Tagarchief: hond

De kunst van het wegnemen van wantrouwen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


23 juli 2012

Dag 334: De kunst van het wegnemen van wantrouwen

Als relatietherapeute heb ik er dagelijks mee te maken: het wantrouwen tussen mensen. Vertrouwen dat eenmaal geschaad is, komt niet zomaar weer terug. Daar gaan soms jaren overheen. Veel mensen hebben geen idee hoe ze het vertrouwen van hun partner weer terug kunnen winnen.

Een mooi voorbeeld hoe dat er in de dierenwereld aan toe gaat, zag ik vanmorgen. Een half jaar geleden kwamen er nieuwe schapen op de dijk die langs mijn huis loopt. De eerste maanden had ik mijn hond braaf aan de lijn, vooral vanwege de springerige lammetjes. Die zijn heel interessant om te achtervolgen. Een tijdje geleden zijn de lammetjes echter weggehaald en staan er alleen nog volwassen ooien. De tijd om eens aan het vertrouwen te werken tussen hond en schaap.

De eerste weken dat ik mijn hond los liet lopen, sprak ik haar toe dat ze rustig moest lopen. Dat deed ze, maar de ooien renden met een boog om haar heen. De boog werd echter steeds kleiner. Ik sommeerde mijn hond keer op keer om bij me te blijven lopen in een rustige pas. Dat deed ze braaf.

Uiteindelijk heeft dit gelijkmatige gedrag geleid tot een eerste snuit-snuit ontmoeting vorige week. Het was maar kort, maar het was al heel wat dat een ooi moedig genoeg was om even te blijven staan. Vanmorgen bleek het echte vertrouwen: de ooien bleven staan terwijl mijn hond rustig op ze af liep. Ze werd bijna verwelkomd in de kudde en er werd druk over en weer gesnuffeld. Een schaap liet zich zelfs even door me aaien. Om respectvol te blijven liepen we al snel weer door en de schapen vervolgden ook hun weg.

Waarom ze ons nu vertrouwen? Omdat we iedere dag weer dezelfde routine hebben laten zien. We hebben ons rustig gedragen, met goede, vriendelijke energie. We stonden open voor ze en respecteerden ze. En dat is natuurlijk precies wat mensen onderling ook moeten doen. Als iemand je weer moet gaan vertrouwen dan moet je simpelweg langere tijd dezelfde open houding aan nemen en de juiste energie uitstralen. Ook als iemand je nog niet vertrouwt. Niet eenvoudig, maar wel te doen. Een hond en een kudde schapen hebben het vandaag maar weer eens bewezen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – is te verkrijgen bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

 
Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

De koe, de hond en de haas – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


14 juli 2012

Dag 325: De koe, de hond en de haas

Voordat ik er erg in had was mijn hond op volle snelheid achter een haas aan gegaan. Honderden meters verderop zag ik haar rennen en toen viel het me pas op: een jonge koe rende ook achter de haas aan. Uiteindelijk was de lang-orige viervoeter natuurlijk veel te snel en zag ik zowel mijn hond als de koe vaart minderen. Toen gebeurde er iets moois.

De koe keek naar mijn hond, mijn hond naar de koe en vervolgens keken ze in de richting waarin de haas verdwenen was. Vervolgens keken ze nog een keer naar elkaar en weer in de richting van de vertrokken haas. Wat speelde zich hier af?

Ik kan niet anders denken dan dat beiden de speelse jachtenergie in elkaar herkenden. Mensen zouden al lang een paar woorden met elkaar gewisseld hebben, maar ook deze twee totaal verschillende dieren communiceerden met elkaar. En dat kan alleen maar door de energie die ze uitgestraald hebben. Mensen vangen ook allerlei energieën op, maar we zijn ons er vaak niet bewust van.

Vele jaren geleden kwam ik terug van een reis naar British Columbia (Canada) en Alaska. Een maand lang vertoefde ik in de meest prachtige natuurgebieden en was ik het hectische leven in Nederland totaal ontwend. Eenmaal terugviel ik ook nog eens in een grote puinhoop op mijn werk. Ik was het zo zat dat ik ontslag nam, zonder uitzicht op een nieuwe baan. Vol zelfvertrouwen liep ik het gebouw uit en de één na de andere man floot naar me, maakte een opmerking of papte zelfs met mij aan. Laten we duidelijk zijn, dat was zeker geen dagelijkse kost voor mij. Dat moment van het zelfverzekerd zijn en honderd procent achter mijn beslissing staan deed iets met mijn energie. En die energie werd wel heel duidelijk door anderen opgevangen.

Als je eenmaal door hebt welke uitstraling je hebt op je omgeving, heb je goud in handen. Ik hoor van cliënten hoe moeilijk ze het vinden om een connectie met anderen te maken. Pas als het hen duidelijk wordt wat hun exacte uitstraling is, kunnen ze het ten gunste veranderen. Mensen die diep in hun hart denken: ‘ik ben niet goed genoeg of ‘ik moet het toch alleen doen’ of ‘ik ben een mislukking’, stralen dit ook uit. En zo roep je ook nog onheil over jezelf af: anderen reageren op die negatieve houding en trappen je nog verder de grond in, of nodigen je nergens voor uit en laten je links liggen. Allemaal reacties die je juist niet wilt. Ben je vanuit je hart dankbaar voor het leven, voor wat anderen doen dan reageren mensen op juist die uitstraling en versterk je de positieve energie.

Mijn hond en de koe hebben ongetwijfeld de teleurstelling over de haas in elkaar herkend. Dat het totaal verschillende dieren zijn, maakt dus niet uit. Ze werken met de zintuigen en dat is alles wat ze nodig hebben.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Gaan herkennen wat de energie is die je uitstraalt? Klik hier.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Waarom zit de kat in het nauw? 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


27 juni 2012

Dag 310: Waarom zit de kat in het nauw?

“Als een kat in het nauw,’ is een mooie beschrijving waarbij mensen meteen weten wat het gevolg er van is: je krijgt een haal. Bijna iedereen heeft dat wel eens ervaren, met bloederig gevolg en bijbehorende pijn. Het feit dat mensen met felle bewoordingen uiting geven aan onderliggende gevoelens, wordt niet altijd gezien als zijnde dat iemand daadwerkelijk in het nauw zit. Pas als er een vergelijking wordt gemaakt met een kat, wordt het al iets duidelijker.

Als iemand vaak met negatieve opmerkingen uit de hoek komt, dan bedenkt men niet dat er bij die persoon onderliggende emoties kunnen zijn die dit veroorzaken. Gemakshalve veroordelen we het karakter en daarmee de gehele persoon. Maar dat negatieve uiten heeft niets te maken met het karakter van iemand, dat is alleen maar gedrag aan de buitenkant dat veroorzaakt wordt door onderliggende gevoelens.

In dieren zie je dat mooi terug. Bij de kat in het nauw gaat het om: geen uitweg zien en dus zichzelf moeten verdedigen en de nagels uitslaan. Honden die iedereen bij het minste of geringste proberen aan te vallen (ook hun eigen soort) hebben ook een onderliggende emotie waarvan uit ze gedrag vertonen. Dat kan onzekerheid zijn, of aangeleerd of gefokt gedrag.

Als mijn hond blaft naar mensen die langslopen op de dijk langs mijn huis, dan vind ik dat wel eens knap vervelend. En ja, ook ik veroordeel mijn hond dan wel eens in totaliteit. Maar gelukkig zie ik snel genoeg in dat ‘bewaken’ hoort bij het ras, dat is er in gefokt. En als ik die gedachte paraat heb, wordt de ergernis een stuk minder.

Het is jammer dat we zowel naar onze eigen soortgenoten als naar dieren, niet dieper kijken naar de onderliggende emoties, maar dat we blijven hangen in het veroordelen van gedrag dat aan de buitenkant zit. Natuurlijk, daar worden we mee geconfronteerd, maar even dieper kijken, of doorvragen wat de werkelijke reden is van hard uit de hoek komen, kan de last enorm verlichten. We zouden veel sneller terug zijn in harmonische situaties.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Synchroniseren met natuurlijke wijsheden? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Psychologie van hond en mens – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


6 april 2012

Dag 233: Psychologie van hond en mens

Vaak zijn we geneigd te denken dat het allemaal anders werkt met dieren dan met ons mensen waar het psychologie aangaat. We stellen ons graag boven het dierenrijk, omdat wij zogenaamd meer hersenontwikkeling hebben doorgemaakt. Toch zijn er van die kleine momenten dat we onszelf even gelijk mogen scharen aan, in dit geval, honden.

Toen ik vandaag thuiskwam van het boodschappen doen, hoorde ik mijn hond blaffen. Door het ruitje naast de voordeur zag ik dat ze op de fauteuil lag waarvoor ze een uitdrukkelijk verbod heeft. Ik heb geleerd dat straffen niet helpt maar negeren wel.

Ik kwam dus binnen, zette wat spullen in de woonkamer, barricadeerde meteen de fauteuil ermee en ging zonder iets te zeggen weg. Vervolgens zit ik met pijn in mijn hart in de auto, omdat ik het zo zielig voor haar vond. Stel je voor dat je thuis bent, je ouders komen binnen zeggen niets tegen je, doen alsof je lucht bent en verdwijnen weer. Als puber maakt dit je misschien niet zoveel uit, maar als je ouder bent, of dit in een relatie meemaakt dan snijdt de pijn door je ziel.

Net als honden zijn wij van origine een groepsdier. De meesten van ons hebben sociale contacten nodig om te kunnen bestaan. Het gevoel gewaardeerd te worden door anderen maakt het leven waardevol. Als we genegeerd worden door onze naaste omgeving, onze geliefden, ouders of andere familieleden dan voelen we dat op een diep niveau. Het zou zelfs kunnen resulteren in het verlies van zelfvertrouwen en identiteit. In dat opzicht zou je kunnen zeggen dat negeren een zwaardere straf is dan fysiek geweld. In beide gevallen ontken je de ander, dat moge duidelijk zijn maar met slaan verbind je je nog met de ander (op een foute wijze, dat wel) in de vorm van negatieve aandacht. Niet zo gek dat velen vinden dit altijd nog beter verdragen dan compleet genegeerd te worden.

Toen ik thuiskwam van de tweede tranche boodschappen zat mijn hond braaf te wachten, in de houding, op mijn reactie. Ditmaal begroette ik haar wel en was er helemaal niets meer aan de hand. Ik hoop natuurlijk dat ze iets geleerd heeft van deze strategie. Maar de vraag is of ze zich dat de volgende keer weer herinnert. Net als bij mensen moet een nieuwe strategie helemaal indalen voordat het duidelijk is wat er verwacht wordt. Hondenpsychologie is in dit geval gewoon ook mensenpsychologie.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Natuurlijke psychologie ervaren? Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is verkrijgbaar bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

2 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Dierendag en ons bewustzijn


4 oktober 2011

Dag 71: Dierendag en ons bewustzijn

Als je heel veel met de natuur bezig bent is iedere dag natuurlijk gewoon dierendag. Maar vandaag worden we heel bewust gemaakt van het dierenbestaan en ook van dierenleed. Op twitter komt het ene na het andere bericht langs om te helpen dieren te redden, op de radio hoorde ik een verzoek van Wakker Dier om vandaag geen dier te eten (geen probleem, het wordt vandaag herfstige paddenstoelensoep), en mijn mailbox loopt ook vol met de verzoeken om tijgers, beren, haaien, honden en katten te redden.

Ik wil ze heel graag redden en dat is best een probleem. Jaren geleden kwam ik in gewetensnood omdat ik juist alle dieren een goed leven gun, maar er financieel teveel van me gevraagd wordt en ik niet kan leveren. Toen besloot ik om me alleen te verbinden aan dieren die voor mij iets bijzonders betekenen. Daarmee stootte ik er heel veel af, dat deed pijn, maar het bracht ook duidelijkheid. Ik moest mezelf tot de orde roepen en een keuze maken. Het werden beren, wolven en honden. Honden hebben vanaf mijn entree op deze wereld een belangrijke rol gespeeld en ontmoetingen in het wild met beren en wolven hebben mijn hart voor altijd doen smelten. De één redt konijntjes, de ander katten, een ander papagaaien, maar voor mij zijn het deze harige types.

Ik hoor wel eens opmerkingen zoals “Ik kan toch niet alles redden, dus laat ik het maar zitten.”  Daaruit spreekt een soort wanhoop en tegelijkertijd apathie. Die apathie leek ik ook ooit te krijgen tot mijn besluit dan maar voor een paar soorten te gaan. Ik zou het iedereen aanraden, want alle beetjes helpen natuurlijk.

Ik ben blij met dierendag en dat ons bewustzijn van de aanwezigheid van andere wezens naast ons wordt vergroot. Vandaag krijgen we de boodschappen om vooral dieren te helpen, maar ik wil toch ook even melden dat er al een heel ander bewustzijn aan het ontstaan is. Deze week las ik in dezelfde krant twee berichten in deze trant. Het eerste bericht meldde dat een golfvereniging de strijd aangegaan is met de-green-omspittende dassen, door het uitstrooien van olifantenpoep. Dit ruikt heel sterk en zou de dassen kunnen verjagen. Aangezien dassen beschermd zijn mogen ze niet zomaar worden gedood. Creatief nagedacht!

Het tweede bericht repte over een aantal mensen die waren gearresteerd omdat ze tegen het verbod in toch na zonsondergang de Veluwe op waren gegaan om naar de bronst van de edelherten te luisteren. Men wil de herten alle rust geven om te paren, en mensen zijn daarbij niet gewenst. Ze werden op de bon geslingerd!  Is dit niet op en top bewustzijn ten faveure van het dier?

Je verbinden aan alle dieren die hulp nodig hebben is een onmogelijke taak. Vandaag heb ik het gehouden bij mijn hond, door die naast een paar extra kluifjes weer eens te trakteren op een hele lange wandeling door het bos. Daar zijn we niemand tegengekomen en was het helemaal stil, op de ritselende bladeren onder onze voeten na. Bij thuiskomst kreeg ze haar dagelijkse brokken en kreeg ik een dikke lik over mijn wang toen het op was. Onze verbinding was goed vandaag!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen