Tagarchief: instinct

Aanstekelijk gebiologeerd – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


2 augustus 2012

Dag 344: Aanstekelijk gebiologeerd

Gisterenavond viel ik in het tv programma ‘Een dag in de dierentuin’, waarin twee krokodillen werden verplaatst en cheeta’s beziggehouden werden. De krokodillen, Mork & Mindy, mochten naar hun nieuwe verblijf. Eenmaal daar aangekomen, maakten de verzorgers zich uit de voeten uit angst dat het paar geweld zou gaan gebruiken. Het oer-paar  bekeek hun nieuwe onderkomen uiterst kalm. Het bleek een gedeelde woning te zijn, want ook huisden er allerlei tropische vogels. Die hadden meteen door dat er iets bijzonders in hun huis was gekomen. Er werd alarm geslagen, alsof ze heel goed wisten dat Mork & Mindy roofdieren zijn. Ze tetterden er op los en bleven gebiologeerd naar de twee nieuwkomers kijken.

Even later in het programma krijgen cheeta’s vanwege het warme weer, ijsbrokken met daarin vis, toegeworpen. Ook hier merkte ik de gebiologeerdheid op. De frons op hun kop, de ogen onderzoekend, de op safe spelende lichaamshouding, werkten aanstekelijk. Ook ik was volledig gebiologeerd, en keek naar wat hen bezig hield.

Het zien van andere wezens die ergens met al hun zintuigen door gebiologeerd zijn, prikkelt onze zintuigen ook. Als we naar een kind kijken dat zijn nieuwsgierigheid wil bevredigen, dan voelen we het zelf: we zijn ook nieuwsgierig. Staat er iemand in de verte te turen, dan kijken we automatisch dezelfde richting uit om te ontwaren wat er zo interessant is.

Het zijn natuurlijk onze oude ingebakken instincten die hier in werking gaan. We reageren op een mede groepslid die dan wel gevaar, dan wel iets eetbaars opmerkt. Beiden zijn het waard om te weten. En dus doen we mee.

Bij het kijken naar de vogels in het krokodillen onderkomen en de cheeta’s met hun brokken ijs, ging mijn oude instinct gewoon in werking. Blij dat het er nog is!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Instincten weer naar boven halen? Klik hier

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Het hulpvaardige instinct is onmisbaar – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


29 juli 2012

Dag 340: Het hulpvaardige instinct is onmisbaar

Alles is met alles verbonden. We voelen het vaak niet zo, maar toch is het zo. De kleinste verandering in een ecologisch systeem kan voor alle gelieerde onderdelen een groot effect hebben. Dit kan in een relatie, in een gezin, in een familie, op de werkvloer, in een wijk, stad, land, en ja, zelfs de wereld plaats vinden. Niemand kan alles alleen. We zouden dat soms willen, maar we zijn altijd afhankelijk van anderen.

Diep in ons zit een altruïsme mechanisme dat ervoor zorgt dat we hulp bieden aan soortgenoten in nood. Als we alleen op een weg lopen en iemand ligt daar met een gebroken heup, dan is het er lastig voorbij lopen. Ons instinct voor gemeenschappelijkheid gaat in werking en we helpen de persoon.

Niet alleen voor mensen doen we dat, voor dieren ook. Ik zou persoonlijk niet langs een gewond dier kunnen lopen en daar niets aan doen. Het minimale zou zijn de dierenambulance bellen, of misschien de dierenbescherming, zodat er iets aan het lijden gaat gebeuren. Ook hier is het zintuig voor gemeenschappelijkheid aan het werk. Het gevoel deel uit te maken van een groter geheel waarin alles met alles verbonden is, zorgt ervoor dat we lijden proberen te verkorten om de onderlinge verbanden in het grote wereld-web weer te herstellen.

Dit zintuig is behoorlijk naar de achtergrond verdrongen in het ik-ik-ik tijdperk, waarin we alleen maar oog voor onszelf hebben en anderen niet belangrijk vinden. Maar het mooie ervan is, dat als je mensen die erg op zichzelf gericht zijn vraagt waar ze behoefte aan hebben, dan is het saamhorigheid of vriendschap. Het is een oud instinct dat ervoor zorgt dat we in leven blijven, door voor elkaar op te komen en elkaar te helpen.

Vandaag wandelde ik door de kudde schapen en zag dat honderden meters verderop een klein groepje van 5 schapen af stond te wachten wat ik ging doen. De grote groep had ik moeiteloos kunnen doorkruisen, maar het groepje hield me angstvallig in de gaten. Al snel had ik door wat de reden was: 2 schapen hadden veel pijn aan de poten en konden amper lopen. Bij iedere stap die ze probeerden, voelde ik de pijn bijna zelf. Zo afschuwelijk hopeloos zag het eruit. Het viel me op dat de andere 3 schapen nergens last van hadden. En ik trok de conclusie: zij blijven bij de andere twee om ze niet achter te laten als vossenprooi. Met zijn vijven zijn ze veel machtiger dan met zijn tweeën. Ook zij zijn er als kudde bij gebaat om elkaar in leven te houden en de kudde te laten bestaan. De kudde betekent veiligheid en geborgenheid.

Als de mens dit zelfde instinct zou verliezen, zijn we ten dode opgeschreven. Je hoeft niet iedere dag bij je buren op de koffie, maar de verbindingen goed houden door wederzijds hulp te bieden waar nodig, is essentieel voor een goed ecologisch systeempje.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verbindingen opnieuw leren voelen? Klik hier

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Durven leven op instincten – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


3 juli 2012

Dag 315:  Durven leven op instincten

De damhertjes hier in de polder hebben kleintjes. Het zijn geen wilde herten, ze staan achter een omheining en zijn privé bezit. Het is een groep van een stuk of tien, compleet met stier. Normaal gesproken liggen ze languit langs het hek, of grazen ze rustig rond, zich totaal niet bekommerend om wat er langs komt. Maar vandaag was dat anders. Mijn hond en ik waren in aantocht en dat zorgde voor een instinctieve reactie, zelfs toen we nog op behoorlijke afstand waren. De moeders vluchtten acuut weg met de kinderen en verstopten zich achter hun nachtverblijf, ver uit het zicht. Uiteindelijk gevolgd door een beschermende vader. Wat een pracht instinct!

Voor de mens is het tegenwoordig nog een hele klus om zijn instinct te volgen. Soms zijn we er zo ver van af geraakt door de voorkeur aan gedachten te geven, dat onze natuurlijke intelligentie helemaal niet meer boven komt drijven. We eten en drinken zaken die niet goed voor ons zijn, we roken wat slecht voor onze gezondheid is, we vervuilen onze natuurlijke omgeving waardoor we ziek worden etc. Maar we voelen ook niet meer goed aan wanneer we in gevaar verkeren. Wanneer we bijvoorbeeld teveel hooi op onze vork hebben genomen, teveel verantwoordelijkheden op onze schouders hebben geladen, of te lang te zwaar werk verrichten. De gevolgen zijn overduidelijk: allerlei kwalen, chronische ziekten, en mentale burnouts vallen ons ten deel. En in veel gevallen hebben we niet geluisterd naar onszelf. Wat we weten dat goed voor ons is, hebben we vermeden en goede adviezen hebben we in de wind geslagen. En waarom?

Er is maar één echte oorzaak voor dit gedrag: alleen maar denken aan wat ons geleerd is of wat er van ons verwacht wordt en niet meer zelf voelen wat goed voor ons is. Het gaat er uiteindelijk om dat we een goede balans vinden tussen onze gedachten die kunnen vertolken wat we daadwerkelijk lichamelijk aanvoelen. Een mooi voorbeeld hiervan zag ik vorige week voor mijn neus voltrekken. Er was een ooievaar uit een nest gevallen. Hij had wat vliegoefeningen gedaan en was naast het nest beland, ongeveer 10 meter lager in een prutsloot. Eenmaal opgevangen in het vogelhospitaal bleef hij eerst nog steeds in de ‘gevaar’ stand. Iedere keer als er iemand dichtbij kwam, plofte hij plat op de vloer, net als hij in het nest zou doen. Proberend uit de klauwen van mogelijke roofvogels te blijven. Maar toen hij eenmaal doorkreeg dat er geen gevaar dreigde, bleef hij steeds langer rechtop zitten. Het gevoel dat de omgeving hem gaf stuurde de gedachten aan met navenant gedrag.

Het zou zo simpel moeten zijn, vaker voelen en dan pas denken.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

De natuur je een handje laten helpen? Klik hier

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Koud uit het ei en vertrouwen op intuïtie – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


24 mei 2012

Dag 279: Koud uit het ei en vertrouwen op intuïtie

Ze weet al helemaal wat ze moet doen. De warmte opzoeken (toevallig komt die uit een lamp maar daar heeft zij geen boodschap aan), je veertjes een beetje poetsen en je snavel in het water steken, bij voorkeur als er wat gras in zit. Aan dat gras knabbel je dan ook nog wat, en vervolgens is het slapen geblazen. En wie weet neem je later nog even een bad.
Er is een zwaantje geboren in het vogelasiel.

Met verbazing kan ik iedere keer weer kijken naar de kennis die alle kleine vogeltjes al bezitten. De intuïtieve reacties die ze hebben als er gegeten of tegen elkaar aangekropen moet worden voor warmte, als de billen over de rand gestoken moeten worden om te poepen… ze weten het allemaal al. Wat aantrekkelijk is, is vastgelegd en zit diep verankerd in de zintuigen.

Dat wil overigens niet zeggen dat ze niet meer kunnen leren (het is soms even wennen met een onhandige surrogaatmoeder). Sommige vogels pakken de voeding-nieuwe-stijl heel goed op en springen boven op je hand als je gaat voeren. Ze lijken heel aanhankelijk te worden (ook al doen de surrogaatmoeders en vaders hun best om ze op afstand te houden), maar onvermijdelijk komt het moment dat ze zelf kunnen eten en dan bekoelt de relatie.

Een andere ingebakken wijsheid komt dan ineens naar boven: je moet wegblijven van allerlei grote bewegende dingen, en in het bijzonder van degene die je vast willen grijpen! De transformatie van afhankelijk zijn van een moeder die eten brengt naar het zelf kunnen eten, schudt kennelijk meteen het veiligheidssysteem wakker. Zelfstandig eten betekent dus: dan ook helemaal zelfstandig!

Als nep-vogelmoeder doet dat even pijn. Zo zaten ze nog gemoedelijk op je hand, zo weten ze niet hoe hard ze weg moeten vliegen. Maar zo zit het leven in elkaar; ze volgen niets anders dan hun wijze instincten.

Wij hebben die basisinstincten ook, maar eigenlijk mogen we wel een beetje jaloers zijn op die vogeltjes. Wij krijgen de informatie veelal van buitenaf aangereikt en houden dan op met zelf te voelen. Bij de vogels komt het allemaal van binnenuit.

Wordt vervolgd.

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Een lesje in dicht bij jezelf blijven – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


13 mei 2012

Dag 269: Een lesje in dicht bij jezelf blijven

Ja hoor, als ik het niet dacht! Ontsnapt! Voor me op het fietspad loopt een zwarte zwaan met gehavende vleugel. Ik herken haar meteen en weet waar ze thuishoort. Ik spring van mijn fiets en ren naar het huis van de verzorgers van de zwaan om te melden dat ze de benen heeft genomen. Na een kort onderhoud met de vrouw des huizes, zeg ik haar de zwaan te zullen vangen en terug te brengen. Als ik terug ben op de plek waar ik haar voor het laatst zag, is ze in geen velden of wegen meer te bekennen. Een getuige zegt haar gezien te hebben toen ze de sloot in ging, en vanaf daar ontbreekt elk spoor.

Een dag eerder bleek haar mannetje al met de noorderzon te zijn vertrokken en ze was kennelijk niet van plan om alleen achter te blijven in een vijver met vreemde eenden. Ondanks de operatie aan haar vleugel en de rustige omgeving waar ze goed verzorgd werd door liefhebbers van watervogels, volgde ze toch haar instinct.

Wij gebruiken onze ratio en denken: ze gaat het niet overleven, want ze kan niet meer vliegen, dus is ze ten dode opgeschreven. Vervolgens vinden we dat we haar moeten redden en weer in de veilige omgeving moeten terugplaatsen. Zo zullen de vossen in ieder geval niet bij haar kunnen komen en kan ze nog een lang leven leiden. Ik schrijf expres niet ‘een lang en gelukkig leven,’ want dat weten we niet.

De zwaan denkt niet na over mogelijke gevolgen, zij leeft in het Nu. Ze volgt haar instinct en laat zich aantrekken door het wijde landschap en de lange sloten, geopereerde vleugel of niet. Misschien vinden we haar binnenkort langs een slootkant, half aangevreten door een vos of roofvogel. Uiteraard breekt dan je mensenhart, want je weet hoe het anders had kunnen zijn. Maar tegelijkertijd kun je trots zijn. Zij was dan in ieder geval in staat gebleken om haar hart te volgen en zou in haar natuurlijke omgeving zijn gestorven. Hoeveel mensen kunnen dat eigenlijk zeggen?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je instincten activeren? Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is verkrijgbaar bij bol.com alhier.

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Je ware spirit vinden – 365 dagen Verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


24 maart 2012

Dag 220: Je ware spirit vinden

Het valt ook niet mee als je eerst al ziek bent en vervolgens ook nog vastgegrepen wordt en in een kooi gezet. Wat voor logica is dat voor een vogel? Jonge vogels die gevoerd worden door mensen hebben het idee dat ieder mens een soort moeder is die eten komt brengen en laten zich wat makkelijker hanteren. Vogels die uit het wild binnengebracht worden in het vogelhospitaal hebben echter een heel andere kijk op mensen.

Het is ook niet natuurlijk om ze in een kooi te moeten houden, maar het is nodig om ze te helpen herstellen. De mooie momenten (maar de zeer vervelende momenten voor de medewerkers van het hospitaal) doen zich voor als vogels hun kans schoon zien om te ontsnappen. Hun ware ziel komt naar boven, of ze nu een gebroken vleugel, of ontstoken poten of ogen hebben, ze volgen hun instinct: weg van hier!!

Dat ze hun instinct zo feilloos volgen, raakt me. Ik kom in mijn praktijk veel mensen tegen die dat helemaal niet doen en zich conformeren aan wat de buitenwereld van hen verwacht, of aan wat ze denken dat de buitenwereld van hen zal verwachten. Ze voldoen aan een plaatje, opgesteld door anderen en weten niet goed wie ze zelf zijn en wat hun ware spirit is.

Onlangs liep ik tegen een TED-talk aan van Ken Robinson, waarin hij pleit voor een verandering van het onderwijssysteem door meer naar de individuele kwaliteiten van het kind te kijken. Hij geeft hier ook mooie voorbeelden van hoe mensen het op school niet redden omdat het keurslijf hen niet paste. Ook hier omdat er van hen verwacht werd dat ze in het systeem mee zouden draaien. Denk aan ouders die niet naar kwaliteiten kijken, maar rigide een bepaalde school of opleiding opdringen. Denk aan kinderen die de sticker ADHD opgeplakt gekregen hebben en medicijnen hebben gekregen om rustig te blijven (zich aan te passen aan anderen) terwijl ze wellicht van nature een goede danser of acrobaat zouden zijn. Robinson geeft mooie voorbeelden in zijn boek Het Element – Als passie en talent samen komen.

Een belangrijke basis voor het vinden van je ware passie en het in je element komen, is te luisteren naar wat je zintuigen je aangeven. De beste stap om dit te leren is de natuur in te gaan en opnieuw te gaan voelen.

We prijzen mensen gelukkig die hun ware spirit kunnen uiten. Dat geluk kan iedereen vinden als je durft te luisteren naar wat er echt in je hart afspeelt. Of zoals een wijze Sioux medicijnman, Sitting Bull ooit zei: Your heart is free. Have the courage to follow it.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

2 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

De reiger en de vlaamse gaai – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


17  januari 2012

Dag 154:  De reiger en de vlaamse gaai

Vorige week stond er in de krant wel een heel opmerkelijk bericht: er was een Jan-van-gent in een Soester tuin aangetroffen. Mijn verbazing was groot toen ik het las, want een Jan-van-gent, hier?

Een week daarvoor had ik zijn fraaie soortgenoten nog bewonderd in de Marlborough Sounds in Nieuw-Zeeland en verwonderde ik me, samen met een klein groepje natuurliefhebbers, over de enorme snelheid die de vogel kan bereiken als hij zich ter zee stort om vis te vangen. Hij bereikt makkelijk 100 kmper uur en dat vanuit een stil hangende positie in de lucht. Zo zie je hem het water af speuren, zo vouwt hij in een oogwenk zijn vleugels samen om als een pijl uit een boog het wateroppervlak te doorklieven. Even later plopt hij, al dan niet met vis, boven en vliegt rustig weg op zoek naar zijn volgende maaltje. Het is een waar spektakel! Deze vogel roept diep respect op door de wijze waarop hij op geheel eigen wijze zijn overleving heeft weten te perfectioneren.

De Soester Jan-van-gent is na bevrijding ook weer gevlogen; overlevingsinstinct.

Over overlevingsinstincten gesproken: in mijn tuin woont sinds een paar maanden een vlaamse gaai. Op een dag zat hij doodstil op het waterornament. Het was de eerste keer dat ik zijn lamme vleugel zag. Dierenambulance gebeld, maar tevergeefs, want hij vloog weer weg. De volgende dag zag ik hem weer, vrolijk hippend door de tuin, her en der wat gevallen eikels oppikkend. Mijn hond heeft een kattenverbod in de tuin ingesteld, dus zolang de vogel zich op de grond kan voortbewegen is er niets aan de hand en doet hij zijn ding. Vandaag zag ik hem weer. Zijn vleugel hangt nog steeds, maar hij heeft nieuwe manieren gevonden om aan eten te komen. Hij overleeft prima.

Vandaag had ik in het vogelasiel een ontmoeting met een luidruchtige reiger die min of meer in het asiel woont. Het is niet dat ze daar niet geprobeerd hebben om hem weer uit te zetten nadat hij gezond was verklaard. Zelfs een trip naar Zwitserland hebben ze er voor over gehad om hem weer wild te laten worden, maar keer op keer komt hij terug naar de plek waar hij gered is. Ook dit is overlevingsinstinct.

Bij ons werkt dat niet anders. Een invalide geraakt mens kan soms heel inventief zijn en alles uit het leven halen wat er in zit door vooral zelf dingen te ondernemen. Een ander met eenzelfde beperking ziet alleen een mogelijkheid om door te gaan door zich afhankelijk naar andere mensen op te stellen.

De één stelt zich van nature graag afhankelijk op en de ander doet het omgekeerde omdat het alleen op die manier goed kan voelen. Het is maar waar je voorkeur naar uitgaat. De reiger geeft de grip uit handen, de vlaamse gaai houdt zelf de grip. Beiden leven, naar het zich laat aanzien, naar tevredenheid, want ze zien er gezond uit. En dat doen ze met tegenovergestelde overlevingsinstincten. Aan welk overlevingsinstinct geef jij de voorkeur? En belangrijker: werkt dat voor je?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling & coaching in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur