergeten we het dan zo vaak?

De buizerd maakt gebruik van wat voorhanden is en laat zijn creativiteit erop los. Vertaald naar menselijke begrippen weet ik zeker dat dit veel meer voldoening geeft dan het meedoen met kant-en-klare spelletjes. Het zelf een hut bouwen met gevonden materialen is veel leuker dan een kant en klare gekochte hut. De ruimte, vrijheid en creativiteit zit vooral in het zelf bedenken en vormgeven van de activiteit.

Misschien zijn we het vergeten toen we opgroeiden en hebben we het zintuig stilgelegd zoals we dat met meer gedaan hebben. Nu de vakantieperiode is begonnen, is het misschien goed om eens flink te spelen, als er toch minder verantwoordelijkheden zijn. Bouw een hut, of leg een compleet waterwerk op het strand aan, rol van een duin… of nee beter nog: laat je leiden door je zintuig en verzin het zelf!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je zintuigen opnieuw aan het werk leren zetten? Klik hier

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Gelukkig worden door verbinding maken


22 september 2011

Dag 59: Gelukkig worden door verbinding maken

Hoeveel mensen zijn er nu eigenlijk daadwerkelijk in staat om echt verbinding met elkaar te maken? Weten we wel wat ervoor nodig is om ons te verbinden aan een geliefde, een broer of zus, een vriend of vriendin? Wat staat er toch in de weg van een goede verbinding?

Verbinding maken met dieren lijkt ons makkelijker af te gaan. In deze blog schreef ik over paardencoaching. Nu heb ik in mijn leven wel een paar jaar paardrijlessen gevolgd, maar nu begrijp ik pas wat ervoor nodig is om één te worden met het paard. Vol bewondering kan ik Anky van Grunsven aanschouwen die helemaal één is met haar dier. Die eenheid is zo magistraal dat iedere leek het kan zien en voelen, zo tastbaar is het.

In den beginne draait allemaal om vertrouwen en respect. Je benadering moet dit meteen al uitstralen, het daadwerkelijk contact leggen volgt daarna. Als het dier jou uitkiest om mee te gaan, heb je contact gemaakt. Vanuit een gevoel van innerlijke vrede heb je het overtuigd. Als het paard zich overgeeft omdat het op jou vertrouwt, dan kun je ervan uitgaan dat je open en eerlijk naar het dier bent en geen dubbele agenda hebt. (zie hier een prachtig filmpje over een man die speelt met vrije wilde paarden).

Willen we te graag onze zin doordrijven dan zal het paard de benen nemen. En als we te onrustig zijn of niet in onszelf geloven, dan gelooft het paard ook niet in ons en neemt het afstand. Als we het wantrouwen, krijgen we wantrouwen retour.

Deze wijsheid is ook van toepassing op de verbinding die wij mensen onderling maken. De mensen met wie we omgaan reageren op exact dezelfde manier als wij extra ballast met ons meedragen.

Het mooie van de natuur is, dat er geen woorden worden gebruikt waarmee het kan oordelen en veroordelen. Er bestaat alleen gevoel. Er zijn zintuigen, waarmee een paard in dit geval het een en ander opvangt, en daar meteen op reageert.

Wij reageren op taal, maar ook op lichaamshouding en meegebrachte energie. En onze taal en gedrag zijn meestal onzuiver. Er staat zoveel rommel (emoties, een verleden, overtuigingen, aannames, verwachtingen) tussen mensen in, dat het bijna onmogelijk lijkt om een veilige verbinding aan te gaan. Het lijkt ons alleen goed af te gaan als we een pasgeboren baby in onze armen hebben, waar we helemaal niets aan verbinden en niets van verwachten en die mag zijn wie het is. De onvoorwaardelijke liefde zorgt voor de diepe verbinding.

Pas op het moment dat het me lukte om vrij van oordelen, opdrachten en emoties, een paard te benaderen, kreeg ik het vertrouwen en wilde het zelfs graag (onaangelijnd) met mij meelopen. Ik maakte echte verbinding op dat moment vanuit mijn vrije zelf. Als je jezelf zo goed vrij kunt maken van hiervoor genoemde rommel, dan pas kun je optimaal verbinden. Als er geen afhankelijkheid meer is van woorden of gedachten, dan ervaar je het echte bewustzijn en daarmee de zuivere verbinding.

Een vrije staat van zijn is de meest ideale staat om een diepe verbinding met een ander levend wezen te maken. Vanuit deze staat is alles mogelijk, zelfs vergeving. Als je zelf vrij bent, kun je de ander accepteren zoals deze is. Je geeft de ander de ruimte om in dezelfde staat van Zijn te komen. Dit geeft het gelukzalige gevoel van eenheid en saamhorigheid.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Voor de terugnaarjenatuur wandeling zondag 25-9-11 klik hier

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Tevredenheid door actie


14 augustus 2011

Dag 40: Tevredenheid door actie

Gister sprak ik over lange termijn denken en prioriteiten stellen. Voor de meeste mensen is lange termijn denken lastig. Het heden is overzichtelijk. De toekomst is ongewis en we raadplegen niet voor niets trendwatchers, helderzienden, beursgoeroes of astrologen. We willen graag grip krijgen op wat het leven voor ons in petto heeft zodat we beslissingen kunnen nemen en tevreden kunnen zijn. Vervolgens kunnen we vrolijk verder met de orde van de dag.
Toch is het van groot belang om zelf actief bezig te zijn met de toekomst. Als we een bepaald ideaalbeeld hebben van hoe het eruit moet gaan zien, dan kunnen we bepalen welke acties op touw gezet moeten worden opdat volgende generaties in de buurt van dat ideaalbeeld uit gaan komen.
Willen we daarvoor in actie komen dan denken we helaas vaak dat we eerst tevreden moeten zijn met ons eigen leven voordat we aan iets anders, iets groters, kunnen denken. Waarom moet je, als je in het huidige leven al zoveel verplichtingen hebt, en de wereld economisch aan het instorten is, ook nog aan de samenleving denken?

Uit diverse onderzoeken, o.a. van Martin Seligman, blijkt dat het vinden van geluk zich op drie niveaus afspeelt:
1. het tevreden leren zijn met de spullen die je hebt vergaard, hoe veel of weinig dat ook is
2. het kunnen uiten van je kwaliteiten en vaardigheden in werkzaamheden (betaald of onbetaald, dat maakt niet uit), waarbij je een gevoel van engagement hebt
3. het delen van kennis, ervaringen, vaardigheden, kwaliteiten en geld (als je het laatste kunt missen) met de gemeenschap of minder bedeelden

Mensen die op deze drie niveaus goed opereren zijn het meest tevreden over hun leven.
Het gaat er dus om dat je je goed voelt over wat je zelf hebt ingebracht of waar je aan mee hebt gewerkt. Het deelnemen aan iets dat groter is dan jijzelf met alles wat jij in je mars hebt, geeft voldoening.
Daar is het systeemdenken weer: het geeft ons een goed gevoel als we weten dat we een essentieel deel zijn van een groter geheel. Het gevoel dat we ertoe doen, dat wij iets in te brengen hebben, dat wij gewaardeerd worden om wat we bijdragen, brengt tevredenheid.

Het allerbelangrijkste wat we kunnen doen om dit te bereiken is dus actief deelnemen aan wat er in onze omgeving speelt, in plaats van op de achtergrond mopperen hoe slecht het allemaal is. Zoals Helen Keller zei:

“Apathy is de greatest evil of all”

Als we aan de zijlijn blijven mopperen en niet onze vaardigheden gebruiken om de samenleving te helpen dan blijven we stilstaan. En stilstand is achteruitgang.

Tevredenheid komt ons niet zomaar aanwaaien. We worden pas tevreden als we iets tot stand brengen en meewerken aan een gemeenschappelijke zaak die helpt om een betere leefomgeving en betere toekomst te creëren. De erkenning komt niet zomaar uit de lucht vallen. Daar moet je wat voor doen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen