Tagarchief: loslaten

Moedig een eeuwenoude inefficiënte denkwijze loslaten – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


20 augustus 2012

Dag 362: Moedig een eeuwenoude inefficiënte denkwijze loslaten

Het afgelopen jaar ben ik tegen de mooiste natuuroplossingen aangelopen. Niet alleen wat zij ons aan persoonlijk welzijn te leren heeft, maar ook hoe we de wereld schoner kunnen maken met op de natuur-gebaseerde ontwerpen.

Zo leerde ik op dag 18 dat we van schimmels kunnen leren hoe we de meest efficiënte routes kunnen maken. Op dag 262 begreep ik dat de mens alles moet verhitten en bewerken, met enorme hoeveelheden energieverbruik, terwijl de natuur dat zelf kan, zonder veel energie op te souperen. Bijvoorbeeld mosselen die het allersterkste cement op natuurlijke wijze en met minimale inspanning maken. Stel je eens voor dat we al die kolen, al die kernenergie niet meer nodig hebben omdat we energie op natuurlijke wijze maximaal kunnen benutten!

De life’s principles, opgesteld door het Biomimicry Institute, haalde ik op dag 13 al aan. Het belang van dichtbij produceren met de meest van nature voorhanden zijnde middelen, op een niet vervuilende en niet rovende wijze, is onze enige toekomst.

Om op een nieuwe wijze te gaan ontwerpen en leven moeten we het een en ander loslaten. Allereerst mag het idee dat grondstoffen onuitputtelijk zijn (en afval nu eenmaal een gegeven is), de laan uit. Deze eeuwenoude overtuiging moet plaatsmaken voor een veel harmonieuzer gedachtegang. Het nieuwe uitgangspunt moet zijn: hoe kunnen we produceren zonder te vervuilen en hoe kunnen we alles weer hergebruiken met zo min mogelijk energieverbruik, voor het welzijn van zowel mens als natuur?

Natuurlijk is dit een enorme ommekeer in denk- en werkwijze. En dit geldt niet alleen voor het produceren van iets, maar ook voor hoe de mens daarvoor klaargestoomd wordt. Het loslaten van de oude wijze van educatie (iedereen wordt nog altijd opgeleid om in een eeuwenoud productieproces te gaan werken) hoort daar ook bij. Ofwel: waar wij ons leven op gebaseerd hebben, moet veranderen voor het welzijn van iedereen.

Het moge duidelijk zijn dat rigoureuze van bovenaf opgelegde politieke systemen (dictatuur of communisme) uiteindelijk niet werken. Het gaat om het geloof van binnenuit, bij ieder mens, dat het anders moet en kán. Dat niet alleen de Amerikaanse democraten, maar iedereen ter wereld zegt: “Yes we can!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verandering van binnenuit bewerkstelligen? Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is te verkrijgen bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Zelfvertrouwen is dichterbij dan je denkt – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


14 augustus 2012

Dag 356: Zelfvertrouwen is dichterbij dan je denkt

Het afgelopen jaar is ook duidelijk geworden dat één van de belangrijkste pijlers en eerste stappen binnen de toegepaste ecopsychologie het kunnen uitschakelen van taal is. Door te gaan vertrouwen op onze zintuigen en wat zij waarnemen en niet alleen op onze gedachten (omdat deze niet altijd zuiver zijn door aannames, opgelegde overtuigingen en verwachtingen), vergroot je het zelfvertrouwen alsook zelfwaardering en zelfacceptatie.

Op dag 229 schreef ik al hoe lastig het is om niet meteen een oordeel te vellen over iets dat je ziet. Bijna automatisch komen er woorden in ons hoofd naar voren, waarmee we een sticker plakken op alles in onze omgeving. Niet alleen doe je daar de omgeving mee te kort, maar voornamelijk ook jezelf. Je bent namelijk zoveel meer dan alleen dat wat zich in je hoofd afspeelt. Je hebt allerlei gevoelens die veel wijsheid met zich mee brengen en precies weten wat goed en niet goed voor je is. Door met een oordeel uit het hoofd je zintuiglijke belevingswereld te omzeilen, ga je aan je ware zelf voorbij.

Op dag 199 en 348 ging het om beter kiezen en een oplossing aanvoelen, beide door gedachten uit te schakelen. Als we voor een dilemma staan, zijn we geneigd om allerlei gedachten de revue te laten passeren. Wat we daadwerkelijk voelen en ervaren, lijkt daarbij ondergeschikt.

Zien, ruiken, voelen en ervaren met iedere cel in je lichaam, brengt heel veel wijsheid naar voren. Wat aantrekkelijk is aan de ene kant, en waar je van weg wilt blijven aan de andere kant. Oefenen in het aanvoelen gaat nog altijd het allerbeste in de natuur. Alleen daar gaat de grootste hoeveelheid zintuigen die we hebben aan het werk.

Wordt vervolgd.

cover Zelfvertrouwen!

Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – ebook  Koop het hier.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Het ebook is verkrijgbaar bij bol.com : http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Het Nieuwe Voelen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


11 augustus 2012

Dag 353: Het Nieuwe Voelen

‘Het nieuwe denken’ stond er op de folder van een filosofiecursus die ik in de bus kreeg. Ik voelde meteen enorme weerstand in me opkomen. Vanmorgen hoorde ik mezelf namelijk zeggen dat ik de afgelopen veel te druk in mijn hoofd was geweest. Denken, overdenken, terugdenken, vooruitdenken, zo zag mijn week eruit. Teveel denken, te weinig voelen en in mijn element zijn. Op een zaterdag wordt me dat altijd pijnlijk duidelijk: vermoeid, niet uit bed te branden en al helemaal niet willen denken aan de simpelste dingen zoals een boodschappenlijstje maken.

Natuurlijk hadden mijn hersenen al een signaal afgeven en wel de duidelijkste die er is: hoofdpijn! In plaats dat je de boel de boel laat en gedachten loslaat, slik je maar een aspirine. En zo val je gemakkelijk terug in een oude gewoonte. Een keer is dat natuurlijk niet zo erg, maar week in week uit hier last van hebben, of misschien wel maandenlang, dan ga je toch echt aan jezelf voorbij. Als je eenmaal bewust wordt dat je jezelf voorbij bent gelopen, dan herken je steeds sneller de patronen. Uiteraard is dat alleen niet genoeg. De actie die erop volgt, om dingen te gaan doen die aantrekkelijk voor je zijn, is het belangrijkst. Maar pas op, gevaar schuilt in het ‘denken’ aan aantrekkelijkheden. De kunst is om echt te voelen met het hele lijf wat het nodig heeft. En nee, dat zijn geen drank, drugs of overmatig eten. Dat geeft alleen op de hele korte termijn een goed gevoel.

Nadat ik het mezelf had horen zeggen, over teveel denken, ben ik een lange wandeling gaan maken met de hond. Bij het loslaten van iedere gedachte aan wat ik allemaal nog moet, voelde ik een zintuig wakker worden. Stuk voor stuk klikten ze aan bij het zien van de koeien die rustig liggen te herkauwen, de waterlelies die al gedeeltelijk open zijn en het kalme water. Steeds meer omgeving kwam bij me binnen, de fluitende vogels, geritsel in het gras, het piepen van een muis, het zachte briesje op mijn gezicht, een zachte plons in het water.

Zo dicht bij jezelf komen via de oer-zintuigen, is de beste manier om opdringerige gedachten het hoofd te bieden. ‘Het nieuwe denken’ mag van mij het ‘nieuwe voelen’ worden!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Ook leren hoe je dichter bij je zelf komt via de zintuigen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Het einde hoort erbij – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


10 augustus 2012

Dag 352: Het einde hoort erbij

Alle kleine vogeltjes zijn vertederend en ze raken het zorgzaamste zintuig in je. Tevreden koppies, met de oogjes dicht weer in hun omgevouwen washandje als nestjes, snurken ze verder tot de volgende maaltijd. De geboortegolf in vogelland is nagenoeg ten einde. Alles wat nu nog uit het ei kruipt, gaat het moeilijk krijgen. Tenzij we mooi weer blijven houden natuurlijk en er genoeg voedsel voorradig blijft. En hoe je ook je best doet om alles groot te laten worden, de natuur heeft zo zijn eigen beweegredenen om al dan niet te leven.

Deze week had ik een nestje van 3 piepkleine zwaluwen te verzorgen in het Vogelhospitaal. Ze zien er hetzelfde uit, zijn even groot, krijgen precies dezelfde aandacht en toch gaat er eentje ineens gek met zijn kopje draaien. Dan weet je het al; deze heeft niet lang meer te gaan.

Het onbegrip dat je niet weet waarom de één het wel doet en de ander niet, frustreert. Het blijkt maar weer eens te meer hoe moeilijk het is om de natuur te imiteren. Tegelijk geeft het aan hoe ingenieus natuurlijke systemen in elkaar zitten en perfect op elkaar afgestemd zijn.

Steeds weer word je in een hospitaal, of het nu dierlijk of menselijk is, geconfronteerd met leven en dood. Je doel is om het leven te eren, te verzorgen op de best mogelijke wijze in de hoop dat het leven gecontinueerd wordt. Maar dan ineens sta je voor een hokje met een vrouwtjes merel, waarop een sticker hangt met ‘euthanasie’. Aan de buitenkant is er niets aan haar te zien. Maar ze heeft een aandoening die het niet mogelijk maakt om als een echte merel door het leven te gaan. Daar zit ze dan ‘on death row’. Haar bruine ogen en de wetenschap dat ze niet lang meer te leven heeft, doen mijn hart pijn. Om het haar toch zo gemakkelijk mogelijk te maken, geef ik haar vers eten waar ze gretig gebruik van maakt. Het leven is in dit momentje in ieder geval goed.

Je kunt er niet te lang over nadenken met mensenlogica, omdat je er eenvoudigweg niet uitkomt met gedachten. Het enige dat je kunt doen is proberen in te voelen dat een goed leven niet mogelijk is. Zelf kan ze daar helaas niets over zeggen. De enige gedachte die ik keer op keer herhaal is: het einde hoort erbij. Maar dat is niet eenvoudig als je alle leven zo waardeert.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Het leven ten volle leren voelen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Het pesterige ‘to do’ lijstje – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


26 juni 2012

Dag 309: Het pesterige ‘to do’ lijstje

Soms begin je met een goed humeur aan een dag en om onverklaarbare reden verdwijnt het als sneeuw voor de zon. Alles aan je functioneert, je doet wat er van je verwacht wordt, maar een zware deken is over je heen gevallen en je bent niet meer vooruit te branden. Dit omgeslagen humeur wordt alleen nog maar erger als je gaat proberen een verklaring te vinden. Je kunt wel een aanname doen, maar wat schiet je ermee op?

Zo’n dag is mij ten deel gevallen. Naarstig zoekend naar verlichting, maar het niet kunnen vinden, besluit ik de hond maar uit te gaan laten. Het is tenslotte lekker weer, dus reden genoeg om ervan te genieten. Iedere stap voelt echter loodzwaar, maar ik sleep me voort. Ik kijk goed om me heen om iets aantrekkelijks in het vizier te krijgen, en dat lukt! Boven in een oude wilg, op een dode tak, zit een buizerd. De vleugels opgetrokken, de kop een beetje in de nek, zo tuurt hij in alle rust over de uitgestrekte weilanden. Ineens voel ik verwantschap. Dát is nu eigenlijk wat ik vandaag het liefste wil: zitten en kijken. Niet oordelen, niet hoeven jagen of achterna gezeten te worden, alleen maar de wereld aan je voorbij zien trekken.

Ik loop verder en besluit in het gras te gaan liggen om de wolken aan me voorbij te laten gaan. Er is kennelijk genoeg wind op grote hoogte en ze vervormen snel. Voor even lijkt mijn humeur gered. Maar dan komt de onvermijdelijke pestkop weer om de hoek: het ‘to do’ lijstje dringt zich op in mijn hoofd. Ik voel enorme weerstand om terug naar huis te gaan en iets van het lijstje te gaan doen.

Kijkend naar de wolken ervaar ik de boodschap die ze vandaag voor me hebben: go with the flow. Laat de wind met je spelen en houd niet krampachtig vast aan een vaste vorm. Het wordt me ineens helemaal duidelijk: er staat teveel op mijn lijst! Ik verwacht teveel van mezelf en het heeft me totaal verlamd.

Dank je wel vluchtige wolken, dit inzicht heeft met een ruk de zware deken van me afgetrokken!

Wordt vervolgd

Françoise Vaal

Jezelf leren beter leren kennen in de natuur? Klik hier

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Het ‘moeten’ dat wel goed voor je is – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


17 juni 2012

Dag 300: Het ‘moeten’ dat wel goed voor je is

Soms ontkom je er niet aan en val je ten prooi aan hectiek. Het vervelende hiervan is dat je het zelf op de hals hebt gehaald, tenslotte heb je altijd een keuze. Soms ben je alleen niet zo sterk in keuzes maken, of ben je je er niet bewust genoeg van. Je laat het allemaal maar toe. Op de lange termijn resulteert dit gedrag altijd in stress. En als de stress maar hoog genoeg is, zijn we ons helemaal niet meer bewust van wat aantrekkelijk en goed voor lijf en leden is.

Ik laat een hele hectische week, met veel verplichtingen, achter me. Misschien herken je het gevoel van ‘op je tandvlees lopen met bijbehorende hoofdpijn’ op de vrijdagavond? Het weekend staat dan voor de deur en als je mazzel hebt, zonder al te veel verplichtingen. Ook hier weer: verplichtingen die je jezelf vaak oplegt!

Een afspraak die ik niet wilde afzeggen stond voor de zaterdag en zondag gepland. Ik moest er ook nog anderhalf uur voor rijden en dat terwijl ik behoorlijk vermoeid was. Toch gedaan.

Op de plek van bestemming aangekomen, was ik aanvankelijk geen knip voor de neus waard. Maar toen deed de ecopsychologie gaandeweg zijn werk. Een vriendin had een tipi gehuurd op een Brabants landgoed. Veel groene ruimte, weinig mensen en heerlijke stilte deden het werk. Eerst wandelden we in de omringende bossen, vervolgens zaten we buiten iets te drinken, maakten we zelf vuur om eten te bereiden en werden we continu geconfronteerd met de omringende natuur. Stukje bij beetje lieten mijn aangespannen spieren zich los, om me volledig over te geven aan het moment.

In deze omgeving werd ik gedwongen om buiten te zijn en dat deed het hem. Thuis heb ik veel natuur in de omgeving en daar maak ik redelijk wat gebruik van. Maar kennelijk in een zodanig hectische week niet. Dan is er meer voor nodig om te ontspannen. Dan moet je écht buiten vertoeven. Op een camping moet je via buiten naar de wc, naar de douche, sta je buiten af te wassen, moet je buiten water halen en ga zo maar door. De zintuigen maken vele malen meer contact met de omgeving dan wanneer je thuis bent. Daar zijn er toch altijd weer klusjes (en computers) die je roepen. Duidelijk is dat de les dit weekeinde was: de hectiek van je af te houden door je zeer bewust te zijn van wat goed voor je is.

Meer doordeweekse momenten inbouwen om buiten te zijn, ook als het niet zo warm is, werkt helend. Daarnaast is het bewust klussen delegeren, dan wel uitstellen of uiteindelijk loslaten, een vaardigheid die je jezelf eigen moet maken. En dat ‘moeten’ is wél goed voor je.

Wordt vervolgd.

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

2 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

De psychische deur achter je dicht trekken – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


4 juni 2012

Dag 289: De psychische deur achter je dicht trekken

Iedereen die een vogelhuisje in de tuin heeft hangen en het gepiep van jongen heeft gehoord, wacht met spanning het moment van uitvliegen af. Als je geluk hebt, dan maak je het mee, maar helaas is de kans groter dat je het niet ziet. “Maar dan hoop ik dat ze terugkomen om te slapen, ” hoorde ik een buurvrouw zeggen. Alweer helaas, want de meeste kleine tuinvogels komen niet meer terug in het nest. Eruit is eruit.

Praktisch gezien doen de meeste mensen dat ook, maar psychisch gezien valt dat nog heel erg tegen. Allemaal hebben we wel een ‘wond’ opgelopen in onze jeugd, omdat er in een bepaalde behoefte niet werd voorzien. De één leert er goed mee omgaan, maar anderen neigen naar een strategie die een tijdlang werkt, maar vervolgens niets meer voor hen doet. Dat is het moment waarop er problemen in een mensenleven ontstaan.

Misschien ben je het met een aantal normen en waarden van je ouders wel eens en draag je die graag met je mee. Maar wat nu als hun normen en waarden in een voor jou essentiële behoefte niet konden en kunnen voorzien?

Vaak blijven we de deze onvervulde behoefte met ons meesleuren en projecteren we het gebrek op onze geliefden. Van hen wordt verwacht dat ze het gat opvullen dat de ouders ooit hebben doen ontstaan. Helaas zullen ze daar nooit aan kunnen voldoen, omdat ze je ouders nu eenmaal niet zijn. De kunst is om de wond te accepteren en daarmee jezelf te accepteren. Ophouden met het zoeken naar opvulling van de wond, loslaten dus, kan het meest waardevolle zijn wat je ooit zal overkomen. Dan verlaat je het huis van je ouders pas echt, als de psychische ballast band is doorgesneden. Je bent vrij om echt jezelf te worden. Net als al die uitgevlogen vogeltjes.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Loslaten van wat niet meer werkt? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur

Natuur optimaliseert, de mens maximaliseert – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


31 mei 2012

Dag 285: Natuur optimaliseert, de mens maximaliseert.

De oorzaak van onze huidige precaire economische situatie wordt, wat mij betreft, in deze quote in één keer uitgelegd:

Nature optimizes, humankind maximizes.*

Ik ben geen econoom, ondanks verwoede pogingen om professor Heertje’s boeken op school te doorgronden. Maar als ik bovenstaande quote lees, begrijp ik veel beter waarom het hele economische systeem me nooit heeft bekoord. Voor mij gaat het voornamelijk over gebakken lucht. Het gaat over iets dat niet zintuiglijk vast te leggen is. Economie is voor mij een systeem dat bedacht is door mensen, een spelletje, een set regels waarmee we denken beter te worden.

Is de wereld beter geworden van deze bedachte set aannames? Als ik kijk naar de hongersnood, armoede, oorlogen om olie in de wereld, dan zou ik denken van niet. Is de onderlinge menselijke band er hechter door geworden? Als ik kijk naar het graaigedrag van politiek leiders, leiders van bedrijven of welzijnsorganisaties, dan zou ik ook denken van niet.

Mijn simpele geest, die ooit geleerd heeft dat dingen op kunnen raken en eindig zijn op deze aardbol, kan er toch niet bij dat je kunt blijven denken dat alles meer en groter moet zijn. Als je als bedrijf meer wilt blijven verkopen en daarop gefocust blijft, en je zou je product aan iedereen in de wereld willen slijten, dan nog komt daar echt een keer een einde aan. Tenzij je buitenaardsen weet te bereiken natuurlijk, dan is het universum je oneindige markt. Maar zolang er nog geen contact is met aliens moeten we het doen met wat er is. En dat laatste is nu net waar de natuur zo goed in is! En wij niet.

Wij willen het niet doen met wat er is, wij denken ‘meer’ te moeten willen, want dat wordt ons met de paplepel ingegoten. We worden steeds geconfronteerd met boodschappen dat we iets ‘meer’ moeten. Het schijnt van belang te zijn dat wij steeds iets consumeren dat beter is, anders is, bijzonderder is, meer smaak heeft, nieuwer en duurder is dan daarvoor. Het is heel moeilijk voor de westerse mens om te bedenken dat iets ook wel een keer goed is.

Ook ik ben geconditioneerd door dit systeem en kan maar lastig invoelen hoe de wereld eruit zou zien als je het maximaliseren loslaat en gaat optimaliseren. Maar ik weet één ding zeker:  als we durven denken dat niet alles in geld is uit te drukken omdat er ook een uitruil van diensten kan plaatsvinden om de kwaliteit van leven te verbeteren, dan maken we een grote sprong voorwaarts.

Het is niet eenvoudig om onze manier van leven en denken los te laten, per slot van rekening doen we het al zo lang zo en zijn we geheel geconditioneerd. Maar het mooiste voorbeeld van hoe je een samenlevend systeem draaiende kunt houden op een gebalanceerde harmonieuze manier, ligt vlak voor onze snufferd: de natuur. Van dat perfect op elkaar aangesloten, optimaliserende, systeem kunnen wij nog het meeste leren.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

* Citaat uit: Profit beyond measure – Johnson & Broms (2000)

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Dromen waarmaken betekent je zintuigen volgen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


16 mei 2012

Dag 272:  Dromen waarmaken betekent je zintuigen volgen

Je zou het niet denken, maar ons brein is vaak een handicap. En dan bedoel ik onze kunst om verhaaltjes in ons hoofd te maken die we voor ‘waar’ aannemen. Dat doen we zelf, maar we nemen ook graag verhaaltjes en overtuigingen van anderen over en maken dat onze realiteit. We hebben het dan dus niet zélf ervaren, maar we zijn gaan denken dat het zo is.

Vastgeroeste en irreële overtuigingen komen pas naar boven als blijkt dat ze onze dromen in de weg staan. Het gaat om overtuigingen als: “Als je voor een dubbeltje geboren bent, word je nooit een kwartje,” of “Er is geen droog brood te verdienen in de kunst,”of “Ik ben nu veel te oud om dat nog te leren,” of “Ik ben niet goed genoeg, ”e.d. Met dit soort interne tapes die continu in je hoofd afspelen, blokkeer je steeds weer om een stap in je eigen levensrichting te zetten. Je durft niet te denken aan wat er aantrekkelijk voor je is. Want alles wat leuk is, is óf niet nuttig, óf je verdient er geen geld mee, óf het is niet belangrijk, óf je redt er de wereld niet mee, enzovoort.

De kunst om van deze blokkerende gedachten af te komen, is om toch te focussen op wat aantrekkelijk voor je is: waar je hart sneller van gaat kloppen, waar je energie van krijgt, in een flow van raakt, waarin je je vrij voelt en je helemaal jezelf mag zijn. Het betekent dat je de belangrijke stap neemt om oude overtuigingen achter je te laten, door zelf te ervaren hoe het leven voor jou in elkaar zit.

Dromen van je ideale werk, relatie of het leven in het algemeen, betekent niets anders dan het durven volgen wat je zintuigen aantrekkelijk vinden en wat goed voor je is. Dat is wat men bedoelt als er gezegd wordt: Volg je hart.

De natuur doet niets anders. Ze kan alleen maar volgen waar ze toe aangetrokken wordt, licht, water, mineralen, een plek in een weiland, op een rots, in de zee. Alles laat zich aantrekken door wat het beste voor dat organisme is. De focus ligt op ‘leven’. Ons brein laat ons graag focussen op overtuigingen en op alles wat niet goed of gevaarlijk is en waar we vooral weg van moeten blijven. Zo worden we apathisch, angstig, gefrustreerd en krijgen we uiteindelijk allerlei lichamelijke klachten. We stoppen met echt te leven.

Dat ons brein kan fantaseren is ook een groot goed, zonder fantasie zouden we geen films, boeken, games en kunst hebben. Dat stuk moet gekoesterd worden. De irreële overtuigingen moeten echter overboord als je echt wilt gaan leven.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

De zintuigen even voorrang geven? Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijk zelf – Het is verkrijgbaar bij bol.com alhier.

cover Zelfvertrouwen!

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Verstoorde romance in de achtertuin – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


4 mei 2012

Dag 260: Verstoorde romance in de achtertuin

Een heel toneelstuk speelde zich af in onze tuin gisteravond. Een eendenpaartje was geland in de achtertuin en liep rustig rond, toen er ineens een luid gekwaak ontstond. Er waren nog twee woerden afgedaald en ze hadden het duidelijk voorzien op de dame. Zoals je dat meestal ziet, was de dame ongeïnteresseerd in de hofmakerij. Zij had overduidelijk haar keuze al gemaakt.

Het mannetje waggelde zelfverzekerd naast zijn vrouwtje en liet maar sporadisch blijken dat hij niet van de nabijheid van de anderen gediend was. Dat werkte heel goed, want meteen hielden ze afstand. Eén van de twee hofmakers was wat banger uitgevallen dan de ander en liet zich ook door de mede-hofmaker nog op afstand zetten.

De dame hield het na een tijdje voor gezien en vloog over de heg naar de buren, acuut gevolgd door haar man. De twee hofmakers konden niet achterblijven en het drama zette zich daar voort.

Voor mij was het heel duidelijk: de dame had gekozen voor een heer van haar eigen grootte, die bovendien galant was en een heer bleef. De twee hofmakers waren een stuk groter dan zij en ook nog lomp. Wat me fascineert is de gedrevenheid van die twee, die maar door blijven gaan terwijl de race allang gelopen is. Aan haar lichaamstaal was te zien dat zij echt niet overstag zou gaan. Wat begrepen deze woerden niet?

De vergelijking met de mensenwereld is natuurlijk snel gemaakt. Je ziet het regelmatig in een café gebeuren: een vrouw zit aan de bar druk met iemand te praten en is niet geïnteresseerd in een zojuist gearriveerde man. Ze draait haar rug naar hem toe, weigert een drankje, rolt met haar ogen, draait nog meer van hem af…. maar de man blijft doordrammen. Niet lang daarna verdwijnt de dame in kwestie. Hier dezelfde vraag: wat begrijpt deze man niet?

Misschien zou het voor mevrouw eend handig zijn geweest om met woorden de twee opdringers op afstand te houden. Maar ach, ook dat zie ik in de mensenwereld wel gebeuren: woorden komen ook niet altijd aan.

Vaak schrijf ik dat we veel kunnen leren van de natuur, maar vandaag moet ik bekennen dat we het eendengedrag beter niet kunnen kopiëren. Daar komen ongelukken van.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je laten spiegelen door de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Een natuurlijke bevrijdingsdag – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


3 mei 2012

Dag 259: Een natuurlijke Bevrijdingsdag

Het is tegelijk een moeilijk maar ook prachtig moment: het loslaten van na ziekte herstelde vogels. Vandaag kon ik een fitis zijn vrijheid geven en mocht een gierzwaluw ook het luchtruim kiezen. De zintuigen voor ruimte en beweging resoneren automatisch mee als je ze weg ziet vliegen. Je herkent dat gevoel van vrijheid. Misschien wel van vroeger, als op vrijdagmiddag de school uit ging, of misschien nog steeds wel op de vrijdag als je de deur van je werk achter je dichttrekt.

Als ik naar de vogels kijk die nog allemaal in hun kooien zitten dan bekruipt me een schuldgevoel. Ik begrijp dat mensen graag een vogel dichtbij hebben, vanwege hun zangkunsten, of gewoon omdat ze leuk of mooi zijn. Je kunt intens om ze geven en het beste met ze voor hebben en ze toch in een gesloten kooi houden.

“If you love somebody set them free,” zong Sting ooit. Het was een grote hit, maar ik vraag me af of de inhoud ervan door iedereen wel begrepen werd. De kunst van het houden van iemand, of het nu een mens, dier of ander organisme betreft, is het in de vrije essentie laten zijn van die ander. Dat betekent geen beperkingen opleggen, niet veroordelen tot gevangenschap of allerlei regels, maar kunnen genieten en houden van de ander zoals hij/zij/het is. Dat is nog knap lastig, want automatisch willen we diegene waar we van houden veel om ons heen hebben, en dat gaat het beste door ze vast te ketenen (figuurlijk gesproken, mag ik hopen).

In relaties vinden we het al heel moeilijk om de ander compleet vrij te laten, maar dat geldt ook voor onze relatie met de natuur. We stoppen dieren in dierentuinen omdat we er graag naar kijken en er misschien wel intens om geven. We begrenzen natuur door bomen om te hakken of versperringen neer te zetten zodat de natuur een halt toe wordt geroepen. We houden onze tuinen onkruid vrij, omdat we van die mooie bloemen houden en niet van de minder esthetische soorten, en dus begrenzen we die waarvan we houden in perken en borders, goed in het zicht maar niet vrij om te bewegen.

Wat een bizarre tegenstelling zit er toch in de mens: je bent van een organisme gaan houden omdat je het in vrijheid in zijn eigen doen en laten ervaren hebt. Vervolgens leg je ketenen aan uit liefde, maar daardoor gaat de essentie die je eerder ervoer, juist verloren. Waarvan moeten wij ons zelf nu eigenlijk bevrijden?

Een gierzwaluw en een fitis zijn prachtig om dicht bij je te willen houden. Maar wat een schitterend gezicht als ze de wind onder hun vleugels krijgen. Dat ze helemaal in hun element zijn, resoneert in ieder geval veel harder in mij dan wanneer ze achter de tralies zitten. En toch ben ik ook blij dat ik ze van dichtbij, vanachter diezelfde tralies, eens goed heb mogen bekijken.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren loslaten en jezelf bevrijden? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Zinloos oordelen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


1 april 2012

Dag 228: Zinloos oordelen

Over smaak valt niet te twisten. Een heel oud gezegde, vaak gehoord, maar nog vaker onbegrepen. Mensen twisten namelijk continu over smaak. Of het nu over een bankstel, muziek, een politieke partij of de opvoeding van kinderen is, er valt altijd iets te zeggen over de smaak en het bijbehorend gedrag van een ander. Op één of andere wijze leren we ergens dat we een oordeel over het gedrag van een ander MOETEN vellen. Waarom?

We doen niet anders dan beslissingen nemen gebaseerd op oordelen. Toen we allemaal nog een aap waren en we moesten beoordelen of iemand vriend of vijand was, leek dat een logische eigenschap. Je leven zou namelijk in gevaar kunnen zijn. Maar is dat nu nog steeds zo?

We oordelen wat af op een dag. Die doet zijn werk niet goed, die ziet er belachelijk uit, die is een patser of een zwever en die voedt haar kinderen niet goed op. Overal kunnen we een mening over hebben. Sterker nog, we kunnen er helemaal in opgaan zodat het onze dagbesteding wordt: de hele dag praten over het leven en gedrag van anderen.

We doen dit zo graag omdat als een ander het slechter heeft dan wij, wij ons al snel beter voelen. Of we vervelen ons en gaan het eens hebben over een ander (we kijken niet voor niets naar soaps, reality shows en het tv programma Boulevard). Als we een oordeel kunnen vellen over een ander, hoeven we even niet aan ons imperfecte zelf te denken en voelen we ons stiekem een stukje beter dan degene over wie een oordeel wordt geveld.

Oordelen heeft dus een functie: de aandacht van jezelf weg halen met de mogelijkheid je ook nog beter te voelen.

Helaas voel je je op de lange duur niet beter. We voelen ons beter als we ons leven zelf vormgeven, nagaan waar we zelf toe aangetrokken worden en onze eigen visie volgen. Als we het oordelen los laten, voelen we ons bevrijd. We focussen op wat goed voor ons is in plaats van onze aandacht uit te laten gaan naar andere levens waar we niets mee van doen hebben.

Het is veel aantrekkelijker om onze eigen zintuigen te volgen, dan te focussen op die van een ander. De eigen ervaring gaat boven alles. Het energie steken in je eigen leven door te werken aan de onderdelen die daar niet goed aan zijn, geeft meer voldoening dan oordelen over het leven van een ander.

Er zou zoveel minder haat en nijd zijn als men het oordelen achterwege zou laten. Zoals ik al zei, in de natuur wordt er alleen geoordeeld als men in levensgevaar verkeert. Maar zeg nou zelf, wanneer doen wij westerlingen dat nou?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren oordelen los te laten? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

Loslaten van perfectie – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


31 maart 2012

Dag 227: Loslaten van perfectie

Het moet wel iets heel menselijks zijn: perfectie. Hoe vaak hoor  je niet mensen om je heen zeggen dat ze heel perfectionistisch zijn en dat alles moet kloppen, schoon en opgeruimd moet zijn of met precisie afgemaakt? Sommigen gaan er zo in op dat ze er krampachtig van worden. Het heeft natuurlijk alles te maken met het willen hebben van grip, voortkomend uit een vorm van onzekerheid. Angst is het motief voor het perfect willen zijn. De gedachte dat er iets vreselijks zal gebeuren als iets niet perfect is, ligt eraan ten grondslag.

Als ik zo eens in mijn tuin rondkijk, of naar de planten in mijn woonkamer, dan zie ik organismen die in de meest wilde standen groeien, met de vreemdste takken in allerlei kronkels op de raarste plekken. Verre van perfect zou je denken. Die planten hebben daar geen boodschap aan, er is maar één ding belangrijk: groeien in je eigen essentie in samenwerking met de elementen.

Een perfectionist probeert de elementen naar zijn of haar hand te zetten. Deze grip, of controle, is dan het hoofddoel geworden. Het einddoel om in de eigen essentie te kunnen bestaan is dan meestal ver weg gezakt.

Een mooie symbolische handeling vind ik die van boeddhistische monniken die prachtige zandtekeningen maken, met groot gevoel voor precisie. Als de tekeningen klaar zijn, zie je de perfectie. Vervolgens, na er heel even van genoten te hebben, halen ze hun hand erdoor heen en is de tekening, waar veel tijd en geduld in ging zitten, verdwenen.

De gedachte die daarachter zit is dat de mens niet perfect kan zijn. Dat weerhoudt ze er echter niet van het bewandelen van de weg van perfectie. Ze hechten alleen niet aan het eindresultaat en dus zit er geen angst op. Als vanzelf voel je meer ruimte en plezier ontstaan als je het einddoel loslaat en plezier haalt uit het lopen van de weg.

Alleen de natuur is perfect doordat organismen in de eigen essentie kunnen floreren en optimaal gebruik maken van de co-existentie met andere organismen. Wij hebben nog wel iets te leren op dit vlak.

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

Leren loslaten met behulp van de natuur? Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het boek is te koop bij bol.com alhier.

cover Zelfvertrouwen!

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

2 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur

Loslaten door te leven zonder labels – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


12 februari 2012

Dag 180: Loslaten door te leven zonder labels

Het is nu echt te koud om lang buiten te zijn en stil te zitten. In de lente en zomer is het heerlijk om op een stil plekje te vertoeven en de omringende natuur te ervaren. Op dit moment sneeuwt het en ik moet vanachter de schuifpui naar de kleine vogels kijken in mijn tuin. Ze zijn heel druk met zaadjes zoeken onder de kale hortensia’s. Pimpelmezen, staartmezen, merels, roodborstjes, Vlaamse gaaien, eksters, goudvinken, koolmezen, winterkoninkjes en duiven, van alles resideert in mijn tuin. Ik realiseer me dat wij, mensen, ze een naam hebben gegeven. Dat vergemakkelijkt het communiceren. Door iets te benoemen weet de ander waar je het over hebt. Maar wat gebeurt er als je die ‘labels’ loslaat? Wat blijft er dan over?

Ik blijf kijken naar de vogels en moet helemaal terug naar de basis als ik de namen loslaat. Uiteindelijk zie ik wezens die aangetrokken worden tot eten en zoeken naar datgene dat hen voldoening schenkt. Ineens zijn ze allemaal hetzelfde. Maar als ik datzelfde trucje toepas op mezelf: wie ben ik dan, zonder naam?

Het ego vecht hard om me vooral maar te laten denken dat ik Françoise ben, counselor en coach, schrijver, geliefde, zus, tante …en ga zo maar door. Het kost moeite om het ego de mond te snoeren, maar hoe langer ik kijk naar de vogels hoe duidelijker het wordt. De labels zeggen iets over het verleden en daarmee ben ik niet in het hier en nu. In de natuur is alles in het heden, omdat ze niet met namen, woorden, overtuigingen en aannames werkt. Ze werkt louter met aantrekkingskrachten.

Ook ik ben een wezen dat aangetrokken wordt tot voedsel dat me voldoening schenkt, tot een veilige slaapplaats waar ik kan overnachten, tot een heldere drinkplaats en tot een plaats in de gemeenschap. Mijn basis is niet anders dan die van vogels of van ieder ander levend wezen op deze planeet. Zolang je de labels, benamingen en verhaaltjes die aan iets of iemand vastgeplakt zitten negeert, komt de basis tevoorschijn.

Als je beseft dat al het leven op aarde maar één ding wil: in eigen essentie leven, dan wordt het leven een stuk simpeler. Dan kijk je door de huidskleur van iemand heen, door een handicap, door een cultuur. Dan zie je een wezen dat wil leven door te ademen, te eten, te drinken, te slapen, te bevrienden en deel te nemen aan het geheel. Pas als we stickers gaan plakken, verbreken we de verbinding met de gedeelde basis van alles en creëren we verschillen. Dat doet de mens dus, niet de natuur.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Meester IJs onderwijst – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


6 februari 2012

Dag 174: Meester IJs onderwijst

“Dit is toch wel heel ander ijs dan op de kunstijsbaan,” hoor ik een man vanmorgen teleurgesteld zeggen, als hij net van het natuurijs afstapt. Hij schudt zijn hoofd en kluunt ontevreden de koek en zopie in. Deze opmerking zet mij aan het denken. Deze meneer geeft kennelijk de voorkeur aan een kunstmatig door de mens gemaakte omgeving. Hij houdt van het comfortabele van perfect onderhouden ijs. Wat jammer dat hij een belangrijke zintuiglijke ervaring van het Zijn in de natuur mist!

Een uurtje later stap ik zelf elders op het ijs en hoor een paar twintigers tegen elkaar zeggen: “Wat is het hier mooi zeg!” Ze houden even in en kijken met tevreden blikken kijken om zich heen en versnellen dan weer. Het visuele zintuig is wakker. Ook bij mij draait deze op volle toeren en niet alleen vanwege de mooie natuur en het weidse uitzicht, maar ook vanwege de scheuren in het ijs. Ik betrap mezelf dat ik er ook behoorlijk van baal op sommige slechte stukken ijs. Ik kom niet in mijn ritme vanwege het ‘snel over een scheur of gat moeten heen stappen’. Dan herinner ik me de man van vanmorgen en vind ik mezelf net zo’n zeurpiet!

Ik herpak me, kom even overeind kijk eens goed rond over de witte vlakte, zie de prachtige besneeuwde bomen en hoor her en der het geluid van metaal op ijs. Ik ben een bofkont dat ik op een zonnige februari middag op de ijzers kan staan in een schitterend natuurgebied. En ja, scheuren in het ijs horen daarbij. Natuurlijker kan het namelijk niet! Ongetwijfeld zijn er al te vroeg teveel schaatsers overheen geweest en kon het ijs het nog niet goed houden. Het reageert op overbelasting van te gretige mensen. Eigen schuld dikke bult.

Op het moment dat ik accepteer dat het ijs zijn natuurlijke zelf is, laat ik het ergeren los en verzoen ik me met dit natuurlijke proces van vriezen, dooien en scheuren. Meteen voelt mijn beweging lichter, soepeler en sneller. Het is wel duidelijk: ergeren blokkeert letterlijk je spieren, dat zit niet alleen in je hoofd. (Ik moet er niet aan denken wat dit met je doet als je je de hele dag overal aan ergert!)

Loslaten en vol overgave werken met wat voorhanden is, dat is de natuurlijke les van Meester IJs vandaag. Logisch, de natuur kan niet anders.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Leren loslaten met de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Pulseer je wel genoeg?


20 november 2011

Dag 118: Pulseer je wel genoeg?

Het is weer de tijd van verkoudheden en griepjes. De afgelopen week heb ik zwaar gehoest en pas dan realiseer je je hoe fijn het is om gewoon adem te halen. (Al die heerlijke zuurstof die in de longen verdwijnt zonder dat daar een krampachtig gehoest door ontstaat, is echt fijn) Op een gegeven moment was ik zelfs bang om te diep in te ademen uit angst weer een enorme hoestaanval te krijgen. De normale natuurlijke pulserende werking van de ademhaling was volledig verstoord.

Het maakt mij nieuwsgierig naar de andere pulserende bewegingen in de natuur. En als je eens wat verder doordenkt, draait het in het leven allemaal om het proces van druk en loslaten, van stress en ontspannen, opkroppen en eruit gooien, eb en vloed, inademen en uitademen, intrekken en uitstrekken, trekken en laten vieren, extravert en introvert, yin en yang. Alles om ons heen maakt een pulserende beweging.

Met de economie gaat het dus niet anders: het kon niet op: verdienen en winst maken, groter worden, uitdijen en dan komt uiteindelijk de terugtrekkende kracht weer om de hoek en laat alles ineen krimpen. Het is een normale gang van zaken. What goes up, must come down. Zo natuurlijk als wat.

Toch hebben wij vaak moeite om toe te geven aan krimp (en helemaal met diëten, zelf willen we niet uitdijen maar moeten inkrimpen is een ramp). Onze rijkdom moet groeien, ons sociale netwerk moet ontwikkelen, ons ego kan groter, we moeten slimmer, beter en sneller worden, als het maar geen teruggang betekent. En het is juist zo gewoon. Op een dag als vandaag met dichte mist, wordt je ermee geconfronteerd dat de winter, de tijd van krimp en alle groei loslaten, eraan komt.

We gaan voorbij aan de normale pulserende werking van de natuur en daarmee van de aarde. We leven eigenlijk op een grote ademende bol waarin alles elkaar aantrekt en weer loslaat. Dus waarom is het dan zo moeilijk om te begrijpen dat de bekende boog niet altijd gespannen kan staan? Of dat je niet altijd maar kunt blijven trekken aan iets zonder het weer een keer los te laten Kennelijk moeten we leren om naar de krimpstand te komen en van daar uit weer op te bouwen.

De balans in het leven zoeken zit niet in het niets doen of alleen maar rust nemen, het zit in de perfecte samenwerking tussen inspanning en ontspanning, op alle vlakken, of het nu werk is of je relatie of je gezondheid.

Mijn voornemen voor deze week: onderzoeken hoe ik momenteel pulseer in het leven.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Leren hoe jij pulseert in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: De herfst betekent ook psychisch loslaten


9 november 2011

Dag 107: De herfst betekent ook psychisch loslaten

In de natuur is het nu aan de orde van de dag: de bomen die hun bladeren loslaten evenals planten en struiken, dieren die hun vacht of veren laten vallen voor een nieuw dikker laagje, dierenouders die hun kinderen laten gaan, vogels die hun zomerverblijf vaarwel zeggen. Het is een letterlijk loslaten van wat overbodig is, van wat geen leven meer doorlaat.

Ik realiseer me dat een mens niet echt iets fysieks loslaat. Hoewel ik een kapper ooit hoorde zeggen dat mensen wel degelijk in de rui gaan en periodiek meer haar verliezen (Ik dacht altijd dat dit door zorgen en stress kwam).  Misschien moet het voor ons meer een psychisch loslaten zijn. Maar aangezien we zo graag hechten aan dingen, uit comfort en vertrouwdheid, laten we maar heel moeilijk los. In de huidige economische crisis is het moeilijk om een oud, wat luxer, leven los te laten. Misschien is je werkgever genoodzaakt om je te laten gaan en moet je daarom de leaseauto ontberen, of misschien je eigen auto wel verkopen om weer wat geld achter de hand te hebben. Loslaten van een levensstijl is heel lastig, maar het vasthouden van bepaalde gevoelens misschien nog wel meer.

Terwijl ik dit schrijf zie ik in mijn vensterbank een aantal schelpen liggen die ik van het strand in Galveston (Texas) heb meegenomen. Waarom wilde ik ze pertinent meenemen? Waarom was het nodig om ze te bezitten en mee naar Nederland te nemen? Ik realiseer me dat het gaat om het prettige gevoel dat ik daar had. Ik wilde het nog niet loslaten. Ik had het daar vreselijk naar mijn zin en kennelijk zijn de schelpen daar nog het bewijs van. Als ik ernaar kijk dan ben ik weer heel even op dat strand.

Toch heb ik nu wel een beetje spijt. Ze liggen hier maar, uit hun natuurlijke omgeving gerukt door egoïsme en hebberigheid.  Een boeddhistische les is hier dus wel op zijn plaats: loslaten = niet hechten aan zaken.

Als je het niet belangrijk genoeg vindt om iets te bezitten of om ergens aan vast te houden, dan pas ervaar je ultieme vrijheid en openheid voor wat er op je pad komt. Omgekeerd kun je zeggen: het vasthouden aan zaken die je eigenlijk los moet laten, kan een behoorlijk verstopping geven. Stel je voor dat een boom zijn bladeren vasthoudt, waar moeten die nieuwe dan gaan groeien? Er is dan simpelweg geen plek voor nieuw leven.

Dat is misschien nog wel de belangrijkste vraag die je jezelf in de herfst kunt stellen: wat moet er weg om open te staan voor nieuwe dingen, nieuwe gebeurtenissen, nieuwe ontmoetingen, nieuwe ervaringen? Wat moet je loslaten om je kwaliteit van leven te verhogen?

Dat is best een opgaaf als je bent opgegroeid in een maatschappij waar het verhogen van de kwaliteit van leven bestaat uit het verzamelen van juist meer en meer!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren loslaten tijdens een counseling sessie in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen