Tagarchief: het leven

De onbewuste krachten die Het Leven maken – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


12 augustus 2012

Dag 354: De onbewuste krachten die Het Leven maken

Aan welke onbewuste krachten al het leven blootstaat, lijkt in eerste instantie alleen ecologen te interesseren. Gelukkig zijn er steeds meer mensen die op verschillende niveaus mindfulness beoefenen, waardoor een steeds grotere groep mensen inziet hoe alles met alles verbonden is en waar het leven werkelijk om gaat. Maar wat zijn nu eigenlijk die onbewuste krachten waar we allemaal mee om moeten gaan?

Wetenschapper/schrijver Tim Flannery verdeelt de krachten in drieën. Allereerst is er de originele levenskracht van het ontstaan van leven, vervolgens is er het zoeken naar de beste omgeving om in te gedijen, zowel letterlijk als figuurlijk (sociaal) en tenslotte is daar het aanpassen en deel uitmaken van die omgeving.

Het lijkt bijna te simpel om dit los te laten op al het leven op aarde. En toch gelden deze drie stappen voor alles wat leeft. Het zijn de basiswetten die ten grondslag liggen aan de gehele evolutie van organismen. Of we nu willen of niet, dit is wat ons leidt, hoe we tot ontwikkeling komen en hoe we uiteindelijk leven.

Ik ga nog een stapje verder door deze basiskrachten te vergelijken met hoe wij een relatie met anderen aangaan; allereerst ontstaat er een aantrekkingskracht tussen twee mensen en is een verbinding geboren. Vervolgens gaan deze twee mensen de uitdaging aan om te kijken in welke letterlijke en sociale omgeving ze het beste tot hun recht komen. Niet alleen met zijn tweeën proberen ze dat te bewerkstelligen, maar ook als stel in een groter sociaal geheel, zoals een gezin of uiteindelijk een familie. Tenslotte zal de duur van de relatie uitwijzen of ze in staat zijn geweest zich positief aan te passen binnen dat geheel.

Het moge duidelijk zijn dat stap 1 de makkelijkste is voor de meeste mensen. Verliefd worden of een verbinding aangaan met iemand die op één of andere wijze aantrekkelijk voor je is, is meestal niet moeilijk. Het gaat natuurlijk mis als de juiste omgeving niet gevonden kan worden. Dan moet je denken aan culturele of religieuze verschillen, maar ook aan letterlijke omgevingen waarin mensen niet gelukkig zijn. Bijvoorbeeld omdat ze te ver van hun familie wonen, of omdat ze liever in een open ruimte wonen dan in een bos. Gaat er bij stap twee al iets niet soepel, dan moge duidelijk zijn dat stap 3 niet optimaal gehaald gaat worden en de relatie uiteindelijk uiteenvalt.

Het komt ook voor dat het aanpassen aan de omgeving een groot probleem is. Innerlijke weerstanden spelen op en aan onderlinge verwachtingen wordt dan niet voldaan. Ook dan gaat een relatie het niet redden. Het is dus van groot belang om in een vroeg stadium te gaan voelen (niet denken!) of de omgeving aantrekkelijk genoeg is, zodat een stukje aanpassing geen probleem geeft.

Als dit eenvoudig te doen zou zijn, zouden relatietherapeuten zoals ik overbodig zijn. Maar het is niet onmogelijk om open te staan voor daadwerkelijke gevoelens en dicht bij jezelf te blijven. Zolang je maar helder voor ogen hebt wat de basis van leven is.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Jezelf open leren stellen voor al je zintuigen? Klik hier

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Het einde hoort erbij – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


10 augustus 2012

Dag 352: Het einde hoort erbij

Alle kleine vogeltjes zijn vertederend en ze raken het zorgzaamste zintuig in je. Tevreden koppies, met de oogjes dicht weer in hun omgevouwen washandje als nestjes, snurken ze verder tot de volgende maaltijd. De geboortegolf in vogelland is nagenoeg ten einde. Alles wat nu nog uit het ei kruipt, gaat het moeilijk krijgen. Tenzij we mooi weer blijven houden natuurlijk en er genoeg voedsel voorradig blijft. En hoe je ook je best doet om alles groot te laten worden, de natuur heeft zo zijn eigen beweegredenen om al dan niet te leven.

Deze week had ik een nestje van 3 piepkleine zwaluwen te verzorgen in het Vogelhospitaal. Ze zien er hetzelfde uit, zijn even groot, krijgen precies dezelfde aandacht en toch gaat er eentje ineens gek met zijn kopje draaien. Dan weet je het al; deze heeft niet lang meer te gaan.

Het onbegrip dat je niet weet waarom de één het wel doet en de ander niet, frustreert. Het blijkt maar weer eens te meer hoe moeilijk het is om de natuur te imiteren. Tegelijk geeft het aan hoe ingenieus natuurlijke systemen in elkaar zitten en perfect op elkaar afgestemd zijn.

Steeds weer word je in een hospitaal, of het nu dierlijk of menselijk is, geconfronteerd met leven en dood. Je doel is om het leven te eren, te verzorgen op de best mogelijke wijze in de hoop dat het leven gecontinueerd wordt. Maar dan ineens sta je voor een hokje met een vrouwtjes merel, waarop een sticker hangt met ‘euthanasie’. Aan de buitenkant is er niets aan haar te zien. Maar ze heeft een aandoening die het niet mogelijk maakt om als een echte merel door het leven te gaan. Daar zit ze dan ‘on death row’. Haar bruine ogen en de wetenschap dat ze niet lang meer te leven heeft, doen mijn hart pijn. Om het haar toch zo gemakkelijk mogelijk te maken, geef ik haar vers eten waar ze gretig gebruik van maakt. Het leven is in dit momentje in ieder geval goed.

Je kunt er niet te lang over nadenken met mensenlogica, omdat je er eenvoudigweg niet uitkomt met gedachten. Het enige dat je kunt doen is proberen in te voelen dat een goed leven niet mogelijk is. Zelf kan ze daar helaas niets over zeggen. De enige gedachte die ik keer op keer herhaal is: het einde hoort erbij. Maar dat is niet eenvoudig als je alle leven zo waardeert.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Het leven ten volle leren voelen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Terug naar je natuur om levensvisie te bepalen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


18 juli 2012

Dag 329: Terug naar je natuur om levensvisie te bepalen

Een mens functioneert goed als hij of zij een doel heeft. Dat kan een groot doel zijn in de vorm van een spectaculaire carrière, maar het kan ook een klein doel zijn in de persoonlijke levenssfeer. Je zou kunnen zeggen dat als een mens geen enkel doel heeft, hoe klein ook, er iets aan de hand is. Persoonlijke behoeften worden dan, om wat voor achterliggende reden dan ook, ontkend.  Dat is onnatuurlijk.

Alles wat op aarde leeft, heeft namelijk een behoefte: om te leven! Om datgene te doen waarvoor het is bestemd: leven vanuit de eigen essentie. De natuur is daar heel goed in, maar bij mensen raakt die essentie vaak verstoord. Hoe vaak hoor je mensen niet zeggen: “Ik weet niet wat mijn passie is,” of “Ik heb niet echt iets waar ik enthousiast van word of waar ik voor ga”. Eén van de belangrijkste oorzaken die hieraan ten grondslag ligt is het zich niet durven richten op de eigen behoefte, maar afwachten wat anderen ervan vinden.

Deze grondhouding ontwikkelt zich vaak al op jonge leeftijd. Of één van de ouders heeft het ook, of de ouders zijn dominant zodat ze aandacht op eisen, of het gezin is zo groot dat men zich wel moet richten op anderen. Allemaal heel logisch, en het hoeft lange tijd geen probleem te vormen, tot het moment dat persoonlijke behoeften niet langer onderdrukt kunnen worden.

Als behoeften jarenlang zijn weggestopt, kunnen ze er wel eens explosief uitkomen: het gevolg van opkroppen. Dit kan o.a. het geval zijn in de beruchte midlife crisis, waarin iemand ineens allerlei dingen gaat doen die daarvoor nooit zijn gedaan. Dat is nogal schrikken voor de omgeving. Die hebben nooit geweten wat de persoonlijke behoeften waren, omdat het ze niet werd verteld, of omdat ze zelf teveel ruimte innamen.

Terug naar je eigen natuur gaan, betekent dat je niet anders kunt dan jezelf zijn, vanuit je eigen persoonlijke behoeften. Daar is Het Leven op gebaseerd; groeien op basis van wat aantrekkelijk is voor het organisme. Stem je je leven af op wat aantrekkelijk is voor anderen, dan ga je dus voorbij aan je eigen natuurlijke levensessentie, met alle desastreuze gevolgen van dien (burn-out/stress/depressie/ziekte). Natuurlijk is het goed om je af te kunnen stemmen op anderen, maar nooit ten koste van jezelf. Dat doet de natuur ook niet. Uiteindelijk draait het om balans tussen voorzien in de eigen behoeften en in die van anderen.

Wordt vervolgd.

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

Het eeuwige leven vlak voor onze neus – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


24 juni 2012

Dag 307: Het eeuwige leven vlak voor onze neus

De angst om ouder te worden, gebrekkig en vlekkerig, wordt ons al jong ingegeven. Niet alleen worden we op jonge leeftijd door sprookjes beïnvloedt, ook de maatschappij heeft een grote invloed op ons denken over leven en dood. Je hoeft alleen maar naar alle make-up reclames te kijken om te begrijpen hoe belangrijk het eeuwige leven, en vooral de ‘eeuwige jeugd’ voor ons is. Die angst komt natuurlijk alleen maar voort uit de angst om eindig te zijn.

De angst om het leven te moeten verlaten kan zelfs zo groot zijn, dat je eigenlijk niet maar aan echt leven toe komt. Je bent dan alleen maar aan het voorkomen om dood te gaan, terwijl je het leven niet tegemoet gaat.

Toch is het eigenlijk gek dat we er zo bang voor zijn, terwijl het eeuwige leven zich voor onze neus afspeelt. In de natuur is namelijk niets eindig. De natuur kent geen afval, of iets dat niet meer nuttig voor het leven zou zijn. Alles wat vergaat, kan opnieuw worden gebruikt, tot en met de kleinste atomen aan toe. Het is een continue cyclus van groeien, uiteenvallen en opnieuw groeien. In die zin is het cliché ‘de dood hoort bij het leven’ goed te begrijpen. Maar toch hebben we er moeite mee.

Omdat wij gezegend zijn met een fantasie, ofwel de mogelijkheid om verhaaltjes in ons hoofd te halen, kunnen wij bedenken hoe de dood zou kunnen zijn. We weten het niet, maar we kunnen er een idee over vormen. Als we denken aan uiteenvallen, huiveren we daar meteen bij. Het idee dat we worden opgegeten door andere organismen is ronduit afschrikwekkend. Wij kunnen aannames doen zonder dat we de ervaring hebben hoe het in werkelijkheid zal zijn. En deze aannames gaan ons leven beheersen. Zonde, want angstig zijn is een grote verspilling van energie die je wel beter zou kunnen gebruiken.

Boeddhisten geloven in reïncarnatie en ook in vele andere culturen gelooft men dat het leven niet eindig is. En hoe mooi ze de reïncarnatie verhalen ook kunnen maken, het feit blijft dat wij een samengesteld organisme zijn dat vergaat en hergebruikt wordt door andere organismen. Iedere kern wordt opgenomen in een ander geheel. We leven dus in ieder geval voor eeuwig.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je plek in het grote geheel leren aanvoelen? Klik hier

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

De mens is geen afval, iedereen doet mee – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


11 april 2012

Dag 238: De mens is geen afval, iedereen doet mee

In de krant staat vandaag een bericht over twee gevangenen in de Amerikaanse staat Louisiana die al 40 jaar eenzaam zijn opgesloten. Dat raakt mij omdat dit in de basis een ‘negeren’ is van medeburgers (zie eerdere blog deze week ). Daarmee praat ik niet goed wat ze gedaan hebben, iemand vermoorden mag niet ongestraft blijven. Maar om de daders vervolgens 40 jaar te negeren is wel de zwaarste straf die je kunt bedenken.

In de natuur wordt niets buitengesloten. Alles is bruikbaar. Er bestaat geen afval. Iets wat dood gaat wordt opgenomen door het grote systeem. Iets wat niet functioneert op een bepaalde plek wordt niet verstoten, maar het zoekt zelf een weg waarin het wel kan functioneren.

Je zou kunnen zeggen dat de gevangenen in kwestie niet in hun juiste doen waren toen ze hun daad begingen. Het allermooiste zou natuurlijk geweest zijn als ze zelf het bij hen passende leven gingen zoeken, maar om allerlei redenen zijn ze daar niet toe in staat geweest. Vervolgens worden ze ook niet geholpen om wel in een goede staat van zijn te komen, door in ieder geval het gevoel te hebben dat ze erbij horen. In plaats daarvan worden ze nog verder weggehouden van het leven. Dat dit niet werkt blijkt keer op keer, want gevangenissen blijven vol.

Mensen (behalve zwaar psychiatrische patiënten misschien) die voldoening kunnen halen uit het op waarde geschat worden door de omgeving, hebben de neiging om dit steeds weer op te zoeken. De prettige ervaring die ze hebben, werkt aanstekelijk voor ze. Die waardering krijgen ze als ze deel kunnen nemen aan het grote geheel. Bijvoorbeeld door (zie deze eerdere blog ) in een moestuin te werken waarin groente voor de medegevangenen verbouwd wordt. Ook door te werken met dieren, bijvoorbeeld het opvoeden van blindengeleidehonden. Dat kan nog steeds binnen de muren van de gevangenis. Ze maken dan in ieder geval deel uit van ‘leven’, of dit nu een dier of een groente is. Uit vele onderzoeken blijkt dat dit daadwerkelijk iets doet met een mens. Het zelfvertrouwen stijgt en ze waarderen het leven weer.

Als de natuur geen afval kent en alles weer opneemt, waarom zouden wij medemensen dan blijvend negeren?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

De zintuigen synchroniseren met de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur