Tagarchief: harmonie

Meer verbondenheid, meer liefde, meer bewustzijn – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


23 augustus 2012

Dag 365: Meer verbondenheid, meer liefde, meer bewustzijn

Het is dan zover! De allerlaatste blog uit deze serie. Een heel jaar lang heb ik me dagelijks verbonden met de natuur en er over geschreven. Heel veel onderwerpen zijn langsgekomen en altijd kwamen er natuurlijke wijsheden uit. Wat heeft het schrijven van deze blog mij eigenlijk opgeleverd, naast een hoeveelheid lezers?

Als ik het jaar zo terugkijk zijn er maar een paar momenten geweest dat ik niet goed wist waar ik over moest schrijven. De natuur is zo veelomvattend en zo dicht bij wie ik in de kern ben, dat er juist met een psychologische insteek veel inspiratie uit te halen valt. Ik zag natuurlijke systemen weerspiegeld in mezelf en in de mensheid.

Het verbinding maken met de natuur heeft me laten ervaren hoe het is om zonder ‘denken’ te bestaan. Voor mij is het ‘ervaren’, met alle zintuigen die ik rijk ben (en daarmee het denken/piekeren/analyseren buitenspel zetten), dé manier geworden om te Zijn. De natuur is namelijk één groot voorbeeld in Zijn. En aangezien ik als mens uit de natuur afkomstig ben en een heleboel zintuigen gemeen heb met andere organismen, is het logisch om me op mijn plek te voelen.

Op het moment dat ik deze ervaringen ging delen, ontstond er een uitwisseling van ervaringen met anderen die hetzelfde resultaat in de natuur behaalden. De wandelaars in mijn Terugnaarjenatuur wandeling, en één-op-één counsellingsessies bevestigden dat keer op keer.

Een steeds groter wordende groep heeft behoefte om het denken af en toe stop te zetten en terug naar de basis te gaan. Niet voor niets komen velen tot rust in natuurlijke omgevingen. Daar zijn we heel dicht bij wie we van nature zijn; een organisme dat op de best mogelijke wijze tot zijn recht wil komen door aantrekkelijkheden op te zoeken die goed voor het is.

Ik heb het nodig en in mijn beleving heeft de hele wereld het nodig: teruggaan naar de basis waar het leven om draait, om van daaruit een gezonde harmonieuze wereld te creëren. Hoe meer ik me verbindt met de natuur, hoe meer ik er van ga houden en hoe belangrijker ik het vindt om er in de juiste balans mee samen te leven. De natuur heeft al zoveel oplossingen bedacht en blijkt in staat te zijn om als één geheel te functioneren. Daar moeten wij mensen nog zoveel van leren.

Wordt niet meer vervolgd.

Dit was de laatste aflevering uit de serie “365 dagen verbinden met de natuur”

Françoise Vaal

Weer leren vertrouwen op jezelf via de natuur?  Lees mijn ebook Zelfvertrouwen! alhier te koop bij bol.com

cover def lores klein

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

De drie stappen van oprechte verbondenheid – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


22 augustus 2012

Dag 364: De drie stappen van oprechte verbondenheid

De allerbelangrijkste stap die je als mens kunt maken om je verbonden te voelen met je omgeving, is je te realiseren dat je deel uitmaakt van een heel groot web van leven. Het lijkt zo voor de hand te liggen, maar hoe vaak sta je er werkelijk bij stil?

Sommige mensen ervaren niet eens dat ze in een web zitten binnen hun gezin en varen hun eigen koers. Ze houden geen rekening met anderen, of hebben geen idee welke uitwerking hun acties hebben. Sommigen zeggen wel rekening te houden, maar laten dat in gedrag niet blijken. Zo completteren ze het web niet en is het web instabiel.

De tweede belangrijke stap die je moet maken om verbondenheid te voelen en te creëren, is het toestemming vragen om een bepaalde actie te verrichten binnen het web. Dat klinkt meteen al heel zwaar als je zou denken dat je in drievoud een verzoek in moet dienen binnen je gezin. In de werkelijkheid is dit veel eenvoudiger. Het begint met het uiten van een wens, dat je graag iets zou willen doen, in plaats van de anderen meteen te confronteren met een actie. Het uiten van die wens en de feedback die je daarop krijgt is maar een heel klein, maar onmisbaar, stapje om je aanwezigheid binnen het web duidelijk te maken en daarmee tegelijkertijd het web te valideren.

Toen ik afgelopen week een documentaire zag over de rellen in Engeland vorig jaar (zie ook Dag 37), werd het pijnlijk duidelijk hoe het web werkt. Het gedrag van de relschoppers is af te keuren, maar ook weer begrijpelijk: zij voelden zich geen deel uit maken van het grote maatschappij-web. Er zitten twee kanten aan de oplossing: men moet zich geaccepteerd voelen door het web, waardoor het voor de hand ligt om een positieve bijdrage aan datzelfde web te leveren.

In woorden is dit even snel opgeschreven, maar het kost velen enorme energie om een dergelijke situatie te creëren.

Mensen die het web om hen heen daadwerkelijk voelen omdat ze er deel van uitmaken, houden als vanzelfsprekend rekening met datzelfde web. Een positieve uitwisseling vindt dan plaats: het web houdt dan ook rekening met hen.

Hoe meer je in de natuur verblijft, of op welke wijze dan ook in contact komt met een natuurlijke omgeving, hoe duidelijker het wordt hoe alle onderdelen in het web passen. Je hoeft je maar een klein beetje open te stellen om samenwerkingen te zien. Het toestemming krijgen van de natuur om op een bepaalde plek iets te mogen doen (dat gaat niet via woorden maar via de zintuigen die aangeven of iets wenselijk is op een bepaalde plek of niet) is dus ook essentieel. Rekening houden met kwetsbare gebieden of dieren moet vanzelfsprekend zijn.

Tenslotte is het van belang om de positieve ervaringen, of geleerde lessen, met andere web-leden te delen. Deze openheid brengt automatisch een verbinding tussen mensen, maar ook tussen mens en natuur, teweeg. De verbondenheid wordt alleen maar groter. Dus als we de enorme diversiteit aan media vaker zouden gebruiken om positieve ervaringen en signalen te delen, in plaats van de uitwassen in negatief en afbrekend gedrag, dan pas verbinden we ons écht.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

cover Zelfvertrouwen!

Weer leren vertrouwen op jezelf via de natuur?  Lees mijn ebook Zelfvertrouwen! alhier te koop bij bol.com

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Een mooie les in natuurlijke samenwerking – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


9 augustus 2012

Dag 351: Een mooie les in natuurlijke samenwerking

Ik was met een heel andere blog begonnen, totdat ik het nieuws hoorde dat Anky van Grunsven weer een heel goede kür had gereden. Meteen de video opgezocht op internet en zoals ik dat vele malen eerder deed: ik viel stil. Ik heb geen verstand van dressuur rijden, laat ik dat voorop stellen, maar volgens mij kan iedere leek zien hoe mooi mens en dier in balans zijn.

De wil om samen te werken is zo overduidelijk aanwezig dat ik er emotioneel van wordt. Als ze in de bak zijn, zijn ze één. Het kan niet anders dan dat ze elkaar het vertrouwen geven om samen de klus te klaren.  Ze gaan voor elkaar.

Mijn zintuig voor saamhorigheid wordt keer op keer geraakt door deze mooie combinatie. Mens en dier samen, mens en natuur samen, in harmonie en met wederzijds respect. Ik heb zojuist een stukje van mijn levensideaal mogen aanschouwen. Dank je wel Anky en Salinero!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

De kunst van het wegnemen van wantrouwen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


23 juli 2012

Dag 334: De kunst van het wegnemen van wantrouwen

Als relatietherapeute heb ik er dagelijks mee te maken: het wantrouwen tussen mensen. Vertrouwen dat eenmaal geschaad is, komt niet zomaar weer terug. Daar gaan soms jaren overheen. Veel mensen hebben geen idee hoe ze het vertrouwen van hun partner weer terug kunnen winnen.

Een mooi voorbeeld hoe dat er in de dierenwereld aan toe gaat, zag ik vanmorgen. Een half jaar geleden kwamen er nieuwe schapen op de dijk die langs mijn huis loopt. De eerste maanden had ik mijn hond braaf aan de lijn, vooral vanwege de springerige lammetjes. Die zijn heel interessant om te achtervolgen. Een tijdje geleden zijn de lammetjes echter weggehaald en staan er alleen nog volwassen ooien. De tijd om eens aan het vertrouwen te werken tussen hond en schaap.

De eerste weken dat ik mijn hond los liet lopen, sprak ik haar toe dat ze rustig moest lopen. Dat deed ze, maar de ooien renden met een boog om haar heen. De boog werd echter steeds kleiner. Ik sommeerde mijn hond keer op keer om bij me te blijven lopen in een rustige pas. Dat deed ze braaf.

Uiteindelijk heeft dit gelijkmatige gedrag geleid tot een eerste snuit-snuit ontmoeting vorige week. Het was maar kort, maar het was al heel wat dat een ooi moedig genoeg was om even te blijven staan. Vanmorgen bleek het echte vertrouwen: de ooien bleven staan terwijl mijn hond rustig op ze af liep. Ze werd bijna verwelkomd in de kudde en er werd druk over en weer gesnuffeld. Een schaap liet zich zelfs even door me aaien. Om respectvol te blijven liepen we al snel weer door en de schapen vervolgden ook hun weg.

Waarom ze ons nu vertrouwen? Omdat we iedere dag weer dezelfde routine hebben laten zien. We hebben ons rustig gedragen, met goede, vriendelijke energie. We stonden open voor ze en respecteerden ze. En dat is natuurlijk precies wat mensen onderling ook moeten doen. Als iemand je weer moet gaan vertrouwen dan moet je simpelweg langere tijd dezelfde open houding aan nemen en de juiste energie uitstralen. Ook als iemand je nog niet vertrouwt. Niet eenvoudig, maar wel te doen. Een hond en een kudde schapen hebben het vandaag maar weer eens bewezen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – is te verkrijgen bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

 
Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Meebewegen zonder jezelf te verliezen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


6 juli 2012

Dag 318: Meebewegen zonder jezelf te verliezen

Een prachtig schouwspel van wolken vandaag: op hoger niveau was de windsnelheid duidelijk anders dan dichter bij de Aarde. Dit resulteerde in wollige, langzaam bewegende, wolken op het laagste niveau en wilde, continu veranderende, vegen op het hoogste niveau. Meteen leg ik de link met het verschil in snelheid van mensen dat in een relatie voor problemen kan zorgen.

Niet alleen kan een mens een hoger energieniveau hebben dan een ander, de denk- en beslis snelheid kan ook drastisch verschillen. In het begin van de relatie lijken de snelheden parallel te zijn, maar in het verloop van vele jaren worden de verschillen duidelijk. Net zoals de wind de oorzaak is van het verschil in wolken, is er ook voor het uiteenlopen van levenssnelheden een oorzaak aan te wijzen.

Plotseling ontslag, een overlijden, verhoogde werkdruk of een ziekte kan een grote invloed uitoefenen op het menselijk gedrag. Al dan niet verwerkte emoties dringen zich op, overtuigingen worden sterker en een voorkeursstrategie ter overleving wordt aangenomen. Als men van nature een snelle denker en doener is, kan dit verhevigen na een ingrijpende gebeurtenis. Andersom geldt hetzelfde voor een langzamere denker en doener: deze kan nog voorzichtiger worden in doen en laten.

Als zoiets dus voorvalt tijdens een relatie kunnen de twee snelheden behoorlijk uiteen gaan lopen. En dan geldt er ook nog zoiets als: hoe sneller de één gaat, hoe meer de ander op de rem gaat trappen. Beiden graven zich dieper in de eigen denk- en gedragsstrategie en de synergie is ver te zoeken.

Op zich hoeft dit geen probleem te zijn als men weer terug kan schakelen naar het oude niveau, waarin het samenleven nog wel ging. De wind blijft tenslotte niet altijd waaien. Maar als de wind is gaan liggen en je blijft in een extreme stand staan, dan kan het nuttig zijn om hulp te zoeken. Weerstand bieden heeft in geen geval zin. Als je de druk opvoert bij een wolk valt hij uiteen in een vorm van neerslag, te vergelijken met een melt down in de relatie.

Meebewegen zonder jezelf te verliezen is de kunst. Een wolk is dat nou weer niet gegeven.

Wordt vervolgd.

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

Overleven door verbondenheid – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


29 juni 2012

Dag 312: Overleven door verbondenheid

Lonesome George is afgelopen week overleden. De laatste Galapagos reuzenschildpad van zijn soort. De laatste van je soort zijn…. dat klinkt triest om meer dan één reden. Of George eenzaam was zal niemand weten, maar die gedachte raakt me wel. Misschien was de soort hoe dan ook gedoemd om uit te sterven, maar ik kan het idee niet onderdrukken dat de mens daar schuldig aan moet zijn.

Het doet me denken aan een documentaire die ik ooit zag van de laatste indiaan van het Yahi volk in Californie: Ishi. Zijn stam bestond voor de goldrush nog uit 400 mensen, maar na verdreven te zijn door de goudzoekers, vergiftigd te zijn door verontreinigd water, verhongerd te zijn doordat al het wild dat voor hun neus werd weggekaapt, bleef er nog maar een handjevol over. Ishi was echt de laatste overlevende. De omgeving was verstoord door externe factoren: de hebberige mens.

De mens staat te weinig stil bij het effect dat hij heeft op de omgeving. We realiseren niet dat niets en niemand zonder een goede verbinding met anderen kan blijven bestaan. Alles heeft elkaar nodig ter overleving. Dat is de balans die de natuur in miljarden jaren heeft gecreëerd.

Als we de natuur niet leegtrekken voor eigen gewin maar er een goede wederzijdse samenwerking mee aangaan, dan zal het zich tot in de oneindigheid voortzetten. De Galapagos zouden niet half leeggeroofd zijn voor soorten onderzoek en wellicht zouden er meer schildpadden zijn overgebleven. Als de settlers een positieve samenwerkende houding hadden aangenomen ten opzichte van de Yahi indianen zou het volk nu nog hebben kunnen bestaan.

Die enorme gerichtheid op onszelf, zal ons uiteindelijk een keer de das omdoen. Egocentrisme zorgt voor ongeïnteresseerdheid, een gebrek aan empathie en zorgzaamheid en uiteindelijk in afkoppeling van het geheel. Als de natuur haar geduld met ons verliest en tot chaos overgaat, dan zullen we echt ervaren wat eenzaamheid is. Ook dan hebben zogenaamde externe factoren ons tot laatste overlevenden gemaakt. Maar alleen omdat we ze als extern hebben bestempeld. De natuur is niet extern, het is een deel van ons waar we mee moeten verbinden ter overleving.

Laten we leren van Lonesome George en Ishi, opdat we het nooit zover zullen laten komen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

De verbinding met het Al leren voelen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur

Waarom zit de kat in het nauw? 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


27 juni 2012

Dag 310: Waarom zit de kat in het nauw?

“Als een kat in het nauw,’ is een mooie beschrijving waarbij mensen meteen weten wat het gevolg er van is: je krijgt een haal. Bijna iedereen heeft dat wel eens ervaren, met bloederig gevolg en bijbehorende pijn. Het feit dat mensen met felle bewoordingen uiting geven aan onderliggende gevoelens, wordt niet altijd gezien als zijnde dat iemand daadwerkelijk in het nauw zit. Pas als er een vergelijking wordt gemaakt met een kat, wordt het al iets duidelijker.

Als iemand vaak met negatieve opmerkingen uit de hoek komt, dan bedenkt men niet dat er bij die persoon onderliggende emoties kunnen zijn die dit veroorzaken. Gemakshalve veroordelen we het karakter en daarmee de gehele persoon. Maar dat negatieve uiten heeft niets te maken met het karakter van iemand, dat is alleen maar gedrag aan de buitenkant dat veroorzaakt wordt door onderliggende gevoelens.

In dieren zie je dat mooi terug. Bij de kat in het nauw gaat het om: geen uitweg zien en dus zichzelf moeten verdedigen en de nagels uitslaan. Honden die iedereen bij het minste of geringste proberen aan te vallen (ook hun eigen soort) hebben ook een onderliggende emotie waarvan uit ze gedrag vertonen. Dat kan onzekerheid zijn, of aangeleerd of gefokt gedrag.

Als mijn hond blaft naar mensen die langslopen op de dijk langs mijn huis, dan vind ik dat wel eens knap vervelend. En ja, ook ik veroordeel mijn hond dan wel eens in totaliteit. Maar gelukkig zie ik snel genoeg in dat ‘bewaken’ hoort bij het ras, dat is er in gefokt. En als ik die gedachte paraat heb, wordt de ergernis een stuk minder.

Het is jammer dat we zowel naar onze eigen soortgenoten als naar dieren, niet dieper kijken naar de onderliggende emoties, maar dat we blijven hangen in het veroordelen van gedrag dat aan de buitenkant zit. Natuurlijk, daar worden we mee geconfronteerd, maar even dieper kijken, of doorvragen wat de werkelijke reden is van hard uit de hoek komen, kan de last enorm verlichten. We zouden veel sneller terug zijn in harmonische situaties.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Synchroniseren met natuurlijke wijsheden? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Een goede relatie begint bij jezelf – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


6 juni 2012

Dag 291: Een goede relatie begint bij jezelf

Het verbaast me iedere keer weer hoe dieren in onze omgeving een spiegel voor ons zijn. Vooral honden blijken keer op keer in staat te zijn om ons iets te vertellen over onszelf.

Toen ik gisteren bij de deur afscheid nam van een cliënt, liep mijn hond naar buiten. Ze liet zich vallen in het grind en ging er uitgebreid in rollen. Ze doet dit vaker, het is een soort massage voor haar rug. De cliënt keek naar de hond en zei: “Ik zou ook veel vaker mijn zintuigen moeten volgen en doen waar ik op dat moment zin in heb, net als je hond.” Een mooi afsluitend inzicht van een sessie over het volgen van je Vrije Zelf.

Later in de middag wandelde ik over de hei, en ontmoette twee mensen met een zwarte Schotse terriër. Het hondje was zeer geïnteresseerd in mijn hond en al snel dartelden ze over de hei, de terriër keffend van plezier.

De eigenaren lieten mij weten dat ze de hond pas een paar dagen hadden. Hij was weggedaan door iemand die vond dat hij te hard aan de riem trok, en teveel blafte. De nieuwe eigenaren werden gewaarschuwd dat ze hem goed aan de lijn moesten houden anders zouden er wel eens ongelukken kunnen gebeuren. De nieuwe baasjes voelden het hondje echter aan en lieten hem juist los in een gebied waar veel honden komen.

Met een volledig relaxte uitstraling sloegen ze het hondje gade en riepen ze hem als ze echt verder wilden lopen, waarop hij hen braaf volgde. “Het lijkt wel een ander hondje, ” zeiden ze.

De wijze les die we hieruit kunnen trekken is dat wanneer we zelf relaxed zijn en vol zelfvertrouwen, we dit over brengen op anderen. We zijn in staat om de ander ruimte te geven en daarmee ons respect te tonen.

Wanneer we angstig zijn of in een negatieve denkspiraal zitten, uit zich dat in ons gedrag en onze houding. We gaan duwen en trekken in onze relaties, en veroorzaken dat anderen zich van ons afkoppelen. Je zou dus kunnen zeggen dat een gelukkige relatie bij jezelf begint.

Als je balans, harmonie en ruimte uitstraalt dan is de kans groter dat de ander hier positief op reageert. Is dit niet het geval dan zit er duidelijk iets scheef in het leven van de ander. Maar dan nog, als je hiervoor ruimte geeft en de incidentele buien van de ander respecteert en bespreekt wat er aan ten grondslag kan liggen, dan is de kans groot dat er snel weer balans wordt gevonden. Ga je jezelf opdringen, maak je jezelf kwaad, erger je je aan de ander, dan maak je geen ruimte en is de reactie op jouw gedrag navenant.

De Schotse terriër kreeg het vertrouwen, de rust en de ruimte en leerde ineens zichzelf te zijn. Een vrolijk en sociaal hondje was het resultaat.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Mijn ebook – Zelfvertrouwen!  Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf –  is te verkrijgen bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

De omgeving binnen laten komen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecospychologie


12 mei 2012

Dag 268: De omgeving binnen laten komen

Ik heb vele jaren in Amsterdam gewoond, in drukke buurten, maar ook in rustige. In de drukke omgevingen was ik onrustig, reed ik veel te hard met de auto, kriskrassend door het verkeer en altijd gehaast. Ik ergerde me aan burenoverlast, vechtende mensen, te harde muziek, de niet aflatende verkeersstroom en de ruis van de stad. Op het moment zelf had ik dat niet zo door, pas toen ik verhuisde naar het platteland begon ik steeds beter te voelen wat de stad met me had gedaan.

Ik had geen of weinig contact met een natuurlijke omgeving en nu weet ik dat ik daar steeds meer stress door ging ervaren. In de stad is er geen ogenblik echte rust, of een bezinningsmoment. De invloeden van de opeenhoping van mensen komen altijd in een of andere vorm op je af. Je zou ook kunnen zeggen: er komt altijd informatie van anderen binnen. Je bent je er niet bewust van, maar toch registreer je het. Daar kom je pas achter als je uit die omgeving weggaat. Sommigen ervaren het op vakantie, anderen al als ze een stukje gaan wandelen of fietsen. Het gemeenschappelijke thema hierin is uiteraard: je bevinden in de natuur. Dan pas kunnen we binnendringende energie van anderen buiten sluiten en ons focussen op onze eigen energie. We synchroniseren met ons eigen natuurlijke ritme.

Bijna iedere dag, al vele jaren, loop ik langs deze aardbewoner:

En dan ont-stress ik vanzelf. Even synchroniseren met het rustige paardenleven van eten, een beetje suffen, af en toe op hol slaan en kijken of er ergens nog iets lekkers te halen valt. Deze rust kwam in het begin ook onbewust binnen. Nu ben ik me daar heel bewust van en ben ik meer in balans. Dit stukje omgevingspsychologie zouden we dagelijks tot ons moeten nemen, of we nu in een stad of in een dorp wonen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren synchroniseren met de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur

Psychologie van hond en mens – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


6 april 2012

Dag 233: Psychologie van hond en mens

Vaak zijn we geneigd te denken dat het allemaal anders werkt met dieren dan met ons mensen waar het psychologie aangaat. We stellen ons graag boven het dierenrijk, omdat wij zogenaamd meer hersenontwikkeling hebben doorgemaakt. Toch zijn er van die kleine momenten dat we onszelf even gelijk mogen scharen aan, in dit geval, honden.

Toen ik vandaag thuiskwam van het boodschappen doen, hoorde ik mijn hond blaffen. Door het ruitje naast de voordeur zag ik dat ze op de fauteuil lag waarvoor ze een uitdrukkelijk verbod heeft. Ik heb geleerd dat straffen niet helpt maar negeren wel.

Ik kwam dus binnen, zette wat spullen in de woonkamer, barricadeerde meteen de fauteuil ermee en ging zonder iets te zeggen weg. Vervolgens zit ik met pijn in mijn hart in de auto, omdat ik het zo zielig voor haar vond. Stel je voor dat je thuis bent, je ouders komen binnen zeggen niets tegen je, doen alsof je lucht bent en verdwijnen weer. Als puber maakt dit je misschien niet zoveel uit, maar als je ouder bent, of dit in een relatie meemaakt dan snijdt de pijn door je ziel.

Net als honden zijn wij van origine een groepsdier. De meesten van ons hebben sociale contacten nodig om te kunnen bestaan. Het gevoel gewaardeerd te worden door anderen maakt het leven waardevol. Als we genegeerd worden door onze naaste omgeving, onze geliefden, ouders of andere familieleden dan voelen we dat op een diep niveau. Het zou zelfs kunnen resulteren in het verlies van zelfvertrouwen en identiteit. In dat opzicht zou je kunnen zeggen dat negeren een zwaardere straf is dan fysiek geweld. In beide gevallen ontken je de ander, dat moge duidelijk zijn maar met slaan verbind je je nog met de ander (op een foute wijze, dat wel) in de vorm van negatieve aandacht. Niet zo gek dat velen vinden dit altijd nog beter verdragen dan compleet genegeerd te worden.

Toen ik thuiskwam van de tweede tranche boodschappen zat mijn hond braaf te wachten, in de houding, op mijn reactie. Ditmaal begroette ik haar wel en was er helemaal niets meer aan de hand. Ik hoop natuurlijk dat ze iets geleerd heeft van deze strategie. Maar de vraag is of ze zich dat de volgende keer weer herinnert. Net als bij mensen moet een nieuwe strategie helemaal indalen voordat het duidelijk is wat er verwacht wordt. Hondenpsychologie is in dit geval gewoon ook mensenpsychologie.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Natuurlijke psychologie ervaren? Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is verkrijgbaar bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

2 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

De eend bij de supermarkt – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


30 maart 2012

Dag 226: De eend bij de supermarkt

Een eend kijkt op haar dooie akkertje om zich heen terwijl ze niet ver van de ingang van een supermarkt ligt. Fietsen razen langs haar heen, mensen lopen langs, met en zonder supermarkt karretjes. Ze verblikt of verbloost niet. Ze ligt rustig, maar is alert en dat is knap in deze setting.

Letten op je omgeving terwijl je toch je eigen ding doet, is niet iedereen gegeven. Regelmatig ontmoet ik mensen in mijn praktijk die teveel focussen op wat anderen vinden, denken of doen. Dit zorgt voor stress omdat hun aandacht steeds naar buiten is gericht in plaats van naar binnen. “Maar dat is toch juist goed als ik voor anderen bezig ben en hen belangrijk maak?” zeggen ze dan. En natuurlijk is het goed om het andere mensen naar de zin te maken, of ze te steunen of te verzorgen, maar niet als je zelf niet meer aan bod komt. Je kunt veel geven als je zelf in harmonie bent en dus ook ontvangt. Dat hoeft niet per se van de persoon te zijn waar jij je aandacht op hebt gericht; je kunt ook ontvangen vanuit werk, sport of een hobby.

De eend is in harmonie met zichzelf en kan daarom de drukte om zich heen gemakkelijk tolereren. Ze doet me denken aan mijn Tai Chi leraar, die ik vele jaren geleden zag mediteren in een sportzaal terwijl er mensen vlak langs hem heen liepen of renden. Toen begreep ik niet hoe hij dat kon. Inmiddels wat wijzer geworden, snap ik dat het gaat om jezelf de ruimte durven geven en tot in je diepste kern op jezelf vertrouwen. Als je zover bent in je ontwikkeling dan kun je alles aan. Als ik naar de eend kijk, weet ik dat ik een heel eind ben gekomen, maar toch nog niet zover als zij.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

De seizoenen van een relatie – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


21 maart 2012

Dag 218: De seizoenen van een relatie

Het is al lekker warm aan het worden. Iedereen heeft al veel minder kleding aan en ik wandel zelf met half ontblote armen door de polder. Mijn huid maakt verbinding met het licht, na maandenlang opgesloten te hebben gezeten. De ‘muur’ van kleding wordt in de lente steeds kleiner, totdat er in de zomer alleen nog maar minieme stukjes stof tussen onszelf en de natuur in zitten. De verbinding die wij met onze omgeving maken, of we nu op het strand liggen of niet, is dan optimaal. Vervolgens gaan we ons weer aankleden in de herfst en inpakken in de winter om ons zoveel mogelijk af te sluiten van de harde natuur.

Kleding is een zichtbare, en in de winter noodzakelijke, muur die we gelukkig weer afbreken als het lente wordt. In menselijke relaties worden er vaak onzichtbare muren opgetrokken die helaas niet met het seizoen automatisch worden afgebroken.

Muren zijn er om jezelf te beschermen tegen gevaar van buitenaf. Het kan nodig zijn om de muur op te werpen, maar hij moet wel afgebroken kunnen worden om vervolgens weer verbinding met anderen te kunnen maken. In het opbouwen zijn we heel erg goed, maar het slopen laat te wensen over.

Wellicht weet je niet dat je een muur opwerpt, of heb je geen idee dat jouw gedrag als reactie een muur bij de ander laat ontstaan. Meestal kom je daar pas na een hele tijd achter en helaas is de muur dan nog dikker geworden.

Het bewust worden en bespreekbaar maken dat een muur optrekken af en toe noodzakelijk is om jezelf veilig te stellen, is een heel belangrijke stap. Je laat de ander weten dat je behoefte hebt aan de muur en tegelijkertijd maak je er een punt van dat het tijdelijk is. De ander kan dit respecteren en er rekening mee houden. Let wel, hij/zij kan er later weer op terugkomen dat de muur afgebroken moet worden om opnieuw te kunnen verbinden. Anders raak je te ver van elkaar verwijderd.

Ook in relaties zijn er dus seizoenen: die van opbouw, hoogtij, afbraak en stilte. Al deze seizoenen kunnen in 1 dag naar voren komen, in een week, in maanden of zelfs in jaren. Versta je de kunst om na het stilteseizoen gezamenlijk weer aan een opbouw te beginnen en verder te ontwikkelen, dan beheers je het ambacht dat ‘relateren’ heet. Net als in de natuur, de gewoonste zaak van de wereld.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

cover Zelfvertrouwen!

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf?
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

Stiekem de wereld verbeteren – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


16 maart 2012

Dag 213: Stiekem de wereld verbeteren

Er is niets mooiers dan wanneer de harten van mensen synchroon lopen. En dat bedoel ik niet letterlijk.  Ik heb het natuurlijk over het tegelijkertijd open zetten van menselijke harten uit liefde voor iets of iemand. Iedere keer als ik dat meemaak word ik vanzelf een tikje emotioneel, omdat het een ongelofelijk diepe ervaring is.

Een heel eenvoudige evaring had ik gisteren in het vogelhospitaal waar een klein vleermuisje was binnengebracht. Alle vrijwilligers wilde hem graag zien, maar dat kon pas toen de verzorger hem moest overplaatsen. Wat er gebeurt met een klein groepje mensen als ze een baby vleermuisje zien is onbeschrijflijk mooi. Voor een kort moment bevindt iedereen zich ‘in the zone’. Alle harten gaan tegelijkertijd open bij het zien van dit bijzondere ukkie. Je voelt de groepsenergie op dat moment positief veranderen.

Afgelopen week hoorde ik het mezelf tegen iemand zeggen: de momenten dat mijn bandleden (ik heb jarenlang in diverse bandjes gezongen) allemaal synchroon liepen met dezelfde liefdevolle gevoelens voor de muziek, gebeurde er iets bijzonders op het toneel. De energie die dan vrijkwam had een zeer aanstekelijke uitwerking op het publiek. Een hele zaal kon in dezelfde positieve energie komen.

Nog zo’n voorbeeld: ooit werd Nederland Europees voetbalkampioen en stond ik ook op het Museumplein toen het vliegtuig, waar de spelers in zaten, over het plein vloog. Naast een enorm gejuich voelde je de energie van tegelijkertijd geopende harten. Alle zintuigen staan wagenwijd open en verbinden iedereen met elkaar.

Ook kan ik me de televisiebeelden herinneren van het benefietconcert voor Nelson Mandela die net was vrijgelaten. Het moment dat hij verscheen in het Wembley stadion veranderde (en dat durf ik wel te stellen) de hele energie op aarde positief!

Uit gezamenlijk respect, trots en pure liefde kan een energie ontstaan die vele malen groter is dan we ooit durven denken. Als we dit liefdevolle saamhorigheidsgevoel nu eens vaker massaal en wereldwijd kunnen meemaken, zouden we de wereld dan niet stiekem beter maken?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

2 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, emoties, zintuigen

#Welzijn vergroten door herstel verbindingen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


1 maart 2012

Dag 198:  Welzijn vergroten door herstel verbindingen

We kennen haar van haar onderzoek naar chimpansees, maar haar invloed is veel breder. Ze heeft een grote invloed op het welzijn van de wereld met haar holistische aanpak van natuurbescherming en het welzijn van mensen. Vele jaren geleden werd haar duidelijk dat ze de chimpansees van Gombe nooit kon redden als er niet iets gedaan werd aan de arme bevolkingsgroepen in de buurt. Ik heb het natuurlijk over Dr. Jane Goodall.

Mens en natuur zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en moeten samenwerken om naast elkaar te kunnen bestaan. Om het Gombe reservaat heen is haar dat gelukt door allerlei projecten te initiëren om het welbevinden van de mensen te vergroten. Als de omgeving weer floreert, groeien er weer bomen op de heuvels en hebben boeren goedlopende bedrijven op een milieuvriendelijke wijze. Dit alles wel ondersteund door goed onderwijs.

Het bewonderenswaardige aan haar visie is dat het niet op een westerse manier moet plaatsvinden, maar juist met de Afrikaanse cultuur in het achterhoofd. Het mag namelijk niet moeilijk zijn voor de bevolking om te veranderen.

Door gezinsplanning te introduceren, meisjes hun school te laten afmaken (dit beïnvloedt de bevolkingsgroei ook: minder kinderen), milieuvriendelijk te gaan boeren, (alleen leningen verstrekken als men een milieuvriendelijk bedrijf kon gaan oprichten) en fair trade organisaties te interesseren is het Dr. Jane gelukt om mensen weer te verbinden met de natuur.

Doordat de bevolking blij werd van hun herstelde omgeving, meer geld ging verdienen, en gezonder werd, hoefden ze niet het land op te souperen zoals ze dat decennia lang wel deden. Apathie over een slechte situatie heeft plaatsgemaakt voor werken aan een doel waar mens en omgeving van profiteren. Woede, geweld en depressie zijn verruild voor vreedzaam samenleven in een voedende omgeving.

Eens te meer wordt duidelijk dat de verbinding tussen mens en natuur niet voor altijd verbroken hoeft te zijn.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je eigen verbinding met de natuur maken? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Van oude dichters en hun natuur observaties – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


11 februari 2012

Dag 179: Van oude dichters en hun natuur observaties

Soms vallen er kleine cadeautjes zomaar in je schoot. Vandaag viel mijn oog op een gedicht van de Engelse dichter  William Wordsworth (1770-1850), waarin hij de verbinding met de natuurlijke omgeving prachtig omschrijft en zich, waarschijnlijk zonder het te beseffen, met ecopsychologie bezighoudt. Hieronder het gedeelte dat mij het meeste aansprak in het kader van deze weblog:

For I have learned
To look on nature, not as in the hour
Of thoughtless youth; but hearing oftentimes
The still, sad music of humanity,
Nor harsh nor grating, though of ample power
To chasten and subdue. And I have felt
A presence that disturbs me with the joy
Of elevated thoughts; a sense sublime
Of something far more deeply interfused,
Whose dwelling is the light of setting suns,
And the round ocean and the living air,
And the blue sky, and in the mind of man

 

Klik hier voor het hele gedicht.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Natuur in de straat – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


29 januari 2012

Dag 166: Natuur in de straat

Gisteren schreef ik over het gemis aan contact met de natuur in stedelijke gebieden en dat natuur alleen voor de rijken lijkt weggelegd. Toen ik vandaag even door mijn Twitter favorieten ging, kwam ik een mooi rapport tegen genaamd “Natuur in de straat” opgesteld door de Vereniging Nederlands Cultuurlandschap. Een uitgebreid rapport waarin niet alleen het belang van natuur wordt onderbouwd, maar ook de bijbehorende stappen over hoe dit te organiseren en te financieren. (Klik hier voor het rapport) Er staan mooie fotovoorbeelden in van hoe een mistroostige straat zonder groen, zoals ik gisteren de Witte de With straat in Amsterdam noemde, zich kan omvormen tot iets levends en vriendelijks. (Kijkt vooral naar het voorbeeld op pag. 32 en voel wat het met je doet)

In een eerdere blog beschreef ik al een kleine groene oase in Haarlem waardoor je je werkelijk prettiger voelt als je er doorheen loopt en baksteen/beton even doorbroken worden. De zintuiglijke ervaring is vooral rustgevend.

Afgelopen weekend kreeg ik een folder in de bus van een postorderbedrijf dat zich specialiseert in co2 neutrale goederen. Toen ik naar hun website ging zag ik dat ze zich op een breder veld oriënteren met behulp van een project dat de zintuigen wakker schudt. Koren op mijn molen natuurlijk!

Het gaat om een zintuig ervaringsgebied Freiburg (opening juli 2012), waar men stress kan loslaten door de zintuigen te prikkelen. Door middel van een aantal stations hopen ze dit te gaan realiseren. Ik hoop dat ze genoeg ruimte geven aan natuur, want dat is de beste zintuigprikkeling die een mens kan hebben.

Ik ben heel dankbaar dat er steeds meer mensen, verenigingen maar ook bedrijven opstaan die de natuurlijke omgeving weer belangrijk maken. Het inzicht dat dit nodig is voor ons overleven breidt zich uit als een olievlek. Nu nog geduld leren hebben….

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Gecoacht worden in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Vertrouwen begint bij jezelf


29-11-11

Dag 127: Vertrouwen begint bij jezelf

Deze ochtend genoot ik weer eens van het spel van mijn hond met de hond van de buren. De buurhond is vele jaren jonger dan die van mij en is dus speelser. Als een raket schiet ze op mijn hond af, en het hangt van mijn oudje af of er gespeeld gaat worden of niet. Zowel de buurvrouw als ik hebben nog nooit een signaal kunnen ontwaren dat mijn hond aangeeft, dat het spelen niet doorgaat of gestaakt moet worden.

Als het teken gegeven is dan houdt de buurhond ineens op en kijkt eens om zich heen wat ze dan zal gaan doen. Meestal gooit haar baasje dan een bal en zo is ze tevreden.  Het mooie hiervan is dat je geen enkele teleurstelling merkt; de buurhond zeurt niet oeverloos door, is ook niet kwaad als de mijne niet wil spelen. Ze neemt het voor kennisgeving aan en zoekt nieuwe manieren om zich te vermaken. Er is volledig vertrouwen tussen de twee honden en ze verbinden geen consequenties aan het niet willen spelen. Geen verborgen agenda’s, ze blijven in het hier en nu.

Dat brengt mij op het wantrouwen dat wij mensen steeds meer krijgen naar alles en iedereen om ons heen. Ik las gister een berichtje over wat je wel en niet kunt vertrouwen in de cosmetica industrie. In het artikel werden allerlei termen genoemd zoals ‘dermatologisch getest’ en ‘allergie vriendelijke parfum’, ‘parfum vrij’, ‘milieuvriendelijk’. Allemaal termen die we tegen kunnen komen op etiketten van crèmes, shampoos, make-up e.d. Helaas werd duidelijk dat we op deze termen niet kunnen vertrouwen. We moeten bijna chemici zijn om de rest van het etiket te snappen en te leren of het al dan niet goed voor ons is. Deze bedrijven hebben verborgen agenda’s: stickers plakken onder een ‘goede’ noemer om toch maar zoveel mogelijk te verkopen met vaak verbluffend weinig medeleven met de klant.

Ook leerde ik onlangs dat E621, u weet wel, die bekende E-nummers op voedingsmiddelen, een smaakversterker is waar muizen hersenbeschadiging van kregen. Wie weet dat nu eigenlijk en waarom wordt dat stil gehouden? Heus niet om je op een prettige manier te voeden, maar uiteraard om veel meer van te verkopen.

Voedingsproducenten,  cosmeticaproducenten (en zo zijn er nog wel een paar) kun je dus eigenlijk niet vertrouwen omdat ze maar aan 1 dingen denken: verkoop. Je kunt denken: ik vertrouw helemaal niemand meer. Maar dan zonder je je af van de rest van de wereld en doe je niet meer mee. Willen we gezond blijven dan zullen we een grote mate van vertrouwen moeten hebben in onze omgeving. Doen we dat niet dan verzuren we, zijn we boos, teleurgesteld, geïrriteerd, negatief en voelen we dat de hele wereld tegen ons is. Dat veroorzaakt stress.

Als we iets wantrouwen dan moeten we actie ondernemen om het weer te kunnen vertrouwen. Niet blijven zeuren en negativiteit blijven verspreiden, maar er iets aan doen, in het hier en nu. Niet alleen goed voor het vertrouwen in jezelf, maar zo draag je ook bij aan het vertrouwen in de gemeenschap.

Voor vertrouwen in de mensheid zijn er minimaal twee nodig. Voor vertrouwen in het algemeen kun je veel leren van de natuur. Kijk maar naar mijn hond en die van de buurvrouw.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal
Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de natuur: Ontzag in de melkput


28 november 2011

Dag 126: Ontzag in de melkput 

Al geruime tijd had ik een verzoek bij een locale melkveeboer lopen om eens mee te gaan met het melken. Gisteren ging mijn wens in vervulling: ik stond in de melkput! Een melkput is een soort open kelder waarin de boer heel eenvoudig alle handelingen kan verrichten om de melk te verkrijgen.

Als ik de koeien boven mij binnen zie komen, heb ik niets anders dan ontzag. Hun uiers zijn nu op ooghoogte, zodat je alles goed kunt overzien. Boven die uiers bevindt zich nog 500 kilo en dat dwingt respect af. Helemaal als de put volstaat met 8 koeien, 4 aan iedere kant.

Ik volg de handelingen van de boer, het schoonmaken van de uier, het voelen aan de spenen, het even met de hand melken om vocht en eventuele ongewenste bacteriën er vast uit te halen. Dan gaan de zuignappen er op en stromen de containers met grote snelheid vol. De dames eten ondertussen rustig hun droogvoer en gedragen zich alsof dit de normaalste zaak van de wereld is. Geen haast. Geen stress.

Ik moet even opzij springen omdat een dame zich even moet ontlasten, niet fris, maar het hoort erbij. Je weet meteen weer waarom de boer een overall aan heeft.

De meeste koeien zie ik ongeveer twintig liter melk afgeven, maar er is één dame die met gemak over de35 literkomt. “Een uitzondering,” hoor ik de koeienbaas zeggen, “dat komt vaker voor als ze net gekalfd hebben, maar deze heeft het altijd gedaan.” Petje af dus.

Als deze 8 klaar zijn worden de spenen nog even met jodium nabewerkt zodat het gaatje dicht gaat, om infecties te voorkomen. Ze geven geen kik, zo gaat het iedere dag, twee keer. Het hek gaat open en de dames kunnen terug naar de stal waar ze nog even mogen genieten van wat kuilgras.

Ze staan pas een paar weken op stal en moeten wennen aan het feit dat ze een aantal maanden niet naar buiten gaan. Ik heb het daar wel moeilijk mee, omdat ik ze zo graag buiten zie. Aan de andere kant kan ik begrijpen dat het voor het melken misschien een probleem is, als ze te koud zijn.

De boer wijst me op een koe die waarschijnlijk een kopstoot in de uier van een andere koe heeft gehad. Er komen bloedstolsels uit één van de spenen die er goed uitgeknepen moeten worden zodat de speen niet verstopt. Toch wordt de koe gemolken en 20 litermelk gaat zo het afvoerputje in. Ik hoor dat dit een aantal dagen kan duren voordat het weer goed is, en het kan dus makkelijk zijn dat er100 liter melk door het afvoerputje gaat. En voor de boer spoelt er dus geld weg. “Het hoort erbij.”

Na enige tijd heb ik het hele melksysteem door. Het gaat heel efficiënt en harmonieus. De koeien staan al in de rij voordat de boer gaat melken en geduldig wachten ze op hun beurt. Als deze dames in de zomer buiten staan en ik loop toevallig in de buurt dan weet ik precies hoe laat het is als ze in ganzenpas terug naar de boerderij lopen: 17.00 uur. Een kwartier tot half uur later worden ze gemolken. Ze hoeven niet opgedreven te worden (op een enkeling na, zo wordt mij verzekerd), ze komen vanzelf.

Vanmorgen pakte ik mijn perziken kwark uit de koelkast en deze heeft nog nooit zo lekker gesmaakt, nu ik weet wat er allemaal voor moet gebeuren. Ik voel me meer met jullie verbonden, grote zwart-witte dames. Dank voor al jullie werk!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Counselling in de natuur? klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Natuurlijk leren denken in een relatie


23 november 2011

Dag 121: Natuurlijk leren denken in een relatie

We leren al jong dat de wereld er is om overwonnen te worden. Land is er om ontgonnen of bebouwd te worden, rivieren om ingedamd te worden, zeeën moeten leeg getrokken en wilde dieren beteugeld en het liefst achter een hek. Ook wordt ons al heel jong geleerd dat het leven een wedstrijd is om beter, mooier, sterker, rijker, intelligenter, creatiever, slanker te worden dan anderen, anders betekenen we niets.

`Ik moet winnen om te mogen bestaan` (en alle variaties hierop) is dus onze onderliggende overtuiging van het leven geworden. Het ‘survival of the fittest’ adagium zoals we dat kennen van Darwin blijkt echter anders te liggen. Het is niet de sterkste die overleeft, het is het organisme dat het beste kan samenwerken met de omgeving waarin het leeft. Geen competitie maar coöperatie dus.

In mijn counselingpraktijk merk ik dit ook bij cliënten met relatieproblemen. Relaties zijn vaak een competitie geworden van wie er gelijk heeft of wie zijn/haar zin krijgt. Er wordt vaak niet meer gezond gecommuniceerd (door de wedijver om gelijk te krijgen) om tot gezamenlijke oplossingen te komen.

Als je deel uit wilt maken van een systeem, een relatie of gezin in dit geval, dan moet je communiceren met dat systeem, zodat het systeem en het individu, met elkaar een goede relatie aan kunnen gaan zonder elkaar te kwetsen. En dat laatste is maar al te vaak wel het geval. We kwetsen elkaar door de ander overal de schuld van te geven en door eigen fouten niet te willen toegeven, of we ontkennen dat er problemen zijn en gaan door met wat we doen zonder met de ander rekening te houden of we laten zaken langs ons heen gaan met een ‘na mij de zondvloed’ mentaliteit. Hoe we als kind geleerd hebben naar de wereld te kijken met wedijver, concurrentie en overwinning, uit zich in onze relaties. Het ‘overwinnen’ is ons uitgangspunt geworden en wordt juist onze ondergang.

Dat hoeft het echter niet te zijn als we opnieuw leren hoe het er in de natuur aan toe gaat met relaties. Organismen (cellen, entiteiten etc.) kregen miljarden jaren geleden de tijd om hun eigen authenticiteit te presenteren aan andere organismen. Langzaam werd er affiniteit met anderen gegenereerd en dat leidde tot gezonde, gebalanceerde en geperfectioneerde verbindingen en samenwerking. Deze organismen leerden van hun omgeving, hoe deze werkt, hoe de andere organismen in elkaar steken en waar ze behoefte aan hebben. Door te leren van de andere elementen in een omgeving is het voor een organisme mogelijk goed te integreren.

Als je de perfectie van de samenwerking tussen natuurlijke elementen gaat zien en ervaren dan kun je die ook toepassen in je eigen leven. Verhoogd bewustzijn van natuurlijke processen is nodig om affectieve relaties aan te gaan. Dat ontstaat als je wilt weten wat de ander nodig heeft of wat er in de ander omgaat en je daar oprecht aandacht aan wilt besteden en moeite voor wilt doen. En dat werkt, net als in de natuur, twee kanten op. Er is geen enkel organisme dat alleen maar ontvangt en niets geeft. Een goede verbinding is een harmonieuze uitwisseling van geven en nemen. Dat geldt voor de natuur, en dus ook voor ons.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor de maandelijkse Terug naar je Natuur wandeling klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Pulseer je wel genoeg?


20 november 2011

Dag 118: Pulseer je wel genoeg?

Het is weer de tijd van verkoudheden en griepjes. De afgelopen week heb ik zwaar gehoest en pas dan realiseer je je hoe fijn het is om gewoon adem te halen. (Al die heerlijke zuurstof die in de longen verdwijnt zonder dat daar een krampachtig gehoest door ontstaat, is echt fijn) Op een gegeven moment was ik zelfs bang om te diep in te ademen uit angst weer een enorme hoestaanval te krijgen. De normale natuurlijke pulserende werking van de ademhaling was volledig verstoord.

Het maakt mij nieuwsgierig naar de andere pulserende bewegingen in de natuur. En als je eens wat verder doordenkt, draait het in het leven allemaal om het proces van druk en loslaten, van stress en ontspannen, opkroppen en eruit gooien, eb en vloed, inademen en uitademen, intrekken en uitstrekken, trekken en laten vieren, extravert en introvert, yin en yang. Alles om ons heen maakt een pulserende beweging.

Met de economie gaat het dus niet anders: het kon niet op: verdienen en winst maken, groter worden, uitdijen en dan komt uiteindelijk de terugtrekkende kracht weer om de hoek en laat alles ineen krimpen. Het is een normale gang van zaken. What goes up, must come down. Zo natuurlijk als wat.

Toch hebben wij vaak moeite om toe te geven aan krimp (en helemaal met diëten, zelf willen we niet uitdijen maar moeten inkrimpen is een ramp). Onze rijkdom moet groeien, ons sociale netwerk moet ontwikkelen, ons ego kan groter, we moeten slimmer, beter en sneller worden, als het maar geen teruggang betekent. En het is juist zo gewoon. Op een dag als vandaag met dichte mist, wordt je ermee geconfronteerd dat de winter, de tijd van krimp en alle groei loslaten, eraan komt.

We gaan voorbij aan de normale pulserende werking van de natuur en daarmee van de aarde. We leven eigenlijk op een grote ademende bol waarin alles elkaar aantrekt en weer loslaat. Dus waarom is het dan zo moeilijk om te begrijpen dat de bekende boog niet altijd gespannen kan staan? Of dat je niet altijd maar kunt blijven trekken aan iets zonder het weer een keer los te laten Kennelijk moeten we leren om naar de krimpstand te komen en van daar uit weer op te bouwen.

De balans in het leven zoeken zit niet in het niets doen of alleen maar rust nemen, het zit in de perfecte samenwerking tussen inspanning en ontspanning, op alle vlakken, of het nu werk is of je relatie of je gezondheid.

Mijn voornemen voor deze week: onderzoeken hoe ik momenteel pulseer in het leven.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Leren hoe jij pulseert in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen