Tagarchief: klimaat

Een geitenwollensok durven zijn – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


8 mei 2012

Dag 264: Een geitenwollensok durven zijn

Je zou denken dat het in deze tijden van assertiviteit en vrijheid van meningsuiting toch niet zo moeilijk zou moeten zijn om te durven zeggen wat je voelt. In de praktijk blijkt dat echter toch nog lastig te zijn en helemaal als het gaat om je liefde voor de natuur. De kans is groot dat je voor geitenwollensok wordt uitgemaakt, voor bomenknuffelaar of in het ergste geval: voor linkse hufter. Reden genoeg om je liefde voor de natuur en de daaruit voortvloeiende persoonlijke acties maar voor je te houden.

Vanmorgen ontmoette ik iemand die nogal schuchter deed over het feit dat zij heel serieus afval scheidt, dat ze alleen nog maar biologisch eet en ja, ook alleen maar milieuvriendelijke schoonmaakmiddelen gebruikt. Haar kind en haar omgeving verklaren haar voor gek en dus houdt ze zich een beetje op de vlakte. Op het moment dat ik begon te vertellen over mijn eigen verbondenheid met de natuur, verdween haar schuchterheid natuurlijk. Twee zielen met dezelfde gedachte vonden elkaar in het woud van onbegrip.

Enerzijds bewijst dit dat je erkenning voor je gevoel nodig hebt van anderen. Je zou kunnen zeggen dat je graag tot een groep wilt behoren die er hetzelfde over denkt, ofwel: je wilt de mensen om je heen hebben die bij je passen. Anderzijds bewijst het dat er nog steeds veel algemene milieu-onwetendheid is en dat velen geen verbinding maken met hetgeen ons leven geeft.

Ik heb ook lange tijd gedacht dat er veel te weinig mensen waren die zich hier serieus mee bezig hielden, totdat ik jaren geleden op Twitter kwam. Vanaf dat moment werd me duidelijk dat er wereldwijd heel veel mensen en organisaties zijn die zich met het wel en wee van onze planeet bezighouden. En ook dat er veel mooie ecoprojecten, -producten en -methodieken zijn waaraan gewerkt wordt ter verbetering van milieu en klimaat. Ik concludeerde dat ik er in het dagelijks leven te weinig mee geconfronteerd werd om te geloven dat er echt een positieve verandering op gang zou komen.

Van het mooie moment vanmorgen, van twee zielen die elkaar valideren wegens hun levensinstelling, kun je iets leren. En wel dat je je gevoelens moet durven uiten over wat belangrijk voor je is en waar je voor gaat. Je hoeft het niet meteen van de daken te schreeuwen, maar het in je vriendenkring openlijk durven aankaarten  kan iets heel moois teweegbrengen: herkenning en saamhorigheid.

Zelf merk ik dat hoe meer ik uitspreek wat de natuur mij op gevoelsniveau brengt, hoe meer anderen uit hun schulp durven komen omdat ze de gevoelens herkennen.  Als je durft uit te stralen wie je bent, trek je gelijkgestemden aan. En ja, soms ook vijanden, maar die kun je hebben als je weet hoeveel mensen jouw gevoel wél delen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

In contact leren komen met je diepere gevoelens door de natuur? Klik hier

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur

Je plek kennen in het geheel – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


28 april 2012

Dag 254: Je plek kennen in het geheel

Wij natuurliefhebbers worden er regelmatig van beschuldigd dat we te emotioneel zijn. We hebben een zwak hart voor alles wat leeft en zouden het liefst ieder dier willen redden. Zo zou je het kunnen bekijken natuurlijk, maar je zou ook kunnen zeggen dat ons hart openstaat voor het leven om ons heen. Je zou kunnen zeggen dat we zo onder de indruk zijn van waartoe de natuur in staat is, dat wij ons zelf maar heel klein deel vinden uitmaken van een groot ecologisch systeem. Je zou kunnen zeggen dat we de realiteit van onze plek in de natuur onder ogen durven zien.

Gisteren viel ik in een tv documentaire over wetenschappers die werken aan een plan om de Aarde te helpen afkoelen. Door onze CO2 uitstoot hebben we onze woonplaats flink opgewarmd en nu moet deze afkoelen, want anders overleven we het niet. Een goede insteek om onze wereld te helpen redden zou je denken. Toch kreeg ik er een heel naar gevoel van.

Het idee wat deze wetenschappers hebben is namelijk om boven de oceanen wolken te creëren (de muziekvideo van Kate Bush’s Cloudbusting schiet me ineens te binnen) zodat de zon grote delen van onze planeet niet kan bereiken en er dus afkoeling plaatsvindt.

Het gezegde ‘het paard achter de wagen spannen’ is het eerste wat er in mij opkomt. In plaats van energie te steken in dit soort projecten kun je die beter steken in het terugdringen van CO2 door milieuvriendelijk te gaan produceren en alternatieve energiebronnen aan te boren en ons allemaal in een milieuvriendelijke auto krijgen. En wel heel snel ook!

Vervolgens moet ik denken aan een TED video die ik zag van oceanenonderzoeker David Gallo, die opmerkt dat we maar 5 % van de oceanen afweten. Dus even samenvattend met mijn boerenverstand: als we nog maar zo weinig weten van de ecosystemen en alle onderdelen daarin, is het dan verstandig om daar maar even handmatig in te gaan ingrijpen? Hebben we niet al geleerd dat wij mensen vaker beslissingen hebben genomen waarbij we de impact op een ecosysteem totaal niet konden overzien? Ik denk aan de introductie van opossums en hermelijnen in Nieuw-Zeeland die complete vogelsoorten hebben uitgeroeid, of de introductie van konijnen in Australië die een enorme plaag zijn geworden, of het grenzeloos gebruik van landbouwgif dat in de voedselketen terecht is gekomen. Allemaal menselijke ingrepen met desastreuze gevolgen.

Het is kennelijk voor velen nog steeds heel moeilijk om in te zien dat de natuur het perfecte systeem allang bedacht had en dat wij er deel van uit maken. Alles is met alles verbonden. De mens staat daar niet los van. Iedere natuurlijke schakel is waardevol. Maar als we die verbindingen niet voelen dan begrijpen we ook niet wat onze impact erop is. Pas als je lijfelijk gaat ondervinden hoe afhankelijk we zijn van de natuur om goede en gezonde gevoelens en levens te hebben, dan kom je  tot heel andere conclusies over de menselijke plek in het geheel.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verbinding maken met jezelf in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Het aantrekkelijke van hagel – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


22 april 2012

Dag 249: Het aantrekkelijke van hagel

Het is niet altijd eenvoudig, maar geeft wel voldoening als je een negatieve situatie kunt omkeren naar een positieve. De valkuil waar we bijna allemaal wel in stappen is dat we blijven hangen in de negativiteit. Hoe langer je daar in zit, hoe moeilijker je er weer uitkomt.

Het is dus zaak om snel te leren de negatieve situatie in te schatten en vervolgens te gaan voelen waar je liever heen wilt, wat aantrekkelijker voor je is.

Aangezien de maand april doet wat hij wil, is het weer zeer wisselvallig. Het ene moment voel je de warme zon op je huid het volgende moment vliegt de hagel je om de oren. Dit overkwam mij vanmorgen. Twee joggers begonnen luid te klagen tegen elkaar over de hagel, maar renden wel door. Zelfs in de verte hoorde ik ze nog zeuren. Niet echt een lekkere joggingsessie zou ik zeggen, want ik kan me haast niet voorstellen dat ze van deze state of mind zouden opknappen.

Helaas zitten er nog niet veel bladeren aan de bomen, maar toch zag ik een plekje op de grond dat relatief droog was, en ik besloot op die plek de bui af te wachten. De joggers hoorde ik niet meer, alleen het vallen van de hagel, het plonsen ervan in de sloot en ik zag hoe de grond steeds witter werd.

Je mee laten voeren in het moment van vallende hagel is bijzonder. Als je focust op de bewegingen van de hagelstenen wanneer ze de grond raken dan raak je bijna gehypnotiseerd.  Ik had geen gedachten over de hagel, oordeelde er niet over, maar wachtte rustig de bui af terwijl ik de schoonheid van de witte steentjes aanschouwde. Volledige overgave aan het moment. Geen enkele negatieve emotie was bij me binnen gekomen, net zo rustig als ik daar had gestaan, liep ik weer verder toen de bui over was.

Het negatieve moment waar ik van weg wilde blijven, heb ik in een positieve bijna meditatieve staat doorgebracht. Het zien van de bewegingen van de hagel was aantrekkelijk, er doorheen lopen niet. Zo werd negatief positief.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Negatieve momenten leren omkeren met behulp van de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Verbonden door de wind – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


15 april 2012

Dag 242: Verbonden door de wind

Vandaag lees ik in een artikel over een onderzoek betreffende de invloed van de klimaatsverandering op het leven van albatrossen. In eerste instantie lijkt het gunstig voor ze te zijn dat er meer windstromen ontstaan die naar de Zuidpool gaan. De vogels vliegen hierdoor sneller, winnen tijd, en hebben meer tijd om voor de eieren en kuikens te zorgen. Toch nog iets goeds over klimaatverandering? Helaas, deze positieve invloed lijkt maar weer een kort leven beschoren, want de verwachting is dat de winden nog harder zullen gaan waaien en dat bemoeilijkt het foerageren en het bereiken van de nestgronden juist weer.

In de Journal of Ecology rapporteren onderzoekers hoe het met de verspreiding van planten is gesteld als de windstromen veranderen. Ik had er nog niet eerder bij stil gestaan welke enorme invloed dat op ontwikkelend leven kan hebben. Door de aanwakkerende winden zouden zaden juist wel eens veel verder verspreid kunnen worden dan normaal. Het omgekeerde is ook waar: elders zou er minder wind kunnen zijn waardoor er geen verspreiding meer plaats vindt. De goede kant hiervan is dat er nieuwe natuur zou kunnen ontstaan, maar dat is tegelijk weer het nadeel, want dat brengt ter plekke een verschuiving teweeg in het aanwezige ecologische systeem.

Nu is dit in het ontstaan van de Aarde natuurlijk altijd zo gegaan, dat systemen gingen veranderen, door welke natuurlijke oorzaak dan ook. Maar het vervelende van de huidige klimaatverandering is nu net dat wij daar op onnatuurlijke wijze de oorzaak van zijn. Indirect ben ik verantwoordelijk voor wat er met die prachtige albatrossen gebeurt. Op grote afstand ben ik met hen verbonden en oefen daar invloed op uit. En zo blijkt maar weer: alles is met alles verbonden.

Ik kan maar geen positieve kant vinden van de klimaatverandering….

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verbinding leren voelen in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur

Onveranderlijkheid vraagt om ontkenning – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


18 maart 2012

Dag 215: Onveranderlijkheid vraagt om ontkenning

Ik vraag me vandaag af wanneer ik me voor het eerst bezorgd ben gaan maken over de klimaatverandering. De vraag komt in me naar boven omdat ik James Lovelock’s The Revenge of Gaia aan het lezen ben. Lovelock is de grondlegger van de Gaia Hypothesis, waarin uiteen gezet wordt hoe de Aarde 1 groot samenwerkend en zelfregulerend systeem is. Tegenwoordig zijn er veel aanhangers van deze theorie, maar in de tijd dat hij hem ontvouwde stuitte Lovelock op veel weerstand. Die weerstand intrigeert me, net als de weerstand om te geloven dat we een klimaatprobleem hebben.

Er zijn nog altijd mensen die twijfelen aan de opwarming van de aarde en de desastreuze gevolgen die dit voor al het leven zal hebben. De cijfers liegen echter niet, en de praktische gevolgen van droogte en watersnood evenmin, dus waarom zijn deze mensen in een staat van ontkenning?

Diverse excuses worden aangevoerd. De belangrijkste hiervan is dat de Aarde sinds haar ontstaan al fluctuaties in temperatuur heeft gekend en dat deze opwarming in dat patroon thuishoort. Ondertussen worden er steeds meer gegevens duidelijk over de staat van de Aarde en kunnen we er niet meer om heen. Dus waarom nog steeds ontkennen dat het zo is?

Eigen belang is natuurlijk de belangrijkste reden om te blijven ontkennen. Bedrijven die geld verdienen aan aardgas/olie staan niet te trappelen om daarmee op te houden. Wij staan ook niet te trappelen om onze auto te laten staan, dus dat klinkt logisch. Het onderliggende thema hier is natuurlijk de onwil om een levensstandaard te veranderen. Veranderen kost inzet, doorzettingsvermogen en dus energie en meestal zijn we niet snel bereid om het in gang te zetten. Hetzelfde geldt voor stoppen met roken, minder eten, meer sporten, meer aandacht aan je partner schenken etc. Het vraagt allemaal om uit je comfort zone te komen.

Wat is nu de beste manier om in je comfort zone te blijven? Inderdaad, door gewoon niet te veranderen, maar vooral te ontkennen dat er een probleem is! Als je ontkent dat je te zwaar bent of last van je longen hebt of een slechte relatie hebt, dan is het probleem er niet en kun je gewoon doorgaan met wat je altijd al deed. Je ontkent dat je behoefte hebt aan een nieuwe start en steekt de kop in het zand.

Zo gaat het ook met het levenspatroon veranderen door minder de auto te gebruiken, of alleen nog maar biologisch voedsel te eten (het liefst geteeld in de buurt), al het plastic te verzamelen voor recycling, of nog beter: op te letten dat je zo min mogelijk plastic koopt of gebruikt, en ga zo maar door. Iedere verandering verlangt iets van je: ten eerste het inzicht dat het zo niet langer kan en ten tweede een ideaalbeeld waar je naartoe wilt.

Veel mensen weten niet wat dat ideaalbeeld is. Ze denken er niet bij na en draaien hun leven af op de automatische piloot. Die piloot crasht op een gegeven moment vanzelf en dan pas worden ze geconfronteerd met de ontkenning waar ze tijdenlang in geleefd hebben. Met onze opwarming van de Aarde is dat niet anders.

Wat nu als we eens vaker geconfronteerd worden met een ideaalbeeld van hoe een leefomgeving eruit kan zien die een weldadig effect op ons welzijn heeft? Wat als er dagelijks een onderwerp op het journaal zou zijn dat, in plaats van alle negativiteit in de wereld, zou focussen op positieve leefomgevingprojecten met positief resultaat voor het welzijn van al het leven? Wat als we dagelijks meer buiten zouden kunnen vertoeven en de weldaad van het zijn in de natuur persoonlijk ervaren? Zouden we dan niet een ideaalbeeld gaan vormen dat ons daadwerkelijk aanzet om te veranderen?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Persoonlijk welzijn in de natuur leren ervaren? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Wind!!


7 december 2011

Dag 135: Wind!

Als ik uit het raam kijk zie ik de wind aan de berken rukken. Hun takken bewegen heftig heen en weer, geheel overgeleverd aan de enorme luchtverplaatsingen. Hier in de polder komt de wind meestal uit het zuidwesten en dat is duidelijk te zien aan de bomen die naar het noordoosten overhellen. Net als het element water kun je gemengde gevoelens hebben bij wind. Je kunt het haten omdat het je dwarszit in je dagelijkse gang van zaken, of je houdt er van omdat je wilt zeilen, kite surfen of vliegeren.

Wind heeft veel teweeggebracht in de wereld. Op een negatieve manier wegens dood en verderf zaaiende stormen, tornado’s en windhozen. Positief bezien kan de wind, net als water, prachtige rotssculpturen kan maken, plantenzaden verplaatsen naar nieuwe vruchtbare gebieden en niet te vergeten zeilboten vervoeren naar de andere kant van de wereld. Als er geen wind was, waren de Noormannen dan ooit naar Groenland of Amerika gevaren?

De Noord-Amerikaanse indianen hechten van oudsher aan wind en geven er een speciale betekenis aan. Zij zien wind als een leven God die spreekt tegen iedereen die het horen wil. Sjamanen en medicijnmannen kunnen de kosmische goddelijke boodschappen interpreteren.

Verschijnt de wind in je dromen dan kan dit verschillende betekenissen hebben. Het kan de turbulentie van het bewuste of onbewuste aangeven, maar ook de energie weerspiegelen die je naar een hoger bewustzijn kan tillen.

De laatste jaren heb meer last van de wind. En dat ligt voornamelijk aan het feit dat er een grote eik achter in de tuin staat en ik altijd bang ben dat hij een keer omvalt. En dan op het huis. Als ik slaap. Ik realiseer me dat toen ik nog in een flat woonde veel minder angstig was voor dit soort hevige winden. Ik woonde op de 2e etage, er waren geen grote bomen in de buurt, en ook geen andere loshangende zaken die door je raam heen zouden kunnen komen.

Nu ik op een plek woon die behoorlijk open is, heb ik veel meer rekening te houden met de elementen. Daar moet je wel even aan wennen.

Het is een feit dat we net als met water, vuur en aarde zijn verbonden met de wind. Het is verweven met al het leven op aarde. Bomen leren ermee omgaan door zichzelf te verstevigen, vogels laten zich er graag gratis op meedragen en met onze windturbines vangen we de energie. Helaas lukt het mij niet om goed in te spelen op de wind. De enige boodschap die bij mij luid en duidelijk doorkomt is: ‘De eik kan omwaaien!’ Maar dat is waarschijnlijk mijn eigen angstige boodschap en niet die van de wind.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Houvast aan een handjevol voorvechters


6 november 2011

Dag 104: Houvast aan een handjevol voorvechters

Vandaag heb ik mezelf overgeleverd aan de wijsheid van wetenschappers die tijdens het Sea the Truth seminar, georganiseerd door de Nicolaas Pierson Stichting, hun onderzoekservaringen deelden. Onderzoek over hoe het met de Waddenzee gesteld is, met de zeehonden, maar vooral over hoe het ervoor staat met de vervuiling van de wereldzeeën en dus met de vis.
Wat mij blij stemde was de hoeveelheid onderzoeken die gedaan worden met betrekking tot vervuiling in combinatie met het welzijn van de zeepopulatie. We weten al heel veel en aan de ene kant is dat goed, maar aan de andere kant geeft het ook aan wat we nog niet weten en vooral: wat er dus niet goed is.
Wat een lichtpuntje lijkt is dat door de opwarming van de Waddenzee de biodiversiteit is gegroeid. Welke effecten dat echter gaat hebben op langere termijn is nog volledig onduidelijk. Ondanks dit schijnbaar goede nieuws is de toekomst onzeker.

De grote dip in mijn geestelijke gesteldheid kwam toen er over de chemische verontreiniging van de zeeën werd gesproken. Met ontzetting luisterde ik naar de feiten over de nog steeds aanwezige onafbreekbare PCB’s en alle net zo giftige varianten die daarna zijn ontwikkeld, maar alleen geen PCB meer heten (en daarom zijn toegestaan!). Kortom: hoe we steeds weer door de industrie aan het lijntje worden gehouden. Keer op keer. Daar werd ik pas echt verdrietig van. De grafieken logen er niet om. Ik had moeite om naar de daaropvolgende spreker te luisteren die vrolijk vertelde over zijn zeewierboerderij en het onderzoek naar eiwitten in zeewieren, die mogelijk dierlijke eiwitten kunnen vervangen (opdat we minder Co2 uitstoot krijgen).
Ik kon de gedachte “We’re doomed” moeilijk uit mijn hoofd krijgen en bedacht dat ik de leeggeviste oceanen nog mee kan maken als ik de gemiddelde leeftijd haal. Ofwel: ik kan de ondergang van onze prachtige aardbol aanschouwen….afschuwelijk!

En toch zijn er mensen die heel erg hard hun best doen om ons vervuilende gedrag te keren door interessante en broodnodige onderzoeken te doen en door politiek keihard te werken om ons verwoestende gedrag een halt toe te roepen. Wat een uithoudingsvermogen! Maar vooral: wat een ruggengraat! En deze mensen bieden een houvast ondanks dat de cijfers er niet om liegen. Er zijn kleine groepen, zoals #Occupy en de #PartijvoordeDieren, die in beweging komen om ons bewustzijn wakker te schudden, om ons te laten zien waar we mee bezig zijn en aan te geven dat het anders moet en kan.

Natuurlijk is de struisvogelstrategie de gemakkelijkste strategie: gewoon doen of het probleem er niet is. Maar ik kan het niet. De aarde is te bijzonder om naar de filistijnen te helpen. Gelukkig zijn er meer mensen die dat vinden, maar het zijn er nog veel te weinig. De kracht van anderen is inspirerend en broodnodig om zelf te blijven staan. Laten we daar een voorbeeld aan nemen.

Dank je wel voorvechters en beschermers van de aarde. Zonder jullie geen toekomst!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Counselling in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Afval: U vergeet iets!


5 november 2011

Dag 103: Afval: U vergeet iets!

Het is 5 november en wederom een heerlijke herfstdag. Vanmorgen ben ik naar het bos gegaan om nog even voor de laatste keer van de geeloranje kleuren aan de bomen te genieten. Toch lagen er al veel bladeren op de grond en moest ik er bijna doorheen ‘waden’. Hierdoor kon ik de omhooggekomen wortels van de bomen niet goed zien. En dat is daar wel geboden want het zal niet de eerste keer zijn dat ik er over eentje struikel. Omdat ik mijn ogen veel op de grond gericht hield, viel mij nog iets anders op: weggegooide drinkpakjes. Wat een ergernis.

Afgelopen week schreef ik over de Universele Verklaring van de Rechten van de Aarde waarin ook wordt vermeld dat mensen verantwoordelijk zijn voor de omgeving waarin ze leven. Het gebrek aan die verantwoordelijkheid uit zich als eerste in het lukraak weggooien van allerlei soorten verpakkingen.

Op mijn wandelingen kom ik de meeste drank verpakkingen tegen zoals de folieachtige zakjes van Caprisonne en de drinkkartonnetjes van Nutricia’s chocomel en YoghoYogho. Als ze niet al te vies zijn pak ik ze op en gooi ik ze in een vuilnisbak op de parkeerplaats. Ik begrijp niet waarom het zo moeilijk kan zijn om deze kleine verpakkingen in je jaszak of tas te stoppen om thuis weg te gooien.

Toen ik op de lagere school zat in de jaren ’70, kregen wij les in het niet op straat gooien van afval. Er was zelfs een soort corvee ingesteld met kinderen uit de hoogste klassen om 1 keer per week het schoolplein helemaal te ontdoen van mogelijk achtergebleven papiertjes e.d. “Propjes rapen” werd het genoemd. Iedereen vond dat heel normaal.

Als ik mensen van mijn eigen leeftijd hierover spreek, blijkt dat de meesten dit hebben meegekregen, ook van de tv, waarop in de jaren ‘70 regelmatig spots te zien waren waarin gevraagd werd je vuilnis bij je te steken. Een hele generatie is zo opgevoed, en als het goed is zouden zij hun kinderen ook zo opgevoed moeten hebben. Helaas blijkt dit dan niet altijd zo te zijn, want er is ook nog een generatie die zegt: “Er is heus wel iemand die dat opruimt,” ofwel: de verantwoordelijkheid lekker buiten jezelf leggen en vooral niet zelf ergens moeite voor doen.

Een vriendin van mij heeft een goede manier gevonden om mensen aan te spreken op het zomaar weggooien van verpakkingsmateriaal. Zij stond ooit op een parkeerplaats waar een McDonald’s in de buurt was. Een gezin zat in hun auto hun hamburgers te eten en milkshakes te drinken en toen ze klaar waren deden ze de deur open en gooiden het afval naast de auto op de grond. Mijn vriendin, niet voor een kleintje vervaard, liep op de auto af, tikte op het raam en zei alleen maar: “U vergeet iets,” wijzend naar het afval. Schoorvoetend stapte één van de ouders uit de auto en pakte alles op en nam het weer mee de auto in. Een weergaloze actie vind ik dat!

We weten natuurlijk niet hoe het uiteindelijk met dat afval is afgelopen, wellicht hebben ze het op de snelweg gewoon uit de auto gegooid (ja die mensen heb ik ook wel eens voor me gehad; ik heb al van alles onder mijn wielen gehad: peuken, lege sigarettendoosjes, afgekloven appels, lege kartonnen koffiebekers etc.).

Ik pleit ervoor om mensen op deze zachte, doch dwingende, wijze aan te spreken. Hoe meer mensen dit doen, hoe meer de vervuilers zich hopelijk schuldig gaan voelen en het de volgende keer laten. Al met al is het natuurlijk het beste om het opruimen van afval met de paplepel in te gieten, en daar op school ook blijvend aandacht voor te vragen. Opruimen moet een automatisme zijn.

Wat ook helpt is het zien dat mensen troep van anderen opruimen. Op een of andere manier werkt dit goede voorbeeld aanstekelijk. Zien opruimen  doet opruimen. Hoe meer mensen in het dagelijks leven laten zien dat de natuur hen aan het hart gaat, hoe meer het een plek krijgt in de samenleving.

Toen ik ooit door de Amerikaanse staat Montana reisde, en veel natuurparken aandeed, zag ik steevast borden langs de weg met de tekst: Pack it in – Pack it out!  Met daarbij een tekeningetje waarop te zien is dat mensen hun rommel weer meenemen de auto in, na een picknick. Misschien kunnen wij in Nederland ook wel dergelijke borden gebruiken?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: 100 dagen asociale, failliete en vervuilende regimes


2 november 2011

Dag 100:  100 dagen asociale, failliete en vervuilende regimes

De eerste honderd dagen van mijn jaar lang verbinden met de natuur zitten erop. Honderd dagen heel bewust bezig zijn met wat er in de natuur gebeurt en nagaan welke invloed het op me heeft, doet wel iets met me. Het verbinden van typisch menselijke dingen aan het denken in natuurlijke systemen geeft mij een dieper begrip van wat er allemaal aan de hand is, goed en minder goed.

In deze afgelopen tijd volgt de ene financiële crisis de andere op, zorgt Bleker er voor dat er geen natuurbeleid meer is, maken we ons zorgen om het welzijn van Orka Morgan, om de megastallen, om het onverdoofd ritueel slachten, komt de #Occupy beweging op, zien we Afrikaanse regimes omvallen, moordt een gek geworden Noor een eiland uit, is de zomer veel te nat, zijn er fantastisch mooie BBC natuurdocumentaires uitgezonden, worden er apps gemaakt om de mensen naar buiten te krijgen, zijn er 7 miljard mensen op aarde, doet TNO geen proeven meer op non-humane primaten, en wordt er een tweede hap uit de Apple genomen door het overlijden van Steve Jobs. Wat een impact heeft deze kleine opsomming van zaken op de wereld.

En ondertussen probeer ik mijn rationele denken met grotere regelmaat te vervangen door eerst te gaan voelen wat dingen met mij doen. Het is maar goed dat je niet overal voor open hoeft te staan want dat zouden je zintuigen niet overleven. Gelukkig kunnen we ons ook afsluiten voor nieuws dat op ons afkomt.

Wanneer slaat de balans door naar het ontkennen dat er een probleem is? Waar ligt de grens tussen struisvogelpolitiek bedrijven en je ergens voor inzetten?

Ik voel me wel eens in honderd stukjes getrokken door alle goed bedoelende organisaties die bijna dagelijks een beroep op mijn vrijgevigheid doen. Die per e-mail komen kun je nog ongezien negeren, maar de mensen die aan de deur komen zijn lastiger weg te zetten. Ik gun het ze allemaal, opdat ze goed onderzoek kunnen doen en mensen kunnen helpen gezond te worden. Ik gun iedereen geluk en welvaart en wil heel graag helpen om de wereld te verbeteren…. en toch kan ik dan die ene vraag niet onderdrukken:

Zijn we niet met zijn allen in de hele wereld pleisters aan het plakken op een chronische ziekte die onder onze fysieke, materiële en emotionele wonden zit, namelijk die van het afgesneden zijn van de natuur (en daarmee onze natuur), waardoor we niet meer weten wat gezond voor ons en onze omgeving is?

Alle stromingen die de afgelopen honderd dagen de revue zijn gepasseerd willen het anders, of dat nu het vervangen van asociale politieke regimes in Afrika of het Midden-Oosten betreft, of de Occupiers in de westerse wereld die de failliete economische regimes willen veranderen, of de natuurbeschermers die wereldwijd roepen dat we moeten ophouden met onze vervuilende regimes.

Er moet iets grondig anders. In de hele wereld. We kunnen niet pleisters blijven plakken als de ondergrond verrot is.  Als de wortels van een boom verrot zijn kun je blijven snoeien, maar uiteindelijk valt hij toch een keer om.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren verbinden met jezelf in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Onze collectieve waanzin


26 oktober 2011

Dag 93: Onze collectieve waanzin

Mijn mailbox zit vandaag vol met meldingen van natuur en milieu nieuwsgroepen die allemaal mijn aandacht vragen. Ik scan de koppen en een enkel artikel lees ik. Meestal ben ik het eens, soms heb ik mijn bedenkingen. Als ik de boodschappen en achtergronden analyseer, dan kan ik alleen tot de volgende gedachte komen: we zijn allemaal gek!

Welk organisme leeft het leven door openlijk de eigen omgeving, waarvan het afhankelijk is, te vervuilen, te vernietigen, onherstelbaar te veranderen?

Welk organisme vervuilt het water, terwijl het daarvan afhankelijk is om te leven?

Welk organisme vervuilt de grond, terwijl het afhankelijk is van gezonde gewassen die er op groeien?

Welk organisme produceert afval dat niet te absorberen is door het web van leven?

Welk organisme stopt zichzelf vol met chemicaliën terwijl het weet dat het schadelijk is voor zichzelf?

Welk organisme negeert alle zintuiglijke waarschuwingen ter bescherming van de eigen gezondheid?

De mens.

Het wordt me steeds duidelijker waarom we maar doorgaan met het negeren van onze natuurlijke omgeving: we staan er niet mee in contact. Natuurvolken gebruiken hun zintuigen om te leren en te leven van de natuur, in samenwerking met de natuur. Voor hen is het heel duidelijk dat zij afhankelijk zijn van hun natuurlijke omgeving, ze leven er midden in. Ze maken er contact mee, zien wat er gebeurt, leren wat dieren en planten nodig hebben, en wat ze ervan kunnen gebruiken, zonder het te vernietigen (want ze willen het later ook weer gebruiken)

Doordat we onszelf opsluiten in gebouwen in grote steden en geen contact hebben met de omgeving die ons voedt en verzorgt, nemen we beslissingen die losgekoppeld zijn van ons welzijn. Vanuit geïsoleerde, artificieel verwarmde of gekoelde ruimten, ver weg van waar het echte leven zich afspeelt, besluiten we zaken over het leven. We begrijpen de natuur niet, omdat we er niet IN vertoeven. We hebben ons zelf losgekoppeld van de omgeving die ons voorziet van onze voedingsmiddelen. Voedsel komt toch uit pakjes, drank uit een fles en zuurstof toch uit een apparaat?

Onze gekte keren kan alleen:

  1. Door echt fysiek contact te maken met het support-system dat je in leven houdt
  2. Door te gaan begrijpen dat je zelf deel uitmaakt van het systeem, en snapt dat iedere actie die je doet om het systeem te schaden, uiteindelijk negatief bij je terugkomt

Dat geldt voor iedereen, ook voor bankiers, financiers, schaliegas-boorders, dictators, chemici, tuinbouwers, veeboeren, vissers, vervoerders, voedselfabrikanten, projectontwikkelaars, jan-met-de-pet, voor jou en voor mij.

Besef dat je de levende omgeving nodig hebt om zelf te kunnen leven. Stop met pleisters plakken en excuses verzinnen, maar pak het aan in de kern: ga terug naar je eigen natuur en wees een positieve kracht in het web, in plaats van een verwoestende.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Voor de maandelijkse terug naar je natuur wandeling klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Aantrekkingskracht betekent ook: Loslaten


24 september 2011

Dag 61: Aantrekkingskracht betekent ook: Loslaten

Vanmorgen stond er weer een grote foto in de krant van wateroverlast, ditmaal in Pakistan. Dergelijke foto’s zijn er veel geweest de afgelopen tijd over zowel droogte als wateroverlast in China en de Verenigde Staten. Ik zie een tweet voorbijkomen waarin wordt gemeld dat ex-president Bill Clinton iets te zeggen heeft over het groeiende aantal klimaatvluchtelingen.  (Even tussendoor: zijn er nu nog steeds mensen die niet inzien dat we problemen hebben met het wereldklimaat?)

We hebben een haatliefde verhouding met water. We willen er niet in lopen en al helemaal niet tijdens onze vakantie met de tent ermee te maken hebben. Boeren zijn vaak weer blij met wat hemelwater voor de gewassen, maar niet teveel anders drijven de aardappelen weer weg! Het is dus altijd wat met water. En dat terwijl we er geheel afhankelijk van zijn. Zonder water, geen leven. Dat maakt onze planeet nu juist zo bijzonder. 

De mens verbindt zich aan een plek waar water is, of waar je gemakkelijk aan water kunt komen. Je zou denken, dat als er geen water meer is (of als er juist teveel is), men zou verhuizen naar een plek waar het beter is.

Als er in Afrika een watertekort is, gaan dieren op zoek naar water. Ze vertrekken, soms in groten getale naar gebieden waar wel te badderen en te drinken valt. Vogels nemen de kortste weg, maar onze plantaardige mede-aardebewoners kunnen helaas niet weg. Ze hebben geen bewegingsapparaat en zijn dus de klos. Maar wij mensen hebben wel de mogelijkheid om te verkassen, wij kunnen bewegen en ons boeltje oppakken en ons begeven naar een gebied waar het beter toeven is.  Toch wachten we daar lang mee. De mensen in het droogtegebied in China zouden wel weg moeten gaan. Echter: hulpdiensten worden ingeschakeld, brandweerauto’s komen water brengen van elders terwijl men moedeloos en apathisch kijkt naar de verdorrende maïsvelden.

Wanneer krijg je het teken: nu kan het echt niet meer, nu wordt het kritisch? Kun je, als je heel erg gehecht bent aan je stek, nog wel goed inschatten wanneer iets gevaarlijk wordt? In plaats van daarheen gaan waar je naartoe getrokken wordt, een betere leefomgeving, ga je een plek verdedigen die niet meer voldoet.

Zijn we zo gebonden aan dat huis of dat veld dat we hebben dat we eigenwijs vast blijven houden aan de plek die van ons is? Misschien schuilt daar ook wel het probleem in: wij claimen een plek, hebben we gekocht of huren we,  en denken dan “Hier doen we het mee”. “Het is onze plek, en we blijven tot we erbij neervallen,” lijkt de gedachte.

Nomaden volken, natuurvolken, denken al helemaal niet aan één plek, maar aan het delen van de aarde met elkaar. Zij gaan het voedsel en water achterna en claimen niet een vaste plek. De aarde is van ons allemaal, is hun gedachte.

Hoe dan ook: in de natuur zie je allerlei migraties: er komen schildpadden naar de West-Europese wateren, een wolf naar de Veluwe, bijzondere vogels die hier nog nooit zijn voorgekomen zijn er ineens en zeer zeldzame paddenstoelen worden gespot. Allemaal volgen ze hun aantrekkingskracht naar een goede leefomgeving waar ze zich kunnen voeden en voortplanten op de best mogelijke manier.

De mens loopt hierin vast en loopt tegen zijn eigen gecreëerde grenzen aan door het toe-eigenen van een stukje aarde, dat men vervolgens niet meer los kan laten of kan delen. Nu we te maken krijgen klimaatvluchtelingen, mensen die huis en haard verlaten om het ergens anders beter te krijgen, gaan we dan met zijn allen de grenzen dichtdoen om ons eigen plekje te verdedigen?  Het klimaat houdt geen rekening met grenzen… de natuur kent geen grenzen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: De mensheid in een rouwfase


15 september 2011

Dag 52: De mensheid in een rouwfase

24 Hours of Reality : Climate reality

Vandaag beleef ik de 24 Hours of Reality georganiseerd door Al Gore http://bit.ly/q5gOXI. Wereldwijd worden er 24 uur lang -men volgt de planetaire tijdzones- presentaties gegeven en discussies gevoerd over klimaatsverandering. Ik viel er vanmorgen in toen Tonga online kwam. In de beeldpresentatie werd duidelijk hoeveel excessieve regenval in 2011 de wereld heeft overvallen. Er werd een opsomming gegeven van de vele overstromingen; nog nooit eerder zijn er zoveel, zo massaal geweest. Het ene schokkende beeld na het andere werd kreeg ik voorgeschoteld.

Even daarna liep ik buiten met de hond; het is een prachtige dag, blauwe lucht, her en der een wolkje en windstil. Het is moeilijk om te geloven, als ik daar zo loop, dat de wereld er slecht aan toe is. Ik zie er hier namelijk niets van, ik merk er niets van. Nog niet.

Het is dus eenvoudig te begrijpen dat er hele volksstammen zijn die niet inzien dat het slecht met het klimaat, en daarmee slecht met ons, gaat. Maar de beelden liegen er niet om. En als je dat ziet kun je niet begrijpen dat er nog steeds mensen zijn die ontkennen dat we een probleem hebben. Het valt eenvoudigweg niet te ontkennen.

Dat doet me denken aan de verschillende fasen van rouw. Het lijkt erop dat velen van ons in apathie verkeren en het simpelweg niet kunnen geloven dat er een ramp op ons afkomt. Je zou het kunnen vergelijken met het moment dat we vernemen dat een geliefde is overleden. We geloven het niet, het kan niet waar zijn, dat zal ons toch niet overkomen? Ofwel: we bevinden ons in de eerste fase van rouw. De meerderheid van de mensheid verkeert in deze apathische fase van ongeloof: het kan niet waar zijn dat het zo slecht gaat met de wereld, het is er gewoon niet, dit overkomt mij niet.

Langzaam maar zeker komen er steeds meer mensen die wel zien dat we verkeerd bezig zijn met onze CO2 uitstoot, vervuiling en vernietigen van het leven op aarde. Er zijn mensen die al in de volgende fase zijn beland: die zijn emotioneel, zien het niet meer zitten, worden overmand door de ophanden zijnde tragedie. Deze groep is verlamd door emoties en daardoor nog steeds apathisch.

Ook als er een geliefde verloren is, moet er, voor juiste verwerking, een moment komen van acceptatie van de werkelijkheid. Dat is wat 24 Hours of Reality hoopt te bereiken. Het besef dat de oude situatie niet meer terug zal keren (het besef dat de overleden geliefde niet meer terugkomt) begint te dagen.

Steeds meer mensen zijn al in deze fase terecht gekomen. Organisaties, bedrijven, politieke partijen en individuen zien de realiteit: We moeten ons oude leven, onze gehechtheid aan fossiele brandstoffen, aan het lukraak leegtrekken van de aardbol voor grondstoffen en het dumpen van stoffen die we niet kunnen gebruiken, loslaten.

We kunnen pas gaan loslaten als we accepteren dat we verkeerd bezig zijn, als we zien dat we de realiteit van een gezond leven niet helder voor ogen hebben gehad. Als we de werkelijkheid accepteren dan kunnen we verder en vooruitkijken naar hoe we een nieuw leven gaan leiden. Dan pas zien we nieuwe mogelijkheden en kansen.

Het mooie hiervan is dat we kunnen terugkijken op iets dat ons veel heeft gebracht, veel vooruitgang (we hielden van onze geliefde) maar een nieuwe tijd is aangebroken. We kunnen een betere versie van ons leven maken, van onze omgeving en van de planeet in het geheel.

Als we niet willen geloven dat ons een groot ongeluk is overkomen, dan houden we onszelf voor de gek.

Als we in het verdriet blijft hangen van het verlies dat ons overkomt, dan handhaven we een ongezonde en energievretende situatie.

Als we gaan accepteren dat het oude niet meer terugkomt en leren daar vrede mee te hebben, dan bevinden we ons op een keerpunt.

Als we inzien dat we verder moeten op een nieuwe manier en mogelijkheden en kansen gaan benutten, dan zijn we geheeld, komen we verder en recreëren we balans.

Met liefde kijken we terug naar het oude leven, maar met evenveel liefde creëren we een nieuw.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: 7x doen!


15 augustus 2011 

Dag 41: 7x doen!

Een vraag van een lezer:
Praten over verbinding maken met de natuur is mooi, maar wat kunnen we letterlijk doen om onze leefomgeving te verbeteren?

We zijn het in de loop der eeuwen ontwend om te denken aan de gevolgen van onze levensstijl op onze natuurlijke omgeving. Veel organisaties in de wereld hebben allemaal goede ideeën en voeren actie om op grote schaal destructie van de leefomgeving tegen te gaan. Misschien zijn we op kleinere schaal daarom wel apathisch. We denken: een ander regelt dat voor ons.
Dat kan eenzelfde apathie zijn als die welke de mens ten toon spreidt als er bijvoorbeeld iemand te water is geraakt. Een groep mensen kan staan kijken en denken dat een ander wel in het water zal springen, of 112 zal bellen. In de praktijk is het wel voorgevallen dat er dan niemand in het water sprong en de persoon verdronk! Kennelijk vinden het moeilijk om zelf verantwoordelijkheid of initiatief te nemen voor het grotere geheel.
Als het om het redden van onze leefomgeving gaat dan hoeven we niet angstig te zijn dat we terug moeten naar een tijd waarin we alles zelf verbouwen op het land, ons eigen huis bouwen of ons eigen vlees eerst moeten doden.  Wel kunnen we op andere vlakken onze verantwoordelijkheid nemen.
Dit zijn volgens mij de 7 belangrijkste stappen die we kunnen zetten om onze leefomgeving een handje te helpen:

1. Dat begint al heel simpel met het recyclen van ons afval. Hier in worden we geholpen door de overheid met alle verschillende kleuren kliko bakken die we hebben voor papier, bio-organisch- en restafval. En niet te vergeten de zakken en containers voor plastic afval. Sinds ik zelf het plastic uit mijn afval haal, zie ik dat mijn restafval gehalveerd is. Het geeft me een goed gevoel te denken dat 75% van mijn afval nu gerecycled wordt. Ik let nu ook meer op het kopen van goederen die van gerecycled materiaal gemaakt zijn.
2. Gebruik energie zuinige lampen. Je kunt er al bijna niet meer omheen in de winkels. Koop je een nieuwe lamp dan zit er al een led of spaarlamp in. Recycle langzamerhand de oude energieslurpende lampen en vervang ze door energiezuinige.
3. Ga voorzichtig om met water. Beperk de frequentie van een bad nemen, en verkort de douchetijd, of sla eens een dag over.  Hergebruik bijvoorbeeld restanten kookwater om de tuin te bewateren. We gebruiken ook heel veel water om de toiletten door te spoelen. Het is een goed idee om dat te beperken door bijvoorbeeld bij ‘kleine boodschappen’ pas na twee keer gebruik door te trekken. (Een grote boodschap spoel je natuurlijk wel meteen weg).

  
4. Het hangt af van de omgeving waarin je woont, maar als je een mogelijkheid hebt om groente, fruit, vlees of zuivelproducten aan te schaffen bij lokale tuinders of boeren, dan bespaar je veel op verpakkingsmaterialen en transportkosten. Helemaal mooi zou het zijn als je zelf heel ouderwets met een mand naar de tuinder gaat, zodat er helemaal geen verpakkingsmateriaal meer nodig is. Lukt dat niet, dan wordt het de papieren zak die weer bij het oud papier kan.

 
5. Helemaal niet meer reizen gaat ons natuurlijk niet lukken. Wel kunnen we efficiënt omgaan met ons benzine verbruik door niet voor ieder wissewasje meteen in de auto te springen, maar boodschappen of afspraken te combineren. Een kwestie van goed plannen.

 
6. Het gebruik van chemicaliën in de tuin moet ook flink teruggedrongen worden. Omdat we vaak letterlijk de grond (en daarmee het grondwater) aan het vergiftigen zijn. Er zijn steeds meer biologisch afbreekbare spullen op de markt.
7. Lange termijn denken: Als je bijvoorbeeld een keuken wilt kopen kun je denken aan kunststof. Het is mooi, handig schoon te maken en relatief goedkoop. Waar je meestal niet aan denkt is, dat deze kunststof is vervaardigd van allerlei chemicaliën die niet of moeilijk afbreekbaar zijn. We zijn al een heel eind met het recyclen van plastic, maar dat geldt zeker niet voor alle kunststoffen. Een houten keuken nemen zou beter zijn. Hout (geen fout tropisch hardhout natuurlijk) is duurzamer en kan vertimmerd worden of hergebruikt en desnoods nog in de open haard verdwijnen ter verwarming. Dit gaat niet lukken met kunststof. Beter nog: koop een keuken van gerecycled hout!

Recyclen wordt door sommigen tot kunst verheven, zie hier een mooi voorbeeld van plastic speelgoed recycling.

Het zijn kleine stappen om een oud vastgeroest leefpatroon te veranderen. Als we dit met zijn allen oppakken is het gevolg enorm! Op deze wijze leren we denken aan gevolgen op de lange termijn en bevorderen we onze verbinding met het grote ecologische geheel.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Ontkennen van de lange termijn


13 augustus 2011

Dag 39: Ontkennen van de lange termijn

Ooit zei een hoofdredacteur tegen mij: “We moeten het wel met zijn allen doen.”
Ongetwijfeld had ik weer zitten klagen dat niet iedereen zijn steentje bijdroeg of dat mensen er de kantjes er van af liepen. De wijze woorden van mijn toenmalige baas bleven op mijn jonge leeftijd van 24 niet lang hangen, maar nu denk ik er regelmatig aan terug.
Hij was iemand die ervoor zorgde dat iedereen hoe dan ook in het systeem bleef functioneren, ongeacht de hoeveelheid werk die ze verrichtten. Toen vond ik dat niet eerlijk, omdat sommigen veel harder werkten dan anderen, maar mijn baas zag de kwaliteiten van iedereen en begreep dat niet iedereen in eenzelfde tempo kan werken. Je moest bijdragen wat je kon. Zeer waarschijnlijk voorzag hij dat als hij de druk op sommigen zou opvoeren, zij later in de tijd uit zouden vallen door een burnout of iets dergelijks. Hij dacht aan de lange termijn.
Als ik toen wist wat ik nu weet had ik me er een stuk minder over opgewonden denk ik. Waarschijnlijk was ik te jong en teveel op mijn eigen korte termijn belang gericht, zodat ik niet kon inzien wat er op de lange termijn zou kunnen plaatsvinden.
Vandaag zag ik een tweet langskomen van @blindspotting die zich sterk maakt voor het veranderen van vastgeroeste systemen en denkpatronen in de wereld. Hij zegt heel mooi: “Fix the system, not the symptoms”. Hiermee hoopt hij te bewerkstellingen dat meer mensen gaan denken aan het veranderen van onze levenswijzen zodat we er op de lange termijn profijt van hebben, en dat we ophouden met het bestrijden van de symptomen.
Een mooi voorbeeld dat in zijn aanverwante artikel staat: het wereldwijd terugdringen van CO2 in allerlei mooie regels en afspraken heeft geen zin. We moeten helemaal geen CO2 meer produceren en dus op duurzame systemen overgaan. (Ofwel: stoppen met olie en overgaan op groene energie.)
Je kunt de vergelijking maken met iemand die voor een kuchje naar de dokter gaat en daarvoor pillen krijgt om de symptomen te bestrijden, terwijl hij eigenlijk moet stoppen met roken. Dat weet die persoon natuurlijk wel, maar omdat hij niet zeker weet wat er op de lange termijn staat te wachten (misschien wordt hij tóch wel 100), wordt het probleem ontkend en gaat het oude patroon gewoon verder. En ja, het is heel lastig om te stoppen met roken (of over te gaan op groene energie), maar het is de enige manier om op de lange termijn te overleven.
Je kunt je helemaal ongans eten, maar als je 300 kilo weegt, weet je dat je niet heel oud gaat worden. Je weet niet precies wat de gevolgen zullen zijn, maar dat je niet oud wordt staat als een paal boven water.
Met zijn allen zijn we op deze manier bezig om onze omgeving te vervuilen. We weten dat het niet goed is, maar omdat we de toekomst niet helemaal kunnen voorzien blijven we toch maar in ons oude patroon hangen. We gaan in de ontkenning en denken: “Het zal allemaal wel meevallen.”
Helaas zal dat niet het geval zijn.De wereld staat in brand op allerlei terreinen en de meesten blijven denken aan de korte termijn eigen belangen: “Als ik het nu maar goed heb”. Hiermee denken we met zijn allen: “Het kan ons niets schelen hoe de wereld er uitziet voor onze kleinkinderen.”
De natuur zal het overleven omdat deze samenwerkt en steeds de lange termijn in de gaten houdt. Dat heeft het in miljarden jaren geleerd. De mens zal, als hij niet leert van de natuur, uitsterven. De natuur zit daar niet mee, omdat we per slot van rekening ook weinig teruggeven aan het grote ecologische systeem. Als we dat nou eens zouden leren, om wel terug te gaan geven, dan zou het wel eens heel goed af kunnen lopen met de mens.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Het weer en de psyche


30 juli 2011 

Dag 25: Het weer en de psyche

Het is weer een grijze dag. Daar baal ik altijd zo ongelofelijk van! Het zou niet moeten, ook een grijze dag hoort bij het leven, maar ik wen er gewoon niet aan. Al wandelend deed ik gister een ontdekking over hoe dit op de psyche inwerkt.
Ik wandel door het hoge gras en kijk om me heen waar mijn hart naar uit gaat. Wat trekt mij vandaag aan in de natuur? Een dagelijkse oefening om mezelf met de natuur te verbinden. De zwaluwen vliegen laag over de velden en vlak boven het wateroppervlak van de sloot. Heerlijk om te zien, ik ben een beetje jaloers op ze, dat zij dat wel kunnen en ik niet. Toch trekken ze vandaag niet mijn volledige aandacht. Ik wandel en kijk verder, ben blij dat de schapen ver voor me uit lopen en af en toe eens omkijken of ik niet te dichtbij kom. Charmant, maar ook dat trekt de aandacht van mijn hart niet. `Vandaag is er niets, ` zeg ik tegen mijn hond die wat vragend naar me op kijkt. Ik besluit terug naar huis te gaan.
Uiteraard is dat het moment dat ik iets zie waar ik heel blij van word! In de verte zie ik lichtgrijze, en donkergrijze wolken. Dichterbij worden ze steeds witter en tussen al dat wolkengeweld door zie ik de blauwe lucht! Ik slaak meteen een zucht van verlichting. Het fleurt me direct op.
Ik loop verder en probeer te bedenken waarom dit toch zo is. Is het de helderblauwe kleur die me blij maakt? Is het de lichtval die iets met me doet? Het contrast misschien, van de witte wolken tegen die helderblauwe lucht? Ik kom er niet uit en ga verder met de vraag: Wat zegt het blij worden van dit stukje blauwe lucht over mij? Het wordt even stil in mijn hoofd. Gelukkig, want nu kan ik het beter ‘voelen’ en de zintuigen laten werken.
Mijn gevoel geeft aan dat ik er ruimte in zie. Een dergelijk gat in het wolkendek geeft me een gevoel van hoop, dat er geen muur staat waar je tegenaan loopt, maar dat er ruimte is met meer mogelijkheden. Het blije gevoel krijg ik van de hoop dat er iets beters achter die wolken is. (Dit gevoel krijg ik ook altijd in een vliegtuig als je eindelijk door de wolkenbrij heen bent en dan ineens de zon ziet schijnen. Heerlijk!)
Terug naar de vraag, wat zegt het over mij? Het zegt dat ik iemand ben die graag een uitweg ziet, of een mogelijkheid als er veel negativiteit heerst. Ik zoek naar het licht waar nieuwe kansen liggen. Ik heb die manoeuvreerruimte nodig en kan slecht tegen dingen die helemaal afgebakend zijn, letterlijk en figuurlijk.
Als ik terugkijk naar mijn leven zie ik ook dat ik dit altijd gedaan heb. Op het moment dat zaken heel erg op slot zitten, er geen groei of verandering in zit, er geen mogelijkheden meer zijn en zaken zijn zoals ze zijn, dan haak ik af.
Dat is wat dat dikke grijze wolkendek met mij doet! Het symboliseert een onveranderlijkheid, er zit geen spoortje hoop in.

Liever af en toe een wolk voor de zon dan een grijze deken boven mijn hoofd. Het druist simpelweg tegen mijn karakter in. Wat een opluchting dat ik hier nu achter kom!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen