Tagarchief: nature

De eenzame pinguin ; 365 dagen verbinden met de #natuur ; #ecopsychologie


14 januari 2012

Dag 151: De eenzame pinguin

Op het Otago schiereiland, vlakbij de Nieuw-Zeelandse stad Dunedin bevinden zich bijzondere vogelkolonies, waaronder die van de Geeloog pinguin (Megadyptes antipodes). Je mag er gelukkig alleen onder begeleiding naartoe, want dat gedeelte van het eiland is verklaard tot natuurreservaat voor deze Nieuw-Zeelandse natives. Via een uitgebreid overdekt en gecamoufleerd loopgravenstelsel begeleidt een gids je tot zeer dicht bij de nesten. De internationale groep van ongeveer 15 mensen is opgewekt en nieuwsgierig. Bij de eerste aanblik van een pinguin nest slaat dit om in totale verwondering. Zie hier waarom:

Ah mam, is er nog een hapje? (c) Francoise Vaal

Weldra zal vader op pad moeten gaan om meer voedsel te brengen naar deze hongerige snelgroeiende peuters.

Vader tuurt over het strand of de kust veilig is. (c) Francoise Vaal

Na een grondige inspectie van mogelijk gevaar op het strand, waagt hij de overtocht.

De eenzame pinguin

Een verantwoordelijke vader op weg naar de Stille Oceaan. (c) Francoise Vaal

Tegen deze beelden kan geen enkel verhaal op. De herkenning van het leven, het opgroeien, het eten en zorgen, maakt dat ik me voor altijd met dit kleine gezinnetje verbonden zal voelen.

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

Voor counselling & coaching in de natuur klik hier

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Geen beren maar mussen en kikkers ; 365 dagen Verbinden met de #Natuur ; #ecopsychologie


12 januari 2012

Dag 149: Geen beren maar mussen en kikkers

In mijn praktijk werk ik dagelijks met mensen die blokkeren en niet verder komen in het leven, werk of hun relatie. De spreekwoordelijke beren op de weg hebben de overhand gekregen en er is geen doorgang meer zichtbaar. Alles zit muurvast.

Al eerder schreef ik dat ons mens-zijn vaak verheerlijkt wordt vanwege het superieure brein dat wij zouden bezitten. Regelmatig is dat brein echter een behoorlijke vloek, omdat het onmogelijkheden (beren) schept die het voor reëel aanneemt, zonder dat ze onderzocht zijn.

Op zich is een opdoemend probleem niet erg, maar als we er irreële consequenties aan gaan verbinden dan zijn we verkeerd bezig. Het is hard werken geblazen om in het reine te komen met deze beren, zodat ze ons leven niet meer verpesten. We zijn door ons ontwikkelde brein te ver afgeraakt van onze basis: bewegen in de richting van wat ons aantrekt in plaats van wat ons tegenhoudt.

Een aantal weken geleden bezocht ik Waimangu Volcanic valley in de buurt van de stad Rotorua in Nieuw-Zeeland. Een fikse wandeling bergafwaarts langs stoomgaten, zure meren, geisers en slapende vulkanen. Het gevoel dat je hier verbinding maakt met het binnenste van Moeder Aarde maakt een mens nederig. Hier is zij overduidelijk de baas. Ik geniet van het landschap, maar niet van de zwavellucht die je op de koop toe moet nemen. Het lijkt wild en onleefbaar. Aan het einde van de wandeling word ik echter ineens geconfronteerd met luid gekwaak. Er blijkt een poeltje vol gifgroene kikkers te zijn, die hun uiterste best doen om zoveel mogelijk lawaai te maken. Ik kijk om me heen, zie de hete stoom uit allerlei gaten oprijzen en kan bijna niet geloven dat juist hier leven is.

Mijn ongeloof slaat door naar opperste verbazing als ik een klein, driftig sputterend geisertje zie, waar een slimme mus exact door heeft waar hij kan landen zonder zijn pootjes te verbranden. Ik kijk toe als hij in alle rust iets opeet, vlak naast de geiser.

In deze onvriendelijke omgeving zien organismen mogelijkheden voor een bestaan. Ze hebben uitgedokterd waar dat wel en niet kan en maken optimaal gebruik van hun kansen. De mus en de kikkers denken niet in onmogelijkheden. Ze gebruiken hun zintuigen om na te gaan wat goed voor hen is en ondernemen daar actie op. Hun natuurlijke aantrekkingskracht helpt hen te leven. Ze focussen op wat ze willen bereiken, niet op wat in de weg staat.

Ieder mens die last heeft van beren op de weg zou een voorbeeld moeten nemen aan deze mussen en kikkers.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Counselling & coaching in de natuur?  klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de natuur: Zingen zoals je gebekt bent


9 januari 2012

Dag 146: Zingen zoals je gebekt bent

Als er één ding is dat snel opvalt zodra je voet op Nieuw Zeelandse bodem hebt gezet, dan zijn het wel de afwijkende vogelgeluiden. Sommige geluiden zijn heel herkenbaar -die van een mus of merel- maar die van de vogels die alleen in Nieuw Zeeland voorkomen, vallen direct op. Als  je ooit in een dierentuin het geluid van de Australische Kookaburra hebt gehoord, dan weet je hoe vreemd vogelgeluiden in Nederlandse oren kunnen klinken.

De eerste zanger die me opvalt, is de Bell Bird. Hij doet zijn naam eer aan, want hij klinkt als de spreekwoordelijke klok. Te zien krijg je hem amper, dit kleine zangertje met enorm stemgeluid houdt zich graag een beetje schuil. Al turend over de regenwouden met de prachtige varenbomen, probeer ik de Bell Bird te ontwaren. Zonder resultaat.

Meer geluk heb ik later als ik een ander inheems vogelgeluid onterecht bestempel als een door mensen gemaakt geluid. Het klinkt zo vreemd dat het voor mijn oren bijna geen vogel kán zijn! Bij het spotten van deze native heb ik meer geluk. De Tui is bijna net zo groot als een merel en bovendien zwart met een prachtige witte veer op de bef, dus valt wat sneller op in het groen. Hier vind je een voorbeeld waarvan je een beetje een idee krijgt, maar geloof me, het kan nog veel gekker klinken!

Verliefd word ik echter op het ritmische geluid van een klein vogeltje dat ook bijna overal is te horen: de Grey Warbler ( in het Nederlands: de Maori mangrove zanger). Ik hoor hem voor het eerst in het Abel Tasman park, aan de noordelijke kust van het Zuid Eiland. Het is een funky ritme dat zo aanstekelijk werkt dat je mee moet bewegen met het ritme! Het blijft ook in je hoofd zitten. Op dat moment weet ik nog niet dat het de Grey Warbler is. Ik probeer het voor te zingen aan een lokale biologe, die haar best doet, maar er niets mee kan. Pas als ik een cd beluister met Nieuw Zeelandse vogelgeluiden, leer ik wie de hiphop zanger is.

Dat is niet het enige dat me duidelijk wordt. Er is een duidelijk verschil in ritme tussen de zanger op de cd en die in het Tasman park. Die op de cd is veel rommeliger, maakt wel dezelfde tonen, maar niet in het aanstekelijke ritme.

Overal waar ik een Grey Warbler hoor, maak ik een vergelijking met de eerst gehoorde versie. Geen enkele lijkt erop. De Tasman versie wint het te allen tijde van alle anderen. Het is natuurlijk onzin om te denken dat er één vogeltje afwijkt van de groep. Ongetwijfeld zullen de andere soortgenoten ook allemaal hun eigen lied zingen, alleen met dermate kleine verschillen dat het een mensenoor niet opvalt.

Ik realiseer me hoe mooi het is dat ze niet op elkaar lijken, dat ze hun eigen ding doen, zo goed als ze kunnen. Daar zouden wij mensen ook eens vaker stil bij moeten staan:  dat we niet klakkeloos kopiëren van wat ons voorgeschoteld wordt in het leven, maar dat we ons eigen lied maken en authentiek durven zijn.

Wat een wijze les van een heel klein vogeltje.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling en coaching in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: 1 beslissing…grote gevolgen


21 december 2011

Dag 142: 1 beslissing… grote gevolgen

Iedere keer weer fluit de natuur ons terug. We brengen veranderingen aan, denkend dat we het goed doen, maar veroorzaken een ramp. Vandaag heb ik geleerd welke desastreuze gevolgen onze goede bedoelingen kunnen hebben.

Zowel in Australie als in Nieuw Zeeland zijn ooit konijnen geintroduceerd. Ze kwamen er van origine niet voor. Nu weten we allemaal hoe goed konijnen zich voort kunnen planten en dat ze al snel een plaag vormen. Dat gebeurde dan ook down under.  De mens bracht iets mee dat een grote impact op de omgeving had. Laten we wel zijn, dat waren niet alleen de westerlingen die zich kwamen vestigen in de 19e eeuw. Eeuwen eerder namen de Maori’s per ongeluk ratten en muizen mee, die ook niet  voor kwamen op de eilanden.

Gevolg van deze ongewilde introductie was dat er een plaag ontstond. Dus wat denken we dan: als we een plaag hebben proberen we dat tegen te gaan door zelf zo min mogelijk energie te gebruiken: laten we een ander dier inzetten. In het geval van Nieuw-Zeeland werden dat wezels om de konijnen op te eten.

Dat lijkt dan een goed idee, maar de mens kan niet goed overzien wat 1 beslissing een heel ecosysteem aandoet. In het bovenstaande geval deden de wezels goed werk, maar toen het konijnenaantal  drastisch was  verminderd, gingen ze over op vogeleieren. En daar ontstond een probleem: de vogels in Nieuw-Zeeland waren nooit predatoren gewend en konden dus makkelijk weggejaagd of zelfs gevangen worden. Gevolg: inheemse vogelsoorten staan op de rode lijst omdat ze bijna uitgeroeid zijn, zoals bijvoorbeeld de kiwi en de kakapo (een soort loop papagaai).

Iedere beslissing die de mens neemt kan veel grotere gevolgen hebben dan aanvankelijk wordt bedacht. We zijn teveel gericht op onszelf en het eigen welzijn om goed de gevolgen voor een systeem te overzien.

Dat werkt in ons prive leven ook zo.  We denken aan onszelf en overzien de gevolgen niet voor onze relatie, of soms voor onze familie. We zijn te ver af geraakt van een gezamenlijk systeem en kunnen met gemak meer stuk maken dan ons lief is.

In plaats van denken wat er goed voor ons is, zou het goed kunnen zijn om te bedenken wat onze beslissing betekent voor mensen in onze naaste omgeving, en vooral hoe je tot een win/win situatie kunt komen. Er zou veel leed bespaard kunnen worden, met name in relaties, als er meer bewustzijn is over wat goed is voor allen.

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Het zit ‘m in de neus


14 december 2011

Dag 139:  Het zit ‘m in de neus

Eerder schreef ik al over onze zintuigen en dat we er veel meer hebben dan we denken. Bijvoorbeeld het zintuig om het noorden te kunnen vinden zoals vogels dat kunnen, is wel een hele mooi en vo0ral praktisch zintuig. Ik vroeg me af hoe ganzen hun richting vinden als ze in de mist vliegen. Dat kunnen ze dus doordat ze automatisch het magnetische noorden traceren.

In het nieuwe boek, geinspireerd op de BBC show QI, The Second book of General Ignorance, staat een hoofdstuk over dit specifieke zintuig. Ofwel, waarom mensen toch steeds in een cirkeltje lopen als ze in een bos lopen. Als er geen referentiepunten zijn hebben we de neiging om de beruchte cirkel te maken. Dit zou anders kunnen als we ons magnetische noorden zintuig weer in ere zouden herstellen. En ja, ook wij hebben dat zintuig!

Vogels kunnen het noorden vinden omdat ze magnetiet kristallen in hun brein hebben. Diezelfde kristallen hebben wij ook maar dan in ons neusbot! De duitse Peter Konig, cognitief wetenschapper aan de universiteit van Osnabruck, heeft proeven gedaan om dit zintuig te heractiveren. Hij deed een metalen band om zijn middel, voor langere tijd, zelfs ’s nachts. De band had 13 pads die verbonden waren met een sensor die zou vibreren als hij richting het noorden bewoog. Hij voelde dus steeds een trilling bij het gaan naar het noorden. Uiteindelijk heeft hij de band afgedaan, waarna bleek dat hij nog steeds het noorden kon vinden. Zijn zintuig was gereset!

Het is een mooi bewijs van het feit dat wij dit natuurlijke zintuig nog steeds hebben. Helaas kan ons brein de signalen niet meer interpreteren. Dat werkt hetzelfde als wanneer je bijvoorbeeld alleen maar op een navigatiesysteem vertrouwt en niet meer zelf naar de omgeving kijkt, de lichtval of belangrijke representatie punten negeert. Door te vertrouwen op externe bronnen gebruiken we onze eigen zintuigen niet meer. Jammer, want het voelt zo heerlijk om op jezelf te kunnen vertrouwen!

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: De onmisbare maan


10 december 2011

Dag 138 : De onmisbare maan

Het gebeurt niet zo heel vaak per jaar, en als het gebeurt zie je het meestal niet omdat je drukker bent met andere zaken. Aan het einde van deze middag he bik geluk. Ik rij in het gebied rondom Aalsmeer, met grote vlakten en kassen en daar hangt ze: vlak boven de horizon en immens dichtbij: de maan. De bovenkant lijkt er vanaf gegeten en ik associeer haar meteen met de Death Star uit Star Wars.

Het is betoverend mooi om die enorme maan vlak voor je te zien. Ik ben altijd een beetje jaloers op andere planeten met meer manen. De mystiek, de magie, de temperamenten die veranderen bij volle maan, geven kunstuitingen voldoende stof. Hoeveel odes zijn er al niet aan de maan opgedragen? In mijn jeugd werd ik regelmatig geconfronteerd met het liedje ‘Moon River’ uitgevoerd door Frank Sinatra. Als ik het hoorde waande ik mezelf aan de oever van een rivier die verlicht werd door de maan. Een klein geluksmomentje.

Niet geheel onbelangrijk is natuurlijk de wereldberoemde lp van Pink Floyd: Dark side of the moon. Intrigerend, want wat is er aan de donkere kant van de maan? In documentaires en films over de maanlandingen komt die donkere kant vaak naar voren.  Als een orbiter rond de maan cirkelt, is hij altijd een keer aan de andere kant waardoor contact met de aarde gedurende die tijd niet mogelijk is. De maan zorgt dus voor spannende momenten.

We geloven dat wolven vaker tegen de maan huilen dan tegen iets anders, en als er een eclips is en de maan schuift overdag tussen de zon en de aarde in, dan hechten we daar bijzondere waarde aan. (En dan hebben we het nog niet eens over weerwolven) “The sea is at the mercy of the moon” zingt Nikka Costa in het prachtige ‘So have I for you’. En inderdaad, zonder maan geen eb en vloed. De zee is ondergeschikt aan de maan en tegelijkertijd is de maan onze beschermengel. Zonder maan hadden we misschien veel meer last gehad van kometen.

In de natuur zijn er ook talloze voorbeelden van de afhankelijkheid van, of samenwerking met, de maan. Zoals planten die alleen bij volle maan bloeien of dieren die bij volle maan paren of hun eieren leggen.

Ons leven staat dus veel meer bloot aan de maan dan we denken. Misschien nemen we de maan niet serieus genoeg. Maar op een dag als vandaag denk ik dat er meer mensen verwonderd naar onze satelliet keken. En terecht, we hebben veel aan haar te danken.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Over de doden niets dan goeds


5 december 2011

Dag 133: Over de doden niets dan goeds

Ik lees een tweet waarin melding wordt gemaakt van een crematorium dat energie gaat opwekken. Eerste gedachte die bij me opkomt (heel sarcastisch): “Zijn de doden toch nog ergens goed voor!” Verder de berichtenstroom doorlopend dacht ik er eigenlijk niet meer over na, maar ineens schoot het me te binnen. Dat is wat de natuur natuurlijk ook doet: energie halen uit organismen die zijn overleden! Natuurlijker kan het bijna niet. De circle of life zet zich op deze manier al miljarden jaren voort. Van waar dan mijn eerste sarcastische reactie?

Het idee gegeten te worden stuit ons tegen de borst. Ik ga bijna denken dat dit ook te maken heeft met het antropocentrisme (de mens verheffen boven de natuur), waar ik al eerder over schreef. Als wij niet voelen dat we behoren tot de natuur, dan willen wij ook niet op een natuurlijke manier terugkeren.

Een tijd geleden zag ik een documentaire waarin een begrafenis ritueel in Tibet werd gefilmd. De mensen wonen daar op rotsen, hoog in de bergen, en er is geen zachte grond, maar ook geen fatsoenlijke ruimte om mensen te begraven. Dus is er voor een andere oplossing gekozen. De doden worden in stukken gesneden door een speciaal daarvoor aangestelde man, en vervolgens worden de stukken op een speciale plek gevoerd aan de gieren.

Ik moest ook even wennen aan het idee toen ik het voor het eerst zag, maar later kon ik er de schoonheid van inzien. Boeddhisten geloven in reïncarnatie en op deze wijze wordt de mens gerecycled naar een volgend leven. De achtergebleven bewoners zijn blij met de opruiming, en de gieren worden gevoerd. Een win-win situatie dus.

Als we begraven worden dan zou je nog kunnen bedenken dat de wormen ons uiteindelijk te pakken krijgen of wellicht wat bacteriën, maar of dat echt helpt met de voedselketen, dat vraag ik me af.

Toch is het geen raar idee om nuttig te willen zijn na onze dood. Er zijn genoeg mensen die een donor codicil invullen en zichzelf willen recyclen. Dan zal het energie opvangen bij een crematie ook wel geen probleem zijn. Wel jammer dat daar weer veel hitte aan te pas moet komen. Het terugwinnen van energie die je er eerst hebt ingestopt is al heel nobel, maar het zou nog mooier zijn als er geen energie aan te pas hoeft te komen om je van een lijk te ontdoen, maar dat het ontbindingsproces energie oplevert. Dan is er sprake van echte winst.

Hoe dank ook: op deze manier verbinden we ons wel weer met de natuur.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Wat is er mis met het natuurlijke origineel?


4 december 2011

Dag 132:  Wat is er mis met het natuurlijke origineel?

Met enige regelmaat komen er nieuwe uitvindingen in het nieuws die milieuvriendelijk zouden zijn. Bijvoorbeeld het ‘vertical farming’ idee. Ofwel het verbouwen van voedsel in speciaal daarvoor ontworpen torenflats. De voordelen die geschetst worden zijn dat je met minder chemische middelen toe kunt, je zou de biodiversiteit in het landschap geen schade toebrengen en er is minder vervoer nodig, want je haalt de landerijen naar je stad. Er zou minder water nodig zijn, je kunt het hele jaar door voedsel telen, je wordt niet smerig van de modderige grond en vooral: je hebt de volledige controle over je producten.

Wellicht ben ik een pessimist, maar de eerste gedachte die bij me op kwam was: oh ja, nog meer torenflats! De volgende was: geen echte zon meer die mijn groente laat groeien, maar een LED lamp! Dat kan toch nooit goed zijn? Enfin, je begrijpt het al: ik ben beladen met de nodige scepsis. Ik verwelkom ieder idee om onze planeet een handje te helpen, maar niet de ideeën die geen gebruik meer maken van de natuurlijke ingrediënten. Op deze wijze wijken we nog verder af van de wijsheid van de natuur die juist in miljoenen jaren de perfectie heeft weten te benaderen. Het is weer de betweterige mens die denkt het allemaal beter kunnen dan de natuur.

Gelukkig zijn er ook biologen die gewassen in de natuur bestuderen en zo de perfecte samenwerking tussen gewassen weten vast te stellen. Zij zoeken naar manieren om de natuur zijn beste werk te laten doen, waar het al 3,8 miljard jaar mee bezig was. Zo is er een verhaal van een Japanse rijstboer die per toeval een rijstsoort in een berm ontdekte en zag dat deze het beter deed dan zijn eigen rijst. Hij kwam erachter dat de betere rijst een samenwerking was aangegaan met een andere plant waar beiden van profiteerden. De boer paste dit toe op zijn eigen rijstvelden door de rijst en de andere plant in elkaars buurt te planten. Hij is daar zeer succesvol mee geworden.

Ik denk dat het beter is om je energie te steken in het onderzoeken van de wijsheid die voor het oprapen ligt en zich al bewezen heeft, in plaats van technische hoogstandjes te bedenken en ons eten voorgoed te veranderen met alle onbekende gevolgen van dien. Wat was er mis met het origineel dat ons al duizenden heeft gevoed?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Toestemming vragen aan de natuur


3 december 2011

Dag 131: Toestemming vragen aan de natuur

Stel dat er iemand bij je aanbelt, je doet de deur open en deze persoon loopt, zonder iets te zeggen, meteen door naar de keuken, graait in de koelkast naar voedingsmiddelen en begint deze voor je neus op te eten. Welke gevoelens komen er dan bij je naar boven? Zou je angstig zijn of boos? Of misschien teleurgesteld dat deze persoon je niets vraagt? Wat gebeurt er met de energie in je huis als een wildvreemde zomaar binnenkomt? Zeer waarschijnlijk voelt de energie meteen negatief. Deze persoon hoort tenslotte niet in het levensweb dat je in je huis hebt gesponnen.

Een zelfde vergelijking kun je maken als het huis de natuur is, en de indringer de mens. In wezen gebeurt precies hetzelfde als er een graafmachine in de aarde wordt gezet om bijvoorbeeld mineralen eruit te halen. De natuur heeft er honderden, zo niet duizenden jaren over gedaan om zich te vormen en onderlinge relaties aan te gaan die zeer coöperatief en voedend zijn, en ineens wordt dat web uit elkaar getrokken door een machine. De energie die op die plek heerste wordt dus wreed verstoord, met alle rampzalige gevolgen van dien.

Als een vreemde toestemming aan je vraagt om iets te mogen eten uit je koelkast, voelt dat al heel anders aan, dan wanneer deze persoon lukraak binnenkomt. Je bent dan altijd nog in staat om te kiezen of je toestemming geeft of niet.

Stel je eens voor dat we toestemming aan de natuur zouden vragen voordat we gaan graven of bouwen? Hoe zou dat voor het ecologische systeem zijn? Ik hoor je denken: wat een onzin, de natuur kan toch geen antwoord geven!

Niets is minder waar, als je maar de moeite wil nemen om te ervaren wat de natuur je te vertellen heeft. Er zijn ‘landschap fluisteraars’ (biologen of ecologen maar ook boeren) die een natuurlijke omgeving heel goed kunnen ‘lezen’. Ze bestuderen alle onderdelen van een gebied, voelen hoe het met elkaar samenwerkt en passen daarop hun plannen aan. Er zijn architecten die gebruik maken van deze diensten om hun ontwerp zo goed mogelijk in de omgeving te laten passen en het zo min mogelijk te verstoren.

Op deze manier zou je kunnen zeggen dat je toestemming aan het gebied vraagt door te respecteren wat er gaande is en daar rekening mee te houden. Je laat dan het modeleren naar menselijke maatstaven los en accepteert dat je moet samenwerken met de natuurlijke omgeving in plaats van het te domineren en te vernietigen.

Als je op een dergelijke doordachte manier omgaat met een gebied zou het wel eens kunnen zijn dat je veel betere ideeën kunnen ontwikkelen omdat je brein niet in de platgetreden paden treedt. Met nieuwe inzichten valt veel te redden!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Als de natuur voorrang neemt


2 december 2011

Dag 130: Als de natuur voorrang neemt

Deze week staat voor mij in het teken van het voorrang verlenen. Een paar dagen geleden moest ik boven op de remmen voor een woerd die iets te langzaam hoogte maakte en rakelings over mijn motorkap scheerde. Toen ik in mijn achteruitkijkspiegel keek zag ik de bestuurder in de auto achter mij zijn hoofd schudden. Deed hij dat tegen de eend of tegen mij?

Vanmorgen moest ik pas op de plaats maken voor twee net opstijgende zwanen die vanaf de plassen de polder in wilden. Ze moesten snel stijgen in verband met de dijk en nog eens extra omdat ik daar liep. Wat een enorme kracht hebben die vleugels als je daar vlak onder staat! Even een momentje stilstaan bij het dagelijks leven van een dier doe ik graag. Me even verwonderen doet wonderen voor mijn gemoed.

Een tijdje geleden reed ik in mijn auto en kwam vlak bij mijn huis in een kleine file terecht. Dat is heel ongebruikelijk op die plek dus ik stak mijn hoofd uit het raam om te zien wat er aan de hand was. Een rebelse koe rende over de weg met twee mensen erachter aan. Ik schoot meteen in de lach omdat de koe zich niet liet vangen en onverwachte bewegingen maakte.

Op het tegenliggende weggedeelte stonden ook een aantal auto’s stil. Iemand schoot de twee mensen te hulp, twee andere mensen stapten boos uit en begonnen te vitten op de twee koeienvangers. Of ze niet beter op hun koe konden letten! Het is duidelijk dat voor dit soort mensen dieren alleen maar lastig zijn.

Uiteindelijk laat de koe zich toch achter een hek manoeuvreren en het verkeer kan weer doorrijden. De meeste mensen steken nog even de hand op naar de koeienvangers, maar de negatieve ‘ik ben belangrijk’-mensen uiteraard niet.

Een groot gedeelte van onze maatschappij is doordrenkt van dit antropocentrisme ofwel het denken dat de mens het centrum van het universum is. We hebben hier helaas al eeuwen mee te maken en het is een moeilijk uit te roeien gezichtspunt.

Ik vind het juist geweldig als er weer een bouwproject wordt stilgelegd door een zeldzame hamster of salamander. Natuurlijk heb ik ook begrip voor de aannemers, maar ik geniet van het feit dat er mensen oplettend zijn en voorrang aan de natuur geven. Want als we iets slecht kunnen dan is het wel voorrang geven aan het leven dat natuur heet. (We kunnen al slecht voorrang aan medemensen geven uit angst tekort gedaan te worden).

Laatst raakte er een pony te water, geschrokken van het plotselinge gebalk van een ezel. Veel mensen stopten, stapten uit, vroegen of ze konden helpen. Ook hier zie je weer zure types voorbijrijden die het vervelend vinden dat ze moeten wachten voor de aanstormende brandweerauto. Ik hoop dat deze zuurlingen verworden tot een zeer kleine minderheid, en dat het voorrang geven aan de natuur bij iedereen in het systeem komt.

Tenslotte is het een mindfulness cadeautje als een mensenleven even tot stilstand wordt gebracht omdat een dier voorrang neemt.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Zonder nieuwsgierigheid redden we het niet


22 november 2011

Dag 120:  Zonder nieuwsgierigheid redden we het niet

Ik ben blij als ik bij het hek van een weiland sta en een koe nieuwsgierig genoeg is om even bij me te komen om na te gaan wat ik te bieden heb. Ik word dan bekeken en besnuffeld op afstand en dat schept een band. Die band voel ik ook als ik het roodborstje in mijn tuin zie dat toch wel heel nieuwsgierig is naar wat ik in vogelhuisje heb gedeponeerd. Uit hun nieuwsgierigheid ontstaat een nieuwe verbinding.

Nieuwsgierigheid is onontbeerlijk om verder te komen in het leven. Zonder een goede dosis ervan was er wellicht geen leven op aarde geweest. Organismen hebben zich ongetwijfeld uit nieuwsgierigheid aan andere organismen verbonden. Als de aantrekkingskracht van het nieuwe er niet geweest was, waren we waarschijnlijk nog steeds ééncelligen.

Neofobie is het omgekeerde van nieuwsgierigheid: de afkeer van, of angst voor, het nieuwe. Als je hier last van hebt dan handhaaf je een bepaalde situatie tot in de oneindigheid, zelfs als deze niet goed meer voor je is. Daaronder zou je kunnen scharen: ons vervuilende gedrag, ons overdreven winstbejag, het teveel consumeren en het op te grote voet leven. Het is verbijsterend om te merken hoeveel mensen angstig zijn om opties te bedenken, of nieuwe dingen uit te proberen dan wel uit te voeren. We hebben massaal last van neofobie als het direct met onze leefwijze te maken heeft.

De nieuwsgierigen zoals Gates, Berners-Lee (www), Benyus (biomimicry), Dyson (stofzuiger) hebben we hard nodig. Zij vinden nieuwe manieren uit om ergens te komen. Zij zijn degenen die problemen zien en erkennen maar vooral bereid zijn daar iets aan te willen veranderen. Zij zijn anders dan de massa die slaafs hun neofobie volgen. Ze zijn anders dan de struisvogelpolitici die problemen niet willen zien. Ook zijn ze anders dan degenen die alleen maar brullen hoe slecht het allemaal is zonder daar verantwoordelijkheid te durven nemen.

Nieuwsgierig zijn betekent: buiten de gebaande paden treden, verder durven kijken dan je ooit gedaan hebt, het oude durven loslaten en iets nieuws ervoor in de plaats creëren. Angst verlamt. Als we allemaal angstig zijn over hoe het met onze wereld af gaat lopen en blijven doen wat we doen, dan weten we zeker dat het slecht af gaat lopen. Als we nieuwsgierig zijn naar mogelijkheden ter verbetering zijn we al een deel van de oplossing. De natuur zoekt altijd naar een oplossing. Het wil groeien, het wil leven en zoekt dus naar de beste mogelijkheden om dat te doen en schuwt nieuwe verbindingen niet. De natuur vindt zelf oplossingen.  Wij kunnen dat ook, als we maar nieuwsgierig genoeg zijn.

(zie inspirerende video over natuur en nieuwsgierigheid van Dayna Baumeister tijdens Bioneers event)

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor de maandelijkse Terug naar je natuur wandeling op 27 november a.s. klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Verslaving? Laat je zintuigen je naar buiten lokken


14 november 2011

Dag 112: Verslaving? Laat je zintuigen je naar buiten lokken

Als ik mensen vraag: “Waarom is het leven op vakantie beter? Dan krijg ik de volgende antwoorden die in twee categorieën op te splitsen zijn:

Negatief:

–         ik hoef niet meer aan thuis te denken

–         ik heb niet al die verantwoordelijkheid meer

–         ik hoef niet naar mijn werk

–         ik hoef de kinderen niet overal naartoe te brengen

–         ik hoef geen eten te koken

–         ik heb geen huishouden te runnen

–         ik hoef niet vroeg op te staan

 

Positief:

–         ik ben lekker de hele dag buiten

–         ik ben veel dingen aan het bezichtigen

–         ik eet lekker buiten

–         ik maak lange bergwandelingen

–         ik feest de hele nacht en lig dan lekker de hele dag op het strand

–         ik ga iedere avond uit eten

–         ik doe alleen wat ik leuk vind

En ga zo nog maar even door. Als je het eerste lijstje bekijkt dan benauwt het je meteen. Dat is de gevangenis die je wilt ontvluchten. Kijk je naar het tweede lijstje dan voel je je meteen ontspannen en denk je misschien terug aan een leuke vakantie die je hebt gevierd.

Opvallend is dat alle negatieve dingen niets met ‘buiten zijn” te maken heeft. De conclusie die je daaruit kunt trekken is: het veel buiten vertoeven, op welke manier dan ook, heeft een ontspannend effect op de mens.

Eenmaal weer thuisgekomen vallen we weer terug in het oude ritme en sluiten we ons weer op in huizen, kantoorgebouwen, auto’s, treinen, sportscholen en gymzalen, en wandelen we hooguit met de hond een uurtje per dag en wat langer met de kinderen in het weekend. Veel mensen zoeken dan naar een substituut voor dat prettige gevoel dat ze op de vakantie hadden. Ze denken het te vinden in teveel eten en drinken, teveel kopen, teveel achter de computer zitten gamen of chatten of veel uitgaan en niet te vergeten: door het gebruik van drugs.

Het gaat natuurlijk allemaal om het bevredigen van de zintuigen. Logisch, want we zijn van nature zintuiglijke wezens. Als we op vakantie zijn dan resetten onze zintuigen zich automatisch. De zintuigen verbinden zich weer met datgene waar ze vandaan komen, de natuur, en dus voelen we ons automatisch beter, relaxter en in balans. Onze zintuigen komen dus het allerbeste tot uitdrukking als we buiten zijn in een natuurlijk omgeving. Dan worden verbindingen gemaakt en komt het gevoel ‘een deel van het geheel te zijn’ en ‘echt te leven’ naar voren.

Het heeft dus niet echt zin om langdurig op artificiële wijze te proberen de zintuigen te bevredigen, want dit is nooit afdoende. Men blijft dan zoeken naar ‘meermeermeer’ en zo ontstaan verslavingen.

De zintuigen voldoening geven helpt dus als je het natuurlijke stukje vakantie incorporeert in het dagelijkse leven. En daar hoef je niet eens spectaculaire landschappen voor te hebben dat kan ook een parkje, een bos of het strand zijn.

Wordt vervolgd.

 

Francoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Beslissen over de natuur doe je met de zintuigen


10 november 2011

Dag 108: Beslissen over de natuur doe je met de zintuigen

Gevechten, oorlogen, ruzie: mensen kunnen het heel erg oneens met elkaar zijn. En waarom? Om tegenovergestelde overtuigingen in de hoofden van de ruziemakers. Het kunnen allerlei soorten overtuigingen zijn, of ze nu religieus van aard zijn of niet. Het wordt echt lastig wanneer ze vastgeroest zijn en niet meer up-to-date. Of nog erger: het zijn overtuigingen van anderen die blind zijn overgenomen, zonder zelf gecheckt te zijn.

Een Boeddhistisch gezegde luidt: Everybody has their own truth, none of which is the one and only.

De mens is als enig organisme in staat om abstract te denken en daar helemaal in op te gaan. Zelfs zo ver, dat hij kan gaan geloven wat hij denkt, ook al is het in de praktijk anders. Woorden en gedachten kunnen een wereld opwekken die niet gerelateerd is aan de realiteit.

Als we alleen op ons gevoel af zouden gaan, dus zintuiglijk voelen wat goed voor ons is en wat niet, in plaats van te denken, dan zouden er heel andere dingen gebeuren. Dan staan mensen ineens heel dicht naast elkaar. Als we onze zintuigen volgen willen we hetzelfde: harmonie, eten/drinken, veiligheid, vrijheid van beweging en persoonlijke ruimte, etc. Dus: in de kern willen alle mensen hetzelfde, doordat we hetzelfde willen VOELEN.  Maar het gaat mis wanneer we niet meer voelen maar alleen nog denken en onze, al dan niet opgelegde, overtuigingen de overhand nemen.

Een voorbeeld:  Het nieuwe boek van filosofie professor Bas Haring is uit, waarin hij uiteen zet dat het met de biodiversiteit eigenlijk wel iets minder kan. Dat is zijn rationele overtuiging, omdat hij rationeel heeft gesproken met allerlei wetenschappers en hun rationeel opgedane kennis. Filosofen hebben natuurlijk sowieso een voorkeur voor woorden.

Deze opgedane kennis en de daaruit voortvloeiende overtuigingen, druisen in tegen de overtuigingen van natuurbeschermers. Laatstgenoemden zouden natuurlijk ook vast kunnen zitten in hun aangeleerde overtuigingen en/of boekenwijsheid. Natuurbeschermers zijn ook vaak wetenschappers. Kortom: het is een oorlog tussen overtuigingen, een oorlog tussen ratio’s.

Ik denk te weten wat er gebeurt als beide partijen hun ratio naast zich neerleggen en samen enige tijd in de natuur doorbrengen, zonder woorden (!). Ik weet dan zeker dat ze beiden een goed GEVOEL hebben, omdat ze een zintuiglijke verbinding maken met de natuur. Ze gaan zich op hun plek voelen. Hun zintuigen maken dan de verbinding met het natuurlijke web, waarin alles met elkaar verbonden is en waar zij ook deel van uitmaken.  Dit gaat hen niet ongemoeid laten.

Ik durf de stelling aan: als Haring en natuurbeschermers in de natuur verblijven en alleen vertrouwen op hun zintuigen en op wat hen aantrekt, dan wed ik dat beide partijen de biodiversiteit als heel vanzelfsprekend beschouwen.

Een echte verbinding maak je via de zintuigen, niet via papier, niet via woorden. Willen we de natuur voor de ondergang behoeden dan moeten we toch echt weer eens gaan voelen en onze kop houden. Eerst voelen, dan woorden aan het gevoel toevoegen. Niet andersom.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor het leren echt verbinding te maken met de natuur: klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: De herfst betekent ook psychisch loslaten


9 november 2011

Dag 107: De herfst betekent ook psychisch loslaten

In de natuur is het nu aan de orde van de dag: de bomen die hun bladeren loslaten evenals planten en struiken, dieren die hun vacht of veren laten vallen voor een nieuw dikker laagje, dierenouders die hun kinderen laten gaan, vogels die hun zomerverblijf vaarwel zeggen. Het is een letterlijk loslaten van wat overbodig is, van wat geen leven meer doorlaat.

Ik realiseer me dat een mens niet echt iets fysieks loslaat. Hoewel ik een kapper ooit hoorde zeggen dat mensen wel degelijk in de rui gaan en periodiek meer haar verliezen (Ik dacht altijd dat dit door zorgen en stress kwam).  Misschien moet het voor ons meer een psychisch loslaten zijn. Maar aangezien we zo graag hechten aan dingen, uit comfort en vertrouwdheid, laten we maar heel moeilijk los. In de huidige economische crisis is het moeilijk om een oud, wat luxer, leven los te laten. Misschien is je werkgever genoodzaakt om je te laten gaan en moet je daarom de leaseauto ontberen, of misschien je eigen auto wel verkopen om weer wat geld achter de hand te hebben. Loslaten van een levensstijl is heel lastig, maar het vasthouden van bepaalde gevoelens misschien nog wel meer.

Terwijl ik dit schrijf zie ik in mijn vensterbank een aantal schelpen liggen die ik van het strand in Galveston (Texas) heb meegenomen. Waarom wilde ik ze pertinent meenemen? Waarom was het nodig om ze te bezitten en mee naar Nederland te nemen? Ik realiseer me dat het gaat om het prettige gevoel dat ik daar had. Ik wilde het nog niet loslaten. Ik had het daar vreselijk naar mijn zin en kennelijk zijn de schelpen daar nog het bewijs van. Als ik ernaar kijk dan ben ik weer heel even op dat strand.

Toch heb ik nu wel een beetje spijt. Ze liggen hier maar, uit hun natuurlijke omgeving gerukt door egoïsme en hebberigheid.  Een boeddhistische les is hier dus wel op zijn plaats: loslaten = niet hechten aan zaken.

Als je het niet belangrijk genoeg vindt om iets te bezitten of om ergens aan vast te houden, dan pas ervaar je ultieme vrijheid en openheid voor wat er op je pad komt. Omgekeerd kun je zeggen: het vasthouden aan zaken die je eigenlijk los moet laten, kan een behoorlijk verstopping geven. Stel je voor dat een boom zijn bladeren vasthoudt, waar moeten die nieuwe dan gaan groeien? Er is dan simpelweg geen plek voor nieuw leven.

Dat is misschien nog wel de belangrijkste vraag die je jezelf in de herfst kunt stellen: wat moet er weg om open te staan voor nieuwe dingen, nieuwe gebeurtenissen, nieuwe ontmoetingen, nieuwe ervaringen? Wat moet je loslaten om je kwaliteit van leven te verhogen?

Dat is best een opgaaf als je bent opgegroeid in een maatschappij waar het verhogen van de kwaliteit van leven bestaat uit het verzamelen van juist meer en meer!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren loslaten tijdens een counseling sessie in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Ga naar buiten Bleker!


8 november 2011

Dag 106: Ga naar buiten Bleker!

Als er zoveel wetenschappers zijn die het erover eens zijn dat de natuur een goede invloed heeft op de mens, hoe kan het dan zijn dat er nog steeds politici, bedrijven, zorginstellingen, architecten, projectontwikkelaars etc. zijn, die er geen flauw besef van hebben? En dat terwijl het ene onderzoek na het andere je om de oren vliegt. Op de website van de gerenommeerde David Suzuki, kwam ik een artikel tegen over onderzoek dat beschrijft wat er in de hersenen gebeurt bij mensen die vertoeven in een natuurlijk gebied, en mensen die dan ineens geconfronteerd worden met een stedelijk gebied. Het laat zich al raden: bij het zien van een stedelijk gebied werd bij de menselijke proefkonijnen angst en stress gemeten en bij het zien van natuur: rust en ontspanning. Met andere woorden: het bewijs dat mensen zich beter voelen in een natuurlijke omgeving is wetenschappelijk vastgelegd. (Ik zou het wel van de daken willen schreeuwen!)

Daar komt bij dat er steeds meer mensen hun heil zoeken in de natuur omdat het iets biedt:

– niet alleen bereikte de natuurwerkdag afgelopen weekend een record aan ‘helpers’,

– er wordt steeds meer gewandeld, met of zonder mindfulness coaches

– er komen crèches op boerderijen waar kinderen veel meer rust vinden dan wanneer ze opgesloten  zitten in een lokaal; het contact met dieren helpt hen bovendien contact te maken met anderen

– kinderen die meer buiten spelen hebben betere ogen is uit onderzoek gebleken

– baby’s die buiten te slapen worden gelegd in hun wagen, slapen dieper en zijn gezonder, lichamelijk en geestelijk (o.a. in Noorwegen is dit populair, maar het is ook al naar Nederland overgewaaid)

– mensen die in ziekenhuizen vertoeven en uitzicht hebben op groen doen het beter dan mensen die vanuit hun bed niets zien of alleen maar beton

– meer groen in de straat heeft een rustgevende werking op de mens, wereldwijd is al gebleken dat als steden meer aandacht besteden aan groengebieden in stadsdelen er meer rust in die stadsdelen ontstaat

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Twintig minuten per dag buiten zijn in een natuurlijke omgeving en echt verbinding maken met die omgeving (zonder telefoons, computers e.d.), al wandelend, fietsend of zittend, heeft een dermate rustgevend effect dat meditatie niet meer nodig is. Het buiten zijn IS de meditatie. Buiten zijn is natuurlijk voor ons. We komen voort uit de natuur, alles wat we hebben meegekregen komt uit de natuur, maar we wijzen het af door binnen te zitten en ons af te sluiten van datgene wat ons in leven houdt.

Denk je niet dat als je zo afgesloten van de bron bent, die bron je ook minder kan schelen? Zo van: uit het oog, uit het hart? Het verwoesten van de natuur is dan ineens helemaal niet zo moeilijk, want je ervaart het toch niet direct. Je zit achter je bureau zonder echt te VOELEN waar het om gaat. Afgesneden. Afgekoppeld. Verbinding verbroken. Als we meer dan 90% van ons leven binnen zitten, hoe kunnen we dan ooit in de gaten hebben dat we de natuur verwoesten? Ik heb maar één boodschap vandaag:

GA NAAR BUITEN! ERVAAR WAT ONS HET LEVEN GEEFT!

(ja, ook u, staatssecretaris Bleker, ga naar buiten!)

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 Dagen verbinden met de Natuur: Team zonder woorden


3 november 2011

Dag 101 : Team zonder woorden

Toen ik vandaag met mijn hond op de hei was zag ik in de verte een man, midden op de hei, aan zijn omgekeerde fiets sleutelen. Vanaf de andere kant zag ik een meisje van een jaar of 14 aankomen en stoppen bij de man. Ik dacht nog “die kennen elkaar”. Maar toen ik de man genaderd was zei hij: “Dat maak je niet vaak mee, dat een meisje je vraagt of je hulp nodig hebt! Mijn beeld van de mensheid is toch bijgesteld vandaag.” Gelukkig had hij zijn ketting weer om het tandwiel weten te krijgen en kon weer op weg. Wat een mooi sociaal samenwerkingsmoment tussen twee soortgenoten was dat! Ik moest meteen denken aan een ander voorbeeld van samenwerking: gisteren zag ik de nieuwe BBC serie Frozen Planet.

De beelden, met het onmiskenbare stemgeluid van David Attenborough, zijn fenomenaal! Een thema dat voor mij sterk naar voren kwam, was dat van samenwerking. In dit geval de samenwerking tussen een familie orka’s.

Ik heb toch al heel wat natuurdocumentaires gezien, maar hier keek ik met open mond naar. Het schijnt dat niet alle orka’s op deze wijze samenwerken, maar in het poolgebied dus kennelijk wel. Als een hechte onverwoestbare groep soldaten met een missie zwommen ze naast elkaar om gezamenlijk hun prooi uit te zoeken. Het werd een zeehond, alleen drijvend op een ijsschots. De tactiek van de orka’s: met zijn allen een golf maken om zo de ijsschots om te kiepen en de prooi het water in te krijgen. (Hoezo intelligent?)

Opvallend vind ik dat alle dieren exact lijken te weten welke plek ze moeten innemen. Alle leden weten waar te moeten zwemmen, op welke plek te zijn en wat te doen. Kortom: de aanpak is voor allemaal duidelijk. Er zijn geen twijfelaars. Het is een geoliede jachtmachine. En dat allemaal zonder woorden maar met intuïtie, natuurlijke intelligentie en zintuigen.

Als je directeur van een bedrijf bent, of een voetbaltrainer, dan moet je hier toch jaloers op zijn. Dat je zonder woorden te gebruiken de hele groep kunt trainen zodat ze elkaar haarfijn aanvullen. Dat zie ik Louis van Gaal nog niet zo snel doen. Oké, hij traint de voetballers niet vanaf de geboorte, en als je een orka bent krijg je jagen met de paplepel ingegoten.

Ik vraag me af of het ook voorvalt dat een orka een fout maakt en of deze dan geholpen wordt door een ander lid van de groep. Is er dan hulp om het recht te zetten, of wordt hij aan zijn lot overgelaten? Of springt er eentje in het ‘gat’ dat gevallen is om de actie niet te laten mislukken?

Het beeld van niet-schreeuwende voetbaltrainers laat me niet los. Lichaamshouding, wijzen, handgebaren, armgebaren, verspreiden van positieve energie, intuitief aanvoelen is allemaal toegestaan, maar geen woorden. Zou je met mensen ooit een geoliede samenwerkingsmachine krijgen zonder taal?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur met en zonder woorden klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: 100 dagen asociale, failliete en vervuilende regimes


2 november 2011

Dag 100:  100 dagen asociale, failliete en vervuilende regimes

De eerste honderd dagen van mijn jaar lang verbinden met de natuur zitten erop. Honderd dagen heel bewust bezig zijn met wat er in de natuur gebeurt en nagaan welke invloed het op me heeft, doet wel iets met me. Het verbinden van typisch menselijke dingen aan het denken in natuurlijke systemen geeft mij een dieper begrip van wat er allemaal aan de hand is, goed en minder goed.

In deze afgelopen tijd volgt de ene financiële crisis de andere op, zorgt Bleker er voor dat er geen natuurbeleid meer is, maken we ons zorgen om het welzijn van Orka Morgan, om de megastallen, om het onverdoofd ritueel slachten, komt de #Occupy beweging op, zien we Afrikaanse regimes omvallen, moordt een gek geworden Noor een eiland uit, is de zomer veel te nat, zijn er fantastisch mooie BBC natuurdocumentaires uitgezonden, worden er apps gemaakt om de mensen naar buiten te krijgen, zijn er 7 miljard mensen op aarde, doet TNO geen proeven meer op non-humane primaten, en wordt er een tweede hap uit de Apple genomen door het overlijden van Steve Jobs. Wat een impact heeft deze kleine opsomming van zaken op de wereld.

En ondertussen probeer ik mijn rationele denken met grotere regelmaat te vervangen door eerst te gaan voelen wat dingen met mij doen. Het is maar goed dat je niet overal voor open hoeft te staan want dat zouden je zintuigen niet overleven. Gelukkig kunnen we ons ook afsluiten voor nieuws dat op ons afkomt.

Wanneer slaat de balans door naar het ontkennen dat er een probleem is? Waar ligt de grens tussen struisvogelpolitiek bedrijven en je ergens voor inzetten?

Ik voel me wel eens in honderd stukjes getrokken door alle goed bedoelende organisaties die bijna dagelijks een beroep op mijn vrijgevigheid doen. Die per e-mail komen kun je nog ongezien negeren, maar de mensen die aan de deur komen zijn lastiger weg te zetten. Ik gun het ze allemaal, opdat ze goed onderzoek kunnen doen en mensen kunnen helpen gezond te worden. Ik gun iedereen geluk en welvaart en wil heel graag helpen om de wereld te verbeteren…. en toch kan ik dan die ene vraag niet onderdrukken:

Zijn we niet met zijn allen in de hele wereld pleisters aan het plakken op een chronische ziekte die onder onze fysieke, materiële en emotionele wonden zit, namelijk die van het afgesneden zijn van de natuur (en daarmee onze natuur), waardoor we niet meer weten wat gezond voor ons en onze omgeving is?

Alle stromingen die de afgelopen honderd dagen de revue zijn gepasseerd willen het anders, of dat nu het vervangen van asociale politieke regimes in Afrika of het Midden-Oosten betreft, of de Occupiers in de westerse wereld die de failliete economische regimes willen veranderen, of de natuurbeschermers die wereldwijd roepen dat we moeten ophouden met onze vervuilende regimes.

Er moet iets grondig anders. In de hele wereld. We kunnen niet pleisters blijven plakken als de ondergrond verrot is.  Als de wortels van een boom verrot zijn kun je blijven snoeien, maar uiteindelijk valt hij toch een keer om.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren verbinden met jezelf in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Universele Verklaring van de rechten van de Aarde


1 november 2011

Dag 99 : Universele verklaring van de rechten van de Aarde

Je kunt je zo gemakkelijk verliezen in het internet, van het één surf je naar het ander, en het één is nog interessanter dan het andere. Doodmoe word ik ervan. Het staat me soms ook gewoon tegen door de enorme hoeveelheid informatie die op je af komt (en daar draag ik zelf ook nog eens aan bij).

Als je goed zoekt is het heel goede informatie, waar je blij van wordt omdat je merkt dat anderen met hetzelfde bezig zijn als jij. De herkenning geeft voldoening. Maar dat betekent wel dat je door een brij van minder goed ‘passende’ informatieverstrekkers heen moet.

Vandaag vond ik een klein pareltje in het woud der informatie dat in 2010 aan mijn aandacht was ontsnapt: De universele verklaring van de rechten van de aarde. Het is helaas nog niet in het Nederlands vertaald maar een aantal punten zijn het waard om hier toch even weer te geven.

In artikel 1 (lid 1 t/m 7) wordt duidelijk beschreven wie en wat de Aarde is en wie/wat er toe behoort.

In artikel 2 worden de rechten beschreven zoals:

–         het recht om te leven en te bestaan

–         het recht om gerespecteerd te worden

–         het recht op water als een bron van leven

–         het recht op een schone lucht

–         het recht om vrij te zijn van vervuiling, vergiftiging en radioactiviteit

–         het recht om hersteld te worden volgens de letter van deze verklaring in geval van verstoring door menselijke bedrijvigheid

etc.

En in artikel 3 worden de verplichtingen van de mens aan de Aarde opgesomd, zoals ander andere:

–         ieder mens is verantwoordelijk voor het respectvol behandelen en in harmonie leven met de Aarde

–         ieder mens moet deelnemen aan het leren, het analyseren, het interpreteren en communiceren over hoe te leven in harmonie met de Aarde, zoals opgesteld in deze verklaring

–         ieder mens moet garanderen dat de schade die is toegebracht aan de Aarde door menselijk geweld, rechtgezet wordt en dat zij die er verantwoordelijk voor zijn verplicht zijn om de schade en daarmee de gezondheid van de Aarde te herstellen

etc.

Hoe kun je het hier niet mee eens zijn? Als alle mensen op aarde deze verklaring al op jonge leeftijd zouden meekrijgen in opvoeding, dan vraag ik me af wat de resultaten daarvan zouden zijn op de lange termijn. Ik zou toch denken dat het echt wel iets teweegbrengt, ware het niet dat het vooral in de praktijk toegepast dient te worden. Voorlopig zijn dit alleen nog maar woorden in een verklaring. Het ‘walk the talk’ is onontbeerlijk, en daarvoor is het nodig dat we letterlijk voeling houden met onze omgeving. Eerst voelen hoe iets ervoor staat en dan de woorden eraan koppelen. Maar het bereiken dat deze universele rechten door de VN geaccordeerd zouden worden, is de allerbelangrijkste stap.

Klik hier voor de weblog van de organisatie

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Wintertijd, wandeltijd


30 oktober 2011

Dag 97: Wintertijd, wandeltijd

Het is vandaag grijs en vochtig. De klok is weer een uur terug gezet, we leven nu in wintertijd. Veel mensen hebben vandaag aangegrepen om aan de wandel te gaan en nog zoveel mogelijk van ‘buiten’ te genieten, zolang het weer aangenaam is.
Het is even zoeken met mijn ‘terugnaarjenatuur’ wandelgroep naar de paden die minder druk bewandeld worden. We concentreren ons op de zintuigen tijdens deze wandeling en proberen onze ratio tot rust te brengen. Dat is nog best lastig als er schreeuwende kinderen, of duidelijk hoorbaar telefonerende mensen in het bos lopen. De Dag van de Stilte is duidelijk aan hen voorbij gegaan..
Het geeft wel meteen een mooi voorbeeld van de manier waarop we de hele dag informatie op ons afkrijgen via anderen. Het meeste daarvan is ook nog nutteloos voor ons, maar toch vang je zinsneden op die je aan iets doen denken. Als je niet oppast, gaat je brein ermee aan de haal en komen er allerlei nieuwe gedachten en verhalen in je naar boven. En zo creëer je een ‘train of thoughts’ en ga je maar door en door.
Mijn medewandelaars ervaren dan ook regelmatig weerstand om zich te ontspannen als gevolg van de geluiden die andere mensen maken. En dat is logisch, ons hoofd zit al zo vol, en daar lijkt dan nog meer bij te komen. Als er rust is (lees: geen andere mensen), dan pas kunnen de meesten zich focussen op de rust in zichzelf. Het bewustzijn van onze zintuigen, wat we allemaal ervaren, komt pas uit de verf als de op de eerste rij zittende zintuigen stil kunnen worden.
Iedereen ervaart dat stil zijn in verbinding met de natuurlijke omgeving als bijzonder. Van een afstandje zie ik dat mensen ontspannen, de schouders gaan naar beneden, de armen en benen ontspannen en ze gaan even helemaal op in hun eigen natuurwereldje. Ze smelten ermee samen. Dat versmelten kan wel iets teweegbrengen. Sommigen ervaren het als een diep geluksgevoel, anderen worden emotioneel, juist omdat het zo’n goed gevoel geeft en ze dit maar weinig ervaren.
Het belangrijkste is DAT je het ervaart, dat je tot in je diepste kern de rust en tevredenheid ervaart. Als je dit gevoel eenmaal kent dan is het goed om het steeds weer op te zoeken. Ik zou zelfs zeggen: dagelijks! Want het betekent dat je dagelijks in staat bent om tot je kern te komen. Hiermee sluit je jezelf even af van de veeleisende omgeving en kun je focussen op wat voor jou belangrijk is. Ofwel: waar jij je tot aangetrokken voelt.
Een dergelijke ervaring is met meditatie mogelijk, maar ook door echt contact te maken met een natuurlijke omgeving. Ik durf zelfs te beweren dat het sneller gaat in de natuur, omdat de natuur die zich in al je cellen en vezels bevindt, snel synchroniseert met natuur buiten jezelf. Ik zou zeggen: probeer het en ervaar het zelf!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier
Voor de maandelijkse terugnaarjenatuur wandeling klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: De 7 miljardste wereldburger


29 oktober 2011

Dag 96: de 7 miljardste wereldburger

In dagblad Trouw kwam ik een artikel tegen over de hoeveelheid wereldburgers. Via internet kun je naar een site gaan die uitrekent hoeveel mensen er op aarde waren toen je werd geboren. Toen ik werd geboren in 1965 waren er 3,3 miljard mensen. Dus iets minder dan de helft (!) van de hoeveelheid mensen die we nu hebben. 

Ik snap dat we steeds ouder worden omdat we medische hulp krijgen, niet meer zoveel sterven bij de geboorte etc. Wat ik echter niet begrijp is dat de mens toch doorgaat met zich voort te planten als er:

–         overpopulatie is

–         gebrek aan water is

–         gebrek aan voedsel is

–         gebrek aan huisvesting is.

Andere organismen planten zich juist minder voort als er een overpopulatie is, vertrekken naar andere streken als er te weinig water of voedsel is, of evolueren zo dat ze een oplossing voor deze problemen hebben. Ik realiseer me dat dit niet van de één op de andere dag gaat. Het moet gepaard gaan met zintuigen die zaken oppikken en iets in het organisme bewerkstelligen ter verbetering. Interessant om te weten is dan of wij mensen ook al anders van samenstelling zijn in vergelijking tot honderd jaar geleden.

Ik ben er bezorgd over. Als de mens niet meer naar de zintuigen luistert die weten wat goed voor hem is, maar alleen maar de ratio laat werken: evolueert hij dan wel de goede kant op? Evolueert hij dan überhaupt nog wel, of juist alleen het brein?

Als we alleen maar denken dat we moeten voorplanten (omdat de buitenwereld dat zo vindt) in plaats van het diep van binnen voelen dat we dat niet moeten, gaat er dan niet iets mis?  Ik heb altijd al gevoeld dat ik veel ruimte om me heen nodig heb. Ik heb me in kleine, veel te drukke en ongezonde werkplekken laten duwen met gezondheidsproblemen als gevolg. Nu ik die ruimte wel heb, wordt het me duidelijk dat de persoonlijke behoefte er altijd is geweest. Het gevoel was zo sterk dat het hebben van kinderen voor mij teveel van mijn letterlijke, maar ook figuurlijke, ruimte in zou nemen. Mijn ruimtelijke zintuig had grotere prioriteit dan mijn zintuig voor voortplanten. Grappig hoe dat werkt.

Als we niet voelen dat we onze omgeving om zeep helpen door bijvoorbeeld teveel bomen te kappen voor verwarming en huisvesting, dan gaan we maar door en gebeurt er zoiets als op Paaseiland. Daar groeien geen bomen meer omdat ze door de bevolking allemaal opgebruikt zijn, voornamelijk om de grote beelden te verplaatsen. Uiteindelijk heeft de bevolking het eiland moeten verlaten en is het tot voor kort onbewoond gebleven. Voor mij is het duidelijk dat ze alleen hun overtuigingen hebben laten prevaleren en niet meer in contact stonden met hun zintuigen en daarmee met de wijsheid van wat goed voor hen was.

Wat gaat er mis in ons mensenbrein dat wij denken dat er altijd genoeg voor ons is? Zijn we ergens iets verloren? Zijn we het luisteren naar onze zintuigen al kwijt?  Ik vraag me af hoe de wereld eruit zou hebben gezien als meer mensen hun dieperliggende aantrekkingskrachten/zintuigen zouden volgen, zonder menselijke rationele beïnvloeding van buiten af. Zouden we dan nog steeds 7 miljard mensen tellen in 2011?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Opnieuw de zintuigen leren gebruiken?  klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen