Tagarchief: negativiteit

De negativiteit spuugzat – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


15 juni 2012

Dag 299: De negativiteit spuugzat

Frustraties bij mensen die de natuur als essentieel onderdeel van het leven beschouwen, kunnen soms hoog oplopen. Dat heeft alles te maken met de veel te geringe aandacht van de politiek (ook in internationale zin), van de media en in het onderwijs. Uiteraard zijn er uitzonderingen, maar die zijn te sporadisch. We leggen eerder de nadruk op al het negatieve dat we zien en vergroten dat graag uit.

We doen of we gelukkig zijn maar als we door onze buitenkant heen prikken voelen we ons ellendig, zijn zwaarmoedig over de toekomst of ontkennen in het geheel onze behoeften aan een voldoening gevend leven. Onbewust vluchten we voor negativiteit in allerlei soorten verslavingen en afwijkend gedrag. Maar we kunnen helemaal niet vluchten voor negativiteit omdat het dagelijkse nieuws, in welke medium vorm ook, ons hiermee bestookt. Oorlogen, diefstallen, moorden, verkeersdoden, kindermishandeling, vrouwenhandel, oplichting, dierenmishandeling, vergiftiging, ziekten en vervuiling, zijn allemaal maar een greep uit wat dagelijks op ons afgevuurd wordt. Geen wonder dat we ons akelig voelen!

In mijn omgeving hoor ik steeds meer mensen zeggen dat ze geen krant meer lezen. En ik moet toegeven, ook ik doe dat nog amper. Ik ben het namelijk spuugzat om alleen maar met de verrotte wereld geconfronteerd te worden. De mensen en organisaties die wel goed werk verrichten en hun uiterste best doen om de wereld een stukje beter te maken, zijn veel interessanter.

Wat dat betreft ben ik blij met de nieuwe media. Hier kan ik tenminste gelijkgestemden uitkiezen die mij hun positieve nieuws verschaffen. Ik wil weten en ervaren wat er wel goed is in de wereld, wat aantrekkelijk is voor mij maar ook voor mijn omgeving en voor de mensheid. Ik wil goede, effectieve, milieuvriendelijke en sociaal aanvaardbare oplossingen horen, zien, voelen en heel graag doorgeven!

Tegenover ieder negatief verhaal dat in het nieuws komt, zou een opbouwend verhaal moeten staan, dat onze menselijke en natuurlijke samenleving helpt om op een hoger niveau te komen. Wij zijn allen verantwoordelijk voor het van de daken schreeuwen en belangrijk maken van goede oplossingen voor het leven. De kritische negatieve blik moet een positieve opbouwende tegenhanger hebben. Pas dan is er balans en komen we onder de grauwsluier vandaan.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren op een natuurlijke wijze naar het leven te kijken? Klik hier

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur

Lach en fiks iemands dag – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


1 juni 2012

Dag 286: Lach en fiks iemands dag

Als ik om mee heen kijk tijdens het van A naar B gaan, dan ervaar ik een hoop onvriendelijkheid en ongeïnteresseerdheid van zowel mensen naar elkaar, als naar de letterlijke omgeving. Mensen schrikken op als je iets aardigs zegt of zo maar een complimentje maakt. Toch laat ik me door die schrik niet weerhouden; ik uit graag wat ik leuk vind aan de wereld.

Een tijdlang reisde ik iedere ochtend met de trein. Op het perron waren de meeste mensen vooral in zichzelf gekeerd, keken serieus of geagiteerd om zich heen, en maakten vooral geen contact. Ipods en mp3 spelers werken hier natuurlijk graag aan mee. De negativiteit sloeg op mij over en al snel zat ik net zo te chagrijnen als iedereen. Tot het moment dat ik mezelf goed zat werd.

Op een ochtend besloot ik een vriendelijke, en gemeende, grijns op mijn gezicht te zetten, puur om te kijken wat er zou gebeuren. Ik keek mensen vriendelijk aan en zag bij de meesten al snel een ontwapening. In veel gevallen kwam er zelfs een vriendelijke blik terug!

Grinniken of hardop lachen omdat je iets leuks hebt gelezen, of ziet gebeuren, werkt ook uitstekend om muurtjes tussen mensen af te breken. Zo ontstaan vaak de leukste gesprekken en ontmoetingen. Maar je moet er dus wel wat voor doen en het niet bij anderen neerleggen.

Zo heeft een boer van verderop ooit geconstateerd hoe blij mensen worden als ze een jonge biggenfamilie kunnen zien. Zijn eigen prettige gevoelens bij het aanschouwen van spelende biggetjes wilde hij graag delen met de wereld.  En dus heeft hij een aantal dagen geleden moeder big met haar kleintjes in zijn voortuin geplaatst, compleet met hok, parasol en aangrenzende modderpoel. En er is bijna niemand die niet even langzamer gaat rijden, of zelfs stopt of van de fiets stapt, om dit jeugdige geluk te bekijken. Het resultaat: glimlachende mensen, die vrolijk en tevreden hun weg vervolgen.

De biggetjes zijn in staat om onze zintuigen voor spel, beweging en plezier te activeren. Iets dat we kennelijk hard nodig hebben, omdat we ons de hele dag al laten confronteren met ellende en zwartkijkerij.

Ik pleit natuurlijk van harte voor meer jonge dieren in allerlei voortuinen, maar misschien moeten we eens beginnen om zelf een vriendelijk blik op ons gezicht te toveren of een vrolijke daad te verrichten. Zo kunnen we daadwerkelijk open staan en verbinding maken.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je innerlijke glimlach naar buiten laten komen? Klik hier

3 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Luisteren naar je zintuigen geeft zelfvertrouwen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


30 april 2012

Dag 256: Luisteren naar je zintuigen geeft zelfvertrouwen

Te vaak laten we ons beïnvloeden door negativiteit. Niet alleen door wat door de media op ons af wordt gevuurd, maar ook door de negatieve verhalen die om mensen heen hangen. Vrienden of familieleden die in een lastige situatie zitten en wellicht vasthouden aan irreële gedachten of zich laten leiden door valse overtuigingen, kunnen veel van je vergen. Het is heel lastig om hier doorheen te kijken en alleen de positieve kern van die personen te blijven zien. Dat vraagt van je dat je niet betrokken raakt bij de ‘verhalen’ waar ze zich in bevinden, maar dat je dicht bij de kern blijft van wie ze daadwerkelijk zijn. Je kunt als het ware verstrikt raken in hun valse realiteit. Dat kan soms zo erg zijn dat je er aan onder door gaat.

Als dit het geval is heb je het contact met je zintuigen, die je ongetwijfeld hebben gewaarschuwd, genegeerd. Zintuiglijke waarschuwingen zoals vermoeidheid of pijn geven aan dat je naar een aantrekkelijker omgeving/situatie uit moet gaan kijken. We kunnen dat wel bedenken maar doen er vervolgens niets mee, omdat er allerlei gedachten zijn die de zintuigen proberen te onderdrukken.  Verwachtingen,verplichtingen, verantwoordelijkheden en dergelijke, zorgen voor het blokkeren van wat onze zintuigen aangeven.

Sommigen voelen wel dat hun lijf iets aangeeft, maar zijn bang voor de consequenties: verplicht naar een aantrekkelijke situatie bewegen. Klinkt dat tegenstrijdig? Ja! Niet naar jezelf luisteren, betekent niet op je zintuigen durven vertrouwen en dus geen zelfvertrouwen hebben.

Verplicht naar iets aantrekkelijkers uitkijken, betekent niet dat je anderen in de steek laat. Je volgt je innerlijke kern om later voor anderen weer klaar te kunnen staan. Hoe beter je naar jezelf durft te luisteren, hoe meer energie je krijgt en hoe gezonder je je gaat voelen. Je hebt zelfvertrouwen en kunt de wereld aan. Je bent je bewust van je eigen kern en van wat je wel en niet kunt. Vanuit dat perspectief kun je vrienden of familieleden het allerbeste helpen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Van dankbaarheid naar positiviteit


12 november 2011

Dag 110: Van dankbaarheid naar positiviteit

Tussen alle negatieve nieuwsberichten door zijn er gelukkig ook positieve. Gisteren was er zo’n moment: de dag was uitgeroepen tot Dag van de Duurzaamheid. Vele activiteiten vonden plaats verspreid over het land. Een beetje toevallig kwam ik erachter want in mijn regionale krant vond ik er niets over. Jammer, want het is echt belangrijk nieuws. En daar ben ik heel dankbaar voor. Het inspireert enorm om te merken hoeveel mensen bezig zijn om de wereld een stukje beter te maken in een wereld waarin we bijna alleen maar met onze neus op negativiteit worden gedrukt. Het is heel eenvoudig om negatief te worden en te verzuren, want er is nu eenmaal veel niet goed. Maar als we alleen daarop focussen krijgt positiviteit nooit de overhand.

Een belangrijke stap voor mij is om zeer regelmatig te denken aan waar ik dankbaar voor ben in mijn leven. En dat kunnen kleine dingen zijn.

Als ik vanmorgen ga wandelen dan is de zon nog niet op. Langzaam begint de hemel te verkleuren en dient de dageraad zich aan. Het feit dat ik dit meemaak en het dag zie worden is al bijzonder. Vervolgens moet ik langs de kudde schapen lopen. Ze liggen nog half te slapen en ik maak mijn aanwezigheid bekend door ‘goedemorgen dames’ te zeggen. Een ooi staat verveeld op en gaat naar me staan stampen maar kiest uiteindelijk eieren voor haar geld en de hele kudde verplaatst zich langzaam. Ik heb toestemming om te passeren. Daar word ik blij van, van die simpele interactie met een dier.

Verderop vind ik een veertje van een gans, voor mij een cadeautje en nog mooi intact, maar overbodig voor de gans. Ik neem hem mee en hang hem later aan het tuinhek waar nog meer veren wapperen. Ik zie de koeien en ben dankbaar voor het feit dat ze zulke lekkere melk maken. Vanmorgen heb ik goddelijke biologische kwark gegeten, een klein feestje op zich. Een roodborstje laat verderop even van zich horen. Het is keer op keer vertederend en ik ben ineens dankbaar dat ik hier mag wonen, in deze polderomgeving. Ik ben me nu veel meer bewust van alles om me heen dat leeft en me iets geeft. De bomen met hun zuurstof, de vogels met hun concerten, de koeien met hun melk en de schapen met hun Zen houding waar ik nog veel van kan leren. (Tip: boekje Buddhism for sheep)

Ik tuur nog eens over het polderlandschap en dank in stilte het universum dat het deze aardbol zo mooi geplaatst heeft dat dit allemaal kan groeien en bloeien. De Aarde is het zo waard om positief in het nieuws te brengen!

Concentreren op het goede verandert je leven, en daarmee meteen het leven van anderen.

 

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Counselling in de positiviteit van de natuur? klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen