Tagarchief: milieuvriendelijk

Moedig een eeuwenoude inefficiënte denkwijze loslaten – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


20 augustus 2012

Dag 362: Moedig een eeuwenoude inefficiënte denkwijze loslaten

Het afgelopen jaar ben ik tegen de mooiste natuuroplossingen aangelopen. Niet alleen wat zij ons aan persoonlijk welzijn te leren heeft, maar ook hoe we de wereld schoner kunnen maken met op de natuur-gebaseerde ontwerpen.

Zo leerde ik op dag 18 dat we van schimmels kunnen leren hoe we de meest efficiënte routes kunnen maken. Op dag 262 begreep ik dat de mens alles moet verhitten en bewerken, met enorme hoeveelheden energieverbruik, terwijl de natuur dat zelf kan, zonder veel energie op te souperen. Bijvoorbeeld mosselen die het allersterkste cement op natuurlijke wijze en met minimale inspanning maken. Stel je eens voor dat we al die kolen, al die kernenergie niet meer nodig hebben omdat we energie op natuurlijke wijze maximaal kunnen benutten!

De life’s principles, opgesteld door het Biomimicry Institute, haalde ik op dag 13 al aan. Het belang van dichtbij produceren met de meest van nature voorhanden zijnde middelen, op een niet vervuilende en niet rovende wijze, is onze enige toekomst.

Om op een nieuwe wijze te gaan ontwerpen en leven moeten we het een en ander loslaten. Allereerst mag het idee dat grondstoffen onuitputtelijk zijn (en afval nu eenmaal een gegeven is), de laan uit. Deze eeuwenoude overtuiging moet plaatsmaken voor een veel harmonieuzer gedachtegang. Het nieuwe uitgangspunt moet zijn: hoe kunnen we produceren zonder te vervuilen en hoe kunnen we alles weer hergebruiken met zo min mogelijk energieverbruik, voor het welzijn van zowel mens als natuur?

Natuurlijk is dit een enorme ommekeer in denk- en werkwijze. En dit geldt niet alleen voor het produceren van iets, maar ook voor hoe de mens daarvoor klaargestoomd wordt. Het loslaten van de oude wijze van educatie (iedereen wordt nog altijd opgeleid om in een eeuwenoud productieproces te gaan werken) hoort daar ook bij. Ofwel: waar wij ons leven op gebaseerd hebben, moet veranderen voor het welzijn van iedereen.

Het moge duidelijk zijn dat rigoureuze van bovenaf opgelegde politieke systemen (dictatuur of communisme) uiteindelijk niet werken. Het gaat om het geloof van binnenuit, bij ieder mens, dat het anders moet en kán. Dat niet alleen de Amerikaanse democraten, maar iedereen ter wereld zegt: “Yes we can!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verandering van binnenuit bewerkstelligen? Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is te verkrijgen bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Inspireren lukt alleen vanuit een juiste overtuiging – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


2 juli 2012

Dag 314: Inspireren lukt alleen vanuit een juiste overtuiging

Gelukkig hoor je het steeds vaker om je heen dat mensen goederen aanschaffen die beter geproduceerd zijn. Bijvoorbeeld producten die met geen of minder CO2 uitstoot zijn vervaardigd, of tegen betere betaling voor producerende boeren, of door minder gebruik te maken van chemicaliën. Het kan mij niet hard genoeg van de daken geschreeuwd worden dat we met zijn allen aan ons allen (inclusief onze planeet) moeten denken in plaats van alleen aan onszelf. We raken er wel van doordrongen, maar de massa helaas nog veel te weinig.

Televisieprogramma’s voor de massa maken geen melding van CO2 neutraal produceren en uitzenden, als ze daar al aan zouden denken. Grote evenementen maken (op een enkele uitzondering na) ook geen gebruik van alternatieve energie. En dit zijn juist de plekken waar je veel mensen in een keer kunt doordringen van de noodzaak van een schoner leefmilieu. Niemand zit natuurlijk te wachten op het wijzende vingertje tijdens een evenement. En toch denk ik dat als je het als organisatie gewoon milieuvriendelijke DOET, iedereen het de gewoonste zaak van de wereld zal vinden. Sterker nog, het zal juist inspireren. Want iedereen is voor minder energieverbruik en minder chemicaliën, dat is zelfs voor de grootste leek common sense. Maar om in een hoek gedrukt te worden en gedwongen worden mee te doen, werkt nog altijd averechts.

Daar ligt dus een taak bij bedrijven en organisaties om te besluiten het gewoon anders te doen dan voorheen. Het gaat om heel bewust kiezen dat je het milieu belangrijk vindt en je productieprocessen daarop aan te passen. Je reclame uitingen hoeven niet per se borstklopperij te zijn als je bedrijfsvisie heel duidelijk is over het milieuperspectief en je dat de normaalste zaak van de wereld vindt. Die innovatieve houding zal velen inspireren. Wellicht wordt reclame maken dan zelfs wel bijzaak.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Verticale #stadslandbouw zonder ego – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


1 juli 2012

Dag 313: Verticale stadslandbouw zonder ego

Het is soms moeilijk om positieve dingen te blijven zijn als je dagelijks gebombardeerd wordt met negatieve oprispingen van anderen over wat er allemaal slecht is in de wereld. Maar soms word je even heel blij als er wel goed nieuws tot je door kan dringen.

In de laatste Conservation Magazine, staat een artikel over stadslandbouw, urban agriculture. John Edel, een Amerikaanse projectontwikkelaar, heeft een oud gebouw gekocht in Chicago, waar ooit vlees in werd verwerkt. Met het project, genaamd The Plant, ontwikkelt hij een verticale boerderij. Zijn doelen zijn, naast het dichterbij brengen van stadsmens en natuur, het verkorten van de afstand tussen voedsel en mens en het milieuvriendelijk produceren van voedsel.

Ik heb al diverse ideeën langs zien komen betreffende urban vertical farming, maar het mooie van deze insteek vind ik dat ze er geen nieuw gebouw voor hoeven te ontwerpen. Ze hergebruiken een leegstaand gebouw, dat anders gesloopt zou worden en bouwen dat zo energiezuinig mogelijk om, met zoveel mogelijk behoud van de al aanwezige infrastructuur.

Dat vind ik dus nog het meest positieve eraan, dat het oude ingesleten menselijke egocentrische gedachtepatroon van ‘een idee helemaal met nieuwe onderdelen opbouwen en zelf daar een designstempel op drukken’, wordt losgelaten door het te laten plaatsmaken voor de gedachte: ‘Wat kunnen we doen met wat er al is?’

Ik vind dat we deze gedachte veel meer in ons leven moeten incorporeren. We zijn zo geïndoctrineerd om steeds maar nieuw-nieuw-nieuw te verkrijgen, dat we niet meer weten hoe we het beste kunnen maken van wat we hebben. In relaties werkt dat net zo. Als je relatie niet meer zo lekker loopt, dan ga je toch even surfen naar een dating site? Heb je zo wat nieuws. Of je probeert je grenzen te verleggen en meer diepgang te creëren met wat al bestaat.

Het opnieuw gebruiken van oud materiaal, het een nieuwe bestemming geven aan dat wat er al is, is het belangrijkste onderdeel om de eeuwig expanderende consumptie economie een halt toe te roepen. Het gaat niet meer om meer-meer-meer of nieuw-nieuwer-nieuwst denken, het gaat om anders en creatief denken, het denken in ecosystemen. Hierbij wordt rekening gehouden met de omgeving, zodat er van samenwerking sprake kan zijn.

John Edel werkt, met vele vrijwilligers en een heel klein budget, hard aan zijn verticale stadsboerderij, dat geen negatief effect op het milieu mag hebben. Voor hem gaat het niet om een egostrelend project. Hij haalt zijn voldoening uit het leren begrijpen van natuurlijke processen die altijd al niet vervuilend waren. Van mij mogen dit soort projecten als paddenstoelen verrijzen!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren hoe je zelf het Natural Systems Thinking Proces kunt toepassen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

De almanak in je lijf – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


28 juni 2012

Dag 311: De almanak in je lijf

Ik zag het aan de zwaluwen: ze gingen steeds lager vliegen. Een teken dat de insecten ook steeds lager waren gekomen, door de onaantrekkelijke windsnelheden op grotere hoogte. De boodschap over het in aantocht zijnde slechte weer, werd me door deze redenering duidelijk. Het is wijsheid van de koude grond, maar met deze observatie heb ik er zelden naast gezeten. Ik zou willen dat ik nog beter kan aanvoelen wat er zich in de atmosfeer afspeelt.

Sommige mensen voelen dat er regen op komst is doordat een litteken begint te trekken, of doordat ze hoofdpijn krijgen. Migraine kan ook ineens opspelen door veranderend licht. Het eerste niezen van een hooikoorts patiënt spreekt natuurlijk voor zich.

Wanneer je bewust wordt van alle prikkels die zich in je lijf afspelen, dan lijkt het werkelijk of er een nieuwe wereld voor je opengaat. Maar eigenlijk is het een wereld die we ooit heel goed kenden door het gebruik van onze zintuigen. Buienradars, navigatiesystemen, barometers en horloges, ze zijn allemaal handig maar nemen in wezen de plek in van al aanwezige zintuigen.

Voordat we helemaal afhankelijk worden van allerlei slimme apparatuur kan het soms juist ook heel leuk zijn om zelf eerst richting, tijd of wind en weer te voelen. Als je dicht in de buurt komt, verhoogt dat je zelfvertrouwen. Ofwel: het vertrouwen op je eigen zintuigen.

Het doet me denken aan iets dat de hondenfluisteraar Cesar Millan regelmatig zegt: een angstige hond moet weer leren vertrouwen op zijn neus, als hij dat weer kan, komt het zelfvertrouwen terug.

Met andere woorden: kan je zelfvertrouwen wel een duwtje gebruiken, begin dan eens met het vertrouwen op je zintuigen. Zoek de weg zonder navigatie, draag eens geen horloge en probeer de tijd in te schatten. Kijk naar een wolkenlucht en voel aan wanneer het gaat regenen. Je zult jezelf versteld doen staan!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ik heb een droom… en haast – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


18 mei 2012

Dag 273: Ik heb een droom… en haast

“I have a dream.” Zo begon Martin Luther King ooit zijn beroemde toespraak, waarin hij droomde van een gelijkheid van rassen. Ik bewonder hem voor zijn enorme gedrevenheid waarmee hij zijn visie verkondigde. Hoewel het rassenprobleem nog lang niet uit de wereld is, is zijn visie wel uitgekomen. Vier jaar geleden alweer werd de eerste zwarte Amerikaanse president gekozen. Pas vijfenveertig jaar na het uitspreken van de droom werd deze mijlpaal bereikt. Grote veranderingen vergen tijd. Veel tijd.

Ik heb ook een droom. Misschien duurt het nog wel langer voordat deze uitkomt. Toch geloof ik er in en laat ik het dus niet los.

Ik droom dat de mens respect gaat tonen voor de natuur, omdat wij ons leven aan haar te danken hebben.

Ik droom dat ooit wetenschap, technologie en design zo ver doorontwikkelen dat ze onderdeel uitmaken van de natuur, in plaats van dat ze haar onderdrukken, beroven, vervuilen en vernietigen.

Ik droom dat men de wijsheid van de natuur serieus gaat nemen en op grote schaal gaat leren van de oplossingen die de natuur al heeft gevonden.

Ik droom dat de lucht weer schoon zal zijn voor onze achterachterkleinkinderen, het water gezond en de bodem vrij van vergif.

Ik droom dat ieder mens weet welke invloed hij op het grote ecologische systeem uitoefent en rekening houdt met het feit dat alles met elkaar verbonden is.

Ik droom dat de mens leert van natuurlijke systemen hoe hij goede relaties kan onderhouden met andere mensen.

Ik droom dat de economie en levensinstelling van de mensen ooit gebaseerd zal zijn op onderling respect en samenwerking en niet op het vergaren van zoveel mogelijk bezittingen ten koste van elkaar.

Tenslotte droom ik dat de transformatie en herstel van de Aarde veel eerder zal plaatsvinden dan over vijfenveertig jaar. Want zoals we er nu voor staan is haast geboden.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Een geitenwollensok durven zijn – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


8 mei 2012

Dag 264: Een geitenwollensok durven zijn

Je zou denken dat het in deze tijden van assertiviteit en vrijheid van meningsuiting toch niet zo moeilijk zou moeten zijn om te durven zeggen wat je voelt. In de praktijk blijkt dat echter toch nog lastig te zijn en helemaal als het gaat om je liefde voor de natuur. De kans is groot dat je voor geitenwollensok wordt uitgemaakt, voor bomenknuffelaar of in het ergste geval: voor linkse hufter. Reden genoeg om je liefde voor de natuur en de daaruit voortvloeiende persoonlijke acties maar voor je te houden.

Vanmorgen ontmoette ik iemand die nogal schuchter deed over het feit dat zij heel serieus afval scheidt, dat ze alleen nog maar biologisch eet en ja, ook alleen maar milieuvriendelijke schoonmaakmiddelen gebruikt. Haar kind en haar omgeving verklaren haar voor gek en dus houdt ze zich een beetje op de vlakte. Op het moment dat ik begon te vertellen over mijn eigen verbondenheid met de natuur, verdween haar schuchterheid natuurlijk. Twee zielen met dezelfde gedachte vonden elkaar in het woud van onbegrip.

Enerzijds bewijst dit dat je erkenning voor je gevoel nodig hebt van anderen. Je zou kunnen zeggen dat je graag tot een groep wilt behoren die er hetzelfde over denkt, ofwel: je wilt de mensen om je heen hebben die bij je passen. Anderzijds bewijst het dat er nog steeds veel algemene milieu-onwetendheid is en dat velen geen verbinding maken met hetgeen ons leven geeft.

Ik heb ook lange tijd gedacht dat er veel te weinig mensen waren die zich hier serieus mee bezig hielden, totdat ik jaren geleden op Twitter kwam. Vanaf dat moment werd me duidelijk dat er wereldwijd heel veel mensen en organisaties zijn die zich met het wel en wee van onze planeet bezighouden. En ook dat er veel mooie ecoprojecten, -producten en -methodieken zijn waaraan gewerkt wordt ter verbetering van milieu en klimaat. Ik concludeerde dat ik er in het dagelijks leven te weinig mee geconfronteerd werd om te geloven dat er echt een positieve verandering op gang zou komen.

Van het mooie moment vanmorgen, van twee zielen die elkaar valideren wegens hun levensinstelling, kun je iets leren. En wel dat je je gevoelens moet durven uiten over wat belangrijk voor je is en waar je voor gaat. Je hoeft het niet meteen van de daken te schreeuwen, maar het in je vriendenkring openlijk durven aankaarten  kan iets heel moois teweegbrengen: herkenning en saamhorigheid.

Zelf merk ik dat hoe meer ik uitspreek wat de natuur mij op gevoelsniveau brengt, hoe meer anderen uit hun schulp durven komen omdat ze de gevoelens herkennen.  Als je durft uit te stralen wie je bent, trek je gelijkgestemden aan. En ja, soms ook vijanden, maar die kun je hebben als je weet hoeveel mensen jouw gevoel wél delen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

In contact leren komen met je diepere gevoelens door de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur

Je plek kennen in het geheel – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


28 april 2012

Dag 254: Je plek kennen in het geheel

Wij natuurliefhebbers worden er regelmatig van beschuldigd dat we te emotioneel zijn. We hebben een zwak hart voor alles wat leeft en zouden het liefst ieder dier willen redden. Zo zou je het kunnen bekijken natuurlijk, maar je zou ook kunnen zeggen dat ons hart openstaat voor het leven om ons heen. Je zou kunnen zeggen dat we zo onder de indruk zijn van waartoe de natuur in staat is, dat wij ons zelf maar heel klein deel vinden uitmaken van een groot ecologisch systeem. Je zou kunnen zeggen dat we de realiteit van onze plek in de natuur onder ogen durven zien.

Gisteren viel ik in een tv documentaire over wetenschappers die werken aan een plan om de Aarde te helpen afkoelen. Door onze CO2 uitstoot hebben we onze woonplaats flink opgewarmd en nu moet deze afkoelen, want anders overleven we het niet. Een goede insteek om onze wereld te helpen redden zou je denken. Toch kreeg ik er een heel naar gevoel van.

Het idee wat deze wetenschappers hebben is namelijk om boven de oceanen wolken te creëren (de muziekvideo van Kate Bush’s Cloudbusting schiet me ineens te binnen) zodat de zon grote delen van onze planeet niet kan bereiken en er dus afkoeling plaatsvindt.

Het gezegde ‘het paard achter de wagen spannen’ is het eerste wat er in mij opkomt. In plaats van energie te steken in dit soort projecten kun je die beter steken in het terugdringen van CO2 door milieuvriendelijk te gaan produceren en alternatieve energiebronnen aan te boren en ons allemaal in een milieuvriendelijke auto krijgen. En wel heel snel ook!

Vervolgens moet ik denken aan een TED video die ik zag van oceanenonderzoeker David Gallo, die opmerkt dat we maar 5 % van de oceanen afweten. Dus even samenvattend met mijn boerenverstand: als we nog maar zo weinig weten van de ecosystemen en alle onderdelen daarin, is het dan verstandig om daar maar even handmatig in te gaan ingrijpen? Hebben we niet al geleerd dat wij mensen vaker beslissingen hebben genomen waarbij we de impact op een ecosysteem totaal niet konden overzien? Ik denk aan de introductie van opossums en hermelijnen in Nieuw-Zeeland die complete vogelsoorten hebben uitgeroeid, of de introductie van konijnen in Australië die een enorme plaag zijn geworden, of het grenzeloos gebruik van landbouwgif dat in de voedselketen terecht is gekomen. Allemaal menselijke ingrepen met desastreuze gevolgen.

Het is kennelijk voor velen nog steeds heel moeilijk om in te zien dat de natuur het perfecte systeem allang bedacht had en dat wij er deel van uit maken. Alles is met alles verbonden. De mens staat daar niet los van. Iedere natuurlijke schakel is waardevol. Maar als we die verbindingen niet voelen dan begrijpen we ook niet wat onze impact erop is. Pas als je lijfelijk gaat ondervinden hoe afhankelijk we zijn van de natuur om goede en gezonde gevoelens en levens te hebben, dan kom je  tot heel andere conclusies over de menselijke plek in het geheel.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verbinding maken met jezelf in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ontwerpen met de natuur als basis – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


14 april 2012

Dag 241: Ontwerpen met de natuur als basis

Onlangs reed ik door het Hollandse landschap toen ik besefte dat ik de moderne windmolens eigenlijk heel storend vind. Ik ben helemaal voor alternatieve energie, van mij mogen we vandaag nog ophouden met olie en gas te verbruiken, maar toch heb ik moeite met die molens. Grote witte metalen monsters in een groen landschap, dat zijn ze eigenlijk. Geen wonder dat er tegen geprotesteerd wordt als je zo’n ding ineens in je achtertuin krijgt (en dan heb ik het nog niet eens over het geluid). Gelukkig zijn er meer mensen die dit ook vinden.

Steeds meer designers gaan zich bemoeien met hoe wij onze industrie vormgeven en proberen natuurlijker vormen te introduceren. Vormen die, zo blijkt uit vele onderzoeken, prettiger door de mens worden ervaren. Een mooi voorbeeld is het Windstalk concept van Atelier DNA:

Ook deze sprieten bewegen met de wind mee en wekken energie op, maar ze hebben lang niet zo’n desastreus effect op het uitzicht. Je zou je nog in een bos kunnen wanen.

Nog een mooi voorbeeld is het FERN project, dat zonnecollectoren in de vorm van reuzenlibellen voor een landschap bij Dubai heeft ontworpen. Niet alleen zien ze er fraai uit, ze leveren ook nog schaduw in dit woestijngebied. Goed voor mens, dier en plant. Ook deze energie-opwekkers steken af bij de hoofdzakelijk zanderige omgeving. Maar toch word ik hier veel blijer van. Het voelt op een of andere wijze ‘zachter’ aan, minder ingrijpend voor het oog of voor het esthetische zintuig.

Voor mij is deze mix van natuurlijke energie en natuurlijke vormen ideaal. Nu nog al die vreselijke kantoor- en magazijn gebouwen langs de snelweg andere vormen geven. Daar zou ik nog blijer van worden!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

De rommel wordt wel achter je opgeruimd…toch? – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


17 maart 2012

Dag 214: De rommel wordt wel achter je opgeruimd….toch?

Net als ik lekker wil gaan zitten op mijn favoriete plekje aan het water, wordt mij de lust eigenlijk alweer ontnomen. Het is duidelijk dat iemand anders hier ook is geweest en bewijsmateriaal heeft achtergelaten: een leeg chocomelblikje. Op deze zeer afgelegen plek is dat des te verwonderlijker, want je moet echt een flink stuk wandelen of kanoën door de natuur om hier te komen. Je zou verwachten dat het dan natuurliefhebbers zouden moeten zijn.

Eerder was het me al opgevallen dat Nederland het wel leuk vindt om te schaatsen, maar niet zozeer om in mooie natuurgebieden te komen. Te zien aan al het achtergebleven afval (lege blikjes/flessen/drankpakjes en filtersigarettenpeuken) is er weinig verbinding met de natuur tijdens het schaatsen, maar gaat het alleen om het bewegen in de ruimte.

Bij mij is het er op de kleuterschool al in gestampt: propjes en allerlei ander afval stop je in de prullenmand of bij gebrek daaraan: neem je mee in je zak en gooi je thuis weg. We moesten eens in de week ook wel ‘propjes rapen’ op het schoolpleintje. Alle kinderen waren dan druk met het verzamelen van papiertjes en plastic afval. Niemand vond dat vreemd, dat deed je gewoon.

Als ik nu langs een lokale school loop en zie wat daar allemaal in de struiken gedeponeerd is dan schrik ik me werkelijk dood. Is er dan geen leraar die hier actie op onderneemt? Ik vraag me af of dit niet bij het lesgeven hoort, een beetje respect voor de leefomgeving bijbrengen. Maar misschien hebben de leraren dat zelf al niet meer. Iedereen zou toch moeten weten dat een opgeruimde omgeving het geestelijk welzijn bevordert.

Gelukkig is er positief nieuws met alle ‘bermbendes’ die nu overal in Nederland opstaan en groepsgewijs zwerfafval opruimen. Ook hondenuitlaters en wandelaars, onder wie ondergetekende, zie ik regelmatig met prikstokken en plastic zakken het zwerfafval opruimen. Hoera voor gelijkgestemden!

Als iedereen nou eens zou opletten welke positieve gevoelens je krijgt van het ervaren van een onbedorven natuurlijke omgeving, dan zou je je nog eens bedenken om afval lukraak te laten vallen…

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Opnieuw de natuur leren voelen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: 1 beslissing…grote gevolgen


21 december 2011

Dag 142: 1 beslissing… grote gevolgen

Iedere keer weer fluit de natuur ons terug. We brengen veranderingen aan, denkend dat we het goed doen, maar veroorzaken een ramp. Vandaag heb ik geleerd welke desastreuze gevolgen onze goede bedoelingen kunnen hebben.

Zowel in Australie als in Nieuw Zeeland zijn ooit konijnen geintroduceerd. Ze kwamen er van origine niet voor. Nu weten we allemaal hoe goed konijnen zich voort kunnen planten en dat ze al snel een plaag vormen. Dat gebeurde dan ook down under.  De mens bracht iets mee dat een grote impact op de omgeving had. Laten we wel zijn, dat waren niet alleen de westerlingen die zich kwamen vestigen in de 19e eeuw. Eeuwen eerder namen de Maori’s per ongeluk ratten en muizen mee, die ook niet  voor kwamen op de eilanden.

Gevolg van deze ongewilde introductie was dat er een plaag ontstond. Dus wat denken we dan: als we een plaag hebben proberen we dat tegen te gaan door zelf zo min mogelijk energie te gebruiken: laten we een ander dier inzetten. In het geval van Nieuw-Zeeland werden dat wezels om de konijnen op te eten.

Dat lijkt dan een goed idee, maar de mens kan niet goed overzien wat 1 beslissing een heel ecosysteem aandoet. In het bovenstaande geval deden de wezels goed werk, maar toen het konijnenaantal  drastisch was  verminderd, gingen ze over op vogeleieren. En daar ontstond een probleem: de vogels in Nieuw-Zeeland waren nooit predatoren gewend en konden dus makkelijk weggejaagd of zelfs gevangen worden. Gevolg: inheemse vogelsoorten staan op de rode lijst omdat ze bijna uitgeroeid zijn, zoals bijvoorbeeld de kiwi en de kakapo (een soort loop papagaai).

Iedere beslissing die de mens neemt kan veel grotere gevolgen hebben dan aanvankelijk wordt bedacht. We zijn teveel gericht op onszelf en het eigen welzijn om goed de gevolgen voor een systeem te overzien.

Dat werkt in ons prive leven ook zo.  We denken aan onszelf en overzien de gevolgen niet voor onze relatie, of soms voor onze familie. We zijn te ver af geraakt van een gezamenlijk systeem en kunnen met gemak meer stuk maken dan ons lief is.

In plaats van denken wat er goed voor ons is, zou het goed kunnen zijn om te bedenken wat onze beslissing betekent voor mensen in onze naaste omgeving, en vooral hoe je tot een win/win situatie kunt komen. Er zou veel leed bespaard kunnen worden, met name in relaties, als er meer bewustzijn is over wat goed is voor allen.

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de natuur: Van groot weer naar klein


8 december 2011

Dag 136: Van groot weer naar klein

Terwijl in de Tweede kamer wordt gestreden om schaalvergroting in de vee-industrie door middel van megastallen, is er een tegenovergestelde trend aan het ontstaan: op kleine schaal boeren door gewone burgers en dan ook nog in de stad. Schaalverkleining dus!

De laatste tijd komt het steeds vaker in het nieuws: moestuinen en landbouwgronden in de stad, kleine veeteelt op braakliggende terreinen in steden, of je eigen verticale moestuin tegen je raam aan gemaakt. (Dit is ook een mooi voorbeeld)

Kennelijk krijgen steeds meer mensen het gevoel weer contact te willen maken met natuurlijke processen.  Ik kan niet anders dan er verheugd over zijn. Want voor mij ligt het allerbelangrijkste eraan ten grondslag: verbinden met de natuur! Deze verbinding maakt dat je ervan gaat houden, en als je ervan houdt dan wil je het ook beschermen. Contact maken met natuurlijke processen is essentieel. Je kunt erover praten en schrijven, maar er gaat niets boven het zelf ervaren. Pas als je het gezien, gevoeld en meegemaakt hebt, onthoud je de ervaring en verkrijg je de voldoening.

Een mooi voorbeeld van een stadsboer is mevrouw Floyd uit het Amerikaanse Detroit. Zij is zo moedig geweest om in haar arme buurt, waar steeds meer huizen leeg staan en vervallen raken, de grond te gaan gebruiken om gewassen te verbouwen. Ze produceert al op 28 stukken grond. Ze verdient er een leuk extra centje mee, maar ze geeft ook voedsel weg aan een voedselbank. (Klik hier voor een interview met haar) Daarnaast knapt ze de buurt er mee op door in gebruik name van vervallen braakliggende landjes. Er zit nog een ander voordeel aan: ze verkoopt de groenten op een lokale markt, extra milieuvriendelijk, want er is geen lang transport voor nodig geweest.

Steeds meer mensen missen de verbinding met datgene waar wij zelf toe behoren: de natuur. Daarnaast helpt de berichtgeving over volgespoten koeien, klemzittende kippen en genetisch gemanipuleerde groenten natuurlijk ook om je eigen plan te trekken en zelf weer te gaan verbouwen. Ik heb veel respect voor mensen die mogelijkheden zien en zelf verantwoordelijkheid nemen.

In Los Angeles, New York, Tokyo en nu dus ook Detroit eigent men zich stukken grond toe om voedsel op te verbouwen of klein vee te houden. Als ik mevrouw Floyd mag geloven, is het geen hype. Ze houdt van het werk en heeft voldoening van het resultaat. Wat een heerlijke bevestiging van mijn reden om deze dagelijkse weblog te schrijven: we halen voldoening uit contact met de natuur en zo komen we weer dichter bij onze eigen natuur.

Zet hem op stadsmoestuiniers! Gebruik dat braakliggende stuk!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Over de doden niets dan goeds


5 december 2011

Dag 133: Over de doden niets dan goeds

Ik lees een tweet waarin melding wordt gemaakt van een crematorium dat energie gaat opwekken. Eerste gedachte die bij me opkomt (heel sarcastisch): “Zijn de doden toch nog ergens goed voor!” Verder de berichtenstroom doorlopend dacht ik er eigenlijk niet meer over na, maar ineens schoot het me te binnen. Dat is wat de natuur natuurlijk ook doet: energie halen uit organismen die zijn overleden! Natuurlijker kan het bijna niet. De circle of life zet zich op deze manier al miljarden jaren voort. Van waar dan mijn eerste sarcastische reactie?

Het idee gegeten te worden stuit ons tegen de borst. Ik ga bijna denken dat dit ook te maken heeft met het antropocentrisme (de mens verheffen boven de natuur), waar ik al eerder over schreef. Als wij niet voelen dat we behoren tot de natuur, dan willen wij ook niet op een natuurlijke manier terugkeren.

Een tijd geleden zag ik een documentaire waarin een begrafenis ritueel in Tibet werd gefilmd. De mensen wonen daar op rotsen, hoog in de bergen, en er is geen zachte grond, maar ook geen fatsoenlijke ruimte om mensen te begraven. Dus is er voor een andere oplossing gekozen. De doden worden in stukken gesneden door een speciaal daarvoor aangestelde man, en vervolgens worden de stukken op een speciale plek gevoerd aan de gieren.

Ik moest ook even wennen aan het idee toen ik het voor het eerst zag, maar later kon ik er de schoonheid van inzien. Boeddhisten geloven in reïncarnatie en op deze wijze wordt de mens gerecycled naar een volgend leven. De achtergebleven bewoners zijn blij met de opruiming, en de gieren worden gevoerd. Een win-win situatie dus.

Als we begraven worden dan zou je nog kunnen bedenken dat de wormen ons uiteindelijk te pakken krijgen of wellicht wat bacteriën, maar of dat echt helpt met de voedselketen, dat vraag ik me af.

Toch is het geen raar idee om nuttig te willen zijn na onze dood. Er zijn genoeg mensen die een donor codicil invullen en zichzelf willen recyclen. Dan zal het energie opvangen bij een crematie ook wel geen probleem zijn. Wel jammer dat daar weer veel hitte aan te pas moet komen. Het terugwinnen van energie die je er eerst hebt ingestopt is al heel nobel, maar het zou nog mooier zijn als er geen energie aan te pas hoeft te komen om je van een lijk te ontdoen, maar dat het ontbindingsproces energie oplevert. Dan is er sprake van echte winst.

Hoe dank ook: op deze manier verbinden we ons wel weer met de natuur.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Wat is er mis met het natuurlijke origineel?


4 december 2011

Dag 132:  Wat is er mis met het natuurlijke origineel?

Met enige regelmaat komen er nieuwe uitvindingen in het nieuws die milieuvriendelijk zouden zijn. Bijvoorbeeld het ‘vertical farming’ idee. Ofwel het verbouwen van voedsel in speciaal daarvoor ontworpen torenflats. De voordelen die geschetst worden zijn dat je met minder chemische middelen toe kunt, je zou de biodiversiteit in het landschap geen schade toebrengen en er is minder vervoer nodig, want je haalt de landerijen naar je stad. Er zou minder water nodig zijn, je kunt het hele jaar door voedsel telen, je wordt niet smerig van de modderige grond en vooral: je hebt de volledige controle over je producten.

Wellicht ben ik een pessimist, maar de eerste gedachte die bij me op kwam was: oh ja, nog meer torenflats! De volgende was: geen echte zon meer die mijn groente laat groeien, maar een LED lamp! Dat kan toch nooit goed zijn? Enfin, je begrijpt het al: ik ben beladen met de nodige scepsis. Ik verwelkom ieder idee om onze planeet een handje te helpen, maar niet de ideeën die geen gebruik meer maken van de natuurlijke ingrediënten. Op deze wijze wijken we nog verder af van de wijsheid van de natuur die juist in miljoenen jaren de perfectie heeft weten te benaderen. Het is weer de betweterige mens die denkt het allemaal beter kunnen dan de natuur.

Gelukkig zijn er ook biologen die gewassen in de natuur bestuderen en zo de perfecte samenwerking tussen gewassen weten vast te stellen. Zij zoeken naar manieren om de natuur zijn beste werk te laten doen, waar het al 3,8 miljard jaar mee bezig was. Zo is er een verhaal van een Japanse rijstboer die per toeval een rijstsoort in een berm ontdekte en zag dat deze het beter deed dan zijn eigen rijst. Hij kwam erachter dat de betere rijst een samenwerking was aangegaan met een andere plant waar beiden van profiteerden. De boer paste dit toe op zijn eigen rijstvelden door de rijst en de andere plant in elkaars buurt te planten. Hij is daar zeer succesvol mee geworden.

Ik denk dat het beter is om je energie te steken in het onderzoeken van de wijsheid die voor het oprapen ligt en zich al bewezen heeft, in plaats van technische hoogstandjes te bedenken en ons eten voorgoed te veranderen met alle onbekende gevolgen van dien. Wat was er mis met het origineel dat ons al duizenden heeft gevoed?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Als de natuur voorrang neemt


2 december 2011

Dag 130: Als de natuur voorrang neemt

Deze week staat voor mij in het teken van het voorrang verlenen. Een paar dagen geleden moest ik boven op de remmen voor een woerd die iets te langzaam hoogte maakte en rakelings over mijn motorkap scheerde. Toen ik in mijn achteruitkijkspiegel keek zag ik de bestuurder in de auto achter mij zijn hoofd schudden. Deed hij dat tegen de eend of tegen mij?

Vanmorgen moest ik pas op de plaats maken voor twee net opstijgende zwanen die vanaf de plassen de polder in wilden. Ze moesten snel stijgen in verband met de dijk en nog eens extra omdat ik daar liep. Wat een enorme kracht hebben die vleugels als je daar vlak onder staat! Even een momentje stilstaan bij het dagelijks leven van een dier doe ik graag. Me even verwonderen doet wonderen voor mijn gemoed.

Een tijdje geleden reed ik in mijn auto en kwam vlak bij mijn huis in een kleine file terecht. Dat is heel ongebruikelijk op die plek dus ik stak mijn hoofd uit het raam om te zien wat er aan de hand was. Een rebelse koe rende over de weg met twee mensen erachter aan. Ik schoot meteen in de lach omdat de koe zich niet liet vangen en onverwachte bewegingen maakte.

Op het tegenliggende weggedeelte stonden ook een aantal auto’s stil. Iemand schoot de twee mensen te hulp, twee andere mensen stapten boos uit en begonnen te vitten op de twee koeienvangers. Of ze niet beter op hun koe konden letten! Het is duidelijk dat voor dit soort mensen dieren alleen maar lastig zijn.

Uiteindelijk laat de koe zich toch achter een hek manoeuvreren en het verkeer kan weer doorrijden. De meeste mensen steken nog even de hand op naar de koeienvangers, maar de negatieve ‘ik ben belangrijk’-mensen uiteraard niet.

Een groot gedeelte van onze maatschappij is doordrenkt van dit antropocentrisme ofwel het denken dat de mens het centrum van het universum is. We hebben hier helaas al eeuwen mee te maken en het is een moeilijk uit te roeien gezichtspunt.

Ik vind het juist geweldig als er weer een bouwproject wordt stilgelegd door een zeldzame hamster of salamander. Natuurlijk heb ik ook begrip voor de aannemers, maar ik geniet van het feit dat er mensen oplettend zijn en voorrang aan de natuur geven. Want als we iets slecht kunnen dan is het wel voorrang geven aan het leven dat natuur heet. (We kunnen al slecht voorrang aan medemensen geven uit angst tekort gedaan te worden).

Laatst raakte er een pony te water, geschrokken van het plotselinge gebalk van een ezel. Veel mensen stopten, stapten uit, vroegen of ze konden helpen. Ook hier zie je weer zure types voorbijrijden die het vervelend vinden dat ze moeten wachten voor de aanstormende brandweerauto. Ik hoop dat deze zuurlingen verworden tot een zeer kleine minderheid, en dat het voorrang geven aan de natuur bij iedereen in het systeem komt.

Tenslotte is het een mindfulness cadeautje als een mensenleven even tot stilstand wordt gebracht omdat een dier voorrang neemt.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Zonder nieuwsgierigheid redden we het niet


22 november 2011

Dag 120:  Zonder nieuwsgierigheid redden we het niet

Ik ben blij als ik bij het hek van een weiland sta en een koe nieuwsgierig genoeg is om even bij me te komen om na te gaan wat ik te bieden heb. Ik word dan bekeken en besnuffeld op afstand en dat schept een band. Die band voel ik ook als ik het roodborstje in mijn tuin zie dat toch wel heel nieuwsgierig is naar wat ik in vogelhuisje heb gedeponeerd. Uit hun nieuwsgierigheid ontstaat een nieuwe verbinding.

Nieuwsgierigheid is onontbeerlijk om verder te komen in het leven. Zonder een goede dosis ervan was er wellicht geen leven op aarde geweest. Organismen hebben zich ongetwijfeld uit nieuwsgierigheid aan andere organismen verbonden. Als de aantrekkingskracht van het nieuwe er niet geweest was, waren we waarschijnlijk nog steeds ééncelligen.

Neofobie is het omgekeerde van nieuwsgierigheid: de afkeer van, of angst voor, het nieuwe. Als je hier last van hebt dan handhaaf je een bepaalde situatie tot in de oneindigheid, zelfs als deze niet goed meer voor je is. Daaronder zou je kunnen scharen: ons vervuilende gedrag, ons overdreven winstbejag, het teveel consumeren en het op te grote voet leven. Het is verbijsterend om te merken hoeveel mensen angstig zijn om opties te bedenken, of nieuwe dingen uit te proberen dan wel uit te voeren. We hebben massaal last van neofobie als het direct met onze leefwijze te maken heeft.

De nieuwsgierigen zoals Gates, Berners-Lee (www), Benyus (biomimicry), Dyson (stofzuiger) hebben we hard nodig. Zij vinden nieuwe manieren uit om ergens te komen. Zij zijn degenen die problemen zien en erkennen maar vooral bereid zijn daar iets aan te willen veranderen. Zij zijn anders dan de massa die slaafs hun neofobie volgen. Ze zijn anders dan de struisvogelpolitici die problemen niet willen zien. Ook zijn ze anders dan degenen die alleen maar brullen hoe slecht het allemaal is zonder daar verantwoordelijkheid te durven nemen.

Nieuwsgierig zijn betekent: buiten de gebaande paden treden, verder durven kijken dan je ooit gedaan hebt, het oude durven loslaten en iets nieuws ervoor in de plaats creëren. Angst verlamt. Als we allemaal angstig zijn over hoe het met onze wereld af gaat lopen en blijven doen wat we doen, dan weten we zeker dat het slecht af gaat lopen. Als we nieuwsgierig zijn naar mogelijkheden ter verbetering zijn we al een deel van de oplossing. De natuur zoekt altijd naar een oplossing. Het wil groeien, het wil leven en zoekt dus naar de beste mogelijkheden om dat te doen en schuwt nieuwe verbindingen niet. De natuur vindt zelf oplossingen.  Wij kunnen dat ook, als we maar nieuwsgierig genoeg zijn.

(zie inspirerende video over natuur en nieuwsgierigheid van Dayna Baumeister tijdens Bioneers event)

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor de maandelijkse Terug naar je natuur wandeling op 27 november a.s. klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: De automatische piloot vervangen door bewustzijn


18 november 2011

Dag 116: De automatische piloot vervangen door bewustzijn

Ik verbaas me regelmatig over hoe weinig bewust ik met sommige dingen omga. Geheel op de automatische piloot draai je op een dag vele zaken af. Je kent het wel, die momenten dat je in de auto ergens naartoe gereden bent en je hebt geen idee meer hoe je dat gedaan hebt.

Ik betrapte mezelf op een automatische gedachte toen ik naar het mos keek in mijn tuin. We hebben een behoorlijk natte zomer gehad het mos vaart daar wel bij. “Staat er überhaupt nog gras?” vroeg ik me af. Ik bedacht me dat ik de tuin maar moest gaan bestrooien met een chemisch goedje om het mos te laten verdwijnen. Chemisch goedje! Hoe kan ik het bedenken! Hier betrap ik mezelf op een gewoonte om iets maar met gif te bestrijden zonder na te denken welke gevolgen het heeft.

Toegegeven, het is ons ook wel heel makkelijk gemaakt de afgelopen decennia. Winkels staan vol met middeltjes die we eenvoudig kunnen pakken, afrekenen en gebruiken zonder dat we daar bij na hoeven denken. Hoe meer ik me bewust probeer te worden van de organische werking van de natuur, hoe meer het me duidelijk wordt dat ik lang niet heb nagedacht over wat ik de aarde heb aangedaan. Door chemische middelen in de tuin te gebruiken vervuil ik het grondwater en daar heb ik uiteindelijk mezelf mee. Misschien niet direct maar indirect krijg ik daar last van doordat water gezuiverd moet worden, grond gereinigd, boeren weer andere middelen moeten gebruiken om mijn troep tegen te gaan, etcetera!

Afgelopen week vernam ik dat in veel scrub-zeepjes plastic deeltjes zijn verwerkt zijn om het scrub effect te geven. Ik moet er niet aan denken hoeveel van die deeltjes door het putje het water in verdwijnen. Het doet me denken aan de beelden van vissenmagen die ik onlangs zag waarin ruime hoeveelheden van deze minuscule plastic deeltjes te zien zijn. Die vissen eten we dus ook!

Ik zou er bijna een dagtaak van kunnen maken om bij alles te bedenken of iets vervuilend is of niet. Dat is geen doen natuurlijk, en ik ben blij dat er veel organisaties zijn die zich hiermee bezighouden, om fabrikanten en bedrijven aan te spreken op hun producten en hun vervuiling.

Het gaat natuurlijk om het doorbreken van oude patronen waar we zo gewend aan zijn: alles kunnen kopen en gebruiken zonder na te denken wat het met de omgeving doet. Het belangrijkste bewustzijn dat we onszelf kunnen aanmeten is stil te staan welke gevolgen onze acties hebben voor onze omgeving, of dit nu de natuur is of onze sociale omgeving.

Het is tijd om de automatische piloot te vervangen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Het belangrijkste verlanglijstje ooit


13 november 2011

Dag 111: Het belangrijkste verlanglijstje ooit

Lieve Sinterklaas,

In deze tijden van economische zwakte durf ik u eigenlijk niet goed om een gunst te vragen. Veel mensen hebben het moeilijk en moeten alle eindjes aan elkaar knopen. Mijn hoop is dat u ze een beetje kunt verlichten in deze moeilijke tijd. Ik schaam mij om te moeten bekennen dat ik ook een lijstje zou willen inleveren, omdat ik helaas niet in staat ben geweest om wat probleempjes zelf op te lossen. Ik hoop dat u mij dit niet kwalijk neemt en toch naar mijn lijstje wilt kijken. Hier komt het:

– Een GiGa Plastic Filter om al het weggegooide plastic in mijn oceanen te verzamelen

– Een Evaporateur de Plastic om het plastic uit alle vissenmagen te verwijderen

– Een Global Air Freshener om mijn luchten te zuiveren

– Een Co2 Extra Regulator om overtollig broeikasgas op te slaan

– Een Zeef Extraordinaire om chemicaliën in mijn korst op te vangen

– Een 24 uurs Mobiele Verbinding met ieder mens

– Een Aarde Educatie Pakket “Hoe kan ik leven op de aarde zonder deze voorgoed te beschadigen” voor iedereen

Alvast hartelijk dank voor het lezen van mijn bescheiden verlanglijstje. Ik hoop dat u er iets mee kunt.  Doet u voorzichtig op de daken? Ik kan mijn zwaartekracht nog altijd niet uitzetten.

Lieve groet,

Moeder Aarde

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Ga naar buiten Bleker!


8 november 2011

Dag 106: Ga naar buiten Bleker!

Als er zoveel wetenschappers zijn die het erover eens zijn dat de natuur een goede invloed heeft op de mens, hoe kan het dan zijn dat er nog steeds politici, bedrijven, zorginstellingen, architecten, projectontwikkelaars etc. zijn, die er geen flauw besef van hebben? En dat terwijl het ene onderzoek na het andere je om de oren vliegt. Op de website van de gerenommeerde David Suzuki, kwam ik een artikel tegen over onderzoek dat beschrijft wat er in de hersenen gebeurt bij mensen die vertoeven in een natuurlijk gebied, en mensen die dan ineens geconfronteerd worden met een stedelijk gebied. Het laat zich al raden: bij het zien van een stedelijk gebied werd bij de menselijke proefkonijnen angst en stress gemeten en bij het zien van natuur: rust en ontspanning. Met andere woorden: het bewijs dat mensen zich beter voelen in een natuurlijke omgeving is wetenschappelijk vastgelegd. (Ik zou het wel van de daken willen schreeuwen!)

Daar komt bij dat er steeds meer mensen hun heil zoeken in de natuur omdat het iets biedt:

– niet alleen bereikte de natuurwerkdag afgelopen weekend een record aan ‘helpers’,

– er wordt steeds meer gewandeld, met of zonder mindfulness coaches

– er komen crèches op boerderijen waar kinderen veel meer rust vinden dan wanneer ze opgesloten  zitten in een lokaal; het contact met dieren helpt hen bovendien contact te maken met anderen

– kinderen die meer buiten spelen hebben betere ogen is uit onderzoek gebleken

– baby’s die buiten te slapen worden gelegd in hun wagen, slapen dieper en zijn gezonder, lichamelijk en geestelijk (o.a. in Noorwegen is dit populair, maar het is ook al naar Nederland overgewaaid)

– mensen die in ziekenhuizen vertoeven en uitzicht hebben op groen doen het beter dan mensen die vanuit hun bed niets zien of alleen maar beton

– meer groen in de straat heeft een rustgevende werking op de mens, wereldwijd is al gebleken dat als steden meer aandacht besteden aan groengebieden in stadsdelen er meer rust in die stadsdelen ontstaat

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Twintig minuten per dag buiten zijn in een natuurlijke omgeving en echt verbinding maken met die omgeving (zonder telefoons, computers e.d.), al wandelend, fietsend of zittend, heeft een dermate rustgevend effect dat meditatie niet meer nodig is. Het buiten zijn IS de meditatie. Buiten zijn is natuurlijk voor ons. We komen voort uit de natuur, alles wat we hebben meegekregen komt uit de natuur, maar we wijzen het af door binnen te zitten en ons af te sluiten van datgene wat ons in leven houdt.

Denk je niet dat als je zo afgesloten van de bron bent, die bron je ook minder kan schelen? Zo van: uit het oog, uit het hart? Het verwoesten van de natuur is dan ineens helemaal niet zo moeilijk, want je ervaart het toch niet direct. Je zit achter je bureau zonder echt te VOELEN waar het om gaat. Afgesneden. Afgekoppeld. Verbinding verbroken. Als we meer dan 90% van ons leven binnen zitten, hoe kunnen we dan ooit in de gaten hebben dat we de natuur verwoesten? Ik heb maar één boodschap vandaag:

GA NAAR BUITEN! ERVAAR WAT ONS HET LEVEN GEEFT!

(ja, ook u, staatssecretaris Bleker, ga naar buiten!)

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Houvast aan een handjevol voorvechters


6 november 2011

Dag 104: Houvast aan een handjevol voorvechters

Vandaag heb ik mezelf overgeleverd aan de wijsheid van wetenschappers die tijdens het Sea the Truth seminar, georganiseerd door de Nicolaas Pierson Stichting, hun onderzoekservaringen deelden. Onderzoek over hoe het met de Waddenzee gesteld is, met de zeehonden, maar vooral over hoe het ervoor staat met de vervuiling van de wereldzeeën en dus met de vis.
Wat mij blij stemde was de hoeveelheid onderzoeken die gedaan worden met betrekking tot vervuiling in combinatie met het welzijn van de zeepopulatie. We weten al heel veel en aan de ene kant is dat goed, maar aan de andere kant geeft het ook aan wat we nog niet weten en vooral: wat er dus niet goed is.
Wat een lichtpuntje lijkt is dat door de opwarming van de Waddenzee de biodiversiteit is gegroeid. Welke effecten dat echter gaat hebben op langere termijn is nog volledig onduidelijk. Ondanks dit schijnbaar goede nieuws is de toekomst onzeker.

De grote dip in mijn geestelijke gesteldheid kwam toen er over de chemische verontreiniging van de zeeën werd gesproken. Met ontzetting luisterde ik naar de feiten over de nog steeds aanwezige onafbreekbare PCB’s en alle net zo giftige varianten die daarna zijn ontwikkeld, maar alleen geen PCB meer heten (en daarom zijn toegestaan!). Kortom: hoe we steeds weer door de industrie aan het lijntje worden gehouden. Keer op keer. Daar werd ik pas echt verdrietig van. De grafieken logen er niet om. Ik had moeite om naar de daaropvolgende spreker te luisteren die vrolijk vertelde over zijn zeewierboerderij en het onderzoek naar eiwitten in zeewieren, die mogelijk dierlijke eiwitten kunnen vervangen (opdat we minder Co2 uitstoot krijgen).
Ik kon de gedachte “We’re doomed” moeilijk uit mijn hoofd krijgen en bedacht dat ik de leeggeviste oceanen nog mee kan maken als ik de gemiddelde leeftijd haal. Ofwel: ik kan de ondergang van onze prachtige aardbol aanschouwen….afschuwelijk!

En toch zijn er mensen die heel erg hard hun best doen om ons vervuilende gedrag te keren door interessante en broodnodige onderzoeken te doen en door politiek keihard te werken om ons verwoestende gedrag een halt toe te roepen. Wat een uithoudingsvermogen! Maar vooral: wat een ruggengraat! En deze mensen bieden een houvast ondanks dat de cijfers er niet om liegen. Er zijn kleine groepen, zoals #Occupy en de #PartijvoordeDieren, die in beweging komen om ons bewustzijn wakker te schudden, om ons te laten zien waar we mee bezig zijn en aan te geven dat het anders moet en kan.

Natuurlijk is de struisvogelstrategie de gemakkelijkste strategie: gewoon doen of het probleem er niet is. Maar ik kan het niet. De aarde is te bijzonder om naar de filistijnen te helpen. Gelukkig zijn er meer mensen die dat vinden, maar het zijn er nog veel te weinig. De kracht van anderen is inspirerend en broodnodig om zelf te blijven staan. Laten we daar een voorbeeld aan nemen.

Dank je wel voorvechters en beschermers van de aarde. Zonder jullie geen toekomst!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Counselling in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Afval: U vergeet iets!


5 november 2011

Dag 103: Afval: U vergeet iets!

Het is 5 november en wederom een heerlijke herfstdag. Vanmorgen ben ik naar het bos gegaan om nog even voor de laatste keer van de geeloranje kleuren aan de bomen te genieten. Toch lagen er al veel bladeren op de grond en moest ik er bijna doorheen ‘waden’. Hierdoor kon ik de omhooggekomen wortels van de bomen niet goed zien. En dat is daar wel geboden want het zal niet de eerste keer zijn dat ik er over eentje struikel. Omdat ik mijn ogen veel op de grond gericht hield, viel mij nog iets anders op: weggegooide drinkpakjes. Wat een ergernis.

Afgelopen week schreef ik over de Universele Verklaring van de Rechten van de Aarde waarin ook wordt vermeld dat mensen verantwoordelijk zijn voor de omgeving waarin ze leven. Het gebrek aan die verantwoordelijkheid uit zich als eerste in het lukraak weggooien van allerlei soorten verpakkingen.

Op mijn wandelingen kom ik de meeste drank verpakkingen tegen zoals de folieachtige zakjes van Caprisonne en de drinkkartonnetjes van Nutricia’s chocomel en YoghoYogho. Als ze niet al te vies zijn pak ik ze op en gooi ik ze in een vuilnisbak op de parkeerplaats. Ik begrijp niet waarom het zo moeilijk kan zijn om deze kleine verpakkingen in je jaszak of tas te stoppen om thuis weg te gooien.

Toen ik op de lagere school zat in de jaren ’70, kregen wij les in het niet op straat gooien van afval. Er was zelfs een soort corvee ingesteld met kinderen uit de hoogste klassen om 1 keer per week het schoolplein helemaal te ontdoen van mogelijk achtergebleven papiertjes e.d. “Propjes rapen” werd het genoemd. Iedereen vond dat heel normaal.

Als ik mensen van mijn eigen leeftijd hierover spreek, blijkt dat de meesten dit hebben meegekregen, ook van de tv, waarop in de jaren ‘70 regelmatig spots te zien waren waarin gevraagd werd je vuilnis bij je te steken. Een hele generatie is zo opgevoed, en als het goed is zouden zij hun kinderen ook zo opgevoed moeten hebben. Helaas blijkt dit dan niet altijd zo te zijn, want er is ook nog een generatie die zegt: “Er is heus wel iemand die dat opruimt,” ofwel: de verantwoordelijkheid lekker buiten jezelf leggen en vooral niet zelf ergens moeite voor doen.

Een vriendin van mij heeft een goede manier gevonden om mensen aan te spreken op het zomaar weggooien van verpakkingsmateriaal. Zij stond ooit op een parkeerplaats waar een McDonald’s in de buurt was. Een gezin zat in hun auto hun hamburgers te eten en milkshakes te drinken en toen ze klaar waren deden ze de deur open en gooiden het afval naast de auto op de grond. Mijn vriendin, niet voor een kleintje vervaard, liep op de auto af, tikte op het raam en zei alleen maar: “U vergeet iets,” wijzend naar het afval. Schoorvoetend stapte één van de ouders uit de auto en pakte alles op en nam het weer mee de auto in. Een weergaloze actie vind ik dat!

We weten natuurlijk niet hoe het uiteindelijk met dat afval is afgelopen, wellicht hebben ze het op de snelweg gewoon uit de auto gegooid (ja die mensen heb ik ook wel eens voor me gehad; ik heb al van alles onder mijn wielen gehad: peuken, lege sigarettendoosjes, afgekloven appels, lege kartonnen koffiebekers etc.).

Ik pleit ervoor om mensen op deze zachte, doch dwingende, wijze aan te spreken. Hoe meer mensen dit doen, hoe meer de vervuilers zich hopelijk schuldig gaan voelen en het de volgende keer laten. Al met al is het natuurlijk het beste om het opruimen van afval met de paplepel in te gieten, en daar op school ook blijvend aandacht voor te vragen. Opruimen moet een automatisme zijn.

Wat ook helpt is het zien dat mensen troep van anderen opruimen. Op een of andere manier werkt dit goede voorbeeld aanstekelijk. Zien opruimen  doet opruimen. Hoe meer mensen in het dagelijks leven laten zien dat de natuur hen aan het hart gaat, hoe meer het een plek krijgt in de samenleving.

Toen ik ooit door de Amerikaanse staat Montana reisde, en veel natuurparken aandeed, zag ik steevast borden langs de weg met de tekst: Pack it in – Pack it out!  Met daarbij een tekeningetje waarop te zien is dat mensen hun rommel weer meenemen de auto in, na een picknick. Misschien kunnen wij in Nederland ook wel dergelijke borden gebruiken?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur