Tagarchief: natuurbescherming

Inspireren lukt alleen vanuit een juiste overtuiging – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


2 juli 2012

Dag 314: Inspireren lukt alleen vanuit een juiste overtuiging

Gelukkig hoor je het steeds vaker om je heen dat mensen goederen aanschaffen die beter geproduceerd zijn. Bijvoorbeeld producten die met geen of minder CO2 uitstoot zijn vervaardigd, of tegen betere betaling voor producerende boeren, of door minder gebruik te maken van chemicaliën. Het kan mij niet hard genoeg van de daken geschreeuwd worden dat we met zijn allen aan ons allen (inclusief onze planeet) moeten denken in plaats van alleen aan onszelf. We raken er wel van doordrongen, maar de massa helaas nog veel te weinig.

Televisieprogramma’s voor de massa maken geen melding van CO2 neutraal produceren en uitzenden, als ze daar al aan zouden denken. Grote evenementen maken (op een enkele uitzondering na) ook geen gebruik van alternatieve energie. En dit zijn juist de plekken waar je veel mensen in een keer kunt doordringen van de noodzaak van een schoner leefmilieu. Niemand zit natuurlijk te wachten op het wijzende vingertje tijdens een evenement. En toch denk ik dat als je het als organisatie gewoon milieuvriendelijke DOET, iedereen het de gewoonste zaak van de wereld zal vinden. Sterker nog, het zal juist inspireren. Want iedereen is voor minder energieverbruik en minder chemicaliën, dat is zelfs voor de grootste leek common sense. Maar om in een hoek gedrukt te worden en gedwongen worden mee te doen, werkt nog altijd averechts.

Daar ligt dus een taak bij bedrijven en organisaties om te besluiten het gewoon anders te doen dan voorheen. Het gaat om heel bewust kiezen dat je het milieu belangrijk vindt en je productieprocessen daarop aan te passen. Je reclame uitingen hoeven niet per se borstklopperij te zijn als je bedrijfsvisie heel duidelijk is over het milieuperspectief en je dat de normaalste zaak van de wereld vindt. Die innovatieve houding zal velen inspireren. Wellicht wordt reclame maken dan zelfs wel bijzaak.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Een geitenwollensok durven zijn – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


8 mei 2012

Dag 264: Een geitenwollensok durven zijn

Je zou denken dat het in deze tijden van assertiviteit en vrijheid van meningsuiting toch niet zo moeilijk zou moeten zijn om te durven zeggen wat je voelt. In de praktijk blijkt dat echter toch nog lastig te zijn en helemaal als het gaat om je liefde voor de natuur. De kans is groot dat je voor geitenwollensok wordt uitgemaakt, voor bomenknuffelaar of in het ergste geval: voor linkse hufter. Reden genoeg om je liefde voor de natuur en de daaruit voortvloeiende persoonlijke acties maar voor je te houden.

Vanmorgen ontmoette ik iemand die nogal schuchter deed over het feit dat zij heel serieus afval scheidt, dat ze alleen nog maar biologisch eet en ja, ook alleen maar milieuvriendelijke schoonmaakmiddelen gebruikt. Haar kind en haar omgeving verklaren haar voor gek en dus houdt ze zich een beetje op de vlakte. Op het moment dat ik begon te vertellen over mijn eigen verbondenheid met de natuur, verdween haar schuchterheid natuurlijk. Twee zielen met dezelfde gedachte vonden elkaar in het woud van onbegrip.

Enerzijds bewijst dit dat je erkenning voor je gevoel nodig hebt van anderen. Je zou kunnen zeggen dat je graag tot een groep wilt behoren die er hetzelfde over denkt, ofwel: je wilt de mensen om je heen hebben die bij je passen. Anderzijds bewijst het dat er nog steeds veel algemene milieu-onwetendheid is en dat velen geen verbinding maken met hetgeen ons leven geeft.

Ik heb ook lange tijd gedacht dat er veel te weinig mensen waren die zich hier serieus mee bezig hielden, totdat ik jaren geleden op Twitter kwam. Vanaf dat moment werd me duidelijk dat er wereldwijd heel veel mensen en organisaties zijn die zich met het wel en wee van onze planeet bezighouden. En ook dat er veel mooie ecoprojecten, -producten en -methodieken zijn waaraan gewerkt wordt ter verbetering van milieu en klimaat. Ik concludeerde dat ik er in het dagelijks leven te weinig mee geconfronteerd werd om te geloven dat er echt een positieve verandering op gang zou komen.

Van het mooie moment vanmorgen, van twee zielen die elkaar valideren wegens hun levensinstelling, kun je iets leren. En wel dat je je gevoelens moet durven uiten over wat belangrijk voor je is en waar je voor gaat. Je hoeft het niet meteen van de daken te schreeuwen, maar het in je vriendenkring openlijk durven aankaarten  kan iets heel moois teweegbrengen: herkenning en saamhorigheid.

Zelf merk ik dat hoe meer ik uitspreek wat de natuur mij op gevoelsniveau brengt, hoe meer anderen uit hun schulp durven komen omdat ze de gevoelens herkennen.  Als je durft uit te stralen wie je bent, trek je gelijkgestemden aan. En ja, soms ook vijanden, maar die kun je hebben als je weet hoeveel mensen jouw gevoel wél delen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

In contact leren komen met je diepere gevoelens door de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur

Mag het een vogelsoort meer zijn, alstublieft? – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


17 april 2012

Dag 244: Mag het een vogelsoort meer zijn, alstublieft?

Hoe graag ik ook de natuur in ga, als het stormt en regent blijf ik liever thuis. Om toch nog een beetje ermee bezig te zijn, val ik terug op diverse soorten media. Ik geef toe, het haalt het niet bij zelf de natuur ervaren, maar het voorziet een klein beetje in de behoefte.

Vandaag valt mijn oog op een project genaamd The Lost Bird project. Het is een artistiek project bestaande uit een film en bronzen sculpturen over 5 verdwenen Noord-Amerikaanse vogelsoorten, te weten de Trekduif (Ectopistes migratorius), de Carolinaparkiet (Conuropsis carolinensis, de Labradoreend (Camptorhynchus labradorius), de Reuzenalk (Pinguinus impennis) en een subsoort van de Prairiehoen (Tympanuchus cupido cupido).

Triest natuurlijk, maar dit is wel een zeer fraaie manier om de mens te herinneren aan de invloed die we hebben op het verdwijnen van diersoorten. Daarnaast is het natuurlijk een mooie herinnering aan de vogels zelf. Voor degenen die de vogels nog nooit hebben gezien zal het waarschijnlijk niet zo dramatisch aanvoelen als voor de mensen die er mee opgegroeid zijn. Het lijkt me vreselijk om tijdens je leven daadwerkelijk natuur te zien verdwijnen die zo gewoon voor je is. Ik vind het al een behoorlijk verlies als het roodborstje dat de hele winter in mijn tuin heeft doorgebracht zich uiteindelijk dood vliegt tegen mijn raam. Maar de pijn wordt verzacht als ik 3 dagen later een ander roodborstje zie (ik hoor je denken: misschien was het wel een ander roodborstje dat zich dood vloog, maar ik vind natuurlijk van niet). Maar wat nu als dit vogeltje de allerlaatste van zijn soort was geweest? Waarschijnlijk was ik niet te troosten!

Dat doet mij denken aan de oorspronkelijke bewoners van Nieuw-Zeeland, de Maori’s, waarvan er nog mensen zijn die op Kiwi’s (de nationale vogel) hebben gejaagd, terwijl ze nu zwaar beschermd zijn. Hetzelfde geldt voor de Kakapo, de inheemse looppapegaai, die veel voorkwam en nu alleen nog op een klein, door mensen niet bewoond, eiland leeft. De Maori’s hebben hun natuurlijke omgeving flink zien veranderen. Dat moet aanvoelen als een soort van amputatie. Een natuurlijke verbinding wordt voelbaar verbroken.

Het verhaal werkt natuurlijk ook wel weer andersom: toen ik opgroeide waren er amper ooievaars (en dat terwijl de ooievaar in het gemeentelijk wapen staat), nu zijn er zat! En ik moet zeggen dat dit prima aanvoelt. Erbij mag van mij altijd, maar niet eraf.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verbindingen maken in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

De groene gevangenis – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


18 februari 2012

Dag 186: De groene gevangenis

In de winteruitgave van Conservation magazine, las ik een artikel over groene gevangenissen in de Verenigde Staten. Er komen steeds meer gevangenissen waar het mogelijk is voor de gevangenen om aan groene projecten mee te werken. Ze werken in een zelf aangelegde moestuin of mee aan een project om zeldzame dieren te fokken. Deze werkzaamheden lijken misschien nogal ‘geitenwollensokkerig’ voor criminelen, maar er zijn mooie effecten zichtbaar.

Het begon allemaal met het willen bezig houden van gevangenen. Hoe meer tijd ze om handen hebben en zich vervelen, hoe meer onrust er ontstaat. Daarnaast waren er een aantal biologen die zochten naar mensen die veel tijd over hebben om aan projecten te werken die veel tijd in beslag nemen. Zo kan het nu zijn dat gevangenen bijen houden of zelfs zeldzame kikkers kweken.

De resultaten mogen er zijn. Niet alleen voor de dieren, maar juist ook voor de gevangenen zelf. Zo blijkt dat de gevangenen heel positief staan tegenover de groenten die in de moestuin verbouwd worden. Ten eerste omdat daar andere verbouwd worden dan die ze normaal krijgen, en ten tweede omdat degenen die er gewerkt hebben complimenten krijgen bovenop het voldane gevoel dat ze zelf al hebben gekregen door het werk. Het werkt dus zowel voor de tuinbouwende gevangene, als voor de consumerende heel positief.

Het positieve psychologische effect ontstaat door de verbinding met de natuur en daarmee met hun zintuigen (die tussen beton en tralies niet tot hun recht komen). Deze activering van de zintuigen geeft hen het gevoel erbij te horen, het gevoel iets nuttigs en goeds te doen, het gevoel verantwoordelijk en zorgzaam te willen zijn voor levende organismen die hen ook nog iets leren.

Als je de nieuwsberichten in de Amerikaanse kranten leest dan spreken de gevangenisdirecteuren vooral over het bezighouden van de gevangenen. Ze hebben nog geen idee welke diepe verbinding deze gevangenen maken met hun eigen natuur en hoe heilzaam dit is voor hun verdere ontwikkeling. De directeuren weten zeer waarschijnlijk zelf niet wat een verbinding met de natuur voor goede gevoelens en mentaal welzijn teweeg kan brengen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Welzijn vinden in de natuur? Klik hier

3 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

De eenzame schaatser in verbinding – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


8 februari 2012

Dag 176: De eenzame schaatser in verbinding

Ik hoor de klapschaatsen van de eenzame schaatser die doorbuffelt in de richting van een prachtige zonsondergang. De horizon kleurt oranjerood en de ijzige wind duwt in mijn rug. Het zou veel comfortabeler zijn om binnen te blijven, maar waarom kan ik toch dit weer niet weerstaan?

Gisteren zag ik een aflevering van de populaire serie The Big Bang Theory. Het draait hier om 4 wereldvreemde nerds waarvan er drie hopeloos proberen om een vriendin te krijgen en eentje een genie met Asperger is. Laatstgenoemde, Sheldon, maakte gisteren een mooie opmerking. Vrij vertaald: Waarom zou ik naar buiten willen als de mens al millennia lang probeert het leven binnen te veraangenamen?

Terwijl ik de ijswind trotseer vind ik dat hij gelijk heeft. Maar op het moment dat ik binnen ben, ziet het er weer zo prachtig uit buiten! Een vervelende waarheid dient zich aan. We zijn inderdaad in de loop der eeuwen steeds meer binnen gaan zitten. De meesten van ons werken binnen, zitten in een auto, trein of bus, winkelen in overdekte centra, en sporten in gymzalen. Ons eten komt zelfs vaak niet meer van buiten, want dat is in de kas of in de stal geproduceerd. Geen wonder dat het zo moeilijk is om onze verbinding met de natuur serieus te nemen!

Het is een feit: als je niet ervaart welke voldoening de natuur kan geven, kun je er ook niet van houden. Dan heb je er vervolgens dus geen binding mee, is het makkelijker om natuur te vervuilen of te bebouwen en er vervolgens geen aandacht aan te schenken.

Nu er sprake is van een eventuele Elfstedentocht en er overal in het land geschaatst wordt, zijn de opmerkingen over prachtige natuurervaringen niet van de lucht. Met volle teugen wordt er genoten van het buiten zijn. Het schaatsen op natuurijs is niet alleen een sportieve bezigheid, maar ook een verbinding met de natuur waar men zich in bevindt. En dan gaat het dus niet om de strijd tegen de elementen, maar het één worden met de elementen. Ofwel: samenwerken met wat Moeder Natuur biedt.

In deze dagen van zon en ijs wordt er dus heel veel verbinding gemaakt. Het begrip dat de natuur onovertroffen is (en zeker niet genegeerd moet worden) komt overduidelijk naar voren. Als we dát begrip nou maar eens vast konden houden als het ijs weer weg is….

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Wandelen met een coach? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Rust zacht, prachtige reiger – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


7  februari 2012

Dag 175: Rust zacht, prachtige reiger

Het vogelhospitaal stroomt in deze zeer koude dagen goed vol. Vastgevroren of hongerig, verzwakt zijn ze allemaal. De vogels in mijn tuin tikken nog net niet op het raam of ik wat neer wil gooien, maar het scheelt niet veel. En als je iets ophangt of strooit is het in een mum van een tijd weg. Honger!

Een buurvrouw van verderop belt me of ik nog ga wandelen met de hond. Dat ben ik inderdaad net van plan. Ze wil met me meelopen, want toen zij er eerder liep, zag ze een reiger in nood. Ze durfde de reiger niet zelf te benaderen aangezien haar hond nog jong is en dus geïnteresseerd is in alles wat beweegt. Of we niet even met zijn tweeën naar de reiger moeten gaan? Uiteraard!

Op de heenweg hebben we de wind in de rug. Gelukkig, want het is al gauw 15 minuten lopen het natuurgebied in. Op de plek des onheils aangekomen zien we de reiger een klein beetje spartelen in de sloot, alsof hij ergens aan vastzit. Een beetje onzeker, want ik heb nog nooit een reiger gepakt, ga ik op mijn knieën langs de sloot en trek ik de reiger uit het ijskoude water. De buurvrouw heeft een fleece deken meegenomen en daar draperen we hem voorzichtig in. Hij kan zijn kop niet meer goed omhoog houden en daardoor zwiert hij met zijn vervaarlijke snavel heen en weer.

Ingepakt als een baby, met zijn snavel rustend op mijn arm, gaan we de barre terugtocht aan. De wind gaat nu werkelijk door merg en been en het is nog zeker een kwartier voordat ik mijn auto kan bereiken om naar het hospitaal te rijden. We lopen zo hard als we kunnen. Een paar keer valt zijn kop van de ene kant naar de andere. Het ziet er niet best uit. Toch voel ik zijn lijf nog steeds zuchten. Dat geeft hoop. Ik betrap mezelf erop dat ik hem probeer gerust te stellen door te zeggen dat het goed komt. Zijn kop valt weer de andere kant op en zijn oog ziet er raar uit. Toch voel ik hem nog steeds zuchten. ‘Rustig maar, even volhouden’, fluister ik tegen beter weten in. Voelde ik nog een zucht? Zit er nog beweging in? Is het niet mijn eigen ademhaling die ik voel?

Als we eindelijk bij de auto zijn leggen we hem voorzichtig in de auto, maar het lijkt alsof hij het niet heeft gered. Ik bel het hospitaal, waar of ik zijn hart het beste kan voelen. Ik voel onder de vleugel, in zijn oksel…. niets. Dan doe ik heel voorzichtig zijn ooglid naar beneden, maar er zit geen leven meer in het oog. De reiger was al in mijn armen doodgegaan.

We hebben je niet kunnen redden, prachtige reiger, maar ik ben dankbaar voor de korte magische verbinding die ik met je heb mogen maken. 

Terwijl ik dit schrijf, vliegen vijf zilverreigers langs, tegen de achtergrond van een schitterende zonsondergang….

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Verbinding maken met jezelf in de natuur? Klik hier

2 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Een voorbeeld nemen aan een Zen zwaan – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


23 januari 2012

Dag 160 : Een voorbeeld nemen aan een Zen zwaan

Vandaag heb ik voor het eerst een ochtend meegelopen als vrijwilliger bij een vogelasiel. Er wordt mij een taak in de ziekenboeg toegewezen als hulpje van een zeer ervaren vrijwilligster. Het is niet zo druk met de kleine vogels, maar er zijn wel vier zwanen gearriveerd, apart van elkaar. Door rug-, poot- en vleugelwonden zijn ze hier beland. De één is nog suffiger dan de ander, behalve dan als je dicht bij het hok komt, dan hoor je het vervaarlijke gesis: of je uit de buurt wilt blijven.

Hun hokken moeten toch verschoond worden dus het moment komt dat ze verplaatst moeten worden. Gelukkig valt die eer mij nog niet ten deel (eerst nog maar even wat meer ervaring opdoen). Het mooie ervan is dat ze wel sissen, maar op het moment dat ze opgepakt worden, laten ze het bijna gedwee toe. Het lijkt net alsof ze weten dat er geen kwaad achter schuilt.

Als ‘verpleger’ hoop je maar één ding, en dat is dat ze snel weer gaan eten en drinken. De voldoening is duidelijk te voelen wanneer een zwaan lekker uit zijn bak met water, gras en brood aan het eten is. Een golfje van blijheid en dankbaarheid schiet dan door je heen, de realiteit van het ziektebeeld niet uit het oog verliezend.

Het exacte verhaal, wat er precies met hen is gebeurd, blijft onduidelijk. Je gist wat en al gauw kom je bij twee gedachten uit: ze zijn wellicht door een auto geramd, of ze zijn ergens tegenaan gevlogen. En toch kan ook een vos of misschien een hond wel de schuldige zijn.

De vraag is: wat maakt het uit? Ze liggen nu in de ziekenboeg met maar één doel, zo snel mogelijk beter worden en wegwezen!

Dieren leven in het Nu en denken niet aan wat er eerder is gebeurd. Dat doen ze hoogstens wanneer ze in een zelfde situatie geraken en ze zich iets herinneren. Als wij in een ziekenhuis liggen dan kunnen we terugdenken aan het verleden en wraakgevoelens hebben ten opzichte van degene die ons iets aan heeft gedaan, of we zijn kwaad op onszelf omdat ons lichaam niet heeft meegewerkt. Ook kunnen we naar de toekomst kijken en allerlei aannames doen van wat we misschien niet meer kunnen, wat in het water gaat vallen, wat anderen ervan denken, etcetera. Of je nu terug of vooruit kijkt, in beide gevallen kan het extra stress opleveren, die niets met het huidige moment te maken heeft. Het staat het beter worden alleen maar in de weg.

De les die wij moeten leren is: in het moment blijven en voelen wat ons lichaam nodig heeft en daarmee aan de slag gaan. Niet piekeren over wat was of wat komen gaat.

Wordt vervolgd.

 

Françoise Vaal

 

Je laten coachen in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Als de natuur voorrang neemt


2 december 2011

Dag 130: Als de natuur voorrang neemt

Deze week staat voor mij in het teken van het voorrang verlenen. Een paar dagen geleden moest ik boven op de remmen voor een woerd die iets te langzaam hoogte maakte en rakelings over mijn motorkap scheerde. Toen ik in mijn achteruitkijkspiegel keek zag ik de bestuurder in de auto achter mij zijn hoofd schudden. Deed hij dat tegen de eend of tegen mij?

Vanmorgen moest ik pas op de plaats maken voor twee net opstijgende zwanen die vanaf de plassen de polder in wilden. Ze moesten snel stijgen in verband met de dijk en nog eens extra omdat ik daar liep. Wat een enorme kracht hebben die vleugels als je daar vlak onder staat! Even een momentje stilstaan bij het dagelijks leven van een dier doe ik graag. Me even verwonderen doet wonderen voor mijn gemoed.

Een tijdje geleden reed ik in mijn auto en kwam vlak bij mijn huis in een kleine file terecht. Dat is heel ongebruikelijk op die plek dus ik stak mijn hoofd uit het raam om te zien wat er aan de hand was. Een rebelse koe rende over de weg met twee mensen erachter aan. Ik schoot meteen in de lach omdat de koe zich niet liet vangen en onverwachte bewegingen maakte.

Op het tegenliggende weggedeelte stonden ook een aantal auto’s stil. Iemand schoot de twee mensen te hulp, twee andere mensen stapten boos uit en begonnen te vitten op de twee koeienvangers. Of ze niet beter op hun koe konden letten! Het is duidelijk dat voor dit soort mensen dieren alleen maar lastig zijn.

Uiteindelijk laat de koe zich toch achter een hek manoeuvreren en het verkeer kan weer doorrijden. De meeste mensen steken nog even de hand op naar de koeienvangers, maar de negatieve ‘ik ben belangrijk’-mensen uiteraard niet.

Een groot gedeelte van onze maatschappij is doordrenkt van dit antropocentrisme ofwel het denken dat de mens het centrum van het universum is. We hebben hier helaas al eeuwen mee te maken en het is een moeilijk uit te roeien gezichtspunt.

Ik vind het juist geweldig als er weer een bouwproject wordt stilgelegd door een zeldzame hamster of salamander. Natuurlijk heb ik ook begrip voor de aannemers, maar ik geniet van het feit dat er mensen oplettend zijn en voorrang aan de natuur geven. Want als we iets slecht kunnen dan is het wel voorrang geven aan het leven dat natuur heet. (We kunnen al slecht voorrang aan medemensen geven uit angst tekort gedaan te worden).

Laatst raakte er een pony te water, geschrokken van het plotselinge gebalk van een ezel. Veel mensen stopten, stapten uit, vroegen of ze konden helpen. Ook hier zie je weer zure types voorbijrijden die het vervelend vinden dat ze moeten wachten voor de aanstormende brandweerauto. Ik hoop dat deze zuurlingen verworden tot een zeer kleine minderheid, en dat het voorrang geven aan de natuur bij iedereen in het systeem komt.

Tenslotte is het een mindfulness cadeautje als een mensenleven even tot stilstand wordt gebracht omdat een dier voorrang neemt.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: De automatische piloot vervangen door bewustzijn


18 november 2011

Dag 116: De automatische piloot vervangen door bewustzijn

Ik verbaas me regelmatig over hoe weinig bewust ik met sommige dingen omga. Geheel op de automatische piloot draai je op een dag vele zaken af. Je kent het wel, die momenten dat je in de auto ergens naartoe gereden bent en je hebt geen idee meer hoe je dat gedaan hebt.

Ik betrapte mezelf op een automatische gedachte toen ik naar het mos keek in mijn tuin. We hebben een behoorlijk natte zomer gehad het mos vaart daar wel bij. “Staat er überhaupt nog gras?” vroeg ik me af. Ik bedacht me dat ik de tuin maar moest gaan bestrooien met een chemisch goedje om het mos te laten verdwijnen. Chemisch goedje! Hoe kan ik het bedenken! Hier betrap ik mezelf op een gewoonte om iets maar met gif te bestrijden zonder na te denken welke gevolgen het heeft.

Toegegeven, het is ons ook wel heel makkelijk gemaakt de afgelopen decennia. Winkels staan vol met middeltjes die we eenvoudig kunnen pakken, afrekenen en gebruiken zonder dat we daar bij na hoeven denken. Hoe meer ik me bewust probeer te worden van de organische werking van de natuur, hoe meer het me duidelijk wordt dat ik lang niet heb nagedacht over wat ik de aarde heb aangedaan. Door chemische middelen in de tuin te gebruiken vervuil ik het grondwater en daar heb ik uiteindelijk mezelf mee. Misschien niet direct maar indirect krijg ik daar last van doordat water gezuiverd moet worden, grond gereinigd, boeren weer andere middelen moeten gebruiken om mijn troep tegen te gaan, etcetera!

Afgelopen week vernam ik dat in veel scrub-zeepjes plastic deeltjes zijn verwerkt zijn om het scrub effect te geven. Ik moet er niet aan denken hoeveel van die deeltjes door het putje het water in verdwijnen. Het doet me denken aan de beelden van vissenmagen die ik onlangs zag waarin ruime hoeveelheden van deze minuscule plastic deeltjes te zien zijn. Die vissen eten we dus ook!

Ik zou er bijna een dagtaak van kunnen maken om bij alles te bedenken of iets vervuilend is of niet. Dat is geen doen natuurlijk, en ik ben blij dat er veel organisaties zijn die zich hiermee bezighouden, om fabrikanten en bedrijven aan te spreken op hun producten en hun vervuiling.

Het gaat natuurlijk om het doorbreken van oude patronen waar we zo gewend aan zijn: alles kunnen kopen en gebruiken zonder na te denken wat het met de omgeving doet. Het belangrijkste bewustzijn dat we onszelf kunnen aanmeten is stil te staan welke gevolgen onze acties hebben voor onze omgeving, of dit nu de natuur is of onze sociale omgeving.

Het is tijd om de automatische piloot te vervangen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Het belangrijkste verlanglijstje ooit


13 november 2011

Dag 111: Het belangrijkste verlanglijstje ooit

Lieve Sinterklaas,

In deze tijden van economische zwakte durf ik u eigenlijk niet goed om een gunst te vragen. Veel mensen hebben het moeilijk en moeten alle eindjes aan elkaar knopen. Mijn hoop is dat u ze een beetje kunt verlichten in deze moeilijke tijd. Ik schaam mij om te moeten bekennen dat ik ook een lijstje zou willen inleveren, omdat ik helaas niet in staat ben geweest om wat probleempjes zelf op te lossen. Ik hoop dat u mij dit niet kwalijk neemt en toch naar mijn lijstje wilt kijken. Hier komt het:

– Een GiGa Plastic Filter om al het weggegooide plastic in mijn oceanen te verzamelen

– Een Evaporateur de Plastic om het plastic uit alle vissenmagen te verwijderen

– Een Global Air Freshener om mijn luchten te zuiveren

– Een Co2 Extra Regulator om overtollig broeikasgas op te slaan

– Een Zeef Extraordinaire om chemicaliën in mijn korst op te vangen

– Een 24 uurs Mobiele Verbinding met ieder mens

– Een Aarde Educatie Pakket “Hoe kan ik leven op de aarde zonder deze voorgoed te beschadigen” voor iedereen

Alvast hartelijk dank voor het lezen van mijn bescheiden verlanglijstje. Ik hoop dat u er iets mee kunt.  Doet u voorzichtig op de daken? Ik kan mijn zwaartekracht nog altijd niet uitzetten.

Lieve groet,

Moeder Aarde

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Beslissen over de natuur doe je met de zintuigen


10 november 2011

Dag 108: Beslissen over de natuur doe je met de zintuigen

Gevechten, oorlogen, ruzie: mensen kunnen het heel erg oneens met elkaar zijn. En waarom? Om tegenovergestelde overtuigingen in de hoofden van de ruziemakers. Het kunnen allerlei soorten overtuigingen zijn, of ze nu religieus van aard zijn of niet. Het wordt echt lastig wanneer ze vastgeroest zijn en niet meer up-to-date. Of nog erger: het zijn overtuigingen van anderen die blind zijn overgenomen, zonder zelf gecheckt te zijn.

Een Boeddhistisch gezegde luidt: Everybody has their own truth, none of which is the one and only.

De mens is als enig organisme in staat om abstract te denken en daar helemaal in op te gaan. Zelfs zo ver, dat hij kan gaan geloven wat hij denkt, ook al is het in de praktijk anders. Woorden en gedachten kunnen een wereld opwekken die niet gerelateerd is aan de realiteit.

Als we alleen op ons gevoel af zouden gaan, dus zintuiglijk voelen wat goed voor ons is en wat niet, in plaats van te denken, dan zouden er heel andere dingen gebeuren. Dan staan mensen ineens heel dicht naast elkaar. Als we onze zintuigen volgen willen we hetzelfde: harmonie, eten/drinken, veiligheid, vrijheid van beweging en persoonlijke ruimte, etc. Dus: in de kern willen alle mensen hetzelfde, doordat we hetzelfde willen VOELEN.  Maar het gaat mis wanneer we niet meer voelen maar alleen nog denken en onze, al dan niet opgelegde, overtuigingen de overhand nemen.

Een voorbeeld:  Het nieuwe boek van filosofie professor Bas Haring is uit, waarin hij uiteen zet dat het met de biodiversiteit eigenlijk wel iets minder kan. Dat is zijn rationele overtuiging, omdat hij rationeel heeft gesproken met allerlei wetenschappers en hun rationeel opgedane kennis. Filosofen hebben natuurlijk sowieso een voorkeur voor woorden.

Deze opgedane kennis en de daaruit voortvloeiende overtuigingen, druisen in tegen de overtuigingen van natuurbeschermers. Laatstgenoemden zouden natuurlijk ook vast kunnen zitten in hun aangeleerde overtuigingen en/of boekenwijsheid. Natuurbeschermers zijn ook vaak wetenschappers. Kortom: het is een oorlog tussen overtuigingen, een oorlog tussen ratio’s.

Ik denk te weten wat er gebeurt als beide partijen hun ratio naast zich neerleggen en samen enige tijd in de natuur doorbrengen, zonder woorden (!). Ik weet dan zeker dat ze beiden een goed GEVOEL hebben, omdat ze een zintuiglijke verbinding maken met de natuur. Ze gaan zich op hun plek voelen. Hun zintuigen maken dan de verbinding met het natuurlijke web, waarin alles met elkaar verbonden is en waar zij ook deel van uitmaken.  Dit gaat hen niet ongemoeid laten.

Ik durf de stelling aan: als Haring en natuurbeschermers in de natuur verblijven en alleen vertrouwen op hun zintuigen en op wat hen aantrekt, dan wed ik dat beide partijen de biodiversiteit als heel vanzelfsprekend beschouwen.

Een echte verbinding maak je via de zintuigen, niet via papier, niet via woorden. Willen we de natuur voor de ondergang behoeden dan moeten we toch echt weer eens gaan voelen en onze kop houden. Eerst voelen, dan woorden aan het gevoel toevoegen. Niet andersom.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor het leren echt verbinding te maken met de natuur: klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Houvast aan een handjevol voorvechters


6 november 2011

Dag 104: Houvast aan een handjevol voorvechters

Vandaag heb ik mezelf overgeleverd aan de wijsheid van wetenschappers die tijdens het Sea the Truth seminar, georganiseerd door de Nicolaas Pierson Stichting, hun onderzoekservaringen deelden. Onderzoek over hoe het met de Waddenzee gesteld is, met de zeehonden, maar vooral over hoe het ervoor staat met de vervuiling van de wereldzeeën en dus met de vis.
Wat mij blij stemde was de hoeveelheid onderzoeken die gedaan worden met betrekking tot vervuiling in combinatie met het welzijn van de zeepopulatie. We weten al heel veel en aan de ene kant is dat goed, maar aan de andere kant geeft het ook aan wat we nog niet weten en vooral: wat er dus niet goed is.
Wat een lichtpuntje lijkt is dat door de opwarming van de Waddenzee de biodiversiteit is gegroeid. Welke effecten dat echter gaat hebben op langere termijn is nog volledig onduidelijk. Ondanks dit schijnbaar goede nieuws is de toekomst onzeker.

De grote dip in mijn geestelijke gesteldheid kwam toen er over de chemische verontreiniging van de zeeën werd gesproken. Met ontzetting luisterde ik naar de feiten over de nog steeds aanwezige onafbreekbare PCB’s en alle net zo giftige varianten die daarna zijn ontwikkeld, maar alleen geen PCB meer heten (en daarom zijn toegestaan!). Kortom: hoe we steeds weer door de industrie aan het lijntje worden gehouden. Keer op keer. Daar werd ik pas echt verdrietig van. De grafieken logen er niet om. Ik had moeite om naar de daaropvolgende spreker te luisteren die vrolijk vertelde over zijn zeewierboerderij en het onderzoek naar eiwitten in zeewieren, die mogelijk dierlijke eiwitten kunnen vervangen (opdat we minder Co2 uitstoot krijgen).
Ik kon de gedachte “We’re doomed” moeilijk uit mijn hoofd krijgen en bedacht dat ik de leeggeviste oceanen nog mee kan maken als ik de gemiddelde leeftijd haal. Ofwel: ik kan de ondergang van onze prachtige aardbol aanschouwen….afschuwelijk!

En toch zijn er mensen die heel erg hard hun best doen om ons vervuilende gedrag te keren door interessante en broodnodige onderzoeken te doen en door politiek keihard te werken om ons verwoestende gedrag een halt toe te roepen. Wat een uithoudingsvermogen! Maar vooral: wat een ruggengraat! En deze mensen bieden een houvast ondanks dat de cijfers er niet om liegen. Er zijn kleine groepen, zoals #Occupy en de #PartijvoordeDieren, die in beweging komen om ons bewustzijn wakker te schudden, om ons te laten zien waar we mee bezig zijn en aan te geven dat het anders moet en kan.

Natuurlijk is de struisvogelstrategie de gemakkelijkste strategie: gewoon doen of het probleem er niet is. Maar ik kan het niet. De aarde is te bijzonder om naar de filistijnen te helpen. Gelukkig zijn er meer mensen die dat vinden, maar het zijn er nog veel te weinig. De kracht van anderen is inspirerend en broodnodig om zelf te blijven staan. Laten we daar een voorbeeld aan nemen.

Dank je wel voorvechters en beschermers van de aarde. Zonder jullie geen toekomst!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Counselling in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Universele Verklaring van de rechten van de Aarde


1 november 2011

Dag 99 : Universele verklaring van de rechten van de Aarde

Je kunt je zo gemakkelijk verliezen in het internet, van het één surf je naar het ander, en het één is nog interessanter dan het andere. Doodmoe word ik ervan. Het staat me soms ook gewoon tegen door de enorme hoeveelheid informatie die op je af komt (en daar draag ik zelf ook nog eens aan bij).

Als je goed zoekt is het heel goede informatie, waar je blij van wordt omdat je merkt dat anderen met hetzelfde bezig zijn als jij. De herkenning geeft voldoening. Maar dat betekent wel dat je door een brij van minder goed ‘passende’ informatieverstrekkers heen moet.

Vandaag vond ik een klein pareltje in het woud der informatie dat in 2010 aan mijn aandacht was ontsnapt: De universele verklaring van de rechten van de aarde. Het is helaas nog niet in het Nederlands vertaald maar een aantal punten zijn het waard om hier toch even weer te geven.

In artikel 1 (lid 1 t/m 7) wordt duidelijk beschreven wie en wat de Aarde is en wie/wat er toe behoort.

In artikel 2 worden de rechten beschreven zoals:

–         het recht om te leven en te bestaan

–         het recht om gerespecteerd te worden

–         het recht op water als een bron van leven

–         het recht op een schone lucht

–         het recht om vrij te zijn van vervuiling, vergiftiging en radioactiviteit

–         het recht om hersteld te worden volgens de letter van deze verklaring in geval van verstoring door menselijke bedrijvigheid

etc.

En in artikel 3 worden de verplichtingen van de mens aan de Aarde opgesomd, zoals ander andere:

–         ieder mens is verantwoordelijk voor het respectvol behandelen en in harmonie leven met de Aarde

–         ieder mens moet deelnemen aan het leren, het analyseren, het interpreteren en communiceren over hoe te leven in harmonie met de Aarde, zoals opgesteld in deze verklaring

–         ieder mens moet garanderen dat de schade die is toegebracht aan de Aarde door menselijk geweld, rechtgezet wordt en dat zij die er verantwoordelijk voor zijn verplicht zijn om de schade en daarmee de gezondheid van de Aarde te herstellen

etc.

Hoe kun je het hier niet mee eens zijn? Als alle mensen op aarde deze verklaring al op jonge leeftijd zouden meekrijgen in opvoeding, dan vraag ik me af wat de resultaten daarvan zouden zijn op de lange termijn. Ik zou toch denken dat het echt wel iets teweegbrengt, ware het niet dat het vooral in de praktijk toegepast dient te worden. Voorlopig zijn dit alleen nog maar woorden in een verklaring. Het ‘walk the talk’ is onontbeerlijk, en daarvoor is het nodig dat we letterlijk voeling houden met onze omgeving. Eerst voelen hoe iets ervoor staat en dan de woorden eraan koppelen. Maar het bereiken dat deze universele rechten door de VN geaccordeerd zouden worden, is de allerbelangrijkste stap.

Klik hier voor de weblog van de organisatie

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de natuur: Door welke bril kijk jij naar de natuur?


21 oktober 2011

Dag 88: Door welke bril kijk jij naar de natuur?

We kunnen niet anders dan de natuur ervaren door onze menselijke filters. Ieder levend wezen kijkt vanuit het eigen perspectief de wereld in, of het nou een bacterie is of een walvis. In ons geval zou je de filters kunnen onderscheiden in ‘zintuiglijk’ en ‘rationeel’.

Ik werd me bewust van de werking van menselijk zintuiglijke filters toen ik een oude aflevering van de Dog Whisperer zag. Cesar Millan was op zoek bij een dame die een enorme rottweiler gered had uit het asiel. De hond, zo’n 50 kilo,  was niet te houden op straat en dat was de reden voor Cesar’s reddingoperatie.  Terwijl zij in haar huis aan het praten waren kwam de hond binnen, stortte zich op zijn bazin, hing dus letterlijk met zijn hele gewicht over haar heen en likte haar gezicht. De vrouw vertelde Cesar dat er zoveel liefde in de hond zit. Cesar echter had een heel andere verklaring: de hond was dominant en liet dat op deze wijze merken. Het had vanuit de hond uit gezien niets met liefde te maken. Zij voelde het echter zo, vanuit het menselijke perspectief.

Ik loop ook regelmatig tegen die filters aan. Als ik de roodborstjes in mijn tuin hoor zingen, en dat doen ze deze maand veelvuldig, dan word ik daar heel blij van. In mijn oren klinkt het als opgewekt en blij, maar misschien zingt hij wel de blues, of een door merg en been gaande fado dat het leven verschrikkelijk is en dat de harde winter in aantocht is en hij waarschijnlijk zal sterven…

Het omgekeerde geldt als ik een ezel hoor balken. Ik heb meteen medelijden en wil te hulp schieten want er moet toch iets heel ergs aan de hand zijn als het zo triest klinkt. Wie zegt dat het zo is? Misschien lacht hij zich een bult omdat een ander dier iets stoms deed!

Zo is het natuurlijk ook onze menselijke filter die aangaat als we onze hond of kat naar een pension brengen. Wij hebben het idee dat ze opgesloten worden, in de gevangenis zitten en heel erg zielig zijn. Zo zouden wij ons namelijk voelen. Terwijl de dieren juist heel erg in het ‘nu’ leven en het beste ervan maken. Ze zijn weer even helemaal hond omdat ze weer in een roedel moeten functioneren.

Onze rationele filters staan net zo hard aan. Bijvoorbeeld als het gaat om het redden van dieren zoals orka Morgan. We proberen heel goed te bedenken wat er goed zou zijn voor dit arme gestrande dier. Zo goed als we kunnen proberen we ons in te leven wat de orka nodig heeft. Maar eigenlijk weten we dat natuurlijk niet precies. Daarom staan de partijen ook tegenover elkaar, beiden omdat ze toch van achter de menselijke filters naar het dier kijken.

En welke oplossing ook gekozen wordt, we zullen het niet weten of het de juiste was. Er heel dichtbij komen, door veelvuldige bestudering, zoals Millan dat doet, zou helpen. De vraag blijft echter of we al zoveel weten (ratio) over wat orka’s daadwerkelijk nodig hebben (zintuigen).

Ik betwijfel het.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal
Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Gevangen in een te beperkt hoofd


19 oktober 2011

Dag 86: Gevangen in een te beperkt hoofd

Vanmorgen word ik getrakteerd op prachtige luchten hier in de polder. Het zijn enorme wolken die alleen maar groter lijken te worden. Ik blijf staan en verwonder me over dit prachtige schouwspel. “De Oude Meesters zouden hier wel raad mee geweten hebben”, zeg ik hardop.

Waarom voel ik me vandaag zo aangetrokken tot deze almaar expanderende wolken? Ik kijk en voel bij mezelf en heb de neiging om mijn armen te spreiden en weg te vliegen met de laagovervliegende zwanenfamilie. Wat heerlijk als je toch zo weg kunt vliegen en gebruik kunt maken van de ruimte. Dat is kennelijk vandaag belangrijk voor me.

Thuis aangekomen kruip ik achter de computer en bekijk wat oude tweets in mijn favorieten. Meteen wordt mijn aandacht getrokken door een aantal die juist met beperking van vrijheid en ruimte te maken hebben:

–         Orka Morgan in gevangenschap en de Orka blog van Nico Dijkshoorn

–         Het als comfortabel verkopen van een zeugenkooi, gespot op een landbouwbeurs door Wakker Dier

Ieder mens heeft zijn mond vol over vrij zijn. We willen allemaal de vrijheid hebben om te doen en laten wat we willen. O wee als we daarin beknot worden, dan schreeuwen we moord en brand! Hoe kan het toch zijn dat je als mens dan bedenkt dat het wel oké is om een levend wezen klem te zetten in een kooi? Wat gebeurt daar toch in ons brein?

Nico Dijkshoorn stelt in zijn blog dat we gevangen zitten in een veel te beperkt hoofd. Hij heeft in de kern gelijk. We leren wel veel op school, stoppen ons hoofd vol met informatie, maar vooral met informatie die anderen zo hebben bedacht. We volgen datgene wat ons wordt voorgeschoteld en krijgen (of nemen) geen ruimte om zelf na te denken. Daar begint de gevangenschap in ons hoofd.

De meesten van ons leren niet om zelf initiatieven te ontplooien, om vrij te zijn in de wijze van leren (progressieve scholen daargelaten) en zelf op ontdekkingsreis uit te gaan. We worden gevormd naar wat er van ons verwacht wordt en dat komt niet alleen door het onderwijs, maar ook door reclamemakers die uitmaken dat we een trend moeten volgen willen we erbij horen.

Mensen die verder durven denken, die uit de tredmolen durven springen en de vrijheid nemen om zelf naar de waarheid op zoek te gaan, ontspringen die beperking. En dat zijn de out-of-the-box denkers, de #durftevragen tweeps, de Occupiers op Wallstreet, de natuurvoorvechters etc.

We blijven maar oude wetmatigheden volgen en zitten daarin gevangen. We zijn helemaal niet vrij! Laat staan dat we een dier de vrijheid kunnen geven. Dat kunnen we niet eens bedenken.

Vrijheid begint met het creatief zoeken naar andere, betere mogelijkheden. In dit specifieke geval om dieren zo dicht mogelijk bij hun authentieke dier-zijn te laten komen.

Weg met zeughekken en te kleine bassins dus.

Leve de ruimte.

“Do not go where the path may lead, go instead where there is no path and leave a trail.” ~Ralph Waldo Emerson

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor ruimtelijke coaching klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Waarom natuurorganisaties aan de apps moeten


10 oktober 2011

Dag 77: Waarom natuurorganisaties aan de apps moeten

Hoe krijg je de mens weer naar buiten? Dat is een vraag die niet alleen natuurorganisaties bezighoudt. Moeders worden soms wanhopig van hun Playstation spelende of computerende kinderen die gaan mokken als ze mee naar buiten moeten. “Er is niets aan in het bos,” of “Het is veel te koud buiten,” zijn gemeende excuses. Ook volwassenen vinden het lastig om achter de computer, Blackberry, I-pad, I-phone vandaan te komen. “De natuur is niet interessant en het is toch overal vervuild, dus waarom zou ik naar buiten gaan?”

Dit zijn signalen die aangeven hoe ver wij al afstaan van de natuur die we nodig hebben voor ons overleven. Velen van ons kunnen zich niet eens bedenken dat we bestaan van datgene wat de natuur ons levert: voeding, water en zuurstof. Duidelijk is dat er weinig bewustzijn is over onze onlosmakelijke verbinding met onze natuurlijke omgeving. Dat gebrek aan bewustzijn leidt tot een apathische houding.

Het grappige is dat velen van ons als kind juist heel erg geïntrigeerd waren door de natuur. We willen dan nog alles oppakken, aaien en voelen. Uit onderzoeken is gebleken dat baby’s in eerste instantie beter reageren op dieren dan op mensen. We reageren dan alleen vanuit onze zintuigen die nog niet geïndoctrineerd zijn met enge verhalen over hoe gevaarlijk en vies de natuur is.

Door het op technologie gebaseerde leven, waar we als het ware ingezogen worden, verliezen we de band met datgene waar wij uit voort zijn gekomen.  Om ons voortbestaan op deze planeet te waarborgen is het natuurbewustzijn echter hard nodig. En dus moeten mensen weer in contact komen met hun omgeving, ervan leren, ervan genieten, er milieuvriendelijk mee omgaan en er inspiratie in opdoen.

Het klinkt tegenstrijdig, maar toch kan een stukje techniek helpen om de mens uit zijn luie stoel te lokken, de natuur in. In de VS zijn al diverse apps ontwikkeld om de mens naar buiten te krijgen. Apps als iNaturalist, Project Noah, Leafsnap en iBats zijn ontwikkeld om het herkennen van dieren en planten te vergemakkelijken, of om mee te doen aan documentatieprojecten van aanwezige natuur.

Met Leafsnap kun je een foto van een blad maken, en de app zoekt dan de juiste boom erbij. Het is natuurlijk een leuke bezigheid, maar ik vraag me af: voor hoe lang? Niet iedereen is geïnteresseerd in het labellen van planten en dieren. Wat heb je aan de Latijnse naam van een plant die je amper uit kunt spreken? Het is leuk dat het kan, maar je moet er wel specifiek in geïnteresseerd zijn.

De apps die een echt meedoen-met-het-project gevoel geven, waardoor men zich medeverantwoordelijk en nuttig voelt, zijn denk ik een langer leven beschoren. Het opruimen van vuilnis in natuurlijke omgevingen door Gooische schoolklassen bijvoorbeeld, was een succes. Praktisch iets kunnen doen waar je het resultaat van ziet geeft voldoening. En voldoening smaakt naar meer!

Bij deze roep ik de natuurorganisaties op met apps te komen die de mensen niet alleen naar buiten lokken voor de ‘leuk’ of de ‘mooi’ maar ook zodat ze mee kunnen werken aan projecten die daadwerkelijk iets bijdragen aan een gezonde natuurlijke omgeving. Dan zijn we goed bezig!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Dierendag en ons bewustzijn


4 oktober 2011

Dag 71: Dierendag en ons bewustzijn

Als je heel veel met de natuur bezig bent is iedere dag natuurlijk gewoon dierendag. Maar vandaag worden we heel bewust gemaakt van het dierenbestaan en ook van dierenleed. Op twitter komt het ene na het andere bericht langs om te helpen dieren te redden, op de radio hoorde ik een verzoek van Wakker Dier om vandaag geen dier te eten (geen probleem, het wordt vandaag herfstige paddenstoelensoep), en mijn mailbox loopt ook vol met de verzoeken om tijgers, beren, haaien, honden en katten te redden.

Ik wil ze heel graag redden en dat is best een probleem. Jaren geleden kwam ik in gewetensnood omdat ik juist alle dieren een goed leven gun, maar er financieel teveel van me gevraagd wordt en ik niet kan leveren. Toen besloot ik om me alleen te verbinden aan dieren die voor mij iets bijzonders betekenen. Daarmee stootte ik er heel veel af, dat deed pijn, maar het bracht ook duidelijkheid. Ik moest mezelf tot de orde roepen en een keuze maken. Het werden beren, wolven en honden. Honden hebben vanaf mijn entree op deze wereld een belangrijke rol gespeeld en ontmoetingen in het wild met beren en wolven hebben mijn hart voor altijd doen smelten. De één redt konijntjes, de ander katten, een ander papagaaien, maar voor mij zijn het deze harige types.

Ik hoor wel eens opmerkingen zoals “Ik kan toch niet alles redden, dus laat ik het maar zitten.”  Daaruit spreekt een soort wanhoop en tegelijkertijd apathie. Die apathie leek ik ook ooit te krijgen tot mijn besluit dan maar voor een paar soorten te gaan. Ik zou het iedereen aanraden, want alle beetjes helpen natuurlijk.

Ik ben blij met dierendag en dat ons bewustzijn van de aanwezigheid van andere wezens naast ons wordt vergroot. Vandaag krijgen we de boodschappen om vooral dieren te helpen, maar ik wil toch ook even melden dat er al een heel ander bewustzijn aan het ontstaan is. Deze week las ik in dezelfde krant twee berichten in deze trant. Het eerste bericht meldde dat een golfvereniging de strijd aangegaan is met de-green-omspittende dassen, door het uitstrooien van olifantenpoep. Dit ruikt heel sterk en zou de dassen kunnen verjagen. Aangezien dassen beschermd zijn mogen ze niet zomaar worden gedood. Creatief nagedacht!

Het tweede bericht repte over een aantal mensen die waren gearresteerd omdat ze tegen het verbod in toch na zonsondergang de Veluwe op waren gegaan om naar de bronst van de edelherten te luisteren. Men wil de herten alle rust geven om te paren, en mensen zijn daarbij niet gewenst. Ze werden op de bon geslingerd!  Is dit niet op en top bewustzijn ten faveure van het dier?

Je verbinden aan alle dieren die hulp nodig hebben is een onmogelijke taak. Vandaag heb ik het gehouden bij mijn hond, door die naast een paar extra kluifjes weer eens te trakteren op een hele lange wandeling door het bos. Daar zijn we niemand tegengekomen en was het helemaal stil, op de ritselende bladeren onder onze voeten na. Bij thuiskomst kreeg ze haar dagelijkse brokken en kreeg ik een dikke lik over mijn wang toen het op was. Onze verbinding was goed vandaag!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Kever tekenen aan de wand


2 oktober 2011

Dag 69: kever tekenen aan de wand

We genieten nu wel van de zeer fraaie oktober dagen, maar toch is de herfst echt in aantocht. Gisteren bezocht ik een fair helemaal in het teken van de herfst en dat doet toch wat vreemd aan als je in je zomer kleding naar wintertruien aan het kijken bent, en de nieuwste lichting kerstversiering ziet. Een beetje onwerkelijk allemaal en daarom kon ik ook niet serieus naar al die warme kleding kijken. Mijn zintuigen willen nog even in de zomersfeer blijven hangen en moeten niets hebben van al dat winterspul.

Toch zijn de tekenen van herfst al duidelijk zichtbaar. De zwaluwen zijn al vertrokken, de ooievaars zijn weg, de berken verliezen hun blaadjes en de eik staat op het punt een eikelbombardement uit te voeren.

Het meest duidelijk wordt het voor mij als onze jaarlijkse logés arriveren. Wij bieden ze de hele winter onderdak in het kleinste kamertje van ons huis, de wc, waar zich een prima logeerplek bevindt in het kozijn van het niet zo goed geïsoleerd raampje. Ik heb het over onze lieveheersbeestjes.

Afgelopen week zag ik de eerste al lopen en vandaag hebben zich al vijf exemplaren in het hoekje van het raam genesteld om zo de winter door te komen. Het grootste aantal dat ik daar ooit heb aantroffen is twintig. Ze zitten heel dicht tegen elkaar, half op elkaar, een winterslaap te houden. Elders in het huis bevinden ze zich in de ruimten tussen de schuiframen.

Ik heb altijd een beetje medelijden met ze als het in de winter wel eens een warme zonnige dag is. Ze worden dan namelijk wakker en lopen verdwaasd door het huis. Ik denk dan dat ze voelen dat het lente is, vandaar het medelijden, maar of het waar is daar heb ik geen idee van. Tegen de avond, als het dan weer koeler is geworden, vang ik ze in een doosje en transporteer ze terug naar hun logeerkamer. Al snel hebben ze zich dan weer bij de nog slapende groep gevoegd.

Nu geeft het me een goed gevoel dat we ze onderdak kunnen bieden. Ik moet echter bekennen dat ik een andere reactie had toen wij ons huis net hadden betrokken. Dat was ook in de maand oktober, en toen was het ook een prachtige nazomer. Goed en wel waren we ingericht en gesetteld of ik zag ineens een nest lieveheersbeestjes! In ons nieuwe versgeverfde huis! Ik verviel in een aangeleerde gedachte: ongedierte moet het huis uit! Gelukkig duurde die gedachte maar heel kort, want lieveheersbeestjes hebben hun uiterlijk en imago volledig mee, en dus liet ik ze zitten. Maar het zegt genoeg over mijn toenmalige staat van denken: dat ik in termen van ongedierte dacht. (zie mijn blog ‘Ongedierte bestaat niet’)

In alle jaren dat de logés komen ben ik gehecht aan ze geraakt. Toen we een paar jaar geleden de tuin helemaal hadden veranderd waren er veel minder. Waarschijnlijk omdat struiken verplant waren en alles extreem kort gesnoeid was. Het leek of ze de weg niet meer konden vinden. Ik voelde me er niet prettig bij, ik had iets in hun patroon verstoord.

Nu heb ik het gevoel van weerzien met een oude vriend als ik het eerste kevertje in de wc ontdek. Ik heb verbinding met ze gemaakt en ik voel me vereerd dat ze ons huis uitzoeken om de winter door te brengen. Als mijn vrienden binnen zijn, kan de winter beginnen!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: De mensheid in een rouwfase


15 september 2011

Dag 52: De mensheid in een rouwfase

24 Hours of Reality : Climate reality

Vandaag beleef ik de 24 Hours of Reality georganiseerd door Al Gore http://bit.ly/q5gOXI. Wereldwijd worden er 24 uur lang -men volgt de planetaire tijdzones- presentaties gegeven en discussies gevoerd over klimaatsverandering. Ik viel er vanmorgen in toen Tonga online kwam. In de beeldpresentatie werd duidelijk hoeveel excessieve regenval in 2011 de wereld heeft overvallen. Er werd een opsomming gegeven van de vele overstromingen; nog nooit eerder zijn er zoveel, zo massaal geweest. Het ene schokkende beeld na het andere werd kreeg ik voorgeschoteld.

Even daarna liep ik buiten met de hond; het is een prachtige dag, blauwe lucht, her en der een wolkje en windstil. Het is moeilijk om te geloven, als ik daar zo loop, dat de wereld er slecht aan toe is. Ik zie er hier namelijk niets van, ik merk er niets van. Nog niet.

Het is dus eenvoudig te begrijpen dat er hele volksstammen zijn die niet inzien dat het slecht met het klimaat, en daarmee slecht met ons, gaat. Maar de beelden liegen er niet om. En als je dat ziet kun je niet begrijpen dat er nog steeds mensen zijn die ontkennen dat we een probleem hebben. Het valt eenvoudigweg niet te ontkennen.

Dat doet me denken aan de verschillende fasen van rouw. Het lijkt erop dat velen van ons in apathie verkeren en het simpelweg niet kunnen geloven dat er een ramp op ons afkomt. Je zou het kunnen vergelijken met het moment dat we vernemen dat een geliefde is overleden. We geloven het niet, het kan niet waar zijn, dat zal ons toch niet overkomen? Ofwel: we bevinden ons in de eerste fase van rouw. De meerderheid van de mensheid verkeert in deze apathische fase van ongeloof: het kan niet waar zijn dat het zo slecht gaat met de wereld, het is er gewoon niet, dit overkomt mij niet.

Langzaam maar zeker komen er steeds meer mensen die wel zien dat we verkeerd bezig zijn met onze CO2 uitstoot, vervuiling en vernietigen van het leven op aarde. Er zijn mensen die al in de volgende fase zijn beland: die zijn emotioneel, zien het niet meer zitten, worden overmand door de ophanden zijnde tragedie. Deze groep is verlamd door emoties en daardoor nog steeds apathisch.

Ook als er een geliefde verloren is, moet er, voor juiste verwerking, een moment komen van acceptatie van de werkelijkheid. Dat is wat 24 Hours of Reality hoopt te bereiken. Het besef dat de oude situatie niet meer terug zal keren (het besef dat de overleden geliefde niet meer terugkomt) begint te dagen.

Steeds meer mensen zijn al in deze fase terecht gekomen. Organisaties, bedrijven, politieke partijen en individuen zien de realiteit: We moeten ons oude leven, onze gehechtheid aan fossiele brandstoffen, aan het lukraak leegtrekken van de aardbol voor grondstoffen en het dumpen van stoffen die we niet kunnen gebruiken, loslaten.

We kunnen pas gaan loslaten als we accepteren dat we verkeerd bezig zijn, als we zien dat we de realiteit van een gezond leven niet helder voor ogen hebben gehad. Als we de werkelijkheid accepteren dan kunnen we verder en vooruitkijken naar hoe we een nieuw leven gaan leiden. Dan pas zien we nieuwe mogelijkheden en kansen.

Het mooie hiervan is dat we kunnen terugkijken op iets dat ons veel heeft gebracht, veel vooruitgang (we hielden van onze geliefde) maar een nieuwe tijd is aangebroken. We kunnen een betere versie van ons leven maken, van onze omgeving en van de planeet in het geheel.

Als we niet willen geloven dat ons een groot ongeluk is overkomen, dan houden we onszelf voor de gek.

Als we in het verdriet blijft hangen van het verlies dat ons overkomt, dan handhaven we een ongezonde en energievretende situatie.

Als we gaan accepteren dat het oude niet meer terugkomt en leren daar vrede mee te hebben, dan bevinden we ons op een keerpunt.

Als we inzien dat we verder moeten op een nieuwe manier en mogelijkheden en kansen gaan benutten, dan zijn we geheeld, komen we verder en recreëren we balans.

Met liefde kijken we terug naar het oude leven, maar met evenveel liefde creëren we een nieuw.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Happy Feet…verbinding verbroken…


13 september 2011

Inderdaad beste bloglezers, er zit een tijd-gat tussen blog 49 en 50. Oorzaak: mislukte migratie door vorige host. Vandaag gaan wij op deze plek weer vrolijk verder!

Dag 50: Happy Feet… verbinding verbroken…

Maandenlang zijn we in de ban geweest van Happy Feet, de verdwaalde pinguïn die in Wellington (NZ) werd opgevangen, opgelapt en onlangs weer werd uitgezet op open zee. Met zijn allen hoopten we dat Happy Feet zijn kolonie terug zou vinden. Maar dan komt er gisteren dat akelige bericht: er wordt niets meer van hem vernomen…. Volgens de GPS meting maakte hij al vreemde zigzag bewegingen (waaruit men zou kunnen opmaken dat hij de weg wederom kwijt was) en daarna was er radiostilte. Menig hart breekt bij het lezen van dat akelige nieuws. De scenario’s nu zijn in het meest pessimistische geval: hij is opgegeten door een groter dier (bijvoorbeeld een haai) en in het meest optimistische: hij is zijn zender kwijt.

In deze blog schrijf ik voortdurend over het verbinding maken met de natuur, en over hoe wij mensen dat heel makkelijk met dieren doen (eerder met dieren dan met een landschap bijvoorbeeld). In dit specifieke geval hebben heel veel mensen, wereldwijd, zich verbonden met het lot van deze prachtige pinguïn. Men had er veel voor over om hem te redden. Logisch, we voelen empathie, verbinding, met een levend wezen dat de weg kwijt is geraakt en niet goed wist wat hij wel en niet kon eten in een vreemde omgeving. We kunnen ons deze situatie maar al te goed voorstellen: stel je voor als je de weg kwijt bent en ook nog eens geen eten hebt:  hoe blij zou je zijn als je gered wordt!

Toch zijn er ook andere geluiden over het redden van deze dwaalgasten. Kees Camphuysen van het Nederlands Instituut voor Zeeonderzoek op Texel, schreef 10 september jl. in NRC Weekend dat het beter is om een dergelijke dwaalgast als Happy Feet, maar ook orka Morgan, te laten sterven. Bij het lezen van voorgaande zin zullen bij velen de nekharen overeind gaan. Wat? Laten sterven?! Dat in geen geval!

De dood hoort bij het leven en we grijpen in een natuurlijk proces in, vindt Camphuysen. Hij voert hier diverse gefundeerde redenen voor aan. Dat Morgan niet meer opgenomen wordt in een nieuwe orka groep, of dat Happy Feet zijn kolonie helemaal niet kan vinden bijvoorbeeld.

De vraag blijft: Moet je het dan toch niet proberen? (Of is dat juíst dierenbeulerij?)  Ik blijf het een moeilijk gegeven vinden (zie ook mijn eerdere weblog over dit onderwerp).

Voor mij, en Camphuysen vindt dat gelukkig ook, is het van belang dat we met zijn allen weten wat er op het spel staat. Zo schrijft Stuff.Co.NZ dat zij blij zijn dat er veel aandacht is gekomen voor het dierlijke leven in dat deel van het zuidelijk halfrond. Ze worden weer op de kaart gezet, en je zou kunnen zeggen dat Happy Feet de ambassadeur hiervoor is. Voor Morgan geldt hetzelfde. Ondanks hun lot, zijn zij de ambassadeurs van hun ras. Ze maken ons wakker en bewust van wat wij met hun leefwereld doen.

Dat vele mensen zich met hun lot bezighouden is in dat opzicht dus goed. Het bewustzijn dat wij verantwoordelijk zijn voor de klimaatveranderingen en vervuilde zeeën, wordt op deze manier flink aangezwengeld. En ja, dat komt door onze emoties. We voelen ons emotioneel met deze twee zeebewoners verbonden. Ik kan dat alleen maar toejuichen, want zoals ik vele malen eerder schreef: we zijn met zijn allen aan elkaar verbonden op deze wereld en daar zijn we ons nog steeds veel te weinig van bewust.

Ik hoop dat als Morgan en Happy Feet het niet overleven, er in ieder geval een dieper bewustzijn van verbondenheid met deze zeedieren overblijft, zodat hun leefwereld (en daarmee de onze) beter wordt.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal 

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen