Tagarchief: negativisme

De negativiteit spuugzat – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


15 juni 2012

Dag 299: De negativiteit spuugzat

Frustraties bij mensen die de natuur als essentieel onderdeel van het leven beschouwen, kunnen soms hoog oplopen. Dat heeft alles te maken met de veel te geringe aandacht van de politiek (ook in internationale zin), van de media en in het onderwijs. Uiteraard zijn er uitzonderingen, maar die zijn te sporadisch. We leggen eerder de nadruk op al het negatieve dat we zien en vergroten dat graag uit.

We doen of we gelukkig zijn maar als we door onze buitenkant heen prikken voelen we ons ellendig, zijn zwaarmoedig over de toekomst of ontkennen in het geheel onze behoeften aan een voldoening gevend leven. Onbewust vluchten we voor negativiteit in allerlei soorten verslavingen en afwijkend gedrag. Maar we kunnen helemaal niet vluchten voor negativiteit omdat het dagelijkse nieuws, in welke medium vorm ook, ons hiermee bestookt. Oorlogen, diefstallen, moorden, verkeersdoden, kindermishandeling, vrouwenhandel, oplichting, dierenmishandeling, vergiftiging, ziekten en vervuiling, zijn allemaal maar een greep uit wat dagelijks op ons afgevuurd wordt. Geen wonder dat we ons akelig voelen!

In mijn omgeving hoor ik steeds meer mensen zeggen dat ze geen krant meer lezen. En ik moet toegeven, ook ik doe dat nog amper. Ik ben het namelijk spuugzat om alleen maar met de verrotte wereld geconfronteerd te worden. De mensen en organisaties die wel goed werk verrichten en hun uiterste best doen om de wereld een stukje beter te maken, zijn veel interessanter.

Wat dat betreft ben ik blij met de nieuwe media. Hier kan ik tenminste gelijkgestemden uitkiezen die mij hun positieve nieuws verschaffen. Ik wil weten en ervaren wat er wel goed is in de wereld, wat aantrekkelijk is voor mij maar ook voor mijn omgeving en voor de mensheid. Ik wil goede, effectieve, milieuvriendelijke en sociaal aanvaardbare oplossingen horen, zien, voelen en heel graag doorgeven!

Tegenover ieder negatief verhaal dat in het nieuws komt, zou een opbouwend verhaal moeten staan, dat onze menselijke en natuurlijke samenleving helpt om op een hoger niveau te komen. Wij zijn allen verantwoordelijk voor het van de daken schreeuwen en belangrijk maken van goede oplossingen voor het leven. De kritische negatieve blik moet een positieve opbouwende tegenhanger hebben. Pas dan is er balans en komen we onder de grauwsluier vandaan.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren op een natuurlijke wijze naar het leven te kijken? Klik hier

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur

Kiezen tussen obstakels of aantrekkelijkheid – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


22 mei 2012

Dag 277: Kiezen tussen obstakels of aantrekkelijkheid

Nu het zulk mooi weer is, ben ik automatisch meer buiten, met laptop en al. We hebben de buitentafel pas afgelopen weekend opnieuw op het terras geïnstalleerd, want laten we wel zijn, eerder was het veel te koud. Uiteraard is het terras een puinhoop. Mooi om te zien is hoe ieder organisme dat zich op, onder en naast het terras bevindt, geen enkel obstakel ziet om te groeien. Honderd berkjes van 1 centimeter doen hun best om een boom te gaan worden, maar door mijn tussenkomst gaat dat helaas niet lukken. Als ze groot genoeg zouden worden zouden  ze de stenen met gemak omhoog drukken, dat vormt geen enkel obstakel. Maar ook wormen, torretjes en spinnen laten zich niet weerhouden door wat er op hun pad komt. Wie dan leeft, wie dan zorgt, lijkt hun motto te zijn.

Uiteraard kan ik dit meteen koppelen aan het menselijk brein dat obstakels kan verzinnen zonder dat ze reëel in zicht zijn. Het is een gave om iets goed te kunnen inschatten, maar het kan ook een enorme valkuil zijn. Als je goed bent in het snel beren op de weg zetten, dan kom je uiteindelijk nergens.

Ik heb het al vaker geschreven; in dat opzicht is ons brein een handicap. We kunnen zo goed fantaseren dat de fantasie werkelijkheid voor ons wordt. Kijk ik naar het kleine vliegje dat nu op mijn toetsenbord loopt, dan bemerk ik zijn gedrevenheid om uit te vinden wat hij er eigenlijk mee kan. Is het eetbaar? Kun je er in wonen? Misschien wel eitjes in leggen? Zijn er geschikte partners te vinden? Alles wordt geïnspecteerd op aantrekkelijkheid, niet op obstakels.

Hoe vaak doen wij dat eigenlijk op een dag? Hoe vaak zijn wij op ontdekkingsreis naar wat aantrekkelijk voor ons is zonder ons te laten dwarsbomen door obstakels? Zijn we in staat om onze gedrevenheid en passie ruim baan te geven, (zoals het zwart-groene torretje dat nu mijn beeldscherm inspecteert) zodat we in ons element kunnen zijn, of laten we ons weerhouden door twijfel over de afloop?

Het los kunnen laten van onzekerheid over de uitkomst, is één van de moeilijkste dingen voor een mens. Ons brein, dat in een mum van tijd allerlei scenario’s ophoest, zit ons daarbij behoorlijk dwars. Het zwart-groene torretje heeft daar geen problemen mee. Hij heeft genoeg van mijn beeldscherm en vliegt weg, naar aantrekkelijker oorden. Achter zijn neus aan. De dag plukkend en voelend naar wat goed voor hem is.

Ach ja, dáár begint het natuurlijk allemaal mee: voelen we wat persoonlijk goed voor ons is en wanneer we echt in ons element zijn? Het torretje voelt dat exact.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.an de natuur leren om in je element te komen?

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Kiezen voor motiverend nieuws – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


15 mei 2012

Dag 271: Kiezen voor motiverend nieuws

Wat zijn we toch goed in het uiten van alles wat er niet goed is in de wereld. Ik ben goed geluimd vanmorgen, maar na een vluchtige blik op de krant, weet ik dat het een zware dag voor me zal worden. Zijn we nu echt zo negatief geworden in ons hoofd en uit zich dat in de maatschappij, of zijn we juist negatief door de huidige maatschappelijke ontwikkelingen? Ik ben het even kwijt.

De opening op de krantenpagina gaat over het failliet van Griekenland. Slecht nieuws, vooral voor de Grieken, maar ook voor Europa. In een heel klein berichtje op diezelfde pagina, wordt melding gemaakt van het feit dat Nederland gestegen is op de WNF lijst als het gaat om de grootste voetafdruk. We hebben teveel aardbollen nodig om ons gedrag bij te benen. En dat is nog meer slecht nieuws. Opvallend is natuurlijk dat het economische nieuws groot wordt gebracht, maar de verslechterende gezondheid van de Aarde (die natuurlijk alles te maken heeft met de meer-meer-meer economie) is minder belangrijk. Zucht.

Dan kan ik ook zelf de voetafdruktest wel doen, mijn humeur komt toch niet meer goed. Een klein lichtpuntje: mijn voetafdruk is ruim kleiner dan die van de gemiddelde Nederlander, maar toch nog veel te groot. Alweer slecht nieuws.

Naarstig zoek ik op Twitter naar inspirerende berichten. Ik moet een heel eind scrollen maar uiteindelijk vind ik er eentje. Een bericht van Wakker Dier: Campagne #plofkip komt op stoom: fabrikanten massaal op zoek naar betere kip http://bit.ly/JsOGqZ

Goed nieuws! Ik laat me graag motiveren door aantrekkelijk nieuws. Ik weet zeker dat heel veel meer mensen gemotiveerd zouden worden als er meer nieuws naar buiten zou komen over verbeteringen die de wereld echt een handje helpen. Dan kunnen we enthousiast worden, onze medewerking verlenen en uit onze luie stoelen komen! Dan willen we werken aan een betere wereld omdat we goede resultaten ervaren! We krijgen voldoening! We doen weer ergens toe!

Maar dan lees ik dat nu ook de rijken der Aarde op de Miljonairsfair steen en been klagen.

Nu heb ik behoefte om even heel stil in een hoekje te gaan zitten sippen.

Niet voor lang hoor, want er zijn heus wel positivo’s te vinden. Ik moet alleen veel langer scrollen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

A.s. zondag: opnieuw contact maken met je zintuigen tijdens de Terugnaarjenatuur wandeling. Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Negativiteit omkeren naar attractiviteit – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


20 april 2012

Dag 247: Negativiteit omkeren naar attractiviteit

Afgelopen week zag ik een nieuwsitem op het journaal over de slechte economische toestand van Spanje. Vele bedrijven zijn failliet of staan te koop, mensen hebben hun baan verloren en moeten schipperen met geld. Een hele negatieve situatie. Toch vond ik 1 van de geïnterviewden helemaal niet negatief overkomen. Een wat oudere man vertelde over hoe hij zijn werk was kwijtgeraakt en nu dagelijks vuilcontainers doorzocht om te kijken of hij daar nog spullen zou tegenkomen die hij eventueel kon verkopen.

Je kunt heel negatief naar deze situatie kijken: eerst had de man een baan, nu doorzoekt hij vuilcontainers. Wat deze man echter doet is zijn dagelijks bestaan op een andere wijze beschouwen door naar nieuwe mogelijkheden te kijken zodat hij en zijn familie kunnen leven. De man kwam ook niet over als een slachtoffer. Duidelijk was dat hij liever werk zou hebben, maar nu had hij een manier gevonden om in ieder geval iets aan inkomen binnen te krijgen.

Als de man in een negatieve grondhouding zou blijven, door te gaan klagen over zijn slechte situatie, dan volgt hij niet wat attractief voor hem is. Hij zou zich vastbijten in een slachtofferrol met bijbehorende gedachten, en het zeer waarschijnlijk steeds slechter krijgen.

De kunst van het leven is te blijven zoeken naar wat attractief en gezond voor je is en niet te verzanden in gedachten over wat er niet aantrekkelijk is. En dat laatste kunnen we heel goed. De kranten staan er vol mee. Waar we voor op moeten passen, welke ongelukken er gebeurd zijn, wie er vermoord is, waar er is ingebroken, waar er oorlog is… en ga zo maar door. Er zijn veel te weinig berichten waarin creatieve oplossingen voor problemen naar voren komen. Met andere woorden: de nieuwsbrengende massa media houden ons in een negatieve denkspiraal.

In de natuur zoeken alle organismen naar wat attractief voor hen is. Ze gebruiken daarbij hun zintuigen. Als iets onattractief is, zoeken ze onmiddelijk weer mogelijkheden die wel attractief zijn. Denk maar aan een plant die je in de huiskamer steeds moet omkeren omdat hij naar 1 kant groeit: de kant van het attractieve licht. Die basis bevindt zich ook in ons, maar we laten ons meesleuren door negatieve verhalen van anderen en vergeten dat we onze zintuigen moeten volgen.

“Ik lees geen kranten meer, ” vertelde een cliënt. “Het brengt me niets.” En daarin heeft hij gelijk. Negativiteit brengt niets, maar neemt alleen maar. Pas als je de negativiteit weet om te keren naar iets wat aantrekkelijk en dus positief is, dan ga je weer de voldoening uit het leven halen.

Ik weet niet of iedereen de positiviteit in het journaal-item heeft gezien. Maar ik ben blij dat er iemand gefilmd was die creatief naar oplossingen zocht. Het wordt hoog tijd dat er meer balans in de berichtgeving komt.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je laten inspireren door de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Vertrouwen begint bij jezelf


29-11-11

Dag 127: Vertrouwen begint bij jezelf

Deze ochtend genoot ik weer eens van het spel van mijn hond met de hond van de buren. De buurhond is vele jaren jonger dan die van mij en is dus speelser. Als een raket schiet ze op mijn hond af, en het hangt van mijn oudje af of er gespeeld gaat worden of niet. Zowel de buurvrouw als ik hebben nog nooit een signaal kunnen ontwaren dat mijn hond aangeeft, dat het spelen niet doorgaat of gestaakt moet worden.

Als het teken gegeven is dan houdt de buurhond ineens op en kijkt eens om zich heen wat ze dan zal gaan doen. Meestal gooit haar baasje dan een bal en zo is ze tevreden.  Het mooie hiervan is dat je geen enkele teleurstelling merkt; de buurhond zeurt niet oeverloos door, is ook niet kwaad als de mijne niet wil spelen. Ze neemt het voor kennisgeving aan en zoekt nieuwe manieren om zich te vermaken. Er is volledig vertrouwen tussen de twee honden en ze verbinden geen consequenties aan het niet willen spelen. Geen verborgen agenda’s, ze blijven in het hier en nu.

Dat brengt mij op het wantrouwen dat wij mensen steeds meer krijgen naar alles en iedereen om ons heen. Ik las gister een berichtje over wat je wel en niet kunt vertrouwen in de cosmetica industrie. In het artikel werden allerlei termen genoemd zoals ‘dermatologisch getest’ en ‘allergie vriendelijke parfum’, ‘parfum vrij’, ‘milieuvriendelijk’. Allemaal termen die we tegen kunnen komen op etiketten van crèmes, shampoos, make-up e.d. Helaas werd duidelijk dat we op deze termen niet kunnen vertrouwen. We moeten bijna chemici zijn om de rest van het etiket te snappen en te leren of het al dan niet goed voor ons is. Deze bedrijven hebben verborgen agenda’s: stickers plakken onder een ‘goede’ noemer om toch maar zoveel mogelijk te verkopen met vaak verbluffend weinig medeleven met de klant.

Ook leerde ik onlangs dat E621, u weet wel, die bekende E-nummers op voedingsmiddelen, een smaakversterker is waar muizen hersenbeschadiging van kregen. Wie weet dat nu eigenlijk en waarom wordt dat stil gehouden? Heus niet om je op een prettige manier te voeden, maar uiteraard om veel meer van te verkopen.

Voedingsproducenten,  cosmeticaproducenten (en zo zijn er nog wel een paar) kun je dus eigenlijk niet vertrouwen omdat ze maar aan 1 dingen denken: verkoop. Je kunt denken: ik vertrouw helemaal niemand meer. Maar dan zonder je je af van de rest van de wereld en doe je niet meer mee. Willen we gezond blijven dan zullen we een grote mate van vertrouwen moeten hebben in onze omgeving. Doen we dat niet dan verzuren we, zijn we boos, teleurgesteld, geïrriteerd, negatief en voelen we dat de hele wereld tegen ons is. Dat veroorzaakt stress.

Als we iets wantrouwen dan moeten we actie ondernemen om het weer te kunnen vertrouwen. Niet blijven zeuren en negativiteit blijven verspreiden, maar er iets aan doen, in het hier en nu. Niet alleen goed voor het vertrouwen in jezelf, maar zo draag je ook bij aan het vertrouwen in de gemeenschap.

Voor vertrouwen in de mensheid zijn er minimaal twee nodig. Voor vertrouwen in het algemeen kun je veel leren van de natuur. Kijk maar naar mijn hond en die van de buurvrouw.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal
Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Van dankbaarheid naar positiviteit


12 november 2011

Dag 110: Van dankbaarheid naar positiviteit

Tussen alle negatieve nieuwsberichten door zijn er gelukkig ook positieve. Gisteren was er zo’n moment: de dag was uitgeroepen tot Dag van de Duurzaamheid. Vele activiteiten vonden plaats verspreid over het land. Een beetje toevallig kwam ik erachter want in mijn regionale krant vond ik er niets over. Jammer, want het is echt belangrijk nieuws. En daar ben ik heel dankbaar voor. Het inspireert enorm om te merken hoeveel mensen bezig zijn om de wereld een stukje beter te maken in een wereld waarin we bijna alleen maar met onze neus op negativiteit worden gedrukt. Het is heel eenvoudig om negatief te worden en te verzuren, want er is nu eenmaal veel niet goed. Maar als we alleen daarop focussen krijgt positiviteit nooit de overhand.

Een belangrijke stap voor mij is om zeer regelmatig te denken aan waar ik dankbaar voor ben in mijn leven. En dat kunnen kleine dingen zijn.

Als ik vanmorgen ga wandelen dan is de zon nog niet op. Langzaam begint de hemel te verkleuren en dient de dageraad zich aan. Het feit dat ik dit meemaak en het dag zie worden is al bijzonder. Vervolgens moet ik langs de kudde schapen lopen. Ze liggen nog half te slapen en ik maak mijn aanwezigheid bekend door ‘goedemorgen dames’ te zeggen. Een ooi staat verveeld op en gaat naar me staan stampen maar kiest uiteindelijk eieren voor haar geld en de hele kudde verplaatst zich langzaam. Ik heb toestemming om te passeren. Daar word ik blij van, van die simpele interactie met een dier.

Verderop vind ik een veertje van een gans, voor mij een cadeautje en nog mooi intact, maar overbodig voor de gans. Ik neem hem mee en hang hem later aan het tuinhek waar nog meer veren wapperen. Ik zie de koeien en ben dankbaar voor het feit dat ze zulke lekkere melk maken. Vanmorgen heb ik goddelijke biologische kwark gegeten, een klein feestje op zich. Een roodborstje laat verderop even van zich horen. Het is keer op keer vertederend en ik ben ineens dankbaar dat ik hier mag wonen, in deze polderomgeving. Ik ben me nu veel meer bewust van alles om me heen dat leeft en me iets geeft. De bomen met hun zuurstof, de vogels met hun concerten, de koeien met hun melk en de schapen met hun Zen houding waar ik nog veel van kan leren. (Tip: boekje Buddhism for sheep)

Ik tuur nog eens over het polderlandschap en dank in stilte het universum dat het deze aardbol zo mooi geplaatst heeft dat dit allemaal kan groeien en bloeien. De Aarde is het zo waard om positief in het nieuws te brengen!

Concentreren op het goede verandert je leven, en daarmee meteen het leven van anderen.

 

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Counselling in de positiviteit van de natuur? klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Waarom kiezen we voor een gebrek?


8 oktober 2011

Dag 75: Waarom kiezen we voor een gebrek?

In de natuur werkt alles met aantrekkingskracht. Organismen werken samen omdat het voor beiden goed is. Je zou het liefde kunnen noemen. Onvoorwaardelijke liefde van een atoom dat zich aangetrokken voelt tot een andere. In een mensenleven is het niet anders. We worden aangetrokken door licht, voedsel, water, andere mensen etc. Toch zouden er niet zoveel counselors en psychologen rondlopen als we ons allemaal zouden focussen op wat ons aantrekt en wat goed voor ons is.

Ondanks dat het in de natuur zo werkt, zijn wij het anders gaan doen: voor ons is het veel makkelijker geworden om te focussen op wat we niet willen, wat schokkend is, waar we verre van willen blijven etc.! We zijn ook graag bezig met de ellende van anderen, dan denken we dat wij het misschien een beetje beter hebben.

We lezen veel slecht nieuws en worden gebombardeerd met waarschuwingen tegen van alles. Helaas werkt dat angstige gevoelens in de hand. Er zijn veel organisaties en politieke partijen die ergens tegen zijn en dat luid prediken. Men focust op het negatieve en helaas vaak zonder werkzame oplossingen aan te dragen. Zo blijft de toehoorder dus hangen in de negatieve gevoelens zoals angst of woede. In het bedrijfsleven komt het helaas ook vaak voor: managers leggen de nadruk op de dingen die niet goed gaan of verkeerd zijn gegaan. Zo kan het verkeren dat grote groepen mensen in meer of mindere mate in angst of met het idee van gebrekkigheid leven.

Als er gebrek is, is er ontevredenheid. Of mensen nu rijk zijn of arm, ze willen allebei meer uit het leven halen. Het percentage dat men het beter wil hebben, zo blijkt uit Amerikaanse onderzoeken, is voor beide gevallen hetzelfde: 15%

De een wil graag spullen en heeft het niet, en de ander heeft spullen maar is nog niet gelukkig of haalt te weinig voldoening uit het leven. Er wordt gefocust op problemen en gebreken in plaats van oplossingen en wat aantrekt.

In de natuur wordt alleen maar gedacht in oplossingen. Negativiteit bestaat er eigenlijk niet. Of iets werkt, of het werkt niet. Als organisme wordt je aangetrokken tot iets dat je leven voedt, of niet. Je kunt samenwerken met een ander organisme of niet.

Wij mensen blijven te vaak hangen in: “waarom werkt het niet, waarom kunnen we niet samenwerken, waarom voelt de ander zich niet tot mij aangetrokken, waarom ben ik niet gezond.” (Hoe voelt het, als de voorgaande zinnen leest?)

Pas op het moment dat je het waarom los kunt laten en daadwerkelijk gaat bewegen naar zaken die je inspireren of waar je gevoelsmatig (!) door aangetrokken wordt, dan gaat het leven weer stromen.

Dan ga je denken: “Wat werkt wel, welke samenwerking gaat beter, wie voelt zich wel tot mij aangetrokken, wat maakt mij gezond”. Terwijl ik dit opschrijf, voel ik een verandering in mij. Het negatieve denken voelt als ineenkrimpen en op slot zitten. Het positieve voelt meteen ruimtelijk, ruimte om te onderzoeken, ruimte voor mogelijkheden, ruimte voor beweging. Heerlijk! Voel je het ook? 

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor positieve counselling in de Natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Is de natuur ‘half leeg’?


17 september 2011

Dag 54 : Is de natuur ‘half leeg’? 

Ik vraag me af of er in de natuur ook een emotie bestaat als teleurstelling. Als ik mijn gedachten erover laat gaan, kan ik alleen maar bedenken dat dit dan bij onze dichtstbijzijnde soortgenoten, de apen, moet zijn.

Teleurstelling heeft meestal een verdrietig gevoel tot gevolg, maar het kan ook nog vermengd worden met boosheid over het niet bereiken van een bepaald doel. Dus niet zomaar boosheid, alsof je zojuist bemachtigde banaan van je gepikt wordt, maar teleurstelling dat je de banaan niet hebt kunnen bemachtigen.

Ik denk wel eens dat mijn hond ook teleurgesteld kan zijn als ik wegga. Zo kijkt ze wel in ieder geval, een beetje triest. Onzin natuurlijk, dat is een verhaal in mijn hoofd, wat ik erbij verzin. Dat als zij een beetje lodderig uit haar ogen kijkt omdat ze weet dat ik wegga, ze meteen teleurgesteld en dus verdrietig is. Dat is de aanname die ik doe. Het zou eerder wellicht nog angst kunnen zijn, van ‘komt ze wel terug?’ of ‘ik weet niet wat er nu van me wordt verwacht’, maar teleurstelling, daar geloof ik niet in.

Bij de jacht van leeuwen zie je op tv dat ze een buffel of zebra te pakken krijgen, en meestal niet de beelden dat dit niet lukte. En dat terwijl ze  meer acties maken die niet beloond worden! Ze zouden dus vaak teleurgesteld moeten zijn. En toch kennen ze teleurstelling niet. Ze zijn in het NU, en voelen of iets gelukt is of niet. Maar ze verbinden daar geen consequenties aan. Eén ding staat wel vast: ze moeten weer een keer jagen om te eten.

Wij mensen hangen allerlei verhaaltjes, mogelijke consequenties, aan een teleurstelling. Dat kan met een gebrek aan zelfvertrouwen te maken hebben. Dan denken we “Dat lukt mij ook nooit!” OF: “Zie je wel daarvoor ben ik ook niet goed genoeg”. Als dit vaker voorkomt dan zou je wel eens kunnen gaan denken dat het de waarheid is. En zo verzwakken we ons zelf, durven we zaken niet meer aan te gaan uit angst voor weer een teleurstelling, weer een confrontatie met iets dat je niet kunt.

Als een leeuw dat zou doen, zou hij verhongeren. Teleurstelling is geen optie. Je vraagt je af waarom wij een dergelijke emotie ontwikkeld hebben. Is het dan net zoiets als ‘je wonden likken?’ en je weer voorbereiden op een volgende actie? In ons geval is het kennelijk het verzorgen van een geestelijke wond.

Ik ken mensen die een week lang van slag zijn als hun favoriete voetbalclub heeft verloren. Dat zijn wel uitzonderingen, dat geef ik toe, maar interessant blijft de vraag: waarom heeft een dergelijke teleurstelling zulke enorme gevolgen voor sommigen? Welk nut heeft deze emotie voor ons?

Ik zou het fijn vinden als ik deze emotie niet had: dan krabbel ik gewoon weer op na iedere tegenslag, alsof die er nooit is geweest. Wellicht heeft ook dit te maken met de bril die je op hebt in het leven: is het glas half vol of half leeg? Het is een feit dat de ‘half legen’ meer last van teleurstelling hebben dan de ‘half vollen’, die zien altijd het positieve weer ergens van in.

Betekent dit automatisch dat dieren ook ‘half vollen’ zijn? Of misschien wel dat de natuur per definitie het glas halfvol ziet? Ervan uitgaande dat de natuur alleen werkt met waar het tot aangetrokken wordt om te overleven, zou je denken: ja!

De boodschap voor ons is dus: houd je bezig met waar je je tot aangetrokken voelt om op een goede manier te overleven en kijk niet terug naar wat is geweest.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Is je dag half leeg of half vol?


16 september 2011

Dag 53: Is je dag half leeg of half vol?

Eergisteren beschreef ik twee manieren om de dag te starten. Wellicht heb je jezelf erin herkend. Beide fasen kunnen ‘oké’ voelen, of je hebt een duidelijke afkeer van eentje. Veel mensen herkennen hun eigen jachtigheid in het Focus 1 verhaal. Het is een state of mind waarin je terecht bent gekomen waar diverse factoren aan ten grondslag kunnen liggen.

Is de werkdruk bijvoorbeeld te hoog op je werk dan heb je in het eerste geval geen ruimte in je hoofd om leuke dingen te zien en ervaren. Je bent gefocust op snelheid en op tijdconsumerende zaken, je schroeft je tempo op en voor relativeren is geen tijd.

Dat buren nu eenmaal geluid maken kun je steeds minder goed een plaats geven en je gaat je er zelfs op concentreren. Ze zitten jouw geluk in de weg en je oordeelt: zij zijn fout bezig.  Je voelt het misschien al: het is een energieverslindende bezigheid. Je bent met het gedrag van andere mensen bezig en hoe ze jou dwarsbomen. Je focus ligt op negativiteit.

De meeste mensen die zich zullen herkennen in Focus 2, zijn veel relaxter, nemen de ruimte om te genieten van de eenvoudige dingen van het leven. Ze waarderen de omgeving en dragen er ook toe bij.

Door bewust bezig te zijn met natuurlijke processen, de hommel en vlinder, de zonnebloem en de lucht, ben je bewust van trage natuurlijke niet-menselijke processen. Hierdoor wordt je niet opgezweept door anderen maar volg je je eigen tempo. Zoals ik al eerder schreef in de blog  “Zien = willen”, gebeurt er met de persoon in focus twee iets natuurlijks. Je wordt je weer bewust van het eenvoudige leven dat de hommel en zonnebloem hebben: eten, leven en groeien in hun eigenheid: ze Zijn.

Het verhaal van Focus 2 zou zich zo vervolgd kunnen hebben:

Onderweg zie je in een veld een paar pony’s staan die zich heel rustig voortbewegen terwijl ze grazen. Eentje kijkt er op en houdt je in de gaten maar besluit al snel verder te eten. Een stuk verder zie je langs de waterkant een aalscholver op een paal gaan zitten en zijn veren ordenen. Een geit ligt op een ander veldje te suffen met zijn ogen half dicht.  In de berm springt een pad gestaag door het gras en blijft steeds even zitten om te kijken of er iets van zijn gading is. Naaktslakken manoeuvreren zich over de vochtige stoep en je doet moeite om ze te omzeilen.

De ochtend dauw maakt dat hoe verder je naar de horizon kijkt, hoe meer alles een blauwgrijze tint krijgt. Je voelt de frisheid van de dauw op je wangen en ruikt het natte gras.  Vrolijk stap je het kantoor binnen en groet de receptioniste.

 

De persoon uit Focus 1 heeft een andere manier:

Voor je op het fietspad rijdt een brommer die iemand op een fiets voortrekt. Ze gaan veel te langzaam en je wilt er voor bij maar dat lukt niet. Je schreeuwt iets, maar ze reageren niet.  Je ziet ze door het rode verkeerslicht rijden, maar jij besluit netjes te stoppen. Naast je staat een oude vrachtwagen zijn diesel te verstoken en het slaat op je keel. Het veldje verderop, waar een paar pony’s staan irriteert je al geruime tijd. Want als ze dat weg zouden halen kon het fietspad verbreed worden en heb jij minder last van die stinkvrachtwagens.

De vrachtwagen trekt eerder op dan jij en de uitlaat dampen waaien in je gezicht. Je sprint weg om niet te laat op je werk te komen en ergert je aan auto’s die te dicht bij de stoep staan voor de verkeerslichten. Het dwingt jou de stoep op te gaan en zo onder protest van voetgangers je weg te vervolgen.

Bij het werk aan gekomen, heb je flink de pest in. Je merkt dat er geen goede plek meer vrij is om je fiets neer te zetten en je doet je beklag bij de receptioniste.

De bril waardoor je naar de wereld kijkt maakt of breekt je leven. Als we teveel en te vaak in contact komen met mensen die de focus 2 bril op hebben, door negatieve uitingen in de media, dan verkleurt jouw positieve bril. De hommel en de zonnebloem blijven wie ze zijn en dat doen ze goed. Een mens wordt niet met die negatieve bril geboren, die wordt zo gemaakt of zo je wilt: laat zich zo maken.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur: klik hier

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Inventiviteit wint het altijd


11 augustus 2011

Dag 37: Inventiviteit wint het altijd

“Insanity is a perfectly rational reaction to an insane World. – R.D  Laing

Heel veel mensen voelen zich onveilig op dit moment. Eerst is er een gek die op een eiland in Noorwegen zomaar wat onschuldige mensen vermoordt, en nu ruineren mensen in Engeland hun eigen omgeving omdat ze liever spullen bezitten dan een goed sociaal leefklimaat opbouwen. Is iedereen gek geworden? In de natuur breek je de eigen omgeving niet af en breng je geen schade toe aan anderen waar je iets van nodig hebt. Wat me nog het meeste ergerde aan de interviews met mensen die het eens zijn met de rellen, is het gemak waarmee ze de verantwoordelijkheid voor hun leven geheel buiten zichzelf leggen. Alsof de maatschappij geheel verantwoordelijk is voor het feit dat zij op deze aardbol rondlopen. Dit zijn mensen die wachten totdat ze iets krijgen. Zij voelen zich een slachtoffer van de maatschappij en vinden dat de maatschappij hun problemen moet oplossen. In NLP termen zou dat ‘controle buiten zelf plaatsen’ heten. De enorme valkuil waar je in kunt stappen als je in extreme mate zo denkt is: iedereen de schuld van alles geven en jezelf buiten schot houden, met als gevolg dat langzaamaan iedereen zich van je afkeert, omdat je alleen wenst te ontvangen en niets wenst te geven. En zo werkt het niet in het mensenleven. Net als in de natuur betekent het zich bevinden in een ecologisch systeem dat je ervan kunt nemen, maar dat je ook iets inbrengt.

Een boom onttrekt veel water aan de bodem en neemt kooldioxide op. Wat het teruggeeft aan het systeem, naast een plek om te wonen voor allerlei dieren, is zuurstof, beschutting, eventuele vruchten, en voeding (bladeren of boomschors voor insecten). Niet zo zeer ‘voor wat hoort wat’ maar meer in de trant van: wat heb jij te bieden wat ik wil, en wat geef ik daarvoor terug zodat we daar allebei blij van worden en beiden kunnen leven. Dit is het natuurlijke principe. Ik schreef er al meermalen over: het win-win principe.

Als je als mens steeds geconfronteerd wordt met allerlei zaken die je niet bezit kunnen er een aantal dingen gebeuren:

-je gaat klagen dat je het allemaal niet hebt en doet er niets aan; je voelt je een slachtoffer. (Deze variant is in de natuur niet terug te vinden, zelfs een hulpeloos achtergelaten jong zal proberen iets te leren om te kunnen overleven. Alles is van nature op zichzelf en zijn eigen kwaliteiten en vaardigheden aangewezen.)

-je gaat een dienst leveren (maakt niet uit wat) om te zorgen dat je inkomsten krijgt die jou kunnen geven wat je wilt. Je neemt zelf de verantwoordelijkheid en controle over je leven. (Dit is routine in de natuur).

-je vindt het onterecht dat jij minder hebt dan een ander en besluit zonder tegenprestatie het je gewoon toe te eigenen. (Dat gebeurt wel onder prooidieren van verschillende groepen. Het betekent niet dat de stelende predator zelf niet kan jagen. Het is eerder een mazzeltje dan dat dit het normale gedrag is.)

De relschoppers bevinden zich dus in de laatste categorie, met het verschil dat zij er wel een heel gedoe van maken, en opzettelijk de omgeving kapot maken. Het gevolg kan zijn dat kleine zelfstandigen, kapper, bakker, elektronica winkel etc. niet meer terugkomen omdat ze als ondernemer failliet zijn. De buurt kan dan verpauperen in het ergste geval, of geen winkels meer hebben zodat je veel verder moet reizen om hetzelfde te vinden. Kortom: er is alleen gedacht (als er al gedacht is) aan gewin op korte termijn, terwijl de ellende op de lange termijn als een boemerang terugkomt. Met zulke kortzichtigheid help je een systeem om zeep.

Als een boom vindt dat deze te weinig water krijgt kan hij proberen om water bij de buren te stelen. Maar als dit bomen zijn die door hun afgevallen bladeren voeding geven aan de bodem waar de boom staat, dan heeft de boom zichzelf ermee. Beter is wat zuiniger aan te doen, misschien wat takken laten vallen, iets minder bladeren produceren, en met de wortels wat dieper graven naar water. Ofwel: eigen inventiviteit gebruiken om de zware tijd te overbruggen.

De Engelse relschoppers zijn niet inventief, maar vinden dat anderen inventief voor hen moeten zijn. Ik vraag me af hoe de maatschappij een dergelijke grondhouding heeft kunnen voortbrengen. Je krijgt zoveel voldoening door eigen inventiviteit!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Relschoppen = afkoppelen


10 augustus 2011

Dag 36 : Relschoppen = afkoppelen

Met verbazing kijk ik naar de rellen in Engeland. Ik begrijp er niets van. Het opzettelijk vernielen van een omgeving waarin je zelf woont, is zo onlogisch. In de natuur zou je dat een sprinkhanenplaag kunnen toevertrouwen, met dit verschil dat die  na afloop “gewoon” naar een nieuw gebied reizen (of gevangen worden door vogels of mensen die ze opeten). Maar deze mensen die alles stuk maken hebben juist zelf niet veel en kunnen niet naar een ander gebied vliegen. Met andere woorden, ze blijven zitten met hun zelf gecreëerde ruines.
Hun frustratie is duidelijk, het gaat natuurlijk allang niet meer om de doodgeschoten jongen, maar om algemene ontevredenheid. Tussen de regels door hoor je hoe groot de afstand is tussen de wereld van de relschoppers en die van de politiek, of misschien wel de succesvollere medeburgers.
Vanuit ecopsychologisch standpunt gezien is het duidelijk dat deze groep mensen geen connectie heeft met het grote geheel of wel het ecologische systeem. Zij doen niet mee in het vormgeven van hun wereld, denken niet aan het samenwerken binnen het systeem of aan het creëren van win-win situaties.
Uiteraard vinden zij dat ze in de steek gelaten zijn door het grote systeem, dat niemand aan hen denkt of naar hen luistert. En dat zal ongetwijfeld ook voor een gedeelte terecht zijn.
In de natuur zoekt ieder organisme de ideale mogelijkheid om tot wasdom te komen, waar het gevoed kan worden, maar waar het zelf ook kan voeden. En in dat laatste zit het natuurlijk: niet alleen krijgen maar ook geven, of in dit geval deelnemen aan het systeem waar je je in bevindt. Het opzetten van een ideaal ecologisch systeem betekent ontvangen maar ook geven.
Door je omgeving te ruineren breek je dat wat er is alleen nog maar verder af.
Wat heeft aantrekkingskracht voor deze relschoppers? In eerste instantie lijkt dat toch ‘materie’ te zijn, als je naar de beelden kijkt waarop mensen te zien zijn met stapels zojuist gestolen goederen. Als wat hen aantrekt materie is, dan zou dat logischerwijs uit een gevoel van gebrek voortkomen. En het gevoel van gebrek is precies het gevoel waar de hele wereld bol van staat: commerciële boodschappen die ons de hele dag om de oren vliegen waarin ons duidelijk wordt gemaakt dat we iets missen en dus een product moeten kopen. De kapitalistische wereldvisie: we hebben het allemaal niet, dus moeten we het kopen (of stelen in dit geval).
In de natuur heeft dat nooit zo gewerkt. Er wordt alleen genomen wat het organisme nodig heeft om zijn authentieke zelf te zijn. Ik vraag me werkelijk af hoe de wereld eruit zal zien als we niet meer redeneren vanuit de gebreken die we ervaren, maar vanuit wat er allemaal is en vooral dat het voldoende is. Ongetwijfeld hadden deze rellen dan nooit plaatsgevonden.
Van belang is dat we ons realiseren dat we al eeuwenlang het negatieve ‘gebrek-denken’ hoog houden en weer doorgeven aan de volgende generaties. Als we dit niet weten te keren zullen dit soort excessen zoals we nu in Engeland zien, steeds weer de kop op steken.

“The major problems in the World are the result of the difference between how nature works and the way people think.” – Gregory Bateson

In de natuur werkt alles samen om tot een optimum te komen. Wat zou het mooi zijn als wij daar meer doordrongen van raken en dat aan onze kinderen kunnen doorgeven.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen