Tagarchief: merel

Het einde hoort erbij – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


10 augustus 2012

Dag 352: Het einde hoort erbij

Alle kleine vogeltjes zijn vertederend en ze raken het zorgzaamste zintuig in je. Tevreden koppies, met de oogjes dicht weer in hun omgevouwen washandje als nestjes, snurken ze verder tot de volgende maaltijd. De geboortegolf in vogelland is nagenoeg ten einde. Alles wat nu nog uit het ei kruipt, gaat het moeilijk krijgen. Tenzij we mooi weer blijven houden natuurlijk en er genoeg voedsel voorradig blijft. En hoe je ook je best doet om alles groot te laten worden, de natuur heeft zo zijn eigen beweegredenen om al dan niet te leven.

Deze week had ik een nestje van 3 piepkleine zwaluwen te verzorgen in het Vogelhospitaal. Ze zien er hetzelfde uit, zijn even groot, krijgen precies dezelfde aandacht en toch gaat er eentje ineens gek met zijn kopje draaien. Dan weet je het al; deze heeft niet lang meer te gaan.

Het onbegrip dat je niet weet waarom de één het wel doet en de ander niet, frustreert. Het blijkt maar weer eens te meer hoe moeilijk het is om de natuur te imiteren. Tegelijk geeft het aan hoe ingenieus natuurlijke systemen in elkaar zitten en perfect op elkaar afgestemd zijn.

Steeds weer word je in een hospitaal, of het nu dierlijk of menselijk is, geconfronteerd met leven en dood. Je doel is om het leven te eren, te verzorgen op de best mogelijke wijze in de hoop dat het leven gecontinueerd wordt. Maar dan ineens sta je voor een hokje met een vrouwtjes merel, waarop een sticker hangt met ‘euthanasie’. Aan de buitenkant is er niets aan haar te zien. Maar ze heeft een aandoening die het niet mogelijk maakt om als een echte merel door het leven te gaan. Daar zit ze dan ‘on death row’. Haar bruine ogen en de wetenschap dat ze niet lang meer te leven heeft, doen mijn hart pijn. Om het haar toch zo gemakkelijk mogelijk te maken, geef ik haar vers eten waar ze gretig gebruik van maakt. Het leven is in dit momentje in ieder geval goed.

Je kunt er niet te lang over nadenken met mensenlogica, omdat je er eenvoudigweg niet uitkomt met gedachten. Het enige dat je kunt doen is proberen in te voelen dat een goed leven niet mogelijk is. Zelf kan ze daar helaas niets over zeggen. De enige gedachte die ik keer op keer herhaal is: het einde hoort erbij. Maar dat is niet eenvoudig als je alle leven zo waardeert.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Het leven ten volle leren voelen? Klik hier

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Balanceren van werk en rust, denken en voelen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


4 augustus 2012

Dag 346: Balanceren van werk en rust , denken en voelen

Ik zie hem wel eens bij de rododendron zitten: een merelmannetje met zijn vleugels uitgespreid op het gras. De rododendron vorm rugdekking en de rest van de tuin kan hij goed overzien als hij even aan het chillen is. Het ziet eruit alsof hij dat aan het doen is: chillen. Even van de zon genieten, de warmte op alle delen van de veren laten komen en ontspannen maar.

Het kwam in me op tijdens een sauna bezoek, toen ik de mede bezoekers aan me voorbij liet trekken in hun doen en laten. Zitten in de sauna, liggen op een bed, binnen of buiten, hangen in een bubbelbad of relaxen met een drankje, dat is chillen.

Als ik net onder handen genomen ben door de masseur, zeg ik dat ik het niet vaak genoeg doe, even volledig ontspannen. Op het moment dat de masseur bezig is, of wanneer je in de sauna zit, voelt het zo heerlijk en weet je zeker dat je het vaker gaat doen. Maar terug in de ‘waan van de dag’ laat je toch weer stiekem het denken en het moeten voor gaan, zodat het voelen weer op de achtergrond geraakt.

Je ontkomt niet aan het denken en moeten. De truc is om van de omstandigheden gebruik te maken om in balans te komen. Net als de merel. Ik zie hem niet iedere dag met zijn vleugels uitgespreid liggen. Maar als de tijd rijp is, neemt hij het ervan. En zo hoort het ook. De werk-rust situatie moet in balans zijn. Dat geldt voor alle levende dingen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Bewondering als basis voor iedere relatie – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


3 augustus 2012

Dag 345: Bewondering als basis voor iedere relatie

De buurman is druk bezig om de laurierhaag aan zijn kant met de motorzaag te fatsoeneren. Als je deze plant zijn gang laat gaan, dan kun je na verloop van tijd je huis niet meer in. Het lijkt een struik, maar overduidelijk eentje met boom-aspiraties. Nu pas wordt duidelijk hoeveel vogels een nestje bouwen in onze heg. Over een afstand van 7 meter kwam hij 6 nestjes tegen. Dichtbevolkt dus!

Het is maar goed dat ze niet allemaal tegelijk eitjes leggen en uitbroeden. Het zou dan een continu in-en-uit-de-heg-vliegen zijn. De één broed langer dan de ander, weer een ander heeft voorkeur voor warmer weer, of wil de kinderen sneller het nest uit hebben. Ik zou zeggen: niets menselijks is hen vreemd.

Ik ben blij en trots, dat het goed toeven is in onze heg. Maar als ik dit nestje dan zie, dan bekruipt medelijden me:

Waarom dit ei nu net niet?

Waarom is dat ene eitje nu niet uitgekomen? Wat ging er mis? Hoe kan het zijn dat het nog zo mooi heel is, als ongetwijfeld de broertjes en zusjes er bovenop hebben gezeten?

Als ik dan eens goed kijk naar het nestje dan slaat het medelijden om in bewondering. Hoe vakkundig is dit nestje gemaakt, van berkentwijgjes, afgewisseld met mos en aan de binnenkant afgewerkt met aarde voor de winddichtheid. Geen enkele machine is hier aan te pas gekomen. Alles is met een snavel gebouwd!

Ineens realiseer ik me dat “bewondering voor de ander” een belangrijke pijler is in menselijke relaties. Dit geldt dus in een veel breder vlak. Ik bewonder het vernuft waarmee alle organismen goed voor zichzelf en hun nakomelingen zorgen. En dat in alle eenvoud.  Die bewondering voedt mijn relatie met de natuur. Maar je vraagt je af….. zouden wij door hen ook ooit bewonderd worden?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Meer over jezelf in relatie tot anderen leren? Klik hier

Wat een bouwkundig vernuft!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

De merel en meerkoet geven het goede voorbeeld -365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


26 juli 2012

Dag 337: De merel en meerkoet geven het goede voorbeeld

Daar zitten ze dan. Heel gemoedelijk dicht tegen elkaar aan: een piepklein mereltje en een baby meerkoetje. Samen krijgen ze te eten, wel een beetje dringen voor het lekkerste hapje, maar als de maagjes vol zijn, kruipen ze weer lekker dicht tegen elkaar aan. Niks vreemdelingenhaat, niks belemmerende gedachten.

Deze twee pukkies maken het beste van het moment. Ze zijn even veroordeeld om een couveuse te delen in het vogelhospitaal. Wij doen al moeilijk als iemand in een restaurant een tafel met ons moet delen. Iedere keer weer sta ik er versteld van hoe ver wij mensen af zijn geraakt van het ‘in het moment zijn’. En vooral: het niet meer kunnen kijken naar de goedheid van de ander.

Om de ware kern van iemand te doorgronden, moeten we natuurlijk eerst ons zelf doorgronden. We moeten ons de vraag stellen: “Wie ben ik, zonder naam, zonder dure spullen, zonder mijn carrière, zonder mijn koophuis?” Als we dat allemaal los kunnen zien van wie we werkelijk zijn, kunnen we de authentieke ander ook ervaren.

Het mereltje laat zich in zijn puurste vorm aan het meerkoetje zien en vice versa. Zij zijn wezentjes die willen uitgroeien tot hun originele zelf, in de best mogelijke omstandigheden. Zolang het aantrekkelijk is om bij elkaar te vertoeven, zal van vijandschap geen sprake zijn. Hun wegen scheiden pas als het meerkoetje echt moet zwemmen, omdat hij alleen daar in zijn element kan zijn. Tot die tijd hebben ze geen belemmerende angstige gedachten van hoe het verder met ze moet als ze groot zijn. Ze veroordelen elkaar niet om dat de één nu eenmaal een boom nodig heeft en de ander water.

We zouden onszelf zoveel leed kunnen besparen als we korte metten maken met belemmerende gedachten en elkaar gaan zien voor wat we in werkelijkheid zijn: organismen die zichzelf willen zijn. Soms moet je door de buitenkant heen durven kijken. De merel en meerkoet geven het goede voorbeeld.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

In contact komen met je authentieke zelf? Wandel mee met de terugnaarjenatuur wandeling a.s. zondag, klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Kalm en assertief werkt niet altijd – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecospychologie


14 februari 2012

Dag 182: Kalm en assertief werkt niet altijd

Niet alleen de watervogels hebben het zwaar gehad de afgelopen weken. De kleintjes ook. In het vogelasiel zit de ziekenboeg behoorlijk vol, maar ook in de couveusekamer is het voller dan andere weken. Gelukkig mogen de meerkoeten alweer naar buiten en mag een vinkje ook weer gaan genieten van meer ruimte.

Het is grappig om te zien hoe verschillend vogels reageren als je langs de kooien loopt. Sommigen raken regelrecht in paniek, sommigen zitten helemaal stil in een hoekje en kijken je het liefst niet aan (struisvogelpolitiek), en anderen zijn nieuwsgierig. De drie merels die al aan de beterende hand zijn maar nog niet naar buiten mogen, zijn van die Aagjes.

Als je langs hun kooi loopt, schrikken ze niet maar kijken ze wat je aan het doen bent. Vooral het vrouwtje dat dichtbij de spoelbak zit, kijkt me de hele tijd na en hipt dichterbij om te zien wat ik naast haar aan het doen ben.

Het heeft natuurlijk helemaal geen zin om tegen haar te praten, maar automatisch doe je dat. Je stelt haar gerust of vraagt wat ze er allemaal van vindt, of ze niet een beetje moet eten en of het wel weer een beetje met haar gaat. Menselijke communicatie, omdat we niet anders kunnen?

Het kan wel zeker anders. Al vaker heb ik geschreven over het gebruik van de zintuigen in plaats van het rationele brein. Cesar Millan de hondenfluisteraar, doet daar goed werk mee. Maar hoe werkt dat nu met een zieke merel?

Als de tijd gekomen is om de merel over te zetten naar een schone kooi, kijk ik haar even rustig aan en probeer een rustige uitstraling te hebben opdat ze niet in paniek gaat raken. Langzaam breng ik mijn hand in de kooi, maar meteen is het gedaan met de rust en fladdert ze paniekerig alle kanten op. Het duurt even voordat ik haar te pakken heb.

Niks rustige uitstraling, voor haar blijft het een aanvaller die op haar af komt en waar ze aan wil ontkomen. Logisch, zo werkt dat voor ze.

Eenmaal in de schone kooi, komt ze weer naar voren en bestudeert ze alle andere handelingen die ik verricht. Geen spoor van de paniek van een minuut daarvoor. Het voelt alsof ze wel vertrouwen in me heeft zolang ik maar in de ruimte bezig ben. Ik hoop maar dat ze begrepen heeft dat ik het niet zo bedoelde, maar zover gaat een dier natuurlijk niet. Die leeft altijd in het Nu en weet niets van spijt…

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Coaching met de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen