Tagarchief: kleuren

Magie van een dageraad ; 365 dagen Verbinden met de #natuur ; #ecopsychologie


11 januari 2012

Dag 148: Magie van een dageraad

Ik prijs mijzelf een gelukkig mens. Omdat ik in mijn leven al zoveel mooie natuurverschijnselen heb mogen aanschouwen. Het bijzondere ervan is,  dat het lijkt of ze steeds opnieuw overtroffen worden. Helaas moet je soms in een vliegtuig stappen om die prachtige plekken te bereiken. Vliegen op zich vind ik niet erg, als wel het klem zitten tussen twee mensen en het gebrek aan beenruimte. Maar ik heb het er voor over en helemaal toen ik een aantal weken geleden vanuit het vliegtuig een bijzonder verbinding maakte met de aarde en de zon.

We waren al een aantal uren in de lucht, vanuit Kuala Lumpur met bestemming Auckland, en buiten was alles donker. De stewardess had gevraagd het luikje voor het raampje dicht te schuiven (waarom zal ik nooit begrijpen; het is donker buiten en in de cabine brandt ook amper licht. Wie heeft nu waar precies last van?). Eigenwijs als ik ben, loer ik natuurlijk toch af en toe naar buiten om te kijken wat ik beneden zie. Meestal is het de verlichting van stedelijke agglomeraties of oneindige snelwegen. Nu ben ik echter getuige van iets alledaags en toch speciaals.

Op de radar op het tv-schermpje is te zien dat we boven de Australische provincie Queensland vliegen. Daar is in het donker niet zoveel te zien, maar als je de dageraad tegemoet vliegt, zie je het langzaam licht worden. Op deze grote hoogte zie ik het licht afbuigen onder een ogenschijnlijk vreemde hoek, een rare gewaarwording. Heel langzaam komt Queensland tevoorschijn. Eerst nog met lange schaduwen en donkerbruine kleuren,  die traag verkleuren naar donkerrood, rood en oranje. Ik stel me voor hoe de planten, dieren en gesteenten opwarmen als de zon het gebied doet ontwaken.

Ineens verschijnt het landschap: de bergen, bossen en rivieren, en… een rookpluim. Een heuse bushfire valt er te ontwaren, waarvan ik me afvraag of deze wel geblust zal worden, want er is hier niets in de buurt. Geen stad, dorp, weg of pad. Queensland is vooral heel erg leeg. Voor een Nederlander uit het dichtbevolkte West-Europa is die gigantische lege wildernis bijna onvoorstelbaar. Ik geniet van de immense wildernis waar ik vele kilometers boven hang.

Na een tijdje wordt het duidelijk waar de menselijke ‘beschaving’ begint. Ik zie een weg, twee wegen, dwarswegen, vierkante landbouwgronden, afgravingen, weggekapte bomen en vervolgens bebouwing. We vliegen dan al boven de oostkust van Australië en de magie is eraf.

Na deze bijzondere ervaring besef ik dat ik de zonsopgang te vaak voor lief neem, terwijl al het leven op aarde er afhankelijk van is. Ik voel me ineens heel klein en nietig, maar o zo dankbaar. Is het vliegen toch nog ergens goed voor.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling en coaching in de natuur klik hier

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Kleur maakt je dag


11 november 2011

Dag 109: Kleur maakt je dag

Vandaag ben ik gebiologeerd door kleuren. Misschien komt het omdat de dag zo in en in grijs van start ging, dat mijn zintuig voor kleur ineens harder aan staat. Onze mensenogen zijn zo gewend aan kleur, dat we het ons bijna niet voor kunnen stellen hoe het zou zijn als we alles in zwart-wit zouden zien. Ik kan me een verhaal herinneren van neuroloog Oliver Sacks, die een cliënt had die na een ongeluk geen kleur meer kon zien. De man kreeg ineens een voorkeur voor het leven in de nacht, omdat alles dan per definitie bijna zwart-wit is. Het lijkt me afschuwelijk.

Ik sta te weinig stil hoe kleur mijn gemoed beïnvloedt en dat terwijl er zoveel informatie uit te halen valt. Vanavond loop ik de zonsondergang tegemoet, en word ik het meest aangetrokken tot die oranje bal die net boven de horizon hangt. Expres blijf ik wat langer kijken om te zien wat er met de lucht gebeurt, hoe die van kleur verschiet en om te voelen wat die kleurverandering met mij doet. Fantastisch om te zien dat er kleuren ontstaan vlak na zonsondergang, waar ik niet eens een naam voor kan verzinnen. Ik zie de zachte pasteltinten van geel, naar roze, naar lichtblauw, naar grijs verschieten en voel de rust over me heen komen. De langzaam verdwijnende kleuren markeren het te ruste gaan van de dag en zo voelt het ook letterlijk.  Natuurlijke kleuren, en het veranderen ervan op een dag, hebben meer invloed op ons dan we denken.

Op mijn bureau staat een foto van een prachtig ultragroen meer ergens in Canada, genomen op een zonnige dag, met her en der een wolk. Als ik naar de foto kijk, voel ik de energie al stromen en krijg ik zin om iets te gaan doen. Dat komt puur door die intens groene kleur en het contrast met de wolken tegen de blauwe lucht. Het zijn felle kleuren.

Ik moet meteen denken aan een bedrijf waar ik ooit werkte, waar de inrichting gruwelijk monotoon was. Achteraf vind ik het niet zo gek dat het bedrijf vaak in zwaar weer verkeerde, en dat ze mensen maar moesten blijven motiveren. Een beetje kleur had letterlijk meer energie op kunnen brengen.

Philips kwam met de van kleur veranderende lichtbollen die een tijd geleden heel populair waren, ook de grote tv schermen met meekleurend licht op de muur waren in, alles om ons in een bepaalde stemming te brengen. (Kleurentherapie is daar ook een mooi voorbeeld van).

Toch ziet niet iedereen dezelfde kleur en bovendien heeft iedereen een voorkeur voor iets anders. Des te meer keek ik op van het bericht op de Vroege Vogels pagina, waaruit blijkt dat Marcel Wernand gepromoveerd is op onderzoek naar de kleur van de zee. Het zou gaan om verandering van kleur door de klimaatverandering. Bij dit onderzoek wordt onder andere nog steeds gemeten met het blote oog, van zeelieden in dit geval. En dat verbaast me, want we zien dus niet allemaal dezelfde kleur en het hangt ook nog af van de stemming waarin we zijn of we tot een bepaalde kleur worden aangetrokken. Mijn nieuwsgierigheid is in ieder geval gewekt!

Eerder vandaag was ik in een badkamer showroom en het viel me op dat het meeste sanitair nog altijd wit is. Een wit toilet, een wit bad, over het algemeen witte wastafels (in de mode zijn nu de natuurstenen wastafels, grijs), weinig kleur dus. Uit hygiënisch oogpunt kan ik het me voorstellen, je ziet de meeste smetjes, maar we zijn toch dol op kleuren? En als de kleur waarin we de dag beginnen een grote invloed op ons heeft, hoe beginnen wij die dag dan met zwart-wit of grijs-wit? Is dat dan niet het omgekeerde van wat je ’s ochtends nodig hebt om op te starten?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Ooit gedacht dat je deze zintuigen ook hebt?


25 oktober 2011

Dag 92: Ooit gedacht dat je deze zintuigen ook hebt?

Gisteren volgde ik mijn zintuigen om een paar uur lekker buiten te vertoeven. Vandaag is dat minder met die koude wind. Ik voel me dan ook meteen anders vandaag. Meer bedrukt en in mezelf gekeerd. Dat is niet alleen omdat ik gisteren veel meer verbindingen heb gelegd dan vandaag. Het is ook de hoeveelheid zintuigen die ik gisteren heb kunnen gebruiken die me energie gaven.

We hebben meer dan 5 zintuigen, en zelfs meer dan 6. De toegepaste ecopsychologie, zoals ontwikkeld door Dr. Michael J Cohen, gaat uit van maar liefst 53 zintuigen! Aan de hand van de blog van dag 91 zal er ik een aantal van noemen:

Het enorme geraas van honderden opstijgende ganzen activeerde naast mijn hoorzintuig, ook mijn zintuig voor ruimte, mijn zintuig voorbeweging;  ik kon me inleven door ons ingebouwde zintuig van ‘overleven door op te gaan in een groter geheel’. In dit geval de groep ganzen. Dat zijn al vier zintuigen die geactiveerd worden door me alleen bewust te zijn van wat er om me heen gebeurt. Ik was even helemaal in het ganzenmoment. 

Tijdens de wandeling kijk ik steeds naar de veranderende kleuren van de lucht omdat de zon aan het opkomen is. Mijn zintuigen voor kleur en licht worden hier gefêteerd.

De twee reeën die voor me langs schieten raken niet alleen mijn eerdergenoemde zintuig voor beweging, maar ook dat van esthetiek, doordat ze prachtig synchroon door het hoge gras springen.

Het zintuig om voedsel te verzamelen speelt op als ik de buizerd uit de boom zie vliegen om achter een muis aan te jagen.

Het eetlust zintuig (honger, dorst en zuurstof) wordt meerdere malen gebruikt, wanneer ik mijn lekkere cappuccino nuttig, een stukje chocola of een Fairtrade banaan eet. Daarnaast zag ik de koeien, de schapen en het paard al grazen tijdens mijn wandeling, dus dat is wel prominent aanwezig op zo’n dag. En daar komt nog bij dat ik het heel plezierig vind om adem te halen, ik ben blij dat mijn zintuig goed werkt!

De zintuigen die met de aardbeving in Turkije aan gaan, zijn die van de angst en verwonding. Ook al onderga je het niet zelf, door het ingebouwde zintuig is het makkelijk meeleven met de mensen die dit wel is overkomen. Daarbij komt ook nog eens dat het iedereen kan overkomen en bij die gedachte staat het zintuig scherp.

Misschien denk je ‘wat een waanzin, dit zijn helemaal geen zintuigen’, maar dan nodig ik je uit om eens dieper bij jezelf te graven en na te gaan wat je eigenlijk allemaal voelt in je lichaam, waar de ratio helemaal niet aan te pas komt. Hou maar eens je adem in. Voel je dan niet de aantrekkingskracht van de zuurstof? Zorgt je zintuig er dan niet voor dat je weer aanhaakt?

Ik heb gisteren van minimaal 9 zintuigen gebruik gemaakt, en dan zijn er nog een aantal waar ik me niet bewust van ben geweest (bijvoorbeeld het zintuig voor zwaartekracht (als ik daar geen zintuig voor zou hebben, hoe blijf ik dan staan?) of het zintuig voor temperatuur, spelen, ontlasten, etc.)

Ze geven ons allemaal een boodschap, dat we iets moeten doen (adem halen, eten, drinken etc.) of dat we ergens van weg moeten blijven (pijn, angst). Zoals ik al eerder betoogde: we luisteren slecht naar onze zintuigen, en dat terwijl zij ‘pure en onvervuilde’ informatie afgeven. Pas als het hoofd er tussendoor komt gaat het mis en kunnen we allerlei betekenissen aan bepaalde gevoelens hangen. En daar gaat het nou juist om: niet labellen, niet oordelen, geen verhalen erover maken of aannames doen, alleen maar voelen wat je nodig hebt en wat goed voor je is. Dat is de basis van toegepaste ecopsychologie: leren vertrouwen op onze zintuigen die weten wat goed voor ons is.

Als je er eenmaal aan begonnen bent om het denken wat vaker los te laten en het voelen te gaan respecteren, dan is er geen weg meer terug. Dan pas ga je jezelf echt vertrouwen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Voor de maandelijkse terug naar je natuur wandeling klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopscyhologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Levensles van een distel


18 augustus 2011

Dag 44: Levensles van een distel

Vanmorgen wandelde ik met mijn hond langs de velden in de buurt van mijn huis. Ik ben nogal druk geweest de afgelopen dagen en mijn hoofd zit vol. Een mooi moment om eens goed om me heen te kijken en te voelen wat mijn aandacht in de natuur trekt. De zon schijnt niet want er zit een groot wolkendek voor en alles lijkt een beetje grijzig te zijn. Dat nodigt me niet uit. Dan ineens valt mijn oog op een eenzame distel. Er zijn nog veel meer distels maar deze staat een beetje apart van de rest en het bijzondere is dat hij als enige nog in bloei staat. Drie bloemen met een warme zachte lila kleur steken af tegen het grijsgroene waas van de velden en bomen. Het voelt voor mij alsof de plant een warmtebron is in een oceaan van kou en nattigheid.

Ik blijf staan en neem de distel eens goed in me op. Wat kan ik leren van deze stekelige plant?
Eén ding staat als een paal boven water: hij prikt en je wilt hem echt niet zomaar vastpakken. De bloem heeft tijd nodig om te bloeien en het duurt wel een tijdje voordat de zadenpluisjes worden meegenomen met de wind. In die tussentijd moet hij zich dus goed verdedigen tegen allerlei soorten grazers. En dat doet hij met verve. Hommels, bijen en zelfs vogels zijn welkom om zaden en stuifmeel te verspreiden, maar afgrazen is verboden.

Het doet me meteen denken aan de grenzen die wij al dan niet aangeven. Wat de plant in wezen doet is zijn eigen weg volgen, doen waarvoor hij is bestemd op zijn eigen gekozen plek, en alleen maar aan de buitenwereld laten merken dat hij niet wenst opgegeten te worden. Hij schreeuwt dit niet van de daken, hij valt niet aan, maar hij beschermt zichzelf op een effectieve manier.
Als ik dat vergelijk met hoe de mens zijn grenzen aangeeft, kunnen we nog heel wat leren van de distel. Op één of andere wijze leren wij al heel vroeg dat we ons of aan moeten passen en alles maar goed moeten vinden (we laten over ons heen lopen), of dat we anderen aan moeten vallen om te krijgen wat we willen (we willen een bepaalde macht of controle hebben). De middenweg is vaak ver te zoeken.
Bij het goed grenzen aangeven gaat het echter juist niet om aanvallen om macht uit te oefenen Het gaat om, op een vriendelijke, en misschien wel inspirerende, wijze aan te geven dat jij er ook nog bent en dat men niet verder kan gaan. Ofwel: ‘nee’ durven zeggen op een aardige, niet snauwende, maar wel vastberaden manier.

Als we onze eigen grenzen leren kennen en weten wanneer we een harmonieus ‘nee’ moeten verkopen dan kunnen we onze eigen weg volgen. Dan hebben we meer ruimte om onze aandacht te vestigen op zaken die ons aantrekken. Over je heen laten lopen betekent dat je niet kunt bloeien, en als je alleen maar in de aanval gaat dan ben je alleen druk om jezelf te verdedigen en ben je ook jezelf niet. Ken je je grenzen en kun je ze goed aangeven, dan ben je in staat te focussen op je eigen authenticiteit, net als die prachtige lila bloem van de distel.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Zintuig voor kleur en het geluksgevoel


9 augustus 2011

Dag 35:  Zintuig voor kleur en het geluksgevoel

Het lijkt misschien of ik reclame maak voor BBC series, maar dat is niet mijn intentie. Het feit wil dat ze hele goede informatieve documentaires maken, zeer waarschijnlijk omdat ze bereid zijn er genoeg geld aan uit te geven (dit is een sneer naar de Nederlandse omroepen). Gisteravond werd ik gevangen door een aflevering van het alom gerespecteerde Horizon, dat over het zien van kleuren ging. Wat doen kleuren met ons en zien we allemaal wel dezelfde kleuren? Een onderdeel van deze aflevering raakte dicht aan ecopsychologie.
Een aantal wetenschappers kwam aan het woord: zij verklaarden de testen die ze doen met verschillende kleuren, waarbin ze de effecten bestuderen die deze hebben op mensen. Eerst ergerde ik me daar aan omdat de kleurenleer, wat kleuren doen met stemmingen, al heel oud is, maar nu wetenschappelijk wordt bewezen en voor velen dan nu pas voor ‘echt’ door kan gaan. Gelukkig kon ik de uiteindelijke bevindingen echter zeer waarderen.
Bij ecopsychologie draait het, in het kort, om het opnieuw leren gebruiken van onze zintuigen die sinds het ontstaan van ons leven op aarde zijn ontwikkeld en nog altijd in ons aanwezig zijn. We zijn de meeste zintuigen echter steeds minder gaan gebruiken omdat we ons opsluiten in gebouwen en alleen nog maar terugvallen op zien, horen, proeven, aanraken en al in veel mindere mate: ruiken. (Uit onderzoeken is gebleken dat veel mensen hun reukorgaan amper nog gebruiken).

Door het minder gebruiken van onze zintuigen onderscheiden we niet goed wat wel en niet goed voor ons is.We gebruiken onze instincten niet meer maar drijven mee op meningen van anderen en raken daardoor de weg kwijt in de keuze wat echt goed voor ons is.
Het zintuig voor kleuren is één van die belangrijke zintuigen die ons zoveel meer geluk kan opleveren: Een interessante vraag waar de wetenschappers antwoord op geven is: Waarom worden we zo blij van een blauwe lucht?
Neem gerust even de tijd om er over na te denken. Wat doet een stralende blauwe lucht met je? Welke gevoelens krijg je daarvan? Wees specifiek.

 
Als ik voor mezelf mag spreken: ik word er blij van en voel hoop en denk aan nieuwe mogelijkheden. Ik wil groeien van blauwe lucht! Van wekenlange grijze luchten (zoals we in de winter wel eens hebben) word ik heel erg ongelukkig. Ook van het werken in een gebouw waar je het daglicht amper ziet, werd ik in het verleden heel depressief.

Weet je al wat je voelt bij het zien van een mooie blauwe lucht? Ben je al nieuwsgierig naar het waarom?

Ooit waren we een eencellig organisme en leefden we in zee. Het belangrijkste zintuig wat we in werking moesten stellen was het zintuig voor licht. Kregen we teveel licht dan moesten we dieper wegzinken, kregen we te weinig dan zochten we de lichtblauwe hemel boven ons weer op. Ditzelfde zintuig voor licht en kleur bezitten we nog steeds, en het werkt nog altijd! Zoeken we niet met zijn allen de zon op in de zomer? Als er in de winter ook maar een uurtje zonneschijn is, rennen we dan niet meteen naar buiten voor een wandeling of gaan we erin zitten? Als stokstaartjes zoeken we de zon op en kijken graag naar die mooie blauwe hemel. En dat allemaal omdat het ons herinnert (!) aan het weldadige gevoel dat het licht gaf omdat we het nodig hadden om te leven. Ofwel: diep ingeplant in ons brein bevindt zich nog steeds het zintuig dat we als eencellige gebruikten om de juiste hoeveelheid blauwe lucht tot ons te nemen voor overleving.
Vertaal dit eens naar de moderne tijd: Om ons goed te voelen hebben we dus met grote regelmaat die verbinding met de blauwe lucht nodig. Dus: niet alleen op vakantie of op je vrije dag ervan genieten, maar maak gebruik van die lunchpauzes! Ga naar buiten en pak ieder moment van zon en blauwe lucht! Ga naar buiten. Verbind je oeroude instincten weer met het grote geheel en ervaar hoe gelukkig je daarvan kan worden.

Nu de wetenschappers de werking van onze zintuigen rationeel onder woorden hebben gebracht, kunnen we gewoon weer terug naar het voelen van onze zintuigen.
Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Zintuig voor kleuren


15 juli 2011

Dag 10: Zintuig voor kleuren

Na twee dagen met onophoudelijke regen en harde wind, sta ik vanmorgen toch heel anders op. Ik hoor het al als mijn wekker afgaat: de vogeltjes fluiten en….geen regen! Voorzichtig doe ik één oog open en zie inderdaad een paar zonnestralen door de luxaflex heenkomen. Meteen kom ik overeind! Dat is toch veel beter wakker worden dan met een stortregen op het dak en een grijze brij buiten.
Als ik beneden kom gooi ik meteen de keukendeur open en zie de blauwe lucht. Ik voel oprecht een sensatie in mijn hartstreek. Ik overdrijf het niet, het is enorme blijheid als ik de blauwe lucht en de zon weer zie.

Als ik erover nadenk waarom ik zo enorm blij ben dan realiseer ik me dat ik altijd word aangetrokken door contrasterende kleuren. Dagenlange grijze brij in de lucht maakt mijn hoofd grijs, suf en saai. Ik ervaar het leven dan als suf en saai (onterecht natuurlijk). Als ik felle kleuren zie dan lijkt het wel of ik meteen meer energie krijg. Mijn zintuig voor kleuren staat kennelijk op scherp.
De borders in mijn tuin staan nu vol in bloei, paars vecht tegen roze, rood tegen lila en wit op de achtergrond veroorzaakt nog meer contrast tussen alle kleuren. Het is een klein paradijsje. Het is een afspiegeling van wat er in mijn hoofd gebeurt: een veelheid van kleuren en vormen en niet vergeten gedachten.
Ineens bedenk ik me dat ik ooit bij een internationaal bedrijf heb gewerkt, met werknemers die vanuit alle delen van de wereld kwamen, en ik voelde me daar heel goed bij. Ik hoorde allerlei talen en zag mensen in traditionele kleding van hun land rondlopen. Mijn geest werd er steeds door geprikkeld. Ook kreeg ik het gevoel van eenheid.
Nog verder terug kan ik me herinneren dat ik van middelbare school wisselde omdat ik meer aangetrokken werd door de verscheidenheid van culturen op een andere school, dan de monotone school waar ik op zat en waar iedereen bijna dezelfde soort kleding droeg.

Die diversiteit moet voort komen uit mijn zintuigen. Iedereen heeft het over biodiversiteit… ik vraag me af of we daar dan ook een ingebouwd zintuig voor hebben? Dat we diversiteit verlangen?

Ik kan niet anders dan aanbevelen om je zintuigen eens een tijdje te gaan volgen. Je komt achter zaken die je misschien onbewust wel door had, maar waar je tot dan toe niets mee hebt gedaan. Een ware uitdaging!

Ineens vraag ik me af hoe een kameleon het leven ervaart…..?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen