Tagarchief: Natural Systems Thinking Process

De drie stappen van oprechte verbondenheid – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


22 augustus 2012

Dag 364: De drie stappen van oprechte verbondenheid

De allerbelangrijkste stap die je als mens kunt maken om je verbonden te voelen met je omgeving, is je te realiseren dat je deel uitmaakt van een heel groot web van leven. Het lijkt zo voor de hand te liggen, maar hoe vaak sta je er werkelijk bij stil?

Sommige mensen ervaren niet eens dat ze in een web zitten binnen hun gezin en varen hun eigen koers. Ze houden geen rekening met anderen, of hebben geen idee welke uitwerking hun acties hebben. Sommigen zeggen wel rekening te houden, maar laten dat in gedrag niet blijken. Zo completteren ze het web niet en is het web instabiel.

De tweede belangrijke stap die je moet maken om verbondenheid te voelen en te creëren, is het toestemming vragen om een bepaalde actie te verrichten binnen het web. Dat klinkt meteen al heel zwaar als je zou denken dat je in drievoud een verzoek in moet dienen binnen je gezin. In de werkelijkheid is dit veel eenvoudiger. Het begint met het uiten van een wens, dat je graag iets zou willen doen, in plaats van de anderen meteen te confronteren met een actie. Het uiten van die wens en de feedback die je daarop krijgt is maar een heel klein, maar onmisbaar, stapje om je aanwezigheid binnen het web duidelijk te maken en daarmee tegelijkertijd het web te valideren.

Toen ik afgelopen week een documentaire zag over de rellen in Engeland vorig jaar (zie ook Dag 37), werd het pijnlijk duidelijk hoe het web werkt. Het gedrag van de relschoppers is af te keuren, maar ook weer begrijpelijk: zij voelden zich geen deel uit maken van het grote maatschappij-web. Er zitten twee kanten aan de oplossing: men moet zich geaccepteerd voelen door het web, waardoor het voor de hand ligt om een positieve bijdrage aan datzelfde web te leveren.

In woorden is dit even snel opgeschreven, maar het kost velen enorme energie om een dergelijke situatie te creëren.

Mensen die het web om hen heen daadwerkelijk voelen omdat ze er deel van uitmaken, houden als vanzelfsprekend rekening met datzelfde web. Een positieve uitwisseling vindt dan plaats: het web houdt dan ook rekening met hen.

Hoe meer je in de natuur verblijft, of op welke wijze dan ook in contact komt met een natuurlijke omgeving, hoe duidelijker het wordt hoe alle onderdelen in het web passen. Je hoeft je maar een klein beetje open te stellen om samenwerkingen te zien. Het toestemming krijgen van de natuur om op een bepaalde plek iets te mogen doen (dat gaat niet via woorden maar via de zintuigen die aangeven of iets wenselijk is op een bepaalde plek of niet) is dus ook essentieel. Rekening houden met kwetsbare gebieden of dieren moet vanzelfsprekend zijn.

Tenslotte is het van belang om de positieve ervaringen, of geleerde lessen, met andere web-leden te delen. Deze openheid brengt automatisch een verbinding tussen mensen, maar ook tussen mens en natuur, teweeg. De verbondenheid wordt alleen maar groter. Dus als we de enorme diversiteit aan media vaker zouden gebruiken om positieve ervaringen en signalen te delen, in plaats van de uitwassen in negatief en afbrekend gedrag, dan pas verbinden we ons écht.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

cover Zelfvertrouwen!

Weer leren vertrouwen op jezelf via de natuur?  Lees mijn ebook Zelfvertrouwen! alhier te koop bij bol.com

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

De onbewuste krachten die Het Leven maken – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


12 augustus 2012

Dag 354: De onbewuste krachten die Het Leven maken

Aan welke onbewuste krachten al het leven blootstaat, lijkt in eerste instantie alleen ecologen te interesseren. Gelukkig zijn er steeds meer mensen die op verschillende niveaus mindfulness beoefenen, waardoor een steeds grotere groep mensen inziet hoe alles met alles verbonden is en waar het leven werkelijk om gaat. Maar wat zijn nu eigenlijk die onbewuste krachten waar we allemaal mee om moeten gaan?

Wetenschapper/schrijver Tim Flannery verdeelt de krachten in drieën. Allereerst is er de originele levenskracht van het ontstaan van leven, vervolgens is er het zoeken naar de beste omgeving om in te gedijen, zowel letterlijk als figuurlijk (sociaal) en tenslotte is daar het aanpassen en deel uitmaken van die omgeving.

Het lijkt bijna te simpel om dit los te laten op al het leven op aarde. En toch gelden deze drie stappen voor alles wat leeft. Het zijn de basiswetten die ten grondslag liggen aan de gehele evolutie van organismen. Of we nu willen of niet, dit is wat ons leidt, hoe we tot ontwikkeling komen en hoe we uiteindelijk leven.

Ik ga nog een stapje verder door deze basiskrachten te vergelijken met hoe wij een relatie met anderen aangaan; allereerst ontstaat er een aantrekkingskracht tussen twee mensen en is een verbinding geboren. Vervolgens gaan deze twee mensen de uitdaging aan om te kijken in welke letterlijke en sociale omgeving ze het beste tot hun recht komen. Niet alleen met zijn tweeën proberen ze dat te bewerkstelligen, maar ook als stel in een groter sociaal geheel, zoals een gezin of uiteindelijk een familie. Tenslotte zal de duur van de relatie uitwijzen of ze in staat zijn geweest zich positief aan te passen binnen dat geheel.

Het moge duidelijk zijn dat stap 1 de makkelijkste is voor de meeste mensen. Verliefd worden of een verbinding aangaan met iemand die op één of andere wijze aantrekkelijk voor je is, is meestal niet moeilijk. Het gaat natuurlijk mis als de juiste omgeving niet gevonden kan worden. Dan moet je denken aan culturele of religieuze verschillen, maar ook aan letterlijke omgevingen waarin mensen niet gelukkig zijn. Bijvoorbeeld omdat ze te ver van hun familie wonen, of omdat ze liever in een open ruimte wonen dan in een bos. Gaat er bij stap twee al iets niet soepel, dan moge duidelijk zijn dat stap 3 niet optimaal gehaald gaat worden en de relatie uiteindelijk uiteenvalt.

Het komt ook voor dat het aanpassen aan de omgeving een groot probleem is. Innerlijke weerstanden spelen op en aan onderlinge verwachtingen wordt dan niet voldaan. Ook dan gaat een relatie het niet redden. Het is dus van groot belang om in een vroeg stadium te gaan voelen (niet denken!) of de omgeving aantrekkelijk genoeg is, zodat een stukje aanpassing geen probleem geeft.

Als dit eenvoudig te doen zou zijn, zouden relatietherapeuten zoals ik overbodig zijn. Maar het is niet onmogelijk om open te staan voor daadwerkelijke gevoelens en dicht bij jezelf te blijven. Zolang je maar helder voor ogen hebt wat de basis van leven is.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Jezelf open leren stellen voor al je zintuigen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Leven op de ‘Geven en Nemen’ mix – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


31 juli 2012

Dag 342: Leven op de ‘Geven en Nemen’ mix

Een boom helpt zijn omgeving door zuurstof af te staan en kooldioxide op te nemen. Tegelijkertijd neemt hij wel water en andere voedingstoffen tot zich. Een luipaard neemt het leven van een hert. Door het doden van het zwakste dier, geeft hij een stuk gezondheid terug aan de groep of hij werkt mee aan het in stand houden van de grootte van de populatie. Alle organismen hebben een tweezijdige functie: geven en nemen.

Geven is een nobele actie. Geven om mensen, aan mensen, zorgzaam voor hen zijn en helpen is van groot belang om een gemeenschap (klein of groot) te laten draaien. Alleen maar geven en gericht zijn op anderen en zelf niets kunnen (of denken te mogen) ontvangen, is niet goed.

Ondanks dat onze maatschappij behoorlijk egocentrisch is ingesteld, zijn er genoeg mensen die meer geven dan goed voor hen is. Zij kunnen zichzelf een ‘redder’ van anderen vinden en gaan op in die rol. Dit kunnen ze lang volhouden, omdat de ‘grip’ die ze daarmee hebben op hun omgeving, voldoening schenkt. Aan deze situatie komt altijd een eind. Dat kan zijn omdat ze toch leeglopen door toch te weinig te nemen, maar ook wanneer de andere kant, de ‘geholpenen’ klaar zijn met het betuttelende gedrag van de redder. Alleen maar krijgen en zelf niets geven is uiteindelijk ook niet zaligmakend.

Overtuigingen als ‘ik ben egoïstisch als ik alleen maar aan mezelf denk,’ liggen vaak ten grondslag aan menselijke redders. En het is niet eenvoudig om hen een nieuw gedachtepatroon aan te leren. Dit werkt alleen goed als ze leren ‘voelen’ wat zij zelf nodig hebben. Als ze ontdekken waar zij werkelijk behoefte aan hebben om goed te kunnen functioneren. Ofwel, als ze weten welke benzine zij moeten tanken om het interne motortje te kunnen laten draaien. ‘Geven-95’ of ‘Nemen-98’benzine, brengen je een heel eind, maar je motor loopt er uiteindelijk op stuk. De ‘Geven en Nemen-mix’ brengt je tot het eind van je reis.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Meer leren over het natuur-systeem denken? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

Op elke plek in je element zijn – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


20 juli 2012

Dag 331: Op elke plek in je element zijn

Met een bloedgang komt het me voorbij. Ik kijk het na en zie hoe de wind het optilt om het verder te vervoeren. Een distelveld laat zijn zaadjes los en met de stevige noordwesten wind laten ze zich gewillig meevoeren. De één gaat hoog, de ander laag. Ze hebben zichzelf ontworpen om de wind als vervoermiddel te gebruiken. Daar waar de wind hen loslaat, daar is hun toekomst.

Of ze nu ver komen of niet, ze zijn allemaal hetzelfde en ze moeten het doen met de plek waar ze landen. Als de plek vruchtbaar is, hebben ze geluk en hoeven ze niet veel te doen. Andere zaadjes moeten harder werken om hun essentie tot bloei te laten komen.

Het zet me aan het denken. De ene mens is bij machte om een hoge wind pakken en vindt zijn bedje gespreid, de ander krijgt niet veel wind en moet het doen met wat er mogelijk is. We denken vaak dat mensen die een gunstige wind toebedeeld krijgen veel geluk hebben en we kunnen er jaloers op zijn. Maar wind of geen wind, de kern van het leven zit hem in het kunnen laten bloeien van wie je in essentie bent. Ongeacht op welke plek je je bevindt.

Als een mens een gunstige wind heeft weten te pakken, maar zichzelf op die plek niet kan zijn, dan vindt hij het ongeluk. En dat gebeurt veel vaker dan we denken. Afgunstig kijken naar mensen die het ogenschijnlijk beter hebben, heeft dus helemaal geen zin. Sommige hoogvliegers vliegen zich te pletter, branden op, of storten in. De snelheid past niet bij wie ze werkelijk zijn.

Op een minder goedbedeelde plek leven maar niet van je vermogens gebruik maken om in je essentie te groeien, brengt ook ongeluk. Het heeft dus niets te maken met de plek waar je bent geland, het heeft te maken of jij jezelf kunt zijn. En met grote regelmaat in je element bent.

Zo’n distelzaadje zal nooit denken: “Ik doe het niet, want ik ben minder bedeeld.” Die pakt zijn kans omdat het voorgeprogrammeerd is om te groeien en bloeien op de best mogelijke wijze. Alleen de mens is in staat om allerlei excuses of blokkades op te werpen om maar niet de persoon te worden die we werkelijk zijn. En dat terwijl het leven zoveel mooier zou zijn als je dat wel doet.

Wind, een kruiwagen of niet, je moet het doen met wat je aangereikt wordt en daar het beste uit halen voor jezelf en voor je omgeving. Dan kun je zeggen dat je leven geslaagd is. Of de distel nu groot wordt of klein blijft, als het een distel is geworden is de missie geslaagd.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren voelen met het Natural Systems Thinking Proces? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

Terug naar je natuur om levensvisie te bepalen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


18 juli 2012

Dag 329: Terug naar je natuur om levensvisie te bepalen

Een mens functioneert goed als hij of zij een doel heeft. Dat kan een groot doel zijn in de vorm van een spectaculaire carrière, maar het kan ook een klein doel zijn in de persoonlijke levenssfeer. Je zou kunnen zeggen dat als een mens geen enkel doel heeft, hoe klein ook, er iets aan de hand is. Persoonlijke behoeften worden dan, om wat voor achterliggende reden dan ook, ontkend.  Dat is onnatuurlijk.

Alles wat op aarde leeft, heeft namelijk een behoefte: om te leven! Om datgene te doen waarvoor het is bestemd: leven vanuit de eigen essentie. De natuur is daar heel goed in, maar bij mensen raakt die essentie vaak verstoord. Hoe vaak hoor je mensen niet zeggen: “Ik weet niet wat mijn passie is,” of “Ik heb niet echt iets waar ik enthousiast van word of waar ik voor ga”. Eén van de belangrijkste oorzaken die hieraan ten grondslag ligt is het zich niet durven richten op de eigen behoefte, maar afwachten wat anderen ervan vinden.

Deze grondhouding ontwikkelt zich vaak al op jonge leeftijd. Of één van de ouders heeft het ook, of de ouders zijn dominant zodat ze aandacht op eisen, of het gezin is zo groot dat men zich wel moet richten op anderen. Allemaal heel logisch, en het hoeft lange tijd geen probleem te vormen, tot het moment dat persoonlijke behoeften niet langer onderdrukt kunnen worden.

Als behoeften jarenlang zijn weggestopt, kunnen ze er wel eens explosief uitkomen: het gevolg van opkroppen. Dit kan o.a. het geval zijn in de beruchte midlife crisis, waarin iemand ineens allerlei dingen gaat doen die daarvoor nooit zijn gedaan. Dat is nogal schrikken voor de omgeving. Die hebben nooit geweten wat de persoonlijke behoeften waren, omdat het ze niet werd verteld, of omdat ze zelf teveel ruimte innamen.

Terug naar je eigen natuur gaan, betekent dat je niet anders kunt dan jezelf zijn, vanuit je eigen persoonlijke behoeften. Daar is Het Leven op gebaseerd; groeien op basis van wat aantrekkelijk is voor het organisme. Stem je je leven af op wat aantrekkelijk is voor anderen, dan ga je dus voorbij aan je eigen natuurlijke levensessentie, met alle desastreuze gevolgen van dien (burn-out/stress/depressie/ziekte). Natuurlijk is het goed om je af te kunnen stemmen op anderen, maar nooit ten koste van jezelf. Dat doet de natuur ook niet. Uiteindelijk draait het om balans tussen voorzien in de eigen behoeften en in die van anderen.

Wordt vervolgd.

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

De juiste beslissing nemen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


7 juli 2012

Dag 319: De juiste beslissing nemen

Het valt me op dat de schapen die hier naast mijn huis op de dijk lopen echte gewoontedieren zijn. Ze liggen graag op dezelfde plekken wat duidelijk te zien is aan de uitwerpselen die ze achterlaten. Ook de koeien hier vlak in de buurt liggen vaak op dezelfde plekken. Het maakt me nieuwsgierig wat er dan zo goed aan die plek is.

Als ik zelf naar een plek zoek, lijkt beschutting of juist een briesje een eerste keuze. De stand van de zon de tweede en dan kijk ik of de grond zacht genoeg is en er geen prikstruiken of mierennesten zitten. Dan heb ik toch alweer snel een paar zintuigen gebruikt, die voor temperatuur, licht, tast en veiligheid.

Zonder dat je er erg in hebt gebruik je allerlei soorten zintuigen. Wat goed zou zijn is als we er ons meer bewust van zouden zijn dat wij in staat zijn goede beslissingen te nemen zonder te denken. Maar dat laatste vinden we juist zo eng. Het is toch juist goed om ergens over na te denken voordat je een beslissing neemt? Natuurlijk is dat zo, maar je zult merken dat het pas de juiste beslissing is als je jezelf heel goed hebt aangevoeld.

Dat voelen werkt dus zo simpel als een aantrekkelijk plekje in een weiland zoeken, op het strand of een terras. Of simpelweg een keuze maken uit een menu, daar gebruik je echt je zintuig voor honger bij. En tja, als je er niet naar luistert en je ogen groter zijn dan je maag, ofwel je hebt gedacht maar niet gevoeld, dan heb je een slechte beslissing genomen.

Probeer maar eens na te gaan welke zintuigen je gebruikt bij eenvoudige handelingen. Bekijk dan achteraf of je een beslissing hebt genomen op basis van gevoel of van een gedachte. Hoe sneller je leert te vertrouwen op je gevoel, hoe meer zelfvertrouwen je krijgt in het nemen van beslissingen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Durven leven op instincten – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


3 juli 2012

Dag 315:  Durven leven op instincten

De damhertjes hier in de polder hebben kleintjes. Het zijn geen wilde herten, ze staan achter een omheining en zijn privé bezit. Het is een groep van een stuk of tien, compleet met stier. Normaal gesproken liggen ze languit langs het hek, of grazen ze rustig rond, zich totaal niet bekommerend om wat er langs komt. Maar vandaag was dat anders. Mijn hond en ik waren in aantocht en dat zorgde voor een instinctieve reactie, zelfs toen we nog op behoorlijke afstand waren. De moeders vluchtten acuut weg met de kinderen en verstopten zich achter hun nachtverblijf, ver uit het zicht. Uiteindelijk gevolgd door een beschermende vader. Wat een pracht instinct!

Voor de mens is het tegenwoordig nog een hele klus om zijn instinct te volgen. Soms zijn we er zo ver van af geraakt door de voorkeur aan gedachten te geven, dat onze natuurlijke intelligentie helemaal niet meer boven komt drijven. We eten en drinken zaken die niet goed voor ons zijn, we roken wat slecht voor onze gezondheid is, we vervuilen onze natuurlijke omgeving waardoor we ziek worden etc. Maar we voelen ook niet meer goed aan wanneer we in gevaar verkeren. Wanneer we bijvoorbeeld teveel hooi op onze vork hebben genomen, teveel verantwoordelijkheden op onze schouders hebben geladen, of te lang te zwaar werk verrichten. De gevolgen zijn overduidelijk: allerlei kwalen, chronische ziekten, en mentale burnouts vallen ons ten deel. En in veel gevallen hebben we niet geluisterd naar onszelf. Wat we weten dat goed voor ons is, hebben we vermeden en goede adviezen hebben we in de wind geslagen. En waarom?

Er is maar één echte oorzaak voor dit gedrag: alleen maar denken aan wat ons geleerd is of wat er van ons verwacht wordt en niet meer zelf voelen wat goed voor ons is. Het gaat er uiteindelijk om dat we een goede balans vinden tussen onze gedachten die kunnen vertolken wat we daadwerkelijk lichamelijk aanvoelen. Een mooi voorbeeld hiervan zag ik vorige week voor mijn neus voltrekken. Er was een ooievaar uit een nest gevallen. Hij had wat vliegoefeningen gedaan en was naast het nest beland, ongeveer 10 meter lager in een prutsloot. Eenmaal opgevangen in het vogelhospitaal bleef hij eerst nog steeds in de ‘gevaar’ stand. Iedere keer als er iemand dichtbij kwam, plofte hij plat op de vloer, net als hij in het nest zou doen. Proberend uit de klauwen van mogelijke roofvogels te blijven. Maar toen hij eenmaal doorkreeg dat er geen gevaar dreigde, bleef hij steeds langer rechtop zitten. Het gevoel dat de omgeving hem gaf stuurde de gedachten aan met navenant gedrag.

Het zou zo simpel moeten zijn, vaker voelen en dan pas denken.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

De natuur je een handje laten helpen? Klik hier

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Verticale #stadslandbouw zonder ego – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


1 juli 2012

Dag 313: Verticale stadslandbouw zonder ego

Het is soms moeilijk om positieve dingen te blijven zijn als je dagelijks gebombardeerd wordt met negatieve oprispingen van anderen over wat er allemaal slecht is in de wereld. Maar soms word je even heel blij als er wel goed nieuws tot je door kan dringen.

In de laatste Conservation Magazine, staat een artikel over stadslandbouw, urban agriculture. John Edel, een Amerikaanse projectontwikkelaar, heeft een oud gebouw gekocht in Chicago, waar ooit vlees in werd verwerkt. Met het project, genaamd The Plant, ontwikkelt hij een verticale boerderij. Zijn doelen zijn, naast het dichterbij brengen van stadsmens en natuur, het verkorten van de afstand tussen voedsel en mens en het milieuvriendelijk produceren van voedsel.

Ik heb al diverse ideeën langs zien komen betreffende urban vertical farming, maar het mooie van deze insteek vind ik dat ze er geen nieuw gebouw voor hoeven te ontwerpen. Ze hergebruiken een leegstaand gebouw, dat anders gesloopt zou worden en bouwen dat zo energiezuinig mogelijk om, met zoveel mogelijk behoud van de al aanwezige infrastructuur.

Dat vind ik dus nog het meest positieve eraan, dat het oude ingesleten menselijke egocentrische gedachtepatroon van ‘een idee helemaal met nieuwe onderdelen opbouwen en zelf daar een designstempel op drukken’, wordt losgelaten door het te laten plaatsmaken voor de gedachte: ‘Wat kunnen we doen met wat er al is?’

Ik vind dat we deze gedachte veel meer in ons leven moeten incorporeren. We zijn zo geïndoctrineerd om steeds maar nieuw-nieuw-nieuw te verkrijgen, dat we niet meer weten hoe we het beste kunnen maken van wat we hebben. In relaties werkt dat net zo. Als je relatie niet meer zo lekker loopt, dan ga je toch even surfen naar een dating site? Heb je zo wat nieuws. Of je probeert je grenzen te verleggen en meer diepgang te creëren met wat al bestaat.

Het opnieuw gebruiken van oud materiaal, het een nieuwe bestemming geven aan dat wat er al is, is het belangrijkste onderdeel om de eeuwig expanderende consumptie economie een halt toe te roepen. Het gaat niet meer om meer-meer-meer of nieuw-nieuwer-nieuwst denken, het gaat om anders en creatief denken, het denken in ecosystemen. Hierbij wordt rekening gehouden met de omgeving, zodat er van samenwerking sprake kan zijn.

John Edel werkt, met vele vrijwilligers en een heel klein budget, hard aan zijn verticale stadsboerderij, dat geen negatief effect op het milieu mag hebben. Voor hem gaat het niet om een egostrelend project. Hij haalt zijn voldoening uit het leren begrijpen van natuurlijke processen die altijd al niet vervuilend waren. Van mij mogen dit soort projecten als paddenstoelen verrijzen!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren hoe je zelf het Natural Systems Thinking Proces kunt toepassen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Overleven door verbondenheid – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


29 juni 2012

Dag 312: Overleven door verbondenheid

Lonesome George is afgelopen week overleden. De laatste Galapagos reuzenschildpad van zijn soort. De laatste van je soort zijn…. dat klinkt triest om meer dan één reden. Of George eenzaam was zal niemand weten, maar die gedachte raakt me wel. Misschien was de soort hoe dan ook gedoemd om uit te sterven, maar ik kan het idee niet onderdrukken dat de mens daar schuldig aan moet zijn.

Het doet me denken aan een documentaire die ik ooit zag van de laatste indiaan van het Yahi volk in Californie: Ishi. Zijn stam bestond voor de goldrush nog uit 400 mensen, maar na verdreven te zijn door de goudzoekers, vergiftigd te zijn door verontreinigd water, verhongerd te zijn doordat al het wild dat voor hun neus werd weggekaapt, bleef er nog maar een handjevol over. Ishi was echt de laatste overlevende. De omgeving was verstoord door externe factoren: de hebberige mens.

De mens staat te weinig stil bij het effect dat hij heeft op de omgeving. We realiseren niet dat niets en niemand zonder een goede verbinding met anderen kan blijven bestaan. Alles heeft elkaar nodig ter overleving. Dat is de balans die de natuur in miljarden jaren heeft gecreëerd.

Als we de natuur niet leegtrekken voor eigen gewin maar er een goede wederzijdse samenwerking mee aangaan, dan zal het zich tot in de oneindigheid voortzetten. De Galapagos zouden niet half leeggeroofd zijn voor soorten onderzoek en wellicht zouden er meer schildpadden zijn overgebleven. Als de settlers een positieve samenwerkende houding hadden aangenomen ten opzichte van de Yahi indianen zou het volk nu nog hebben kunnen bestaan.

Die enorme gerichtheid op onszelf, zal ons uiteindelijk een keer de das omdoen. Egocentrisme zorgt voor ongeïnteresseerdheid, een gebrek aan empathie en zorgzaamheid en uiteindelijk in afkoppeling van het geheel. Als de natuur haar geduld met ons verliest en tot chaos overgaat, dan zullen we echt ervaren wat eenzaamheid is. Ook dan hebben zogenaamde externe factoren ons tot laatste overlevenden gemaakt. Maar alleen omdat we ze als extern hebben bestempeld. De natuur is niet extern, het is een deel van ons waar we mee moeten verbinden ter overleving.

Laten we leren van Lonesome George en Ishi, opdat we het nooit zover zullen laten komen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

De verbinding met het Al leren voelen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur

De almanak in je lijf – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


28 juni 2012

Dag 311: De almanak in je lijf

Ik zag het aan de zwaluwen: ze gingen steeds lager vliegen. Een teken dat de insecten ook steeds lager waren gekomen, door de onaantrekkelijke windsnelheden op grotere hoogte. De boodschap over het in aantocht zijnde slechte weer, werd me door deze redenering duidelijk. Het is wijsheid van de koude grond, maar met deze observatie heb ik er zelden naast gezeten. Ik zou willen dat ik nog beter kan aanvoelen wat er zich in de atmosfeer afspeelt.

Sommige mensen voelen dat er regen op komst is doordat een litteken begint te trekken, of doordat ze hoofdpijn krijgen. Migraine kan ook ineens opspelen door veranderend licht. Het eerste niezen van een hooikoorts patiënt spreekt natuurlijk voor zich.

Wanneer je bewust wordt van alle prikkels die zich in je lijf afspelen, dan lijkt het werkelijk of er een nieuwe wereld voor je opengaat. Maar eigenlijk is het een wereld die we ooit heel goed kenden door het gebruik van onze zintuigen. Buienradars, navigatiesystemen, barometers en horloges, ze zijn allemaal handig maar nemen in wezen de plek in van al aanwezige zintuigen.

Voordat we helemaal afhankelijk worden van allerlei slimme apparatuur kan het soms juist ook heel leuk zijn om zelf eerst richting, tijd of wind en weer te voelen. Als je dicht in de buurt komt, verhoogt dat je zelfvertrouwen. Ofwel: het vertrouwen op je eigen zintuigen.

Het doet me denken aan iets dat de hondenfluisteraar Cesar Millan regelmatig zegt: een angstige hond moet weer leren vertrouwen op zijn neus, als hij dat weer kan, komt het zelfvertrouwen terug.

Met andere woorden: kan je zelfvertrouwen wel een duwtje gebruiken, begin dan eens met het vertrouwen op je zintuigen. Zoek de weg zonder navigatie, draag eens geen horloge en probeer de tijd in te schatten. Kijk naar een wolkenlucht en voel aan wanneer het gaat regenen. Je zult jezelf versteld doen staan!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Waarom zit de kat in het nauw? 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


27 juni 2012

Dag 310: Waarom zit de kat in het nauw?

“Als een kat in het nauw,’ is een mooie beschrijving waarbij mensen meteen weten wat het gevolg er van is: je krijgt een haal. Bijna iedereen heeft dat wel eens ervaren, met bloederig gevolg en bijbehorende pijn. Het feit dat mensen met felle bewoordingen uiting geven aan onderliggende gevoelens, wordt niet altijd gezien als zijnde dat iemand daadwerkelijk in het nauw zit. Pas als er een vergelijking wordt gemaakt met een kat, wordt het al iets duidelijker.

Als iemand vaak met negatieve opmerkingen uit de hoek komt, dan bedenkt men niet dat er bij die persoon onderliggende emoties kunnen zijn die dit veroorzaken. Gemakshalve veroordelen we het karakter en daarmee de gehele persoon. Maar dat negatieve uiten heeft niets te maken met het karakter van iemand, dat is alleen maar gedrag aan de buitenkant dat veroorzaakt wordt door onderliggende gevoelens.

In dieren zie je dat mooi terug. Bij de kat in het nauw gaat het om: geen uitweg zien en dus zichzelf moeten verdedigen en de nagels uitslaan. Honden die iedereen bij het minste of geringste proberen aan te vallen (ook hun eigen soort) hebben ook een onderliggende emotie waarvan uit ze gedrag vertonen. Dat kan onzekerheid zijn, of aangeleerd of gefokt gedrag.

Als mijn hond blaft naar mensen die langslopen op de dijk langs mijn huis, dan vind ik dat wel eens knap vervelend. En ja, ook ik veroordeel mijn hond dan wel eens in totaliteit. Maar gelukkig zie ik snel genoeg in dat ‘bewaken’ hoort bij het ras, dat is er in gefokt. En als ik die gedachte paraat heb, wordt de ergernis een stuk minder.

Het is jammer dat we zowel naar onze eigen soortgenoten als naar dieren, niet dieper kijken naar de onderliggende emoties, maar dat we blijven hangen in het veroordelen van gedrag dat aan de buitenkant zit. Natuurlijk, daar worden we mee geconfronteerd, maar even dieper kijken, of doorvragen wat de werkelijke reden is van hard uit de hoek komen, kan de last enorm verlichten. We zouden veel sneller terug zijn in harmonische situaties.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Synchroniseren met natuurlijke wijsheden? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Het eeuwige leven vlak voor onze neus – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


24 juni 2012

Dag 307: Het eeuwige leven vlak voor onze neus

De angst om ouder te worden, gebrekkig en vlekkerig, wordt ons al jong ingegeven. Niet alleen worden we op jonge leeftijd door sprookjes beïnvloedt, ook de maatschappij heeft een grote invloed op ons denken over leven en dood. Je hoeft alleen maar naar alle make-up reclames te kijken om te begrijpen hoe belangrijk het eeuwige leven, en vooral de ‘eeuwige jeugd’ voor ons is. Die angst komt natuurlijk alleen maar voort uit de angst om eindig te zijn.

De angst om het leven te moeten verlaten kan zelfs zo groot zijn, dat je eigenlijk niet maar aan echt leven toe komt. Je bent dan alleen maar aan het voorkomen om dood te gaan, terwijl je het leven niet tegemoet gaat.

Toch is het eigenlijk gek dat we er zo bang voor zijn, terwijl het eeuwige leven zich voor onze neus afspeelt. In de natuur is namelijk niets eindig. De natuur kent geen afval, of iets dat niet meer nuttig voor het leven zou zijn. Alles wat vergaat, kan opnieuw worden gebruikt, tot en met de kleinste atomen aan toe. Het is een continue cyclus van groeien, uiteenvallen en opnieuw groeien. In die zin is het cliché ‘de dood hoort bij het leven’ goed te begrijpen. Maar toch hebben we er moeite mee.

Omdat wij gezegend zijn met een fantasie, ofwel de mogelijkheid om verhaaltjes in ons hoofd te halen, kunnen wij bedenken hoe de dood zou kunnen zijn. We weten het niet, maar we kunnen er een idee over vormen. Als we denken aan uiteenvallen, huiveren we daar meteen bij. Het idee dat we worden opgegeten door andere organismen is ronduit afschrikwekkend. Wij kunnen aannames doen zonder dat we de ervaring hebben hoe het in werkelijkheid zal zijn. En deze aannames gaan ons leven beheersen. Zonde, want angstig zijn is een grote verspilling van energie die je wel beter zou kunnen gebruiken.

Boeddhisten geloven in reïncarnatie en ook in vele andere culturen gelooft men dat het leven niet eindig is. En hoe mooi ze de reïncarnatie verhalen ook kunnen maken, het feit blijft dat wij een samengesteld organisme zijn dat vergaat en hergebruikt wordt door andere organismen. Iedere kern wordt opgenomen in een ander geheel. We leven dus in ieder geval voor eeuwig.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je plek in het grote geheel leren aanvoelen? Klik hier

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

Een natuurlijk proces als voorbeeld voor je relatie – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


20 juni 2012

Dag 304:  Een natuurlijk proces als voorbeeld voor je relatie

Ik kijk naar de druivenstruik die langs mijn raam groeit. Ik zie dat de meeste takken braaf meegroeien met de hoofdtak, allemaal dezelfde richting uit, op één na. Die zoekt verbinding met een varen die een paar centimeter verderop staat. Het zoekt zijn eigen weg, want het heeft kennelijk behoefte aan iets anders, maar is nog altijd verbonden met de hoofdtak. Daar krijgt het zijn voeding van. Het zoekt alleen een nieuwe, andere, eigen weg terwijl het honkvast blijft.

Deze week loop ik tegen de overtuiging ‘alles op één plek willen vinden’ aan. Ik ontmoet mensen die twijfelen aan hun relatie. Ze kijken naar hun partner en geven aan niets meer te voelen. Sommigen zijn al lang geleden afgekoppeld, maar anderen dénken dat ze afgekoppeld zijn.

Aan de basis van deze problematiek staat onder andere de overtuiging dat de partner moet voldoen aan alle verwachtingen. De ander moet steun en toeverlaat zijn, een maatje, avontuurlijk, speels, maar ook verantwoordelijk en soms zijn er ook nog wensen over het uiterlijk.

Niemand kan voldoen aan alle verwachtingen. Die prins/prinses op het witte paard is een leuk gegeven, maar in de realiteit zijn deze niet te vinden. Tenzij je geen enkele verwachting hebt natuurlijk. Die mensen zijn er ook, zij zijn tevreden met wat ze hebben.

Toch heeft bijna iedereen iets nodig uit een relatie. De belangrijkste vraag is echter: wát heb je precies nodig binnen de relatie? En vervolgens: wat kun je ook buiten de relatie zoeken?

Veel mensen die dit lezen zullen meteen denken aan seks buiten de deur, maar dat is maar één aspect van een menselijke behoefte. Het kan ook intellectueel sparren zijn, of een spirituele verbinding, of een diepgaande emotionele verbinding met een vriend of vriendin. Al deze onderdelen denken velen te moeten vinden in één persoon. Nogmaals, dat zou mooi zijn, maar juist verbinden met mensen buiten je relatie kan mooi zijn.

Wat het vaak moeilijk maakt is de onzekerheid van de partner, die het ziet als een persoonlijke afwijzing en moeite blijft hebben met het niet kunnen voldoen aan alle behoeften. Er zou een hoop minder leed in de wereld zijn als die onzekerheid, dat twijfelen aan onszelf, er niet meer zou zijn. Een enorme vrijheid valt ons dan ten deel!

Een goede verbinding met het thuisfront houden en toch een eigen weg kunnen inslaan, net als de druiventak, is het geheim om niet af te koppelen. De vaardigheid die wij mensen nodig hebben, is het duidelijk en op positieve wijze bespreken van onze behoeften, zodat er genoeg veiligheid voor de ander is.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Zin in een meditatieve wandeling en tegelijk verbinden met de natuur? Klik hier

 

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

De natuur en het afkicken van de economie – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


18 juni 2012

Dag 301: De natuur en het afkicken van de economie

Iedereen weet hoe moeilijk het is om van een (slechte) gewoonte af te komen. Of het nu minder werken, roken, eten of drinken is, het vergt allemaal verandering. Het vraagt om een nieuwe strategie en implementatie daarvan in een oud, veelal vastgeroest, systeem. En dan heb ik het hier alleen nog maar over persoonlijke veranderingen op kleine schaal.

Op grote schaal moeten we heel veel veranderen. Sterker nog, onze economie met bijbehorende levensstijl moet over een heel andere boeg gegooid worden, willen we onze planeet niet te gronde richten. Maar als je millennia lang vanuit de gedachte hebt geleefd dat expansie het enige is dat ons vooruit helpt, dan kun je daar niet zo gemakkelijk vanaf. Het vervelende is dat we allemaal adepten zijn van diezelfde economie en dus is het lastig om daar los van te komen. Veranderingen zijn vaak eng.

Op kleine schaal proberen mensen al andere samenlevingen te creëren. Zo zijn er ecologische en spirituele dorpjes waar de nadruk op een heel ander deel van leven ligt dat alleen maar werken, geld verdienen en materie vergaren. In deze omgevingen worden nieuwe leefsystemen uitgetest (o.a. in Damanhur), die als basis dienen voor een toekomstige maatschappij. Mensen die er een tijdje hebben vertoefd hebben er laaiend enthousiast over, maar eenmaal terug in de ‘gewone’ maatschappij, valt iedereen weer terug in het oude systeem en ritme. Je zou het kunnen vergelijken met afkicken van de wereldeconomie in een afkickcentrum, je helemaal hernieuwd voelen door een gelukzalige ervaring en dan weer terug moeten naar je oude wereld die in zijn totaliteit verslaafd is. Dat gaat tegen vallen.

Gelukkig zijn er mensen die deze nieuwe mogelijkheden hebben ervaren en die willen delen met anderen. Als men ervaren heeft hoe het anders kan en alle zintuigen hebben aangeven dat dit prettig en gezond voor een mens is, dan wil men graag naar die ideale situatie terug. Deze mensen zijn dan ook meestal de voorvechters van het ombuigen van ons huidige leefsysteem naar een milieu- en mensvriendelijk leefsysteem. (zie o.a. deze video)

Als we niet en masse afkicken van ons uitgavenpatroon en de overtuigingen dat we meer moeten consumeren of meer moeten verkopen, dan blijven we junkies van een economisch systeem waar een denkfout in zit. De denkfout dat we oneindig kunnen consumeren en verkopen.

De natuur weet exact hoe een economisch efficiënt systeem werkt. Ze weet hoe het onderling moet samenwerken voor de beste leefresultaten. Ze weet hoe het gratis energie kan gebruiken en hoe ze gratis energie kan geven. Ze weet hoe ze zichzelf moet aanpassen aan veranderende omstandigheden, ze weet manieren te vinden om tot het beste leefresultaat te komen. De antwoorden op onze vraag hoe wij onze economie moeten ombuigen van verwoestende allesoverheersende expansie naar een gelijkwaardige duurzame samenwerking waarin alles en iedereen tot zijn recht komt, zijn te vinden in de natuur. Zij heeft het al uitgetest en heeft miljoenen jaren genomen om het te perfectioneren. Die miljoenen jaren hebben wij niet, dus het wordt tijd dat we eens naar haar gaan luisteren. Niet morgen, maar nu!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

A.s. zondag is er weer de Terugnaarjenatuur wandeling. Leren over jezelf en goede relaties door verbinding te maken met de natuur. Voor meer informatie klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Van een afstand je onmisbaarheid inzien – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


13 juni 2012

Dag 297: Van een afstand je onmisbaarheid inzien

Het is best moeilijk om de grote lijn in het leven te ontdekken als je steeds op micro niveau met het dagelijks leven bezig bent. In de natuur wordt er niet nagedacht over de grote lijn, het lijkt of alleen de mens dat doet. Echter, het universum bestaat uit onderdelen die voelen wat efficiënte combinaties voor leven, vooruitgang of samenwerking zijn. Dat zou je natuurlijk ook de rode draad kunnen noemen: al het Leven bestaat uit samenwerkingen door onderlinge aantrekkingskracht.

Ik kom hierop door het boek: The Eternal Frontier – An ecological history of North America and its peoples, geschreven door Tim Flannery. Hierin wordt mooi beschreven welke invloeden de Aarde gevormd hebben en over welke periode. Het uitgangspunt is het uitsterven van de dinosaurussen door de meteoriet op het Amerikaanse continent. Door de historische beschrijving van Flannery besef ik pas goed hoe lang natuurlijke processen nodig hebben om nieuwe verbindingen aan te gaan. Een mens kan dat moeilijk bevatten, om de simpele reden dat wij hier gemiddeld maar ongeveer jaar of 75 rond lopen. Dat is ons referentiekader en lijkt het enige te zijn dat er toe doet.

Toch is het zinvol om bij tijd en wijle eens van een afstand te kijken naar het leven in het algemeen, en niet in de laatste plaats naar je eigen leven. Als je teveel met je neus op dagelijkse handelingen zit en niet naar de big picture van je leven wilt kijken, kun je wel eens belangrijke informatie missen. Informatie die niet alleen goed voor jezelf is, maar ook voor een groter geheel, je gezin, je buurt, je dorp of stad, je land en de wereld.

‘Ieder voor zich en God voor ons allen,’ werkt niet in de natuur. Ieder organisme heeft wel een persoonlijk doel: leven, maar past zich aan in het grote systeem. Hier heb je toch een zintuiglijke ervaring voor nodig van het willen opgaan in een groter geheel, lijkt me. Of misschien wel het willen dragen van een stukje verantwoordelijkheid voor het grote geheel. Als dit er niet zo zijn, zouden er nooit prachtig op elkaar afgestemde ecologische systemen zijn ontstaan.

Het doen ontstaan van efficiënte en werkzame verbindingen kost dus tijd. Miljoenen jaren tijd. Vanuit dit perspectief lijkt ons leven helemaal niet zo belangrijk en zijn we maar een stipje op de tijdlijn. En toch… ieder organisme uit het verre verleden heeft zijn bijdrage geleverd aan het grote systeem. Dat doen wij ook. Wij zijn een onmisbare link in het efficiënt en gezond doen voortbestaan van Het Leven. Maar je eigen belangrijkheid zie je pas als je van een afstandje naar het leven kijkt.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Een goede relatie begint bij jezelf – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


6 juni 2012

Dag 291: Een goede relatie begint bij jezelf

Het verbaast me iedere keer weer hoe dieren in onze omgeving een spiegel voor ons zijn. Vooral honden blijken keer op keer in staat te zijn om ons iets te vertellen over onszelf.

Toen ik gisteren bij de deur afscheid nam van een cliënt, liep mijn hond naar buiten. Ze liet zich vallen in het grind en ging er uitgebreid in rollen. Ze doet dit vaker, het is een soort massage voor haar rug. De cliënt keek naar de hond en zei: “Ik zou ook veel vaker mijn zintuigen moeten volgen en doen waar ik op dat moment zin in heb, net als je hond.” Een mooi afsluitend inzicht van een sessie over het volgen van je Vrije Zelf.

Later in de middag wandelde ik over de hei, en ontmoette twee mensen met een zwarte Schotse terriër. Het hondje was zeer geïnteresseerd in mijn hond en al snel dartelden ze over de hei, de terriër keffend van plezier.

De eigenaren lieten mij weten dat ze de hond pas een paar dagen hadden. Hij was weggedaan door iemand die vond dat hij te hard aan de riem trok, en teveel blafte. De nieuwe eigenaren werden gewaarschuwd dat ze hem goed aan de lijn moesten houden anders zouden er wel eens ongelukken kunnen gebeuren. De nieuwe baasjes voelden het hondje echter aan en lieten hem juist los in een gebied waar veel honden komen.

Met een volledig relaxte uitstraling sloegen ze het hondje gade en riepen ze hem als ze echt verder wilden lopen, waarop hij hen braaf volgde. “Het lijkt wel een ander hondje, ” zeiden ze.

De wijze les die we hieruit kunnen trekken is dat wanneer we zelf relaxed zijn en vol zelfvertrouwen, we dit over brengen op anderen. We zijn in staat om de ander ruimte te geven en daarmee ons respect te tonen.

Wanneer we angstig zijn of in een negatieve denkspiraal zitten, uit zich dat in ons gedrag en onze houding. We gaan duwen en trekken in onze relaties, en veroorzaken dat anderen zich van ons afkoppelen. Je zou dus kunnen zeggen dat een gelukkige relatie bij jezelf begint.

Als je balans, harmonie en ruimte uitstraalt dan is de kans groter dat de ander hier positief op reageert. Is dit niet het geval dan zit er duidelijk iets scheef in het leven van de ander. Maar dan nog, als je hiervoor ruimte geeft en de incidentele buien van de ander respecteert en bespreekt wat er aan ten grondslag kan liggen, dan is de kans groot dat er snel weer balans wordt gevonden. Ga je jezelf opdringen, maak je jezelf kwaad, erger je je aan de ander, dan maak je geen ruimte en is de reactie op jouw gedrag navenant.

De Schotse terriër kreeg het vertrouwen, de rust en de ruimte en leerde ineens zichzelf te zijn. Een vrolijk en sociaal hondje was het resultaat.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Mijn ebook – Zelfvertrouwen!  Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf –  is te verkrijgen bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Natuur optimaliseert, de mens maximaliseert – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


31 mei 2012

Dag 285: Natuur optimaliseert, de mens maximaliseert.

De oorzaak van onze huidige precaire economische situatie wordt, wat mij betreft, in deze quote in één keer uitgelegd:

Nature optimizes, humankind maximizes.*

Ik ben geen econoom, ondanks verwoede pogingen om professor Heertje’s boeken op school te doorgronden. Maar als ik bovenstaande quote lees, begrijp ik veel beter waarom het hele economische systeem me nooit heeft bekoord. Voor mij gaat het voornamelijk over gebakken lucht. Het gaat over iets dat niet zintuiglijk vast te leggen is. Economie is voor mij een systeem dat bedacht is door mensen, een spelletje, een set regels waarmee we denken beter te worden.

Is de wereld beter geworden van deze bedachte set aannames? Als ik kijk naar de hongersnood, armoede, oorlogen om olie in de wereld, dan zou ik denken van niet. Is de onderlinge menselijke band er hechter door geworden? Als ik kijk naar het graaigedrag van politiek leiders, leiders van bedrijven of welzijnsorganisaties, dan zou ik ook denken van niet.

Mijn simpele geest, die ooit geleerd heeft dat dingen op kunnen raken en eindig zijn op deze aardbol, kan er toch niet bij dat je kunt blijven denken dat alles meer en groter moet zijn. Als je als bedrijf meer wilt blijven verkopen en daarop gefocust blijft, en je zou je product aan iedereen in de wereld willen slijten, dan nog komt daar echt een keer een einde aan. Tenzij je buitenaardsen weet te bereiken natuurlijk, dan is het universum je oneindige markt. Maar zolang er nog geen contact is met aliens moeten we het doen met wat er is. En dat laatste is nu net waar de natuur zo goed in is! En wij niet.

Wij willen het niet doen met wat er is, wij denken ‘meer’ te moeten willen, want dat wordt ons met de paplepel ingegoten. We worden steeds geconfronteerd met boodschappen dat we iets ‘meer’ moeten. Het schijnt van belang te zijn dat wij steeds iets consumeren dat beter is, anders is, bijzonderder is, meer smaak heeft, nieuwer en duurder is dan daarvoor. Het is heel moeilijk voor de westerse mens om te bedenken dat iets ook wel een keer goed is.

Ook ik ben geconditioneerd door dit systeem en kan maar lastig invoelen hoe de wereld eruit zou zien als je het maximaliseren loslaat en gaat optimaliseren. Maar ik weet één ding zeker:  als we durven denken dat niet alles in geld is uit te drukken omdat er ook een uitruil van diensten kan plaatsvinden om de kwaliteit van leven te verbeteren, dan maken we een grote sprong voorwaarts.

Het is niet eenvoudig om onze manier van leven en denken los te laten, per slot van rekening doen we het al zo lang zo en zijn we geheel geconditioneerd. Maar het mooiste voorbeeld van hoe je een samenlevend systeem draaiende kunt houden op een gebalanceerde harmonieuze manier, ligt vlak voor onze snufferd: de natuur. Van dat perfect op elkaar aangesloten, optimaliserende, systeem kunnen wij nog het meeste leren.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

* Citaat uit: Profit beyond measure – Johnson & Broms (2000)

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Kiezen tussen obstakels of aantrekkelijkheid – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


22 mei 2012

Dag 277: Kiezen tussen obstakels of aantrekkelijkheid

Nu het zulk mooi weer is, ben ik automatisch meer buiten, met laptop en al. We hebben de buitentafel pas afgelopen weekend opnieuw op het terras geïnstalleerd, want laten we wel zijn, eerder was het veel te koud. Uiteraard is het terras een puinhoop. Mooi om te zien is hoe ieder organisme dat zich op, onder en naast het terras bevindt, geen enkel obstakel ziet om te groeien. Honderd berkjes van 1 centimeter doen hun best om een boom te gaan worden, maar door mijn tussenkomst gaat dat helaas niet lukken. Als ze groot genoeg zouden worden zouden  ze de stenen met gemak omhoog drukken, dat vormt geen enkel obstakel. Maar ook wormen, torretjes en spinnen laten zich niet weerhouden door wat er op hun pad komt. Wie dan leeft, wie dan zorgt, lijkt hun motto te zijn.

Uiteraard kan ik dit meteen koppelen aan het menselijk brein dat obstakels kan verzinnen zonder dat ze reëel in zicht zijn. Het is een gave om iets goed te kunnen inschatten, maar het kan ook een enorme valkuil zijn. Als je goed bent in het snel beren op de weg zetten, dan kom je uiteindelijk nergens.

Ik heb het al vaker geschreven; in dat opzicht is ons brein een handicap. We kunnen zo goed fantaseren dat de fantasie werkelijkheid voor ons wordt. Kijk ik naar het kleine vliegje dat nu op mijn toetsenbord loopt, dan bemerk ik zijn gedrevenheid om uit te vinden wat hij er eigenlijk mee kan. Is het eetbaar? Kun je er in wonen? Misschien wel eitjes in leggen? Zijn er geschikte partners te vinden? Alles wordt geïnspecteerd op aantrekkelijkheid, niet op obstakels.

Hoe vaak doen wij dat eigenlijk op een dag? Hoe vaak zijn wij op ontdekkingsreis naar wat aantrekkelijk voor ons is zonder ons te laten dwarsbomen door obstakels? Zijn we in staat om onze gedrevenheid en passie ruim baan te geven, (zoals het zwart-groene torretje dat nu mijn beeldscherm inspecteert) zodat we in ons element kunnen zijn, of laten we ons weerhouden door twijfel over de afloop?

Het los kunnen laten van onzekerheid over de uitkomst, is één van de moeilijkste dingen voor een mens. Ons brein, dat in een mum van tijd allerlei scenario’s ophoest, zit ons daarbij behoorlijk dwars. Het zwart-groene torretje heeft daar geen problemen mee. Hij heeft genoeg van mijn beeldscherm en vliegt weg, naar aantrekkelijker oorden. Achter zijn neus aan. De dag plukkend en voelend naar wat goed voor hem is.

Ach ja, dáár begint het natuurlijk allemaal mee: voelen we wat persoonlijk goed voor ons is en wanneer we echt in ons element zijn? Het torretje voelt dat exact.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.an de natuur leren om in je element te komen?

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Ons eiland van zelf gekozen arrogantie – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


21 mei 2012

Dag 276: Ons eiland van zelf gekozen arrogantie

Als we en masse blijven denken dat de natuur inferieur is aan de mens, dan blijven we afstand creëren tussen onszelf en de basis van ons bestaan. De noodzaak van een goede verbinding met wat ons in leven houdt, raakt vertroebeld. Je zou kunnen zeggen dat arrogantie onze ondergang wordt.

Vergelijk je het met arrogantie van mens tot mens dan voelen we dat veel beter aan. Is er iemand in je omgeving die anderen als inferieur beschouwt, dan ontstaat er heel snel een afstand. We houden niet van arrogante mensen omdat wij vinden dat we gelijkwaardig zijn en we tolereren slecht dat er op ons neergekeken wordt. We nemen afstand van een arrogant persoon, omdat deze zelf geen open houding heeft of toenadering zoekt.

Een goed voorbeeld is dr. House uit de gelijknamige televisieserie. Hier zie je geen gezonde sociale verbindingen van anderen met de arrogante arts. De mensen die wel verbinding met hem maken laten zich koeioneren alleen om het feit dat hij geniaal is en ze het ergens zielig vinden dat hij zo is. Uiteindelijk zit dr. House steevast in zijn eentje thuis, op een zelfgekozen, geïsoleerd eiland van arrogantie.

Een groot gedeelte van de mensheid verschilt niet zoveel van dr. House als het om de natuur gaat. Onze houding isoleert ons en we weten niet meer wat samenwerking met de natuur is of hoe je er respect voor moet hebben. Als we zo doorgaan isoleert de natuur ons vanzelf door af te sterven. Dit betekent automatisch onze eigen dood, maar we zijn te arrogant om ons dat te realiseren.

Een mooi voorbeeld zag ik afgelopen week in een film The Happening (let op: spoiler!), waarin de natuur uit zelfverdediging een gifgas loslaat op grote populaties mensen. Menselijke arrogantie wordt bestraft door de natuur. Vooralsnog is dit fictie, maar je houdt je hart vast als de natuur hier werkelijk toe in staat zou zijn. Wie zegt dat het niet kan? Per slot van rekening heeft de natuur al heel veel ontwikkeld sinds haar ontstaan, dus waarom niet een middel om de mens op afstand te houden?

Niets heeft overmacht in de natuur, alles draait om samenwerking binnen een groot systeem. Alles maakt deel uit van het systeem en mag er zijn. Mensen kunnen het onderling goed aanvoelen als een systeem goed werkt op basis van gelijkheid. Denk maar aan een goed samenwerkend Nederlands elftal. Ook hier is samenwerking op basis van wederzijds respect essentieel. Arrogantie wordt afgestraft.

Dus als wij als mens goed weten hoe het zou moeten, wat houdt ons dan tegen om ons gelijkwaardig op te stellen ten opzichte van onze natuurlijke omgeving?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je niet isoleren van, maar juist verbinden met de natuur? Klik hier

4 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ik heb een droom… en haast – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


18 mei 2012

Dag 273: Ik heb een droom… en haast

“I have a dream.” Zo begon Martin Luther King ooit zijn beroemde toespraak, waarin hij droomde van een gelijkheid van rassen. Ik bewonder hem voor zijn enorme gedrevenheid waarmee hij zijn visie verkondigde. Hoewel het rassenprobleem nog lang niet uit de wereld is, is zijn visie wel uitgekomen. Vier jaar geleden alweer werd de eerste zwarte Amerikaanse president gekozen. Pas vijfenveertig jaar na het uitspreken van de droom werd deze mijlpaal bereikt. Grote veranderingen vergen tijd. Veel tijd.

Ik heb ook een droom. Misschien duurt het nog wel langer voordat deze uitkomt. Toch geloof ik er in en laat ik het dus niet los.

Ik droom dat de mens respect gaat tonen voor de natuur, omdat wij ons leven aan haar te danken hebben.

Ik droom dat ooit wetenschap, technologie en design zo ver doorontwikkelen dat ze onderdeel uitmaken van de natuur, in plaats van dat ze haar onderdrukken, beroven, vervuilen en vernietigen.

Ik droom dat men de wijsheid van de natuur serieus gaat nemen en op grote schaal gaat leren van de oplossingen die de natuur al heeft gevonden.

Ik droom dat de lucht weer schoon zal zijn voor onze achterachterkleinkinderen, het water gezond en de bodem vrij van vergif.

Ik droom dat ieder mens weet welke invloed hij op het grote ecologische systeem uitoefent en rekening houdt met het feit dat alles met elkaar verbonden is.

Ik droom dat de mens leert van natuurlijke systemen hoe hij goede relaties kan onderhouden met andere mensen.

Ik droom dat de economie en levensinstelling van de mensen ooit gebaseerd zal zijn op onderling respect en samenwerking en niet op het vergaren van zoveel mogelijk bezittingen ten koste van elkaar.

Tenslotte droom ik dat de transformatie en herstel van de Aarde veel eerder zal plaatsvinden dan over vijfenveertig jaar. Want zoals we er nu voor staan is haast geboden.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur