Tagarchief: mindfulness

Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – ebook is uit!


cover def lores kleinIn dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Koop het boek hier

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Françoise Vaal

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder ecopsychologie, natuur, zintuigen

Meer verbondenheid, meer liefde, meer bewustzijn – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


23 augustus 2012

Dag 365: Meer verbondenheid, meer liefde, meer bewustzijn

Het is dan zover! De allerlaatste blog uit deze serie. Een heel jaar lang heb ik me dagelijks verbonden met de natuur en er over geschreven. Heel veel onderwerpen zijn langsgekomen en altijd kwamen er natuurlijke wijsheden uit. Wat heeft het schrijven van deze blog mij eigenlijk opgeleverd, naast een hoeveelheid lezers?

Als ik het jaar zo terugkijk zijn er maar een paar momenten geweest dat ik niet goed wist waar ik over moest schrijven. De natuur is zo veelomvattend en zo dicht bij wie ik in de kern ben, dat er juist met een psychologische insteek veel inspiratie uit te halen valt. Ik zag natuurlijke systemen weerspiegeld in mezelf en in de mensheid.

Het verbinding maken met de natuur heeft me laten ervaren hoe het is om zonder ‘denken’ te bestaan. Voor mij is het ‘ervaren’, met alle zintuigen die ik rijk ben (en daarmee het denken/piekeren/analyseren buitenspel zetten), dé manier geworden om te Zijn. De natuur is namelijk één groot voorbeeld in Zijn. En aangezien ik als mens uit de natuur afkomstig ben en een heleboel zintuigen gemeen heb met andere organismen, is het logisch om me op mijn plek te voelen.

Op het moment dat ik deze ervaringen ging delen, ontstond er een uitwisseling van ervaringen met anderen die hetzelfde resultaat in de natuur behaalden. De wandelaars in mijn Terugnaarjenatuur wandeling, en één-op-één counsellingsessies bevestigden dat keer op keer.

Een steeds groter wordende groep heeft behoefte om het denken af en toe stop te zetten en terug naar de basis te gaan. Niet voor niets komen velen tot rust in natuurlijke omgevingen. Daar zijn we heel dicht bij wie we van nature zijn; een organisme dat op de best mogelijke wijze tot zijn recht wil komen door aantrekkelijkheden op te zoeken die goed voor het is.

Ik heb het nodig en in mijn beleving heeft de hele wereld het nodig: teruggaan naar de basis waar het leven om draait, om van daaruit een gezonde harmonieuze wereld te creëren. Hoe meer ik me verbindt met de natuur, hoe meer ik er van ga houden en hoe belangrijker ik het vindt om er in de juiste balans mee samen te leven. De natuur heeft al zoveel oplossingen bedacht en blijkt in staat te zijn om als één geheel te functioneren. Daar moeten wij mensen nog zoveel van leren.

Wordt niet meer vervolgd.

Dit was de laatste aflevering uit de serie “365 dagen verbinden met de natuur”

Françoise Vaal

Weer leren vertrouwen op jezelf via de natuur?  Lees mijn ebook Zelfvertrouwen! alhier te koop bij bol.com

cover def lores klein

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

3 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

De pinguïn kolonie onderwijst – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


13 augustus 2012

Dag 355: De pinguïn kolonie onderwijst

De laatste 10 dagen van deze weblog wil ik terugblikken op bijzondere natuurervaringen en ecopsychologische inzichten die het afgelopen jaar de revue zijn gepasseerd.

Een moment dat me altijd bij zal blijven is het van dichtbij aanschouwen van een kolonie geeloog pinguïns in Nieuw-Zeeland. Alleen al om aan de andere kant van de wereld te vertoeven is een bijzonderheid, maar zo dichtbij en ongezien (!) deze prachtige dieren bewonderen is een wonderlijke ervaring. (klik hier voor de eerdere blog met foto’s)

Op het Otago schiereiland hebben ze een soort overdekte loopgraven gemaakt, waardoor het voor de pinguïns niet mogelijk is om de toeristen te zien. En dat is een gouden zet. Om dieren in hun natuurlijke habitat, hun natuurlijke ding te zien doen, dat raakt de menselijke zintuigen.

In dit specifieke geval werd mijn zorgzame zintuig het meest actief. Het zien voederen van één van de ouders en het gulzig opschrokken van het voedsel door de jongen, vertedert zonder meer. Maar ook de rust die de dieren uitstralen, het met elkaar uitrusten van vermoeienissen in stilte, deed iets met de hele groep toeristen. Niemand zei iets. Iedereen synchroniseerde met de rust, de staat van zijn van de pinguïns. Het is dat de gids ons opriep snel naar een andere gang te rennen zodat we een eenzame pinguïn naar zee konden zien lopen, anders waren we met zijn tienen nog lang ‘in het moment’ gebleven.

Dit was één van de momenten het afgelopen jaar, waarin het me wederom heftig bevestigd werd, welke gezonde uitwerking contact met de natuur op de mens heeft. Naast zorgzaamheid kon je niets anders dan bewondering, nieuwsgierigheid, dankbaarheid en pure liefde voelen voor deze prachtige zeldzame dieren. Onze oer-zintuigen werden geprikkeld, er werd niets gedacht alleen maar ervaren en dat voelde zo goed!

Als alle mensen op aarde wekelijks een natuurervaring hebben waarin al deze waarden naar voren mogen komen, dan wordt de wereld ongetwijfeld een stuk leefbaarder.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Dichterbij je oer-zintuigen komen? Wandel mee met de Terugnaarjenatuur wandeling! Voor info klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

De onbewuste krachten die Het Leven maken – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


12 augustus 2012

Dag 354: De onbewuste krachten die Het Leven maken

Aan welke onbewuste krachten al het leven blootstaat, lijkt in eerste instantie alleen ecologen te interesseren. Gelukkig zijn er steeds meer mensen die op verschillende niveaus mindfulness beoefenen, waardoor een steeds grotere groep mensen inziet hoe alles met alles verbonden is en waar het leven werkelijk om gaat. Maar wat zijn nu eigenlijk die onbewuste krachten waar we allemaal mee om moeten gaan?

Wetenschapper/schrijver Tim Flannery verdeelt de krachten in drieën. Allereerst is er de originele levenskracht van het ontstaan van leven, vervolgens is er het zoeken naar de beste omgeving om in te gedijen, zowel letterlijk als figuurlijk (sociaal) en tenslotte is daar het aanpassen en deel uitmaken van die omgeving.

Het lijkt bijna te simpel om dit los te laten op al het leven op aarde. En toch gelden deze drie stappen voor alles wat leeft. Het zijn de basiswetten die ten grondslag liggen aan de gehele evolutie van organismen. Of we nu willen of niet, dit is wat ons leidt, hoe we tot ontwikkeling komen en hoe we uiteindelijk leven.

Ik ga nog een stapje verder door deze basiskrachten te vergelijken met hoe wij een relatie met anderen aangaan; allereerst ontstaat er een aantrekkingskracht tussen twee mensen en is een verbinding geboren. Vervolgens gaan deze twee mensen de uitdaging aan om te kijken in welke letterlijke en sociale omgeving ze het beste tot hun recht komen. Niet alleen met zijn tweeën proberen ze dat te bewerkstelligen, maar ook als stel in een groter sociaal geheel, zoals een gezin of uiteindelijk een familie. Tenslotte zal de duur van de relatie uitwijzen of ze in staat zijn geweest zich positief aan te passen binnen dat geheel.

Het moge duidelijk zijn dat stap 1 de makkelijkste is voor de meeste mensen. Verliefd worden of een verbinding aangaan met iemand die op één of andere wijze aantrekkelijk voor je is, is meestal niet moeilijk. Het gaat natuurlijk mis als de juiste omgeving niet gevonden kan worden. Dan moet je denken aan culturele of religieuze verschillen, maar ook aan letterlijke omgevingen waarin mensen niet gelukkig zijn. Bijvoorbeeld omdat ze te ver van hun familie wonen, of omdat ze liever in een open ruimte wonen dan in een bos. Gaat er bij stap twee al iets niet soepel, dan moge duidelijk zijn dat stap 3 niet optimaal gehaald gaat worden en de relatie uiteindelijk uiteenvalt.

Het komt ook voor dat het aanpassen aan de omgeving een groot probleem is. Innerlijke weerstanden spelen op en aan onderlinge verwachtingen wordt dan niet voldaan. Ook dan gaat een relatie het niet redden. Het is dus van groot belang om in een vroeg stadium te gaan voelen (niet denken!) of de omgeving aantrekkelijk genoeg is, zodat een stukje aanpassing geen probleem geeft.

Als dit eenvoudig te doen zou zijn, zouden relatietherapeuten zoals ik overbodig zijn. Maar het is niet onmogelijk om open te staan voor daadwerkelijke gevoelens en dicht bij jezelf te blijven. Zolang je maar helder voor ogen hebt wat de basis van leven is.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Jezelf open leren stellen voor al je zintuigen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Het Nieuwe Voelen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


11 augustus 2012

Dag 353: Het Nieuwe Voelen

‘Het nieuwe denken’ stond er op de folder van een filosofiecursus die ik in de bus kreeg. Ik voelde meteen enorme weerstand in me opkomen. Vanmorgen hoorde ik mezelf namelijk zeggen dat ik de afgelopen veel te druk in mijn hoofd was geweest. Denken, overdenken, terugdenken, vooruitdenken, zo zag mijn week eruit. Teveel denken, te weinig voelen en in mijn element zijn. Op een zaterdag wordt me dat altijd pijnlijk duidelijk: vermoeid, niet uit bed te branden en al helemaal niet willen denken aan de simpelste dingen zoals een boodschappenlijstje maken.

Natuurlijk hadden mijn hersenen al een signaal afgeven en wel de duidelijkste die er is: hoofdpijn! In plaats dat je de boel de boel laat en gedachten loslaat, slik je maar een aspirine. En zo val je gemakkelijk terug in een oude gewoonte. Een keer is dat natuurlijk niet zo erg, maar week in week uit hier last van hebben, of misschien wel maandenlang, dan ga je toch echt aan jezelf voorbij. Als je eenmaal bewust wordt dat je jezelf voorbij bent gelopen, dan herken je steeds sneller de patronen. Uiteraard is dat alleen niet genoeg. De actie die erop volgt, om dingen te gaan doen die aantrekkelijk voor je zijn, is het belangrijkst. Maar pas op, gevaar schuilt in het ‘denken’ aan aantrekkelijkheden. De kunst is om echt te voelen met het hele lijf wat het nodig heeft. En nee, dat zijn geen drank, drugs of overmatig eten. Dat geeft alleen op de hele korte termijn een goed gevoel.

Nadat ik het mezelf had horen zeggen, over teveel denken, ben ik een lange wandeling gaan maken met de hond. Bij het loslaten van iedere gedachte aan wat ik allemaal nog moet, voelde ik een zintuig wakker worden. Stuk voor stuk klikten ze aan bij het zien van de koeien die rustig liggen te herkauwen, de waterlelies die al gedeeltelijk open zijn en het kalme water. Steeds meer omgeving kwam bij me binnen, de fluitende vogels, geritsel in het gras, het piepen van een muis, het zachte briesje op mijn gezicht, een zachte plons in het water.

Zo dicht bij jezelf komen via de oer-zintuigen, is de beste manier om opdringerige gedachten het hoofd te bieden. ‘Het nieuwe denken’ mag van mij het ‘nieuwe voelen’ worden!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Ook leren hoe je dichter bij je zelf komt via de zintuigen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Simpelweg verslaafd aan natuur – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


1 augustus 2012

Dag 343: Simpelweg verslaafd aan natuur

Als je dagelijks verbindingsmomenten met de natuur maakt, ga je merken dat je veel meer gaat ervaren in steeds kortere tijd. Door steeds beter gebruik te maken van de zintuigen, kom je steeds dichter bij jezelf en worden ervaringen intenser. Een innerlijke rust is sneller bereikbaar met diepe ontspanning als resultaat.

Waar ik vroeger 10 minuten wandelde met de hond, volledig in gedachten verzonken en bij thuiskomst niet meer wetend waar ik had gelopen, ervaar ik nu het volgende:

–          dat de zon erg fel is en een zonnebril nodig is

–          dit licht maakt de ochtendschaduwen van de bomen harder

–          het verschil in de groene kleuren van de bomen is overduidelijk

–          het verschil in de soorten bomen valt nu heel erg op

–          een groepje schapen ligt te rusten en het licht valt heel mooi op hun vacht

–          de kleuren in het weiland, variërend van geel, groen, paars tot roestbruin zijn duidelijk aanwezig

–          de waterlelies zijn nog gesloten, ondanks de felle zon

–          een meerkoet zoekt driftig naar eten

–          moeder-eend brengt snel haar jongen in veiligheid

–          een reiger staat zich te krabben aan de waterkant

–          twee koeien duwen speels tegen elkaar aan en jagen daarmee twee ganzen weg

–          de zwaluwen scheren laag over het gras

–          het zachte briesje waait heerlijk in mijn gezicht, het is nog niet te warm

–          de grote kudde schapen komt aangelopen en het geeft me een gevoel van saamhorigheid

–          ik voel enorme rijkdom dat al dit leven om mij heen geeft.

–          ik leef!

 

Ik zou vroeger nog niet de helft ervaren hebben in dezelfde tijd. Mijn gedachten waren ongetwijfeld bij mijn werk, bij problemen van anderen of van mezelf. Terwijl ik buiten was, richtte ik me naar binnen maar dan naar mijn hoofd. Ik focuste op alle gedachten die daar rond spookten, waarmee ik het contact met de rest van mezelf verloor. Nu weet ik dat de beweging naar buiten, de natuur in, ook een beweging naar binnen kan betekenen, niet naar gedachten, maar naar zintuiglijk ervaren. Het hele lijf doet nu mee.

Als de zintuigen wakker zijn geworden, willen ze niet meer in slaap gehouden worden. Ze zullen zich steeds duidelijker laten merken om het goede gevoel weer te ervaren. En dus zorg ik er wel voor dat ze hun dagelijkse natuur-synchronisatie krijgen. Natuurverslaafd dus. Dat zou iedereen moeten zijn.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Gebruik leren maken van al je zintuigen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Actief versus passief geprikkeld worden – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


30 juli 2012

Dag 341: Actief versus passief geprikkeld worden

“Ik kan niet bij mijn gevoel,” hoor ik mijn cliënten soms zeggen. Sommigen zijn er zelfs van overtuigd dat ze gevoelloos zijn. Ooit was er een cliënt die om die reden was gaan kickboksen, dan voelde hij tenminste iets. Extreem, dat is het zeker. We zoeken allemaal vertier op om de zintuigen te prikkelen. Maar als dit extreme vormen aan gaat nemen, dan leidt dit in de meeste gevallen wel tot problemen. Verslaving bijvoorbeeld.

Een verslaving is niets meer dan het je prettig willen voelen door bepaalde zintuigen te prikkelen. Een mens kan aan alles verslaafd zijn, afhankelijk van welke prikkel je graag wilt ontvangen. Duidelijk is wel dat het extreme prikkels zijn, die gewenst zijn. Doordat je het zwaartepunt op één zintuig legt, mis je heel veel andere prikkels. En daar zit het geheim in om los te komen van een verslaving: het afbouwen van die ene hevige zintuigenprikkeling en die vervangen voor een heel cluster aan anderen op een veel ‘lichtere’ wijze.

Ik zou er niet over schrijven als ik de link niet zou maken met de natuur. Het zintuig dat voor de meeste mensen het belangrijkst is als men in de natuur is, is het visuele. We zien graag waar we heen gaan, en we ontdekken kleuren, vormen, beweging, donker en licht etc. Op zich kan dit al een mooie ervaring zijn. Zou je andere zintuigen, die voor de mens niet zo voor de hand liggen, gaan activeren dan kan er een heel andere ervaring ontstaan. Het ‘gewone’ van het visuele maakt dan plaats voor het onbekende en avontuurlijke.

Hoe intensief denk je dat je andere zintuigen zult gebruiken als je geblinddoekt door een bos moet lopen? Als je op gehoor, tast, druk, temperatuur je weg moet vinden? Niet klakkeloos een navigatiesysteem volgen, maar je eigen zintuigensysteem activeren, wordt het dan.

Uit de praktijk blijkt dat, wanneer mensen iets dergelijks ondernemen, er veel voldoening is door het volgen van de eigen zintuigen. Je doet dan zélf iets, in plaats van dat ze passief vermaakt worden door een prikkel van buitenaf.

Uiteraard is het slikken van een pil om vervolgens de hele nacht te dansen een eenvoudige oplossing om even de kick te voelen. Het nadeel is dat je steeds meer wilt omdat de voldoening niet optimaal is. Alleen als je vanuit jezelf, met behulp van de eigen zintuigen, iets hebt kunnen creëren, dan is er diepe voldoening mogelijk. Je bent dan actief in je element geraakt. Naar de tv kijken is passief prikkelen, zelf een filmpje maken is actief prikkelen. In een bos wandelen met kans op een ontmoeting met een wild zwijn, of liever op de tv of in een boek het wilde zwijn zien? En verhaal aanhoren over een kanotocht, of zelf op pad gaan? Ligt het niet voor de hand wat echte voldoening geeft?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Meer zintuigen herkennen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Simpelweg Zijn – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


21 juli 2012

Dag 332: Simpelweg Zijn

Mijn hoofd geeft duidelijk aan dat ik te druk ben geweest. Het voelt zwaar. Alsof er een steen op ligt. Vroeger zou ik gewoon zijn doorgegaan met alle bezigheden en verplichtingen die ik mezelf als geen ander kan opleggen. Vandaag doe ik echter alles bewust op de langzame stand. Langzaam wandelen in het bos, geen boodschappen-drukte, een beetje in het gras liggen en oh ja, een blog moest er ook  nog uit.

Kijk, daar komt het ‘moeten’ toch nog om de hoek. Ik heb mezelf per slot van rekening gecommitteerd aan het 365 dagen schrijven over verbinding maken met de natuur. Maar vandaag verleen ik voorrang aan wat mijn natuur me laat merken: rust nemen, niet werken, relaxen, even terug naar de basis van het leven: simpelweg Zijn. En daar past geen computer bij vandaag.

Tot morgen!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

2 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

In één klap van wisselvalligheid naar kalmte – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


19 juli 2012

Dag 330: In één klap van wisselvalligheid naar kalmte

Op een wisselvallige dag als vandaag kan ik maar weinig aantrekkelijke momenten ontdekken. En mijn humeur wordt ook steeds onaantrekkelijker. De fleece truien zijn niet lang in de kast gebleven, ik heb gewoon mijn herfstkleding alweer aan. Wat een feest. Maar ik zou deze weblog natuurlijk nooit schrijven als er toch niet een mooi natuurmomentje was vandaag.

Na flink in de weer te zijn geweest met de hogedrukreiniger van het vogelhospitaal, ben ik blij om even de rust op te zoeken bij de huismascotte, de Amerikaanse ruigpootbuizerd. Op dag 232 introduceerde ik deze prachtige vogel al. Toen vanwege het bijzondere feit dat ze, ondanks dat ze nooit in de vrije natuur is geweest, toch een ei had gelegd en het probeerde uit te broeden. Iedereen had met haar te doen. Ze heeft al nooit vliegen geleerd, dan mag ze ook nog niet eens losgelaten worden omdat ze een uitheemse soort is en is haar ei ook niet bevrucht! Aan haar merk je niets, zij leeft bij de dag in haar ruime privé kooi. Ze neemt bij veel mensen een apart plekje in, ook bij mij.

Het is mijn beurt om haar kooi te fatsoeneren en haar eten te geven. Als je de kooi instapt, komt ze al naar je toe. Snel doe je dan de deur dicht uit angst dat ze wegvliegt, maar dat gebeurt dus niet. Ze blijft rustig voor je zitten op de grond en wacht wat je haar gaat geven. Volledig geconditioneerd met haar omgeving.

Ik loop naar het fonteintje om een tuinslang aan te sluiten als het hard begint te regenen. Ze houdt niet van de regen, dat is duidelijk, want ze vlucht meteen onder het afdakje en neemt plaats op een grote zitstok. Terwijl ik aan het klungelen ben met de tuinslang, merk ik dat ze vlak naast me zit. Op nog geen 10 centimeter van mijn arm kijkt ze naar wat ik aan het doen ben. Al snel raakt ze verveeld en steekt ze haar veren een beetje op om te relaxen. En dan ineens word ik me ervan bewust: ik sta hier 10 centimeter verwijderd van een enorme roofvogel, die mijn gezelschap tolereert, en me zelfs opzoekt! Ze kan namelijk ook elders onder het afdakje gaan zitten, maar nee, haar plek is naast me.

Dan raakt het eeuwige dilemma je. Je weet diep in je hart dat deze luchtacrobaat vrij had moeten vliegen. Er is niets mooiers dan dat je haar zou zien laveren op windstromen. Maar tegelijkertijd is het vreselijk mooi om zo dichtbij haar te zijn!

Ik blijf bij haar staan en voel haar kalme energie. Eventjes zitten we er met zijn tweeën in. De regen en mijn slechte humeur bestaan niet meer.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

De kalme energie van de natuur nog dieper op je in laten werken? Klik hier voor de maandelijkse terugnaarjenatuur wandeling.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Wees eens stil en voel – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


20 juni 2012

Dag 303: Wees eens stil en voel

Leren om niet te oordelen, beoordelen of veroordelen, is niet eenvoudig. We krijgen het al op heel jonge leeftijd onderwezen. Iets is goed of fout, zwart of wit, mooi of lelijk en ga zo maar door. Sesamstraat leert ons namen geven of tellen en op school gaan we daar fijn mee door. In de eerste klas van mijn lagere school hingen er borden aan de wand met tekeningen en daaronder de betekenis in een woord. Toen een moderne versie van het leesplankje. Communiceren met taal lijkt wel het allerbelangrijkste dat we op jonge leeftijd moeten leren. Je hoort soms moeders wel eens zeggen bij een huilbaby: ‘’Ik zou willen dat ze kon zeggen wat er aan de hand was.” Hiermee passeren ze hun intuïtieve weten. En helaas leren we dat al op vrij jonge leeftijd door het belang dat de maatschappij hecht aan het gesproken woord.

Natuurlijk is het van belang dat we ons goed verstaanbaar kunnen maken. Er zit echter alleen nog één belangrijke stap vóór en dat is dat we eerst goed moeten aanvoelen wat we nu eigenlijk willen communiceren. Ofwel, dat we eerst heel goed bij onszelf te rade gaan wat we voelen, waar we echt behoefte aan hebben, of wat we intuïtief weten, voordat we dit in woorden proberen over te brengen. Dat klinkt allemaal heel logisch, maar het wordt verbluffend weinig gedaan!

Meningen van anderen worden overgenomen, we passen ons aan anderen aan, maken anderen heel belangrijk en denken dat anderen het beter weten dan wij. We richten ons op de buitenwereld en niet op onze binnenwereld. De dagelijkse stroom woorden (ook die van mij) die vanuit allerlei richtingen op ons afkomt, doet ook een belangrijke duit in het zakje waardoor we maar met oordelen, beoordelen en veroordelen bezig blijven.

Zoek nu eens de stilte op, laat alle woorden los, en voel de omgeving waar je inzit en de energieën om je heen. Iedere keer dat er weer een oordeel over iets in je opkomt, ga je terug naar jezelf en voel je wat er om je heen is, zonder er woorden aan te geven! Het is best lastig, maar als het je lukt, wil je nooit meer zonder deze momenten.

Wordt vervolgd.

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

4 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, zintuigen

Natuurfilosofie op grote hoogte – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


12 juni 2012

Dag 296: Natuurfilosofie op grote hoogte

Met een vliegtuig reizen overtreedt natuurlijk alle milieuwetten. Het kost teveel fossiele brandstof die aan het opraken is en vervuilt ook nog. Ik ben blij dat er proeven worden gedaan met het vliegen op allerlei alternatieve energiebronnen en van mij mag dit snel doorgevoerd worden. Want ik beken het maar meteen: ik neem een aantal maal per jaar het vliegtuig. Ik volg daarmee ten eerste mijn hart, dat wordt aangetrokken door natuurgebieden in verre oorden. Ten tweede vind ik het observeren van de aarde van grote hoogte, en niet in de laatste plaats de formatie van wolken, prachtig om te zien.

Bijna een half jaar geleden schreef ik over een vlucht boven Australië en de zon die ik er zag opkomen. Het was een waar schouwspel van licht, kleur en schaduwen dat zich onder mij afspeelde. Voor zover ik kon ontdekken was er niemand in het vliegtuig die dit heeft gadegeslagen (behalve de piloot, hoop ik). De meeste mensen sliepen, een enkeling keek tv. Dat voelde een beetje als een teleurstelling, want ik voelde me als een kind zo blij en kon het met niemand delen. Uiteraard volgde daarna de gedachte: “Ik heb lekker iets moois gezien en jullie lekker nie-hiet!”

Als ik onze planeet van grote hoogte bekijk, voel ik alleen maar meer liefde voor alle natuur die er in miljoenen jaren is ontstaan. De verbintenissen tussen atomen, cellen en organismen die in al die jaren zijn gemaakt, dwingen respect af. Juist door er van een afstand naar te kijken, ervaar je de bijzonderheid. (Dat zeggen ook ruimtevaarders die de Aarde daadwerkelijk vanuit een heel ander perspectief hebben aanschouwd. Het perspectief waarmee zij naar het leven kijken is voor velen van hen drastisch veranderd bij terugkomst.)

Onze dagelijkse gang van zaken is natuurlijk op micro niveau. Alleen de vierkante centimeters in onze naaste omgeving lijken van belang. En dat zijn ze ook, maar het is goed om af en toe onze aardbol van een afstand te bekijken, en dus van perspectief te veranderen, om te ervaren hoe bijzonder deze ronde bol is. Je realiseert je nog meer dat dit alles is wat we hebben en dat alles met alles verbonden is. Ieder onderdeel maakt een essentieel deel uit van het geheel en moet het geheel voeden, niet afbreken.

Je kunt je tijdens een vlucht natuurijk alleen concentreren op je reisdoel, maar kijk eens wat vaker uit het raampje en ervaar de Aarde in al zijn schoonheid. Bedenk dan waarom het zo aantrekkelijk voor je is om er te leven en vervolgens wat je eraan kunt doen om een ‘voedend’ deel van dat grote geheel te zijn.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren van de natuur met de voeten op de grond? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

We zijn niet aanwezig we zijn onderweg – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


5 juni 2012

Dag 290: We zijn niet aanwezig, we zijn onderweg

Er schiet me vanmorgen ineens iemand te binnen die vele jaren geleden vertelde hoe trots ze was dat ze de Kilimanjaro beklommen had. Ik was zeer geïnteresseerd, dat is per slot van rekening niet zomaar iets, en vroeg door naar haar ervaringen. Ze vertelde ronduit hoe zwaar ze het had gehad, hoe haar spieren opspeelden, dat ze te weinig eten bij zich had maar gelukkig wel genoeg water, en dat de blaren in haar nieuwe wandelschoenen meevielen. Maar toen ik vroeg naar hoe ze de omgeving ervaren had, viel ze stil.

Ik dacht dat ze misschien even na moest denken en wilde haar geen woorden in de mond leggen. Dus wachtte ik rustig op het antwoord. “Mooi,” was alles wat ze te vertellen had. Ik was verbaasd en vroeg door naar de omgeving, het uitzicht, welke dieren ze had gezien, naar de soort van begroeiing, maar er kwam niets behalve ‘mooi’. Ik was teleurgesteld dat ze niets kon delen over haar ervaring in een spectaculair stukje natuur. Maar als ik er nu aan terug denk, vind ik het eigenlijk vooral verdrietig voor haar.

Deze gebeurtenis is een mooie metafoor voor hoe we vaak in het leven staan. We zijn gericht op een doel, net als deze dame die alleen maar naar de top van de berg wilde, maar we vergeten ondertussen te genieten van de weg ernaar toe.

Een mensenbrein wil graag een doel hebben, maar we slaan door. We vergeten dat er mensen in onze omgeving zijn, of misschien wel gezinsleden die ook nog iets van ons willen. We ervaren de schoonheid van onze omgeving niet, we sluiten ons af op weg naar het doel. We maken geen verbinding. ”Als ik nu maar dit bereik, dan heb ik daarna tijd,” is een veel gehoorde kreet in mijn praktijk. Die tijd komt nooit, want dan moet er weer iets anders behaald worden.

We draven maar door op weg naar het doel. Of dit nu werk, sport, of sociale verplichtingen zijn. Tussen al deze doelen zit tijd die we vaak niet benutten om eens om ons heen te kijken, of de omgeving goed in ons op te nemen, om aardig te zijn tegen een vreemde, of naar een vogeltje te kijken dat wormen aan het verzamelen is. We zijn niet aanwezig, we zijn onderweg.

Tegen de tijd dat je oud en grijs bent kijk je wel terug op bereikte doelen, maar mijn vraag is: heb je dan ook echt geleefd?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Aanwezig leren zijn? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Een positieve denkstijl creëren – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


3 juni 2012

Dag 288: Een positieve denkstijl creëren

Kou. Regen. Rothumeur. Deze volgorde is redelijk gangbaar vandaag. Tenslotte wil je in dit jaargetijde graag buiten zitten, terrasje pakken, buiten eten en in je T-shirt over straat in plaats van met dat eeuwige wintervest. Maar in deze blog gaat het natuurlijk steeds over het verlaten van het denken aan wat onaantrekkelijk is (waar je weg van wilt blijven) en het gaan naar een denkstijl die de aantrekkelijkheid opzoekt. Dan kun je niet anders dan de voordelen bedenken van een dag als vandaag.

Het eerste voordeel dat ik vandaag meemaak is de verdwenen mestlucht. Boeren uit de buurt reden gisteren nog snel wat mest uit en de penetrante lucht ervan is door de regen verdwenen. Vervolgens zie ik schoongeregende koeien in het weiland, alle ‘poepbroeken’ zijn weg. Ik merk op dat er weinig knutten zijn, die kunnen regendruppels echt niet aan. In de moestuin zie ik dat mijn basilicum blij is met het vocht, evenals de aardbei en de tomaten. De planten in de potten hadden te weinig water gehad en staan er nu ook weer knap bij.

Nog een voordeel is dat er tijdens de avondwandeling met de hond heel weinig mensen op straat zijn, waardoor er een weldadige rust over de polder hangt. Bij terugkomst is het kil genoeg voor de open haard, een glaasje rode wijn, kaarsjes en wellicht straks nog een heet bad.

Wat heerlijk al die regen!

Wordt vervolgd.

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Overgave kun je leren – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


26 mei 2012

Dag 281: Overgave kun je leren

In de tuin heeft een explosie plaats gevonden. Van bloemen, welteverstaan. De rododendron wist niet hoe snel hij al zijn  knoppen open moest gooien met deze warmte en de margrieten en lupinen dachten hetzelfde. De lente is toch echt mijn meest favoriete seizoen.

Voor mijn hond is dat heel anders. Zij ligt het liefst binnen in de schaduw, bij voorkeur in de koelte van een ventilator of airconditioning. Ze geeft zich over aan het weer. Wandelen kan wel, maar alleen heel vroeg in de ochtend, of later in de avond. Tot meer is ze niet in staat.

Ik kan, als ik wil, de hele dag in de warmte doordenderen om vervolgens ’s avonds totaal uitgeput op bed te belanden. Ook heb ik in het verleden wel het idiote gedrag vertoond om in Zuid-Europa op het heetst van de dag eens fijn een wandeling te gaan maken. Met veel te weinig water natuurlijk en zonder hoofddeksel. Over onnadenkendheid en niet naar de zintuigen luisteren gesproken!

Het blijft toch behoorlijk lastig om ons geconditioneerde Zelf (dat deel van ons dat van alles moet) uit te schakelen en te relaxen in de vrije ruimte. Dus niet met teveel gedrevenheid het gras maaien of zwaar ploegwerk verrichten in de tuin, niet allerlei klusjes in en om het huis gaan doen en al helemaal niet werken achter de computer! Ik zit in de keuken, lekker met de open deur en alle vogelgeluiden op de achtergrond. Dat kun je toch bijna geen werken noemen?

Toch ga ik mijn geconditioneerde Zelf, dat ooit heeft bedacht dagelijks een blog te moeten schrijven, nu verlaten, om even heerlijk loom te worden buiten. Ik geef me over.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

De omgeving binnen laten komen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecospychologie


12 mei 2012

Dag 268: De omgeving binnen laten komen

Ik heb vele jaren in Amsterdam gewoond, in drukke buurten, maar ook in rustige. In de drukke omgevingen was ik onrustig, reed ik veel te hard met de auto, kriskrassend door het verkeer en altijd gehaast. Ik ergerde me aan burenoverlast, vechtende mensen, te harde muziek, de niet aflatende verkeersstroom en de ruis van de stad. Op het moment zelf had ik dat niet zo door, pas toen ik verhuisde naar het platteland begon ik steeds beter te voelen wat de stad met me had gedaan.

Ik had geen of weinig contact met een natuurlijke omgeving en nu weet ik dat ik daar steeds meer stress door ging ervaren. In de stad is er geen ogenblik echte rust, of een bezinningsmoment. De invloeden van de opeenhoping van mensen komen altijd in een of andere vorm op je af. Je zou ook kunnen zeggen: er komt altijd informatie van anderen binnen. Je bent je er niet bewust van, maar toch registreer je het. Daar kom je pas achter als je uit die omgeving weggaat. Sommigen ervaren het op vakantie, anderen al als ze een stukje gaan wandelen of fietsen. Het gemeenschappelijke thema hierin is uiteraard: je bevinden in de natuur. Dan pas kunnen we binnendringende energie van anderen buiten sluiten en ons focussen op onze eigen energie. We synchroniseren met ons eigen natuurlijke ritme.

Bijna iedere dag, al vele jaren, loop ik langs deze aardbewoner:

En dan ont-stress ik vanzelf. Even synchroniseren met het rustige paardenleven van eten, een beetje suffen, af en toe op hol slaan en kijken of er ergens nog iets lekkers te halen valt. Deze rust kwam in het begin ook onbewust binnen. Nu ben ik me daar heel bewust van en ben ik meer in balans. Dit stukje omgevingspsychologie zouden we dagelijks tot ons moeten nemen, of we nu in een stad of in een dorp wonen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren synchroniseren met de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur

Zeg maar ‘dank je wel’ – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


23 april 2012

Dag 250: Zeg maar ‘dank je wel’

Voor sommige mensen is het heel moeilijk om dankbaarheid te tonen. Dank je wel zeggen, is soms al lastig (ook al leren we dat op jonge leeftijd), maar laten weten aan de mensen waar je om geeft hoe belangrijk ze voor je zijn, is nog net even een stap verder. Ook al word je er op de televisie mee doodgegooid in series en films dat mensen frequent ‘ik hou van je’ zeggen of ‘je betekent heel veel voor me,’ in de praktijk werkt dat toch anders. Een paar simpele woorden zijn genoeg om een oprechte verbinding met elkaar te maken.

Dankbaarheid heeft ook te maken met het de ander iets gunnen, zelfs zonder dat de ander iets bijzonders voor je heeft gedaan. En dan ga ik nog een stap verder: de natuur bedanken voor wat het heeft gebracht. Sommigen zullen me ongetwijfeld betichten van zweverigheid, maar anderen weten welk voldaan gevoel je kunt ervaren als je de natuur bedankt voor wat het je heeft gegeven.

In mijn geval kan dat een wortel of courgette uit de moestuin zijn, maar het kan ook een bos of landschap zijn waar je doorheen bent gewandeld. Op het moment dat je natuur als gelijkwaardige gaat behandelen en niet als vanzelfsprekend, gebeurt er iets in je. Je zintuigen staan open, de liefde voor natuurlijke aantrekkelijkheden gaat stromen. Je gaat de daadwerkelijke waarde ervan inzien.

Het gevoel van rijkdom, en het besef dat je als mens deel uitmaakt van de natuur, kun je verankeren door het gebied, een boom, een vogel te bedanken voor zijn aanwezigheid en voor wat het je heeft opgebracht. Dat kan van een esthetisch of symbolisch gehalte zijn, of gewoon omdat het essentiële benodigdheden zoals lucht, water en licht, heeft geleverd.

Ik daag je uit om de volgende keer na een mooie aantrekkelijke ervaring in de natuur even dank je wel te zeggen. Nou vooruit, binnensmonds mag ook. De waarde ervan ga je zeker voelen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je eigen waarden leren kennen met behulp van de natuur? Klik hier

3 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Jezelf bevrijden door taal uit te schakelen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


2 april 2012

Dag 229: Jezelf bevrijden door taal uit te schakelen

Om optimaal gebruik te leren maken van alle zintuigen, is het een voorwaarde dat we onze taal uitschakelen. We geven aan alles een naam of kennen het een woord of begrip toe. We beoordelen en analyseren en stoppen alles met een woord in een hokje in ons hoofd. Er wordt dan gewerkt met onze ratio, maar niet met onze ervaring.

Steeds vaker gaan mensen merken dat een rationele beoordeling alleen geen voldoening schenkt. Niet voor niets zijn meditatie, mindfulness, reiki en allerlei spirituele retraites nog steeds populariteit aan het winnen. Ze helpen namelijk met het loslaten van ons eeuwige denken en het opnieuw leren voelen van wat er in ons gebeurt. Dat is vaak nog een hele klus!

Vandaag leek het me goed om eens te wandelen zonder dan ook maar enige benoeming van iets. Dan wandel je in een prachtig natuurgebied, hoor je vogels, zie je een ree wegschieten, de hond schrikken van een opvliegende gans en bewonder je de dotterbloemen die nu langs de sloten staan. Als je dit zinnetje zo leest lijkt dat allemaal niet zo ingewikkeld. Ik kan het echter alleen maar duidelijk aan je maken door daadwerkelijk de organismen bij hun naam te noemen. Maar wat gebeurt er nu met je als je wandelt en je gebruikt geen enkele analyse of beoordeling? Het gaat dan dus om alleen te aanschouwen, luisteren, voelen en ruiken (en alle andere zintuigen die we nog hebben (zie eerdere blog)) zonder een naam te geven aan wat het is dat je ervaart.

Vanmorgen was ik nog wat slaperig en leek het lang goed te gaan. Ik ervoer meteen ruimte, diepte en had veel meer oog en oor voor alles wat er in de omgeving was. Na een kwartier betrapte ik mezelf op het feit dat ik naar de vogels luisterde en in mijn hoofd ze in hokjes probeerde te plaatsen door ze te benoemen. Meteen liet ik die gedachte los en ging over op de ‘ervaar’-stand. Wederom voelde ik ongekende ruimte, vrijheid en openheid. Een mini meditatie.

Toen ik vanmiddag wederom deze oefening wilde doen, ging het al een stuk moeilijker. Mijn hoofd zat al vol met de dagelijkse beslommeringen, ik had al veel geanalyseerd en beoordeeld. In diezelfde modus liep ik dus ook door de natuur. ‘Hé, een houtsnip, oh wat zijn de dotters mooi deze lente, wat een lief lammetje’. Allemaal gedachten die door mijn hoofd heen schoten. Natuurlijk zijn ze onschuldig, maar als het je lukt om de natuur alleen maar te ervaren, dan heb je een schitterend stukje mindfulness te pakken!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

De eend bij de supermarkt – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


30 maart 2012

Dag 226: De eend bij de supermarkt

Een eend kijkt op haar dooie akkertje om zich heen terwijl ze niet ver van de ingang van een supermarkt ligt. Fietsen razen langs haar heen, mensen lopen langs, met en zonder supermarkt karretjes. Ze verblikt of verbloost niet. Ze ligt rustig, maar is alert en dat is knap in deze setting.

Letten op je omgeving terwijl je toch je eigen ding doet, is niet iedereen gegeven. Regelmatig ontmoet ik mensen in mijn praktijk die teveel focussen op wat anderen vinden, denken of doen. Dit zorgt voor stress omdat hun aandacht steeds naar buiten is gericht in plaats van naar binnen. “Maar dat is toch juist goed als ik voor anderen bezig ben en hen belangrijk maak?” zeggen ze dan. En natuurlijk is het goed om het andere mensen naar de zin te maken, of ze te steunen of te verzorgen, maar niet als je zelf niet meer aan bod komt. Je kunt veel geven als je zelf in harmonie bent en dus ook ontvangt. Dat hoeft niet per se van de persoon te zijn waar jij je aandacht op hebt gericht; je kunt ook ontvangen vanuit werk, sport of een hobby.

De eend is in harmonie met zichzelf en kan daarom de drukte om zich heen gemakkelijk tolereren. Ze doet me denken aan mijn Tai Chi leraar, die ik vele jaren geleden zag mediteren in een sportzaal terwijl er mensen vlak langs hem heen liepen of renden. Toen begreep ik niet hoe hij dat kon. Inmiddels wat wijzer geworden, snap ik dat het gaat om jezelf de ruimte durven geven en tot in je diepste kern op jezelf vertrouwen. Als je zover bent in je ontwikkeling dan kun je alles aan. Als ik naar de eend kijk, weet ik dat ik een heel eind ben gekomen, maar toch nog niet zover als zij.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

De rommel wordt wel achter je opgeruimd…toch? – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


17 maart 2012

Dag 214: De rommel wordt wel achter je opgeruimd….toch?

Net als ik lekker wil gaan zitten op mijn favoriete plekje aan het water, wordt mij de lust eigenlijk alweer ontnomen. Het is duidelijk dat iemand anders hier ook is geweest en bewijsmateriaal heeft achtergelaten: een leeg chocomelblikje. Op deze zeer afgelegen plek is dat des te verwonderlijker, want je moet echt een flink stuk wandelen of kanoën door de natuur om hier te komen. Je zou verwachten dat het dan natuurliefhebbers zouden moeten zijn.

Eerder was het me al opgevallen dat Nederland het wel leuk vindt om te schaatsen, maar niet zozeer om in mooie natuurgebieden te komen. Te zien aan al het achtergebleven afval (lege blikjes/flessen/drankpakjes en filtersigarettenpeuken) is er weinig verbinding met de natuur tijdens het schaatsen, maar gaat het alleen om het bewegen in de ruimte.

Bij mij is het er op de kleuterschool al in gestampt: propjes en allerlei ander afval stop je in de prullenmand of bij gebrek daaraan: neem je mee in je zak en gooi je thuis weg. We moesten eens in de week ook wel ‘propjes rapen’ op het schoolpleintje. Alle kinderen waren dan druk met het verzamelen van papiertjes en plastic afval. Niemand vond dat vreemd, dat deed je gewoon.

Als ik nu langs een lokale school loop en zie wat daar allemaal in de struiken gedeponeerd is dan schrik ik me werkelijk dood. Is er dan geen leraar die hier actie op onderneemt? Ik vraag me af of dit niet bij het lesgeven hoort, een beetje respect voor de leefomgeving bijbrengen. Maar misschien hebben de leraren dat zelf al niet meer. Iedereen zou toch moeten weten dat een opgeruimde omgeving het geestelijk welzijn bevordert.

Gelukkig is er positief nieuws met alle ‘bermbendes’ die nu overal in Nederland opstaan en groepsgewijs zwerfafval opruimen. Ook hondenuitlaters en wandelaars, onder wie ondergetekende, zie ik regelmatig met prikstokken en plastic zakken het zwerfafval opruimen. Hoera voor gelijkgestemden!

Als iedereen nou eens zou opletten welke positieve gevoelens je krijgt van het ervaren van een onbedorven natuurlijke omgeving, dan zou je je nog eens bedenken om afval lukraak te laten vallen…

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Opnieuw de natuur leren voelen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

De eeuwige cyclus vertrouwen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


11 maart 2012

Dag 208: De eeuwige cyclus vertrouwen

Lente! Vandaag dan toch echt! Het was heerlijk weer om de tuin op te ruimen, te snoeien en al het nieuwe leven dat zich al aandient weer ruimte te geven. Een nieuw plan voor de moestuin moet gemaakt, bijenvriendelijke bloemen moeten worden uitgezocht en de nieuwe vogelhuisjes moeten aan de boom. Een tuin hebben betekent flink wat werk, maar je krijgt er wel degelijk iets voor terug. En niet pas als alles in bloei staat.

Na een flinke wandeling vandaag ga ik aan het water zitten, met de hond naast me. Een enorm gezoem valt me op. Een meter verder zijn ongeveer 50 bijen druk in de weer om stuifmeel te verzamelen van elzenkatjes. De elzenbomen waren begin februari omgezaagd maar kennelijk zijn de ‘katjes’ ervan nog steeds goed genoeg voor de bijen. Met enorme stuifmeelklonten aan hun pootjes zie ik ze richting bijenkasten gaan, een paar honderd meter verderop. Het doet me goed om het ecosysteem in werking te zien. Vooral omdat de bijen nog gebruik kunnen maken van bomen die eigenlijk aan het doodgaan zijn. Prachtig hoe niets in de natuur verloren gaat. Niet alleen die gedachte doet me goed, maar ook het zien werken van deze bezige bijen, wetende dat het wereldwijd niet zo goed met hen gaat.

Eenmaal thuis in de tuin aan het werk hoor ik weer een flink gezoem, ditmaal bij een groepje witte krokussen. Een paar hele dikke hommels en een handjevol bijen doen zich tegoed aan het gele hartje van de wijd opengesperde bloemen. Alles werkt! De bijen en hommels doen wat ze horen te doen en al mijn planten zijn knoppen aan het maken om vervolgens weer in bloei te komen. De natuurlijke cyclus is in gang gezet. Wat een heerlijk gevoel om op de natuur te kunnen vertrouwen! Durf je ook op je eigen natuur te vertrouwen?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Opnieuw leren vertrouwen op jezelf door de natuur te gaan vertrouwen? Klik hier

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen