Tagarchief: natuurlijke intelligentie

Toegeven aan een zintuig, natuurlijker kan het niet – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


21 augustus 2012

Dag 363: Toegeven aan een zintuig, natuurlijker kan het niet

Het ging het afgelopen jaar in deze weblog vooral om het wakker schudden van onze slapende zintuigen. Op dag 221 beschreef ik een aantal niet zo voor de hand liggende zintuigen. En vanmorgen schoot me er een te binnen terwijl ik naar de dauw op de rietstengels keek.

Je voelt, ruikt en ziet al dat we naar de herfst toegaan. Planten zijn uitgebloeid, sommige berken verliezen al wat blaadjes en voordat je het weet heb je de winterjas weer aan. Het zintuig voor winterslapen schoot me te binnen. Volgens de officiële lijst van Dr. Michael Cohen heet het zintuig: zintuig voor seizoenen. Hier hoort het winterslapen bij, maar ook jezelf terugtrekken op een warm plekje en jezelf warm aankleden. De gewoonste zaak van de wereld, toch? Inderdaad, het is zo gewoon omdat het een zintuig is dat braaf zijn werk doet.

Een aantal weken geleden hoorde ik een vriendin klagen dat ze in de winter niet uit haar huis te branden is, altijd vele kilo’s aankomt en het liefst bij de open haard vertoeft. Ze haat zichzelf dan vanwege haar passiviteit. Op mijn vraag of ze dat in de zomer ook doet, antwoordde ze dat ze dan juist heel actief is en haar geliefde bergsport aan het beoefenen is. “De kilo’s vliegen er dan gewoon weer af,” zei ze. ”Je bent dus gewoon aan het winterslapen!” riep ik. Ze viel even stil en gaf aan dat ze het zo nooit bekeken had. Dit ritme heeft ze al vele jaren. Ze heeft nooit bedacht dat het haar seizoen zintuig zou kunnen zijn, omdat je daar nooit iemand over hoort. De meesten van ons geven er niet aan toe omdat dit niet gewenst is door de heersende orde.

“Nu voelt het ineens anders. Omdat de hele wereld vindt dat je altijd slank en actief moet zijn, wil nog niet zeggen dat ik dat ook moet doen!” De stress die de gedachte aan het ‘moeten voldoen aan een norm’ met zich meebracht, verhoogde haar eetlust alleen maar en zo belandde ze in de bekende vicieuze cirkel. Het accepteren dat ze in de winter iets zwaarder is en dat er zomers weer veel afgaat, bracht haar rust. Het loslaten van een opgelegde norm, bracht haar dichter bij zichzelf.

Een mens mag gewoon winterslapen als dat natuurlijk aanvoelt. We geven vaak onterecht voorrang aan allerlei heersende meningen. Anderen, die het soms goed met je voor hebben, soms slecht en soms alleen maar geld aan je willen verdienen door je iets op te dringen. De kunst is om dicht bij je zintuigen te blijven en zo te durven luisteren naar wat goed voor je is. Mijn vriendin is een winterslaper en dat is de gewoonste zaak van de wereld.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

cover def lores kleinIn dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Moedig een eeuwenoude inefficiënte denkwijze loslaten – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


20 augustus 2012

Dag 362: Moedig een eeuwenoude inefficiënte denkwijze loslaten

Het afgelopen jaar ben ik tegen de mooiste natuuroplossingen aangelopen. Niet alleen wat zij ons aan persoonlijk welzijn te leren heeft, maar ook hoe we de wereld schoner kunnen maken met op de natuur-gebaseerde ontwerpen.

Zo leerde ik op dag 18 dat we van schimmels kunnen leren hoe we de meest efficiënte routes kunnen maken. Op dag 262 begreep ik dat de mens alles moet verhitten en bewerken, met enorme hoeveelheden energieverbruik, terwijl de natuur dat zelf kan, zonder veel energie op te souperen. Bijvoorbeeld mosselen die het allersterkste cement op natuurlijke wijze en met minimale inspanning maken. Stel je eens voor dat we al die kolen, al die kernenergie niet meer nodig hebben omdat we energie op natuurlijke wijze maximaal kunnen benutten!

De life’s principles, opgesteld door het Biomimicry Institute, haalde ik op dag 13 al aan. Het belang van dichtbij produceren met de meest van nature voorhanden zijnde middelen, op een niet vervuilende en niet rovende wijze, is onze enige toekomst.

Om op een nieuwe wijze te gaan ontwerpen en leven moeten we het een en ander loslaten. Allereerst mag het idee dat grondstoffen onuitputtelijk zijn (en afval nu eenmaal een gegeven is), de laan uit. Deze eeuwenoude overtuiging moet plaatsmaken voor een veel harmonieuzer gedachtegang. Het nieuwe uitgangspunt moet zijn: hoe kunnen we produceren zonder te vervuilen en hoe kunnen we alles weer hergebruiken met zo min mogelijk energieverbruik, voor het welzijn van zowel mens als natuur?

Natuurlijk is dit een enorme ommekeer in denk- en werkwijze. En dit geldt niet alleen voor het produceren van iets, maar ook voor hoe de mens daarvoor klaargestoomd wordt. Het loslaten van de oude wijze van educatie (iedereen wordt nog altijd opgeleid om in een eeuwenoud productieproces te gaan werken) hoort daar ook bij. Ofwel: waar wij ons leven op gebaseerd hebben, moet veranderen voor het welzijn van iedereen.

Het moge duidelijk zijn dat rigoureuze van bovenaf opgelegde politieke systemen (dictatuur of communisme) uiteindelijk niet werken. Het gaat om het geloof van binnenuit, bij ieder mens, dat het anders moet en kán. Dat niet alleen de Amerikaanse democraten, maar iedereen ter wereld zegt: “Yes we can!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verandering van binnenuit bewerkstelligen? Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is te verkrijgen bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

De onbewuste krachten die Het Leven maken – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


12 augustus 2012

Dag 354: De onbewuste krachten die Het Leven maken

Aan welke onbewuste krachten al het leven blootstaat, lijkt in eerste instantie alleen ecologen te interesseren. Gelukkig zijn er steeds meer mensen die op verschillende niveaus mindfulness beoefenen, waardoor een steeds grotere groep mensen inziet hoe alles met alles verbonden is en waar het leven werkelijk om gaat. Maar wat zijn nu eigenlijk die onbewuste krachten waar we allemaal mee om moeten gaan?

Wetenschapper/schrijver Tim Flannery verdeelt de krachten in drieën. Allereerst is er de originele levenskracht van het ontstaan van leven, vervolgens is er het zoeken naar de beste omgeving om in te gedijen, zowel letterlijk als figuurlijk (sociaal) en tenslotte is daar het aanpassen en deel uitmaken van die omgeving.

Het lijkt bijna te simpel om dit los te laten op al het leven op aarde. En toch gelden deze drie stappen voor alles wat leeft. Het zijn de basiswetten die ten grondslag liggen aan de gehele evolutie van organismen. Of we nu willen of niet, dit is wat ons leidt, hoe we tot ontwikkeling komen en hoe we uiteindelijk leven.

Ik ga nog een stapje verder door deze basiskrachten te vergelijken met hoe wij een relatie met anderen aangaan; allereerst ontstaat er een aantrekkingskracht tussen twee mensen en is een verbinding geboren. Vervolgens gaan deze twee mensen de uitdaging aan om te kijken in welke letterlijke en sociale omgeving ze het beste tot hun recht komen. Niet alleen met zijn tweeën proberen ze dat te bewerkstelligen, maar ook als stel in een groter sociaal geheel, zoals een gezin of uiteindelijk een familie. Tenslotte zal de duur van de relatie uitwijzen of ze in staat zijn geweest zich positief aan te passen binnen dat geheel.

Het moge duidelijk zijn dat stap 1 de makkelijkste is voor de meeste mensen. Verliefd worden of een verbinding aangaan met iemand die op één of andere wijze aantrekkelijk voor je is, is meestal niet moeilijk. Het gaat natuurlijk mis als de juiste omgeving niet gevonden kan worden. Dan moet je denken aan culturele of religieuze verschillen, maar ook aan letterlijke omgevingen waarin mensen niet gelukkig zijn. Bijvoorbeeld omdat ze te ver van hun familie wonen, of omdat ze liever in een open ruimte wonen dan in een bos. Gaat er bij stap twee al iets niet soepel, dan moge duidelijk zijn dat stap 3 niet optimaal gehaald gaat worden en de relatie uiteindelijk uiteenvalt.

Het komt ook voor dat het aanpassen aan de omgeving een groot probleem is. Innerlijke weerstanden spelen op en aan onderlinge verwachtingen wordt dan niet voldaan. Ook dan gaat een relatie het niet redden. Het is dus van groot belang om in een vroeg stadium te gaan voelen (niet denken!) of de omgeving aantrekkelijk genoeg is, zodat een stukje aanpassing geen probleem geeft.

Als dit eenvoudig te doen zou zijn, zouden relatietherapeuten zoals ik overbodig zijn. Maar het is niet onmogelijk om open te staan voor daadwerkelijke gevoelens en dicht bij jezelf te blijven. Zolang je maar helder voor ogen hebt wat de basis van leven is.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Jezelf open leren stellen voor al je zintuigen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Je Ware Gelukkige Zelf vinden met je zintuigen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


8 augustus 2012

Dag 350:  Je Ware Gelukkige Zelf vinden met je zintuigen

Je Ware Zelf vinden brengt geluk. Niet het Zelf dat denkt dat het iets moet, dat het verplichtingen heeft, dat het aan verwachtingen moet voldoen en regels moet volgen. Van jongs af aan worden de meesten van ons zo opgevoed: we moeten luisteren naar onze ouders, onze leraren, onze artsen e.d. Daaruit vloeit voort dat we luisteren naar wat de media, reclamemakers of trendsetters ons willen laten geloven. Wanneer je alleen maar anderen volgt en niet naar je ware Zelf luistert, ga je aan jezelf voorbij.

Geluk vind je wanneer je in je element bent. Hier vind je ruimte om creatief te zijn en een staat van flow te bereiken. Hier ben je speels. Hier ervaar je rust en volg je wat aantrekkelijk voor je is. Hier gaat je hart open. In deze staat-van-zijn overheersen de zintuigen het denken  (In de staat van ‘moeten’, overheerst het denken).

Tenzij we letterlijk door iets geraakt worden en onze huid dit als een knal ervaart, geven de meeste zintuigen een heel zachte impuls. Het kan een trilling zijn, maar ook het vage ‘buikgevoel’ of iets wat licht drukt. Misschien lijkt het op een onbestemd gevoel, een golfje of een flits.

Niets voelen bestaat niet. Iedereen voelt,  maar de meesten van ons zijn verleerd om gevoelens en sensaties te combineren met woorden.  De woorden hebben de overhand gekregen, de zintuigen lijken onbelangrijk. Pas wanneer je de zintuigen heel bewust gaat combineren met woorden, zul je merken dat je innerlijk weten steeds helderder wordt. Door er met woorden aandacht aan te geven, veranker je de zintuiglijke ervaring. Een volgende keer zul je het nog sneller herkennen en er optimaal gebruik van kunnen maken.

Onze mede niet-menselijke aardbewoners houden het onderling communiceren bij de zintuigen. Wij zijn zo geëvolueerd dat we woorden nodig hebben om met anderen, maar ook met onszelf, te communiceren. Het mooie ervan is, dat wanneer we die kunst eenmaal verstaan, de woorden ineens weer weg mogen vallen en het innerlijk weten genoeg is. Dan zijn we terug bij onze innerlijke natuur, bij ons Ware Zelf. Daar ligt ons geluk.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je zintuigen optimaal leren herkennen? Lees mijn ebook Zelfvertrouwen! alhier te koop bij bol.com

cover Zelfvertrouwen!

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Geduld, tijd en zintuigen als bewezen concept – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


7 augustus 2012

Dag 349: Geduld, tijd en zintuigen als bewezen concept

Eén van de meest frustrerende momenten in alle science fiction films en series, is wel het moment dat de tegenstander een cloaking device gebruikt. Dit zorgt ervoor dat het ruimteschip opgaat tegen de achtergrond en dus onzichtbaar wordt. Een perfect verdedigings- en aanvalsmiddel. Dit trucje is uiteraard afgekeken in de natuur. De bekende kameleon bewijst dat het aanpassen van zijn huid aan de omgeving als uitstekende dekmantel werkt. Bovendien kan hij zichzelf onzichtbaar opstellen voor mogelijke prooien. Een goed design! Wij moeten er heel wat voor doen om niet op te vallen in een omgeving. Jagers en militairen passen hun kleding aan en besmeuren hun gezicht. Knappe visagie kunstenaars kunnen met make-up ook heel wat bereiken. Voor de mens moet het van buitenaf komen.

Hoe fenomenaal is het toch dat een organisme zelf in staat is om van vorm of kleur te veranderen als dat nodig is? Het kevertje (familie van de bladhaantjes) op deze foto is wel heel bijzonder. Door vloeistof te reguleren in zijn lichaam, is hij in staat van kleur te veranderen. Helemaal zelf uitgevonden en geperfectioneerd. Het moet gezegd, dit zal niet van de één op de andere dag ontstaan zijn. Misschien heeft de soort er wel miljoenen jaren over gedaan om tot deze versie te evolueren.

Alleen die gedachte al, dat iets zo lang in beslag kan nemen, dat is voor ons bijna niet te bevatten. Wij willen snel resultaat. Snelle veranderingen, snel een doel bereiken, het had gisteren klaar moeten zijn etc. Hierin laten we ons te vaak leiden door gedachten en overtuigingen. En daarmee maken we helaas ook snel fouten.

Wanneer we beter aanvoelen wat een situatie daadwerkelijk nodig heeft, en niet tot allerlei overhaaste conclusies komen, dan lopen we het juiste pad. Benodigdheden: geduld, tijd en zintuigen. Helaas niet onze sterkste kant. De zintuigen wakker schudden is nog het eenvoudigst. Het leren om niet alles in één mensenleven te willen bewerkstelligen, vergt wat meer oefening.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Ontspannen de zintuigen ruimte leren geven? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Kiezen is niet moeilijk – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


6 augustus 2012

Dag 348: Kiezen is niet moeilijk

Zal ik dit kopen of toch maar liever dat? Zullen we hiernaartoe op vakantie gaan of toch maar daarnaartoe? Zullen we hier blijven wonen of verhuizen? Blijf ik bij mijn huidige werkgever of zoek ik een nieuwe?

We wikken en wegen tot we er gek van worden. We zijn altijd bang dat we teleurgesteld raken over de keuze die we maken. En dat zou nu juist niet hoeven, omdat ons brein ons automatisch beter laat denken over wat we gekozen hebben. Ook al zouden we ergens spijt van hebben, dan nog kunnen we een reden vinden waarom het toch beter is wat we hebben gekozen. Het lijkt wel een soort veiligheidsklep die in werking gaat, om vooral het pad te blijven volgen dat je hebt gekozen.

Wanneer ik daar wat langer over na denk, is dit heel natuurlijk. Alles wat leeft, groeit en bloeit, staat op een bepaald moment voor een keuze. Zal ik hier eten of daar? Zal ik dit eten of dat? Zal ik hier blijven of ren ik weg? Van die twijfel merk je weinig wanneer je lekker buiten aan het wandelen bent. (Je moet er niet aan denken dat je iedere plant of dier zou horen twijfelen.) Alles lijkt recht op een doel af te gaan. Dat komt omdat alle organismen kiezen voor aantrekkelijkheid. Datgene wat een organisme het liefst wil hebben en wat voorradig is, daar kiest het voor. En dat is dus altijd goed! Het kiest niet voor het minst aantrekkelijke of het onbereikbare. Het doet zijn best om te bewegen in de richting van wat het beste aanvoelt en wat het echt nodig heeft om goed te kunnen leven.

Daar hebben we het weer: ‘aanvoelen’. In de praktijk blijkt keer op keer dat wij maar moeilijk kunnen kiezen omdat we er teveel over nadenken. Allerlei scenario’s komen in ons op, beren verschijnen op de weg, excuses, smoesjes, meningen van anderen etc. Maar als ons wordt gevraagd wat echt goed voelt, dan blijkt de keuze vaak kinderlijk eenvoudig. Daarvoor moeten we wel tijdelijk ons denken passeren en het voelen voor laten gaan.

Wat zou het fijn zijn als we een echte knop zouden hebben waarmee we ons denken even kunnen uitschakelen. Het zou enorm veel tijd schelen in piekeren, twijfelen en zorgen maken.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Denken leren uitzetten? Klik hier

4 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Aanstekelijk gebiologeerd – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


2 augustus 2012

Dag 344: Aanstekelijk gebiologeerd

Gisterenavond viel ik in het tv programma ‘Een dag in de dierentuin’, waarin twee krokodillen werden verplaatst en cheeta’s beziggehouden werden. De krokodillen, Mork & Mindy, mochten naar hun nieuwe verblijf. Eenmaal daar aangekomen, maakten de verzorgers zich uit de voeten uit angst dat het paar geweld zou gaan gebruiken. Het oer-paar  bekeek hun nieuwe onderkomen uiterst kalm. Het bleek een gedeelde woning te zijn, want ook huisden er allerlei tropische vogels. Die hadden meteen door dat er iets bijzonders in hun huis was gekomen. Er werd alarm geslagen, alsof ze heel goed wisten dat Mork & Mindy roofdieren zijn. Ze tetterden er op los en bleven gebiologeerd naar de twee nieuwkomers kijken.

Even later in het programma krijgen cheeta’s vanwege het warme weer, ijsbrokken met daarin vis, toegeworpen. Ook hier merkte ik de gebiologeerdheid op. De frons op hun kop, de ogen onderzoekend, de op safe spelende lichaamshouding, werkten aanstekelijk. Ook ik was volledig gebiologeerd, en keek naar wat hen bezig hield.

Het zien van andere wezens die ergens met al hun zintuigen door gebiologeerd zijn, prikkelt onze zintuigen ook. Als we naar een kind kijken dat zijn nieuwsgierigheid wil bevredigen, dan voelen we het zelf: we zijn ook nieuwsgierig. Staat er iemand in de verte te turen, dan kijken we automatisch dezelfde richting uit om te ontwaren wat er zo interessant is.

Het zijn natuurlijk onze oude ingebakken instincten die hier in werking gaan. We reageren op een mede groepslid die dan wel gevaar, dan wel iets eetbaars opmerkt. Beiden zijn het waard om te weten. En dus doen we mee.

Bij het kijken naar de vogels in het krokodillen onderkomen en de cheeta’s met hun brokken ijs, ging mijn oude instinct gewoon in werking. Blij dat het er nog is!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Instincten weer naar boven halen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Actief versus passief geprikkeld worden – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


30 juli 2012

Dag 341: Actief versus passief geprikkeld worden

“Ik kan niet bij mijn gevoel,” hoor ik mijn cliënten soms zeggen. Sommigen zijn er zelfs van overtuigd dat ze gevoelloos zijn. Ooit was er een cliënt die om die reden was gaan kickboksen, dan voelde hij tenminste iets. Extreem, dat is het zeker. We zoeken allemaal vertier op om de zintuigen te prikkelen. Maar als dit extreme vormen aan gaat nemen, dan leidt dit in de meeste gevallen wel tot problemen. Verslaving bijvoorbeeld.

Een verslaving is niets meer dan het je prettig willen voelen door bepaalde zintuigen te prikkelen. Een mens kan aan alles verslaafd zijn, afhankelijk van welke prikkel je graag wilt ontvangen. Duidelijk is wel dat het extreme prikkels zijn, die gewenst zijn. Doordat je het zwaartepunt op één zintuig legt, mis je heel veel andere prikkels. En daar zit het geheim in om los te komen van een verslaving: het afbouwen van die ene hevige zintuigenprikkeling en die vervangen voor een heel cluster aan anderen op een veel ‘lichtere’ wijze.

Ik zou er niet over schrijven als ik de link niet zou maken met de natuur. Het zintuig dat voor de meeste mensen het belangrijkst is als men in de natuur is, is het visuele. We zien graag waar we heen gaan, en we ontdekken kleuren, vormen, beweging, donker en licht etc. Op zich kan dit al een mooie ervaring zijn. Zou je andere zintuigen, die voor de mens niet zo voor de hand liggen, gaan activeren dan kan er een heel andere ervaring ontstaan. Het ‘gewone’ van het visuele maakt dan plaats voor het onbekende en avontuurlijke.

Hoe intensief denk je dat je andere zintuigen zult gebruiken als je geblinddoekt door een bos moet lopen? Als je op gehoor, tast, druk, temperatuur je weg moet vinden? Niet klakkeloos een navigatiesysteem volgen, maar je eigen zintuigensysteem activeren, wordt het dan.

Uit de praktijk blijkt dat, wanneer mensen iets dergelijks ondernemen, er veel voldoening is door het volgen van de eigen zintuigen. Je doet dan zélf iets, in plaats van dat ze passief vermaakt worden door een prikkel van buitenaf.

Uiteraard is het slikken van een pil om vervolgens de hele nacht te dansen een eenvoudige oplossing om even de kick te voelen. Het nadeel is dat je steeds meer wilt omdat de voldoening niet optimaal is. Alleen als je vanuit jezelf, met behulp van de eigen zintuigen, iets hebt kunnen creëren, dan is er diepe voldoening mogelijk. Je bent dan actief in je element geraakt. Naar de tv kijken is passief prikkelen, zelf een filmpje maken is actief prikkelen. In een bos wandelen met kans op een ontmoeting met een wild zwijn, of liever op de tv of in een boek het wilde zwijn zien? En verhaal aanhoren over een kanotocht, of zelf op pad gaan? Ligt het niet voor de hand wat echte voldoening geeft?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Meer zintuigen herkennen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Op elke plek in je element zijn – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


20 juli 2012

Dag 331: Op elke plek in je element zijn

Met een bloedgang komt het me voorbij. Ik kijk het na en zie hoe de wind het optilt om het verder te vervoeren. Een distelveld laat zijn zaadjes los en met de stevige noordwesten wind laten ze zich gewillig meevoeren. De één gaat hoog, de ander laag. Ze hebben zichzelf ontworpen om de wind als vervoermiddel te gebruiken. Daar waar de wind hen loslaat, daar is hun toekomst.

Of ze nu ver komen of niet, ze zijn allemaal hetzelfde en ze moeten het doen met de plek waar ze landen. Als de plek vruchtbaar is, hebben ze geluk en hoeven ze niet veel te doen. Andere zaadjes moeten harder werken om hun essentie tot bloei te laten komen.

Het zet me aan het denken. De ene mens is bij machte om een hoge wind pakken en vindt zijn bedje gespreid, de ander krijgt niet veel wind en moet het doen met wat er mogelijk is. We denken vaak dat mensen die een gunstige wind toebedeeld krijgen veel geluk hebben en we kunnen er jaloers op zijn. Maar wind of geen wind, de kern van het leven zit hem in het kunnen laten bloeien van wie je in essentie bent. Ongeacht op welke plek je je bevindt.

Als een mens een gunstige wind heeft weten te pakken, maar zichzelf op die plek niet kan zijn, dan vindt hij het ongeluk. En dat gebeurt veel vaker dan we denken. Afgunstig kijken naar mensen die het ogenschijnlijk beter hebben, heeft dus helemaal geen zin. Sommige hoogvliegers vliegen zich te pletter, branden op, of storten in. De snelheid past niet bij wie ze werkelijk zijn.

Op een minder goedbedeelde plek leven maar niet van je vermogens gebruik maken om in je essentie te groeien, brengt ook ongeluk. Het heeft dus niets te maken met de plek waar je bent geland, het heeft te maken of jij jezelf kunt zijn. En met grote regelmaat in je element bent.

Zo’n distelzaadje zal nooit denken: “Ik doe het niet, want ik ben minder bedeeld.” Die pakt zijn kans omdat het voorgeprogrammeerd is om te groeien en bloeien op de best mogelijke wijze. Alleen de mens is in staat om allerlei excuses of blokkades op te werpen om maar niet de persoon te worden die we werkelijk zijn. En dat terwijl het leven zoveel mooier zou zijn als je dat wel doet.

Wind, een kruiwagen of niet, je moet het doen met wat je aangereikt wordt en daar het beste uit halen voor jezelf en voor je omgeving. Dan kun je zeggen dat je leven geslaagd is. Of de distel nu groot wordt of klein blijft, als het een distel is geworden is de missie geslaagd.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren voelen met het Natural Systems Thinking Proces? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

Niet te evenaren natuurlijke perfectie – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


12 juli 2012

Dag 324: Niet te evenaren natuurlijke perfectie

Vier kleine boerenzwaluwen zitten op de rand van de dakgoot. Bijna exact dezelfde hoeveelheid ruimte zit er tussen hen en al gauw wordt duidelijk waarom. Zo kunnen pa en moe rustig landen om hun kinderen te voeren. Ik bekijk ze een tijdje zowel vanuit de tuin, als vanachter het raam van de dakkapel waar ik prachtig uitzicht op ze heb. Ze houden de lucht scherp in de gaten, want daar kan ieder moment een bron van voedsel aankomen. Indutten is er niet bij! Pa en moe vliegen af en aan, rakelings langs het huis scherend. Een prachtig natuurlijk systeem voltrekt zich voor mijn ogen.

We denken op technologisch gebied al heel wat te kunnen, maar vergeleken bij wat de natuur kan, is het eigenlijk een lachertje. Gisteren werd ik pijnlijk geconfronteerd met onze menselijke onkunde. Ik kreeg te horen dat het sterftepercentage van voornamelijk babymezen en babyvinkjes nog altijd vrij hoog is in het vogelhospitaal. En dat zit hem voor een groot gedeelte in de voeding. Niet alleen in de soort van voeding, een speciaal geprepareerd mengsel, maar ook in de frequentie van voederen. Vogelmaagjes moeten aan de gang blijven anders sterft er weefsel af en verkleven de darmpjes. Vrijwilligers doen allemaal hun uiterste best om met alle liefde en geduld de kleintjes te voeren, maar met onvoldoende resultaat.

De natuur overtroeft ons nog altijd en dat is niet zo gek. Wij lopen hier nog niet zo lang rond maar denken alles te weten. De natuur heeft al zo’n slordige 3.8 miljard jaar de tijd gehad om systemen te perfectioneren. Een beetje eerbied is dus wel op zijn plaats. Maar leergierigheid ook! (Gelukkig is er de Biomimicry Guild die zich hier op hoog niveau mee bezig houdt)

Met verwondering kijk ik naar de zwaluwen in mijn dakgoot en hun perfect gevormde vleugels waarmee ze straks zelf over de weilanden scheren. Allemaal niet op de tekentafel bedacht, maar vanuit het beestje zelf vormgegeven. Daar word je toch even stil van.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Bewust worden van het bijzondere van je leven? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur

Horen en voelen gaan hand in hand – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


10 juli 2012

Dag 322: Horen en voelen gaan hand in hand

Er zijn twee dierengeluiden die bij mij door merg en been gaan. Eén ervan is het geluid van een balkende ezel. Het schijnt dat vooral vrouwen gevoelig zijn voor dit geluid. Het is kennelijk zo hulpvragend en lijdend dat we meteen een reddingsactie op touw willen zetten.

Een ander geluid dat door mijn hart snijdt is het geluid van een schaap in nood. Gisteravond bleef een schaap maar mekkeren, heel erg triest en vooral weeklagend. Eerst was ik bang dat er een vos zou rondsluipen, want die hebben het al geruime tijd op ze voorzien hier in de buurt. Vanmorgen hoorde ik van een buurvrouw dat de lammetjes waren weggehaald door de eigenaren. Het geluid had eindelijk een betekenis gekregen die ik eigenlijk al aanvoelde, maar waarvoor ik nog geen woorden had. En dat, terwijl ik wist dat er veel leed moest zijn.

Niet alleen mijn oren worden geactiveerd omdat ik een geluid hoor, maar ook mijn zintuigen voor zorgzaamheid, voor veiligheid en stemming doen op een dergelijk moment mee. Alsof mijn hele lijf één grote schotel is om geluid te identificeren. Ooit hadden we dat hard nodig toen we nog in de gevaarlijke bossen leefden en buiten sliepen. Nu gebruiken we deze combinatie van zintuigen hooguit alleen nog om vast te stellen wat er met onze kinderen aan de hand is. (In mijn geval is dat mijn hond die een paniek blaf, een boze blaf en een aandachttrekkerij blaf heeft, waarop ik uiteraard gepast reageer.)

Het is een mooie combinatie van zintuigen die je als moeder, maar ook als therapeut, goed kunt inzetten. Het niet alleen afgaan op uitgesproken woorden (die soms helemaal de emotionele lading niet dekken), maar het aanvoelen van de stemming van je kind of cliënt door het verschil in stemkleur te ervaren, met de daarbij uitgezonden emotie-energie. Het lastige is, dat wanneer je eenmaal in staat bent om al die energie op te vangen, je er ook nog een connectie mee moet maken in het brein zodat je er weer woordelijk of rationeel op in kunt gaan. De vertaalslag van voelen naar denken moet dan worden gemaakt. Heb je dat eenmaal door dan werk je met je natuurlijke intelligentie. Die is goud waard.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Jezelf open leren stellen voor al je zintuigen? Klik hier

 

3 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

De juiste beslissing nemen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


7 juli 2012

Dag 319: De juiste beslissing nemen

Het valt me op dat de schapen die hier naast mijn huis op de dijk lopen echte gewoontedieren zijn. Ze liggen graag op dezelfde plekken wat duidelijk te zien is aan de uitwerpselen die ze achterlaten. Ook de koeien hier vlak in de buurt liggen vaak op dezelfde plekken. Het maakt me nieuwsgierig wat er dan zo goed aan die plek is.

Als ik zelf naar een plek zoek, lijkt beschutting of juist een briesje een eerste keuze. De stand van de zon de tweede en dan kijk ik of de grond zacht genoeg is en er geen prikstruiken of mierennesten zitten. Dan heb ik toch alweer snel een paar zintuigen gebruikt, die voor temperatuur, licht, tast en veiligheid.

Zonder dat je er erg in hebt gebruik je allerlei soorten zintuigen. Wat goed zou zijn is als we er ons meer bewust van zouden zijn dat wij in staat zijn goede beslissingen te nemen zonder te denken. Maar dat laatste vinden we juist zo eng. Het is toch juist goed om ergens over na te denken voordat je een beslissing neemt? Natuurlijk is dat zo, maar je zult merken dat het pas de juiste beslissing is als je jezelf heel goed hebt aangevoeld.

Dat voelen werkt dus zo simpel als een aantrekkelijk plekje in een weiland zoeken, op het strand of een terras. Of simpelweg een keuze maken uit een menu, daar gebruik je echt je zintuig voor honger bij. En tja, als je er niet naar luistert en je ogen groter zijn dan je maag, ofwel je hebt gedacht maar niet gevoeld, dan heb je een slechte beslissing genomen.

Probeer maar eens na te gaan welke zintuigen je gebruikt bij eenvoudige handelingen. Bekijk dan achteraf of je een beslissing hebt genomen op basis van gevoel of van een gedachte. Hoe sneller je leert te vertrouwen op je gevoel, hoe meer zelfvertrouwen je krijgt in het nemen van beslissingen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Je hart volgen betekent een lichtpuntje zien – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


5 juli 2012

Dag 317: Je hart volgen betekent een lichtpuntje zien

We geraken soms in lastige situaties en doen dan ons uiterste best om het anderen naar de zin te maken, daarbij vergetend wat er ook alweer goed voor ons was. Het is heel belangrijk om het eigen motortje te laten draaien door dingen te doen die je blij maken. De mogelijkheden liggen jammer genoeg niet altijd voor de hand. Als je echter je vindingrijkheid gebruikt, kun je van een slechte situatie een iets betere maken.

Een mooi voorbeeld hiervan zag ik vandaag bij twee scholeksters. Ze waren in het vogelhospitaal beland en geplaatst in de couveuse. Niet echt een lekkere plek om nu eens voor 100% een scholekster te zijn. Scholeksters eten wormpjes en visjes die in het water leven. Ze vissen hun eten heel handig op met hun lange snavel. In een couveuse ben je wel het verst af van een natuurlijke manier van eten. Zou je denken, zij hadden echter uitgevonden dat het plekje iets aangenamer kon zijn.

Ik wilde ze een bakje water geven met wat wormpjes maar keek naar de grootte van de vogels en vond het bakje dat ik had gepakt een beetje zielig. Ik pakte een grotere, vulde het met water en wormpjes en meteen staken ze hun lange rode snavel in het water. Nadat ze uitgegeten waren zag ik ze er met zijn tweeën in staan, tevreden rustend na de maaltijd.

Voor hen was dat bakje water het meest aantrekkelijke in een ongewone situatie. Dus waarom niet het beste ervan gemaakt? Het doet me denken aan de film de Birdman of Alcatraz, over een gevangene die een vogeltje te eten gaf door de tralies heen. Het was aantrekkelijk voor hem om iets te verzorgen, en tegelijkertijd een stukje vrijheid in zijn cel te halen.

De afschuwelijke verhalen die je soms hoort van kinderen (maar ook volwassenen) die jarenlang zijn opgesloten door ouders of kidnappers, hebben vaak ook een lichte kant. Deze gevangenen verliezen hun gevoel voor wat aantrekkelijk voor hen is niet. Ze maken vrienden met het zonlicht, of een muis of spin, puur omdat het aantrekkelijk is om verbinding te maken.

Blijven klagen over een vervelende situatie brengt je in een neerwaartse depressieve spiraal. Op het moment dat je iets vind dat aantrekkelijk voor je is, zal het meteen iets beter met je gaan, om de simpele reden dat je je hart gevolgd hebt.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren opnieuw naar je hart te luisteren? Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is verkrijgbaar bij bol.com alhier.

cover Zelfvertrouwen!

 

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Zelfvertrouwen krijgen door het overslaan van je voorkeur – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


4 juli 2012

Dag 316: Zelfvertrouwen krijgen door het overslaan van je voorkeur

Je kunt altijd in je comfort zone blijven zitten, maar dan leer je nooit iets nieuws. Juist door er uit te stappen en te proberen je grenzen te verleggen, ervaar je wat je óók kan. Dat laatste geeft enorm veel voldoening, waardoor je zelfwaardering en zelfvertrouwen groeit. Vandaag ben ik mijn eigen grens gaan verleggen door mezelf te testen op het met andere zintuigen, dan de gangbare, ervaren van de natuur. Verwondering over eigen kunnen alom.

In de polder staat het nu vol met bloemen. Een zee van paars, wit en geel komt je tegemoet als je het landschap tot je laat komen. Mijn visuele zintuig die graag met vorm en kleuren werkt, is altijd de eerste die mij een ervaring geeft. Maar vandaag wilde ik die kleuren eens met een ander zintuig ervaren: mijn zintuig voor het verzamelen van voedsel!

In de supermarkt kan ik dat heel goed en vooral efficiënt, maar buiten in het wild weet ik me geen raad. Op een braam of bes na misschien. Ik bekeek de bloemen vanuit het gevoel of ze eetbaar zouden zijn. Ik liet me leiden door hun aantrekkingskracht. En als vanzelf gaat er dan iets in je aan, waarvan je nog niet wist dat je het kon.

Mijn voorkeur bleek uit te gaan naar witte of gele bloemen. Paars was niet aantrekkelijk om te eten. Grote ronde bloemblaadjes kregen de voorkeur boven kleine geclusterde of gekrulde blaadjes. En qua textuur wonnen de gladde zachte oppervlakken het van wat ruwere exemplaren.

Ook probeerde ik het hele landschap van een afstand te ervaren vanuit mijn voedsel zintuig. Al snel bleek dat ronde vormen de voorkeur kregen boven puntige en langgerekte. En ineens besefte ik me dat dit ‘oude wetenschap’ moet zijn die nog steeds in mij verankerd zit, maar nooit de kans krijgt om zich te bewijzen.

Ik heb het bloemenveld uiteindelijk niet af staan grazen, dus hoe het daadwerkelijk smaakt weet ik (nog) niet. Maar ik heb er wel een heel goed gevoel bij dat deze voorkeuren zomaar uit mij voortkomen. Weer een stukje zelfvertrouwen erbij!

Wordt vervolgd.

cover Zelfvertrouwen!

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf?
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Durven leven op instincten – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


3 juli 2012

Dag 315:  Durven leven op instincten

De damhertjes hier in de polder hebben kleintjes. Het zijn geen wilde herten, ze staan achter een omheining en zijn privé bezit. Het is een groep van een stuk of tien, compleet met stier. Normaal gesproken liggen ze languit langs het hek, of grazen ze rustig rond, zich totaal niet bekommerend om wat er langs komt. Maar vandaag was dat anders. Mijn hond en ik waren in aantocht en dat zorgde voor een instinctieve reactie, zelfs toen we nog op behoorlijke afstand waren. De moeders vluchtten acuut weg met de kinderen en verstopten zich achter hun nachtverblijf, ver uit het zicht. Uiteindelijk gevolgd door een beschermende vader. Wat een pracht instinct!

Voor de mens is het tegenwoordig nog een hele klus om zijn instinct te volgen. Soms zijn we er zo ver van af geraakt door de voorkeur aan gedachten te geven, dat onze natuurlijke intelligentie helemaal niet meer boven komt drijven. We eten en drinken zaken die niet goed voor ons zijn, we roken wat slecht voor onze gezondheid is, we vervuilen onze natuurlijke omgeving waardoor we ziek worden etc. Maar we voelen ook niet meer goed aan wanneer we in gevaar verkeren. Wanneer we bijvoorbeeld teveel hooi op onze vork hebben genomen, teveel verantwoordelijkheden op onze schouders hebben geladen, of te lang te zwaar werk verrichten. De gevolgen zijn overduidelijk: allerlei kwalen, chronische ziekten, en mentale burnouts vallen ons ten deel. En in veel gevallen hebben we niet geluisterd naar onszelf. Wat we weten dat goed voor ons is, hebben we vermeden en goede adviezen hebben we in de wind geslagen. En waarom?

Er is maar één echte oorzaak voor dit gedrag: alleen maar denken aan wat ons geleerd is of wat er van ons verwacht wordt en niet meer zelf voelen wat goed voor ons is. Het gaat er uiteindelijk om dat we een goede balans vinden tussen onze gedachten die kunnen vertolken wat we daadwerkelijk lichamelijk aanvoelen. Een mooi voorbeeld hiervan zag ik vorige week voor mijn neus voltrekken. Er was een ooievaar uit een nest gevallen. Hij had wat vliegoefeningen gedaan en was naast het nest beland, ongeveer 10 meter lager in een prutsloot. Eenmaal opgevangen in het vogelhospitaal bleef hij eerst nog steeds in de ‘gevaar’ stand. Iedere keer als er iemand dichtbij kwam, plofte hij plat op de vloer, net als hij in het nest zou doen. Proberend uit de klauwen van mogelijke roofvogels te blijven. Maar toen hij eenmaal doorkreeg dat er geen gevaar dreigde, bleef hij steeds langer rechtop zitten. Het gevoel dat de omgeving hem gaf stuurde de gedachten aan met navenant gedrag.

Het zou zo simpel moeten zijn, vaker voelen en dan pas denken.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

De natuur je een handje laten helpen? Klik hier

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

De almanak in je lijf – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


28 juni 2012

Dag 311: De almanak in je lijf

Ik zag het aan de zwaluwen: ze gingen steeds lager vliegen. Een teken dat de insecten ook steeds lager waren gekomen, door de onaantrekkelijke windsnelheden op grotere hoogte. De boodschap over het in aantocht zijnde slechte weer, werd me door deze redenering duidelijk. Het is wijsheid van de koude grond, maar met deze observatie heb ik er zelden naast gezeten. Ik zou willen dat ik nog beter kan aanvoelen wat er zich in de atmosfeer afspeelt.

Sommige mensen voelen dat er regen op komst is doordat een litteken begint te trekken, of doordat ze hoofdpijn krijgen. Migraine kan ook ineens opspelen door veranderend licht. Het eerste niezen van een hooikoorts patiënt spreekt natuurlijk voor zich.

Wanneer je bewust wordt van alle prikkels die zich in je lijf afspelen, dan lijkt het werkelijk of er een nieuwe wereld voor je opengaat. Maar eigenlijk is het een wereld die we ooit heel goed kenden door het gebruik van onze zintuigen. Buienradars, navigatiesystemen, barometers en horloges, ze zijn allemaal handig maar nemen in wezen de plek in van al aanwezige zintuigen.

Voordat we helemaal afhankelijk worden van allerlei slimme apparatuur kan het soms juist ook heel leuk zijn om zelf eerst richting, tijd of wind en weer te voelen. Als je dicht in de buurt komt, verhoogt dat je zelfvertrouwen. Ofwel: het vertrouwen op je eigen zintuigen.

Het doet me denken aan iets dat de hondenfluisteraar Cesar Millan regelmatig zegt: een angstige hond moet weer leren vertrouwen op zijn neus, als hij dat weer kan, komt het zelfvertrouwen terug.

Met andere woorden: kan je zelfvertrouwen wel een duwtje gebruiken, begin dan eens met het vertrouwen op je zintuigen. Zoek de weg zonder navigatie, draag eens geen horloge en probeer de tijd in te schatten. Kijk naar een wolkenlucht en voel aan wanneer het gaat regenen. Je zult jezelf versteld doen staan!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Een Vlaamse gaai en het perspectief – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


14 juni 2012

Dag 298:  Een Vlaamse gaai en het perspectief

Al dagen ben ik gefascineerd door een verandering van perspectief. Eergisteren schreef ik over het perspectief op het leven vanuit een vliegtuig, gisteren vanuit een historisch perspectief. Vandaag valt me een heel andere op.

In het vogelhospitaal is het nog steeds een drukte van belang. De hoeveelheid kleine nestvogeltjes is afgenomen, maar de ‘jeugd’ is nog steeds aanwezig. In dit geval een groepje van een stuk of zes Vlaamse gaaien. Ze schreeuwen moord en brand vanwege hun honger en vliegen me bijna aan als ik voor hun couveuse plaatsneem. Tegelijk sperren de snaveltjes zich open onder een soort hees geluid (niet zo hard als dat van jonge eksters, dan heb je echt oordoppen nodig) en ik kan niet snel genoeg eten naar binnen werken.

Als ze zo gefocust zijn op eten dan doen ze niets anders dan zich aan je opdringen. Maar zitten de buikjes al een beetje vol, dan worden ze niet meer geleid door hun honger en hebben ze meer aandacht voor andere dingen. Toen viel het me op dat ze geen enkel besef hebben van wat mijn voor- of achterkant is. Ze herkennen mij als mens niet en kijken eigenlijk alleen maar naar mijn hand. Daar komt tenslotte het eten vandaan. Ze pikken er voorzichtig naar, gaan er op zitten (willen soms ook niet meer loslaten) en bestuderen het pincet dat de worm vasthoudt.

Vanuit hun perspectief bekeken moet het ook wel heel raar zijn. Een soort vogel met twee koppen, namelijk onze handen. Ooit las ik ergens dat honden ook zo naar ons kijken. Voor hen hebben we 3 hoofden, dat ding waar geluid uit komt en dat kan bijten, en die twee andere die eten geven maar ook kunnen ‘bijten’.

Voor mij geeft dit eens te meer aan dat wanneer je ophoudt met stickers op mensen, dieren of planten te plakken er ineens andere waarden naar voren komen. Vanuit het perspectief van de Vlaamse gaai is mijn hand de ‘voedende moeder’.

Stel je eens voor dat je al je etiketjes loslaat en alleen kijkt naar de waarde, of het Zijn, van een levend wezen, dan ziet de wereld er ineens anders uit. Of eigenlijk: het voelt al meteen anders. Je gaat de ander pas ‘voelen’, als je de taal (en daarmee ratio) hebt uitgeschakeld. Kijk maar eens naar een ander en plak geen sticker, wat ervaar je dan?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Ophouden met labellen en dat leren in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Van een afstand je onmisbaarheid inzien – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


13 juni 2012

Dag 297: Van een afstand je onmisbaarheid inzien

Het is best moeilijk om de grote lijn in het leven te ontdekken als je steeds op micro niveau met het dagelijks leven bezig bent. In de natuur wordt er niet nagedacht over de grote lijn, het lijkt of alleen de mens dat doet. Echter, het universum bestaat uit onderdelen die voelen wat efficiënte combinaties voor leven, vooruitgang of samenwerking zijn. Dat zou je natuurlijk ook de rode draad kunnen noemen: al het Leven bestaat uit samenwerkingen door onderlinge aantrekkingskracht.

Ik kom hierop door het boek: The Eternal Frontier – An ecological history of North America and its peoples, geschreven door Tim Flannery. Hierin wordt mooi beschreven welke invloeden de Aarde gevormd hebben en over welke periode. Het uitgangspunt is het uitsterven van de dinosaurussen door de meteoriet op het Amerikaanse continent. Door de historische beschrijving van Flannery besef ik pas goed hoe lang natuurlijke processen nodig hebben om nieuwe verbindingen aan te gaan. Een mens kan dat moeilijk bevatten, om de simpele reden dat wij hier gemiddeld maar ongeveer jaar of 75 rond lopen. Dat is ons referentiekader en lijkt het enige te zijn dat er toe doet.

Toch is het zinvol om bij tijd en wijle eens van een afstand te kijken naar het leven in het algemeen, en niet in de laatste plaats naar je eigen leven. Als je teveel met je neus op dagelijkse handelingen zit en niet naar de big picture van je leven wilt kijken, kun je wel eens belangrijke informatie missen. Informatie die niet alleen goed voor jezelf is, maar ook voor een groter geheel, je gezin, je buurt, je dorp of stad, je land en de wereld.

‘Ieder voor zich en God voor ons allen,’ werkt niet in de natuur. Ieder organisme heeft wel een persoonlijk doel: leven, maar past zich aan in het grote systeem. Hier heb je toch een zintuiglijke ervaring voor nodig van het willen opgaan in een groter geheel, lijkt me. Of misschien wel het willen dragen van een stukje verantwoordelijkheid voor het grote geheel. Als dit er niet zo zijn, zouden er nooit prachtig op elkaar afgestemde ecologische systemen zijn ontstaan.

Het doen ontstaan van efficiënte en werkzame verbindingen kost dus tijd. Miljoenen jaren tijd. Vanuit dit perspectief lijkt ons leven helemaal niet zo belangrijk en zijn we maar een stipje op de tijdlijn. En toch… ieder organisme uit het verre verleden heeft zijn bijdrage geleverd aan het grote systeem. Dat doen wij ook. Wij zijn een onmisbare link in het efficiënt en gezond doen voortbestaan van Het Leven. Maar je eigen belangrijkheid zie je pas als je van een afstandje naar het leven kijkt.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Natuur en religie – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


11 juni 2012

Dag 295: Natuur en religie

Is het niet fijn als gevoelens over de natuur steeds weer bevestigd worden? Als je goed in je vel zit, heb je die bevestiging natuurlijk niet nodig, maar toch geeft het je een duwtje in de rug. Voor mij is dat duwtje deze quote van meesterarchitect Antoni Gaudi:

“The great book, always open and which we should make an effort to read, is that of Nature.”

Gaudi had het helemaal begrepen wat mij betreft. Niet alleen maakte hij gebruik van de vormen en kleuren in de natuur, maar hij keek ook naar de structuren. Hij bestudeerde hoe organische materialen waren opgebouwd. Misschien was hij wel een biomimicist avant la lettre.

Om zijn ideeën in volle glorie te zien, is een bezoek aan de Sagrada Familia in Barcelona verplicht. De pilaren in de kerk doen denken aan een bos, niet alleen qua vorm maar ook qua lichtval. Ik ben niet religieus, maar al zittend in de kerk en het spel van licht en vormen aanschouwend, krijg ik toch een spirituele ervaring. En het mooie is dat mensen met andere religies hier ook verwonderd en geïnspireerd rondwandelen. Is het uiteindelijk dan niet onze liefde voor de natuur die ons allemaal samenbrengt?

Onszelf verbinden met de natuur en de wijsheid daarvan verwerken betekent niet dat we weer in een grot moeten gaan wonen of rond moeten rennen in een berenvel. Het betekent dat we de kennis van de natuur, hoe deze keer op keer in staat is om tot ingenieuze oplossingen te komen, moeten gebruiken om ons leven niet alleen te verbeteren maar ook de vervuiling een halt toe te roepen. En voor mij is nog de beste bijkomstigheid dat natuurlijke vormen zo mooi zijn en een goed gevoel van ‘thuis komen’ oproepen.  Aan dat laatste hebben we allemaal behoefte. We kunnen het zoeken in werk, geld, faam, materie, drank en drugs: uiteindelijk willen we allemaal thuis komen en verbondenheid met het Al voelen. Pas dan kunnen we een intens gelukkig mens zijn.

Ik hoop van harte dat ik het nog mee mag maken dat de Sagrada af is Ze denken dat het met 22 jaar zou moeten kunnen. Dat zou ik moeten redden. In de tussentijd mogen er wat mij betreft vele architecten en designers opstaan die ook het grote boek van de natuur lezen, net als Gaudi.

Wordt vervolgd.
Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Natuur optimaliseert, de mens maximaliseert – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


31 mei 2012

Dag 285: Natuur optimaliseert, de mens maximaliseert.

De oorzaak van onze huidige precaire economische situatie wordt, wat mij betreft, in deze quote in één keer uitgelegd:

Nature optimizes, humankind maximizes.*

Ik ben geen econoom, ondanks verwoede pogingen om professor Heertje’s boeken op school te doorgronden. Maar als ik bovenstaande quote lees, begrijp ik veel beter waarom het hele economische systeem me nooit heeft bekoord. Voor mij gaat het voornamelijk over gebakken lucht. Het gaat over iets dat niet zintuiglijk vast te leggen is. Economie is voor mij een systeem dat bedacht is door mensen, een spelletje, een set regels waarmee we denken beter te worden.

Is de wereld beter geworden van deze bedachte set aannames? Als ik kijk naar de hongersnood, armoede, oorlogen om olie in de wereld, dan zou ik denken van niet. Is de onderlinge menselijke band er hechter door geworden? Als ik kijk naar het graaigedrag van politiek leiders, leiders van bedrijven of welzijnsorganisaties, dan zou ik ook denken van niet.

Mijn simpele geest, die ooit geleerd heeft dat dingen op kunnen raken en eindig zijn op deze aardbol, kan er toch niet bij dat je kunt blijven denken dat alles meer en groter moet zijn. Als je als bedrijf meer wilt blijven verkopen en daarop gefocust blijft, en je zou je product aan iedereen in de wereld willen slijten, dan nog komt daar echt een keer een einde aan. Tenzij je buitenaardsen weet te bereiken natuurlijk, dan is het universum je oneindige markt. Maar zolang er nog geen contact is met aliens moeten we het doen met wat er is. En dat laatste is nu net waar de natuur zo goed in is! En wij niet.

Wij willen het niet doen met wat er is, wij denken ‘meer’ te moeten willen, want dat wordt ons met de paplepel ingegoten. We worden steeds geconfronteerd met boodschappen dat we iets ‘meer’ moeten. Het schijnt van belang te zijn dat wij steeds iets consumeren dat beter is, anders is, bijzonderder is, meer smaak heeft, nieuwer en duurder is dan daarvoor. Het is heel moeilijk voor de westerse mens om te bedenken dat iets ook wel een keer goed is.

Ook ik ben geconditioneerd door dit systeem en kan maar lastig invoelen hoe de wereld eruit zou zien als je het maximaliseren loslaat en gaat optimaliseren. Maar ik weet één ding zeker:  als we durven denken dat niet alles in geld is uit te drukken omdat er ook een uitruil van diensten kan plaatsvinden om de kwaliteit van leven te verbeteren, dan maken we een grote sprong voorwaarts.

Het is niet eenvoudig om onze manier van leven en denken los te laten, per slot van rekening doen we het al zo lang zo en zijn we geheel geconditioneerd. Maar het mooiste voorbeeld van hoe je een samenlevend systeem draaiende kunt houden op een gebalanceerde harmonieuze manier, ligt vlak voor onze snufferd: de natuur. Van dat perfect op elkaar aangesloten, optimaliserende, systeem kunnen wij nog het meeste leren.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

* Citaat uit: Profit beyond measure – Johnson & Broms (2000)

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur