Tagarchief: gezondheid

Liefde zonder moeten – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


16 augustus 2012

Dag 358: Liefde zonder moeten

Het is niet voor iedereen eenvoudig om ergens van te houden. Mensen die tegen een burn-out aanzitten of flink depressief zijn vinden niets of niemand leuk. Het enige dat voor hen vaak aantrekkelijk is, is zich terugtrekken in bed om ver van de dagelijkse beslommeringen te blijven.

Het minimale waar ze zich nog toe kunnen zetten is wandelen of fietsen. En dat is nu net waar de zintuigen voorzichtig op natuurlijke wijze geprikkeld worden. Dit is essentieel voor herstel.

Het is aan de orde van de dag in mijn praktijk dat cliënten aangeven zich voornamelijk op vakantie helemaal in hun element te voelen. De relatie gaat dan beter, ze voelen zich goed en er hoeft niets. Het ‘moeten’ van werk, verplichtingen en verwachtingen valt grotendeels weg, en de ware aard van de cliënten heeft ruimte om naar voren te komen.

Maar het is niet alleen de gewonnen vrijheid die het zo fijn maakt op vakantie. Bij doorvragen over gevoelens komt duidelijk de verbinding met het klimaat en het landschap naar voren. Dan wordt ineens duidelijk hoeveel invloed, de zee, de bergen of het regenwoud hebben op de gemoedstoestand. Hoe meer ze terugdenken aan die vakantie, hoe duidelijker het wordt wat aantrekkelijk voor ze is en waar ze van houden. Sommigen schrikken daar zelfs van omdat ze er nooit bij stil hebben gestaan dat ze zoveel geven om een omgeving.

De pure aantrekkingskracht van natuurlijke elementen kun je ook beschrijven als ‘liefde voelen voor’.  Liefde voor de zee, voor een snelstromende rivier, steile bergpaden, bijzondere vogels, kleurige zeldzame planten, spreken we misschien oppervlakkig uit. Maar juist deze liefde is die in de puurste vorm: onvoorwaardelijke aantrekkingskracht, waarbij alle zintuigen geactiveerd worden.

Wanneer cliënten deze liefde in zichzelf gaan voelen en herkennen, begint het herstel. Het realiseren dat het voelen van aantrekkingskracht de belangrijkste component van een gelukkig leven is, zorgt ervoor dat gedrag gaat veranderen. Het zich onderdompelen in de wereld van ‘moeten’, wat ze jarenlang hebben volgehouden, wordt ineens een schrikbeeld. En dat is precies de bedoeling! Want het is hét recept voor depressiviteit en ongeluk.

Al het leven bestaat uit aantrekkingskrachten, of het nu de boom is die water en kooldioxide aantrekkelijk vindt, de vos die de haas aantrekkelijk vindt of een mens die het aantrekkelijke ruime sop kiest. Het heeft allemaal met gevoelens van liefde te maken die onze zintuigen aangeven. Als je vanuit dit standpunt durft te leven, kan het niet anders of het geluk valt je toe.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Balans leren maken tussen Moeten en Zijn? Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is te verkrijgen bij bol.com alhier.

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Simpelweg Zijn – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


21 juli 2012

Dag 332: Simpelweg Zijn

Mijn hoofd geeft duidelijk aan dat ik te druk ben geweest. Het voelt zwaar. Alsof er een steen op ligt. Vroeger zou ik gewoon zijn doorgegaan met alle bezigheden en verplichtingen die ik mezelf als geen ander kan opleggen. Vandaag doe ik echter alles bewust op de langzame stand. Langzaam wandelen in het bos, geen boodschappen-drukte, een beetje in het gras liggen en oh ja, een blog moest er ook  nog uit.

Kijk, daar komt het ‘moeten’ toch nog om de hoek. Ik heb mezelf per slot van rekening gecommitteerd aan het 365 dagen schrijven over verbinding maken met de natuur. Maar vandaag verleen ik voorrang aan wat mijn natuur me laat merken: rust nemen, niet werken, relaxen, even terug naar de basis van het leven: simpelweg Zijn. En daar past geen computer bij vandaag.

Tot morgen!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

2 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Natuur alleen voor de rijken? – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


28 januari 2012

Dag 165:  Natuur alleen voor de rijken?

Vandaag kom ik een aardig dilemma tegen in de vorm van twee afzonderlijke artikelen in de weekendgids van dagblad Trouw. In het eerste artikel uit de serie Natuur dagboek, pleit schrijver Koos Dijksterhuis voor het betalen voor toegang tot de natuur. Door het heffen van entree en hoge parkeergelden maak je de natuur weer bijzonder en zullen de mensen de waarde er weer van inzien, aldus Dijksterhuis.

In deze blog probeer ik steeds de verbinding te zoeken tussen mens en natuur. Ik ben een voorstander van het veel meer dagelijks contact maken met de natuur om psychisch, maar ook fysiologisch, rust te vinden. Dat staat dan haaks op het achter slot en grendel zetten van de natuur.

Door dagelijks om te gaan met natuurlijke verschijnselen, of dit nu in de vorm van een dier, een plant, een landschap of weersomstandigheden is, worden onze zintuigen (die we nog amper gebruiken) weer wakker geschud. We voelen ons goed als we buiten kunnen zitten, de vogeltjes zien eten en horen fluiten, of de zon onder zien gaan. Dit zijn van oudsher natuurlijke omstandigheden waar wij diep van binnen nog steeds herinneringen aan hebben middels onze zintuigen. De natuur doet ons goed voelen. Niet voor niets gaan we op vakantie naar zee, naar de bergen, al kanoënd een rivier af, of naar een huisje in het bos. De reden dat we ons goed gaan voelen is niet alleen het loslaten van het werk, maar juist ook de verbinding die onze zintuigen met de natuurlijke omgeving maken. Ik pleit dus voor meer contact met de natuur in het dagelijks leven.

Afgelopen week reed ik in Amsterdam door de Witte de Withstraat en een gevoel van afgrijzen maakte zich van mij meester. Het gaat me niet om de monotone bouw maar wel om het feit dat er geen enkele boom staat! Verder af van wat natuurlijk voor een mens is, kun je niet zijn. Er is niets wat je even uit aangeleerd menselijk denken haalt. En dat is nu juist wat de mens nodig heeft: opnieuw verbinding met onze eigen natuurlijke systemen maken door in een omgeving te zijn met natuur. Zo kunnen menselijke overtuigingen en gedachten los gelaten worden omdat de zintuigen voorrang krijgen. En zintuigen geven ons prettige ervaringssensaties.

De rust die een boom met zich meebrengt door onder andere de vogels die erin huizen, door het geritsel van de bladeren in de wind, door de bescherming die hij biedt tegen zon en regen (en dan heb ik nog niet eens over het opnemen van CO2 en afleveren van zuurstof), is noodzakelijk om onze zintuigen te herenigen met de eenvoud van Het Leven waaruit wij ook bestaan.

Hetzelfde geldt voor de slapende hond die in mijn praktijk ligt te snurken. Mijn cliënten geven vaak aan er rustig van te worden. Het gaat hier om de diepe herkenning van wat ook in ons zit: de eenvoudige zintuigen die aangeven wanneer er geslapen, gegeten, gedronken etc. moet worden. Niet voor niets hebben mensen huisdieren en planten. Het is de verbinding die ze maken met ons diepere zelf.

Dus ben ik ervoor om alle natuur achter slot en grendel te zetten om er weer trots op te worden? Nee, alleen zeer kwetsbare gebieden moeten worden afgeschermd. Er moet veel meer natuur bijkomen in de vorm van parken en groenzones in stedelijke gebieden.

Een mooi voorbeeld vind ik de High Line in New York (het andere artikel in Trouw vandaag). Dit is een oud spoorwegtracé dat is omgevormd tot een met groen beplant wandelpad. Ook hier is het jammer dat de appartementen en hotels erom heen enorm duur zijn. Dat maakt het weer moeilijker voor minder welgestelde mensen om bij groen in de buurt te wonen.

En daar zit hem het geheim: als iedereen meer verbinding met de natuur zou maken, zou er veel minder stress zijn, minder lichamelijke klachten, minder verslavend gedrag en dus minder criminaliteit.

Trots op de natuur word je vooral door over de genialiteit ervan te leren en de zintuigen het laten ervaren.

 

Wordt vervolgd.

 

Françoise Vaal

 

Counselling in de natuur? Klik hier

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Ga naar buiten Bleker!


8 november 2011

Dag 106: Ga naar buiten Bleker!

Als er zoveel wetenschappers zijn die het erover eens zijn dat de natuur een goede invloed heeft op de mens, hoe kan het dan zijn dat er nog steeds politici, bedrijven, zorginstellingen, architecten, projectontwikkelaars etc. zijn, die er geen flauw besef van hebben? En dat terwijl het ene onderzoek na het andere je om de oren vliegt. Op de website van de gerenommeerde David Suzuki, kwam ik een artikel tegen over onderzoek dat beschrijft wat er in de hersenen gebeurt bij mensen die vertoeven in een natuurlijk gebied, en mensen die dan ineens geconfronteerd worden met een stedelijk gebied. Het laat zich al raden: bij het zien van een stedelijk gebied werd bij de menselijke proefkonijnen angst en stress gemeten en bij het zien van natuur: rust en ontspanning. Met andere woorden: het bewijs dat mensen zich beter voelen in een natuurlijke omgeving is wetenschappelijk vastgelegd. (Ik zou het wel van de daken willen schreeuwen!)

Daar komt bij dat er steeds meer mensen hun heil zoeken in de natuur omdat het iets biedt:

– niet alleen bereikte de natuurwerkdag afgelopen weekend een record aan ‘helpers’,

– er wordt steeds meer gewandeld, met of zonder mindfulness coaches

– er komen crèches op boerderijen waar kinderen veel meer rust vinden dan wanneer ze opgesloten  zitten in een lokaal; het contact met dieren helpt hen bovendien contact te maken met anderen

– kinderen die meer buiten spelen hebben betere ogen is uit onderzoek gebleken

– baby’s die buiten te slapen worden gelegd in hun wagen, slapen dieper en zijn gezonder, lichamelijk en geestelijk (o.a. in Noorwegen is dit populair, maar het is ook al naar Nederland overgewaaid)

– mensen die in ziekenhuizen vertoeven en uitzicht hebben op groen doen het beter dan mensen die vanuit hun bed niets zien of alleen maar beton

– meer groen in de straat heeft een rustgevende werking op de mens, wereldwijd is al gebleken dat als steden meer aandacht besteden aan groengebieden in stadsdelen er meer rust in die stadsdelen ontstaat

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Twintig minuten per dag buiten zijn in een natuurlijke omgeving en echt verbinding maken met die omgeving (zonder telefoons, computers e.d.), al wandelend, fietsend of zittend, heeft een dermate rustgevend effect dat meditatie niet meer nodig is. Het buiten zijn IS de meditatie. Buiten zijn is natuurlijk voor ons. We komen voort uit de natuur, alles wat we hebben meegekregen komt uit de natuur, maar we wijzen het af door binnen te zitten en ons af te sluiten van datgene wat ons in leven houdt.

Denk je niet dat als je zo afgesloten van de bron bent, die bron je ook minder kan schelen? Zo van: uit het oog, uit het hart? Het verwoesten van de natuur is dan ineens helemaal niet zo moeilijk, want je ervaart het toch niet direct. Je zit achter je bureau zonder echt te VOELEN waar het om gaat. Afgesneden. Afgekoppeld. Verbinding verbroken. Als we meer dan 90% van ons leven binnen zitten, hoe kunnen we dan ooit in de gaten hebben dat we de natuur verwoesten? Ik heb maar één boodschap vandaag:

GA NAAR BUITEN! ERVAAR WAT ONS HET LEVEN GEEFT!

(ja, ook u, staatssecretaris Bleker, ga naar buiten!)

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Eenheidsworst is niet voor iedereen


4 november 2011

Dag 102: Eenheidsworst is niet voor iedereen

Ik heb net weer wat vogelvoer in het vogelhuisje gelegd, want het is tenslotte november. (Aan de temperatuur zou je dat overigens niet zeggen). Het is me al eerder duidelijk geworden: vogels hebben een specifieke voorkeur. Welk voer ik dan ook koop, altijd blijven er als laatste zaadjes over, allemaal van hetzelfde soort. Uiteindelijk worden ze wel opgegeten, maar niet van harte, zo lijkt.

In de tijd dat net de eikels van de eikenboom vielen, had ik veel bezoek van Vlaamse gaaien. Kennelijk een lekkernij voor hen, maar dan wel vers, dus graag een beetje groen. Bruine eikels gaan er niet in.

De staartmezen hebben een voorkeur voor de vetbollen, de specht voor de geregen pinda’s, de mezen voor het kleine zaad, en de merels voor het grove. Allemaal hebben ze hun eigen voorkeur en ze weten precies wat goed voor hen is.

Bij mensen werkt dit gedeeltelijk zo. Wij gaan naar de supermarkt en zoeken precies uit wat we lekker vinden. Helaas, wat we lekker vinden is niet altijd goed voor ons. Of we worden te dik, of krijgen er puistjes van, of we zijn er allergisch voor. Wij weten niet precies meer wat goed voor ons is.

Dat dit een probleem is met inkopen van voeding werd mij duidelijk toen collega’s een etentje wilden plannen en er een aantal mensen zich aan allergie beperkende, dan wel religieuze, diëten bleken te moeten houden. Er werd druk heen en weer gemaild wie wat wel en niet kan eten. Gelukkig zijn we er nog redelijk snel uitgekomen door vindingrijkheid. Daar heb ik enorme bewondering voor. Ik stel mij zo voor dat de mensen die ernstig met hun voeding rekening moeten houden een soort ‘voedsel database’ in hun hoofd hebben waarmee zij de schappen in de supermarkt afscannen. Precies wetend op welke ‘enge’ benamingen (of E-nummers) zij moeten letten om niet vergiftigd te worden. En dat is nog een hele klus in een maatschappij waar alles voor grootverbruik wordt gefabriceerd!

Dat zou hetzelfde zijn als wanneer ik een berg eikels neergooi voor de vogels en het roodborstje daar een enorme zoektocht in moet houden om het zaadje van zijn gading te vinden. En dat is dan geen eikel, want daar kan hij niets mee. Door vindingrijkheid en het aanpassen van zijn habitat komt het roodborstje een heel eind. Maar de mens kan zijn habitat veel lastiger aanpassen.

Ik snap dat fabrieken moeilijk rekening kunnen houden met alle diëten. Maar het zet me wel aan het denken: moeten we niet terug naar minder voorgefabriceerd voedsel, en het gewoon allemaal weer zelf maken met de ingrediënten die we willen? Het bewijs wordt geleverd door mensen die altijd vers koken en veel gezonder zijn dan mensen die prefab spullen eten.

Kortom: een beetje terug naar onze werkelijke natuur, wat betreft eten, zou dat niet beter zijn?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor een terug naar je natuur sessie klik hier 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Symbiose in een verkoudheid


29 september 2011

Dag 66: Symbiose in een verkoudheid

Ik ben verkouden. En niet een klein beetje. Wat een feest. Toen ik vanmorgen naar buiten strompelde met de hond, keek ik enigszins jaloers naar de koeien in het weiland. Zij zijn, bij mijn weten, nooit verkouden. Ik hoor wel eens een kuchende koe, en ja, een hoestend schaap hebben we ook wel gehad, maar echt verkouden? Nee, dat geloof ik toch niet. Voor zover ik kan overzien gaat het niet gepaard met gesnotter, gekuch, jeukende ogen, oren, neus en keel. Minimaal éen keer per jaar lijkt een mens verkouden te moeten worden, dat hoort bij het ontwerp.

Het heeft natuurlijk alles te maken met menselijk ongeduld. Ik had een hele planning voor vandaag, moest van alles lezen, doen, drukdrukdruk. En daar word ik in gestoord. Heel irritant. Ik bedenk me dat erzich  een soort veldslag in mij afspeelt. Witte bloedlichaampjes hebben de oorlog verklaard aan indringers en zijn nu heel hard aan het werk voor het geheel.

Gek genoeg komt ineens het beeld in me op van de symbiose van een krokodil en het krokodilwachtertje. Het vogeltje gaat de veldslag aan met bacteriën en beestjes in de bek van de krokodil, heeft daar zelf iets aan (voeding) en de krokodil ondergaat de antiparodontitis servicebeurt lijdzaam en vredig.

Dat is het! Ik realiseer dat ik op dit moment word ge-serviced! Organismen in mij doen hun werk om alle andere organismen te vrijwaren van indringers. En daar komt natuurlijk meteen de aap uit de mouw: ik onderga het niet vredig. Ik volg het Natural Systems Thinking Process niet. Ik blijf in mijn menselijke ratio hangen door aan alles te denken wat ik nu niet kan doen en blijf hangen in de negatieve gedachte hoe de verkoudheid mijn leven vandaag tot een hel maakt. En dat, terwijl het beter is om me, net als de krokodil, gewoon over te geven, en de organismen hun werk te laten doen. Beter nog om ze er een beetje bij te helpen, door veel water te drinken zodat alle indringers mij snel verlaten.

Als ik er zo naar kijk, voelt het toch ineens anders. Dan ben ik eigenlijk wel blij wat er zich allemaal in mijn slijmvliezen afspeelt. Het is een natuurlijk proces dat je op een natuurlijke wijze moet ondergaan. Niet tegenstribbelen. Laat de werkers het werk doen. Dus ik stop met schrijven en doe het wat kalmer aan. Out of service: witte bloedlichaampjes aan het werk!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur (als de verkoudheid weg is) klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen