Tagarchief: nieuwsgierigheid

Aanstekelijk gebiologeerd – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


2 augustus 2012

Dag 344: Aanstekelijk gebiologeerd

Gisterenavond viel ik in het tv programma ‘Een dag in de dierentuin’, waarin twee krokodillen werden verplaatst en cheeta’s beziggehouden werden. De krokodillen, Mork & Mindy, mochten naar hun nieuwe verblijf. Eenmaal daar aangekomen, maakten de verzorgers zich uit de voeten uit angst dat het paar geweld zou gaan gebruiken. Het oer-paar  bekeek hun nieuwe onderkomen uiterst kalm. Het bleek een gedeelde woning te zijn, want ook huisden er allerlei tropische vogels. Die hadden meteen door dat er iets bijzonders in hun huis was gekomen. Er werd alarm geslagen, alsof ze heel goed wisten dat Mork & Mindy roofdieren zijn. Ze tetterden er op los en bleven gebiologeerd naar de twee nieuwkomers kijken.

Even later in het programma krijgen cheeta’s vanwege het warme weer, ijsbrokken met daarin vis, toegeworpen. Ook hier merkte ik de gebiologeerdheid op. De frons op hun kop, de ogen onderzoekend, de op safe spelende lichaamshouding, werkten aanstekelijk. Ook ik was volledig gebiologeerd, en keek naar wat hen bezig hield.

Het zien van andere wezens die ergens met al hun zintuigen door gebiologeerd zijn, prikkelt onze zintuigen ook. Als we naar een kind kijken dat zijn nieuwsgierigheid wil bevredigen, dan voelen we het zelf: we zijn ook nieuwsgierig. Staat er iemand in de verte te turen, dan kijken we automatisch dezelfde richting uit om te ontwaren wat er zo interessant is.

Het zijn natuurlijk onze oude ingebakken instincten die hier in werking gaan. We reageren op een mede groepslid die dan wel gevaar, dan wel iets eetbaars opmerkt. Beiden zijn het waard om te weten. En dus doen we mee.

Bij het kijken naar de vogels in het krokodillen onderkomen en de cheeta’s met hun brokken ijs, ging mijn oude instinct gewoon in werking. Blij dat het er nog is!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Instincten weer naar boven halen? Klik hier

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Zonder nieuwsgierigheid redden we het niet


22 november 2011

Dag 120:  Zonder nieuwsgierigheid redden we het niet

Ik ben blij als ik bij het hek van een weiland sta en een koe nieuwsgierig genoeg is om even bij me te komen om na te gaan wat ik te bieden heb. Ik word dan bekeken en besnuffeld op afstand en dat schept een band. Die band voel ik ook als ik het roodborstje in mijn tuin zie dat toch wel heel nieuwsgierig is naar wat ik in vogelhuisje heb gedeponeerd. Uit hun nieuwsgierigheid ontstaat een nieuwe verbinding.

Nieuwsgierigheid is onontbeerlijk om verder te komen in het leven. Zonder een goede dosis ervan was er wellicht geen leven op aarde geweest. Organismen hebben zich ongetwijfeld uit nieuwsgierigheid aan andere organismen verbonden. Als de aantrekkingskracht van het nieuwe er niet geweest was, waren we waarschijnlijk nog steeds ééncelligen.

Neofobie is het omgekeerde van nieuwsgierigheid: de afkeer van, of angst voor, het nieuwe. Als je hier last van hebt dan handhaaf je een bepaalde situatie tot in de oneindigheid, zelfs als deze niet goed meer voor je is. Daaronder zou je kunnen scharen: ons vervuilende gedrag, ons overdreven winstbejag, het teveel consumeren en het op te grote voet leven. Het is verbijsterend om te merken hoeveel mensen angstig zijn om opties te bedenken, of nieuwe dingen uit te proberen dan wel uit te voeren. We hebben massaal last van neofobie als het direct met onze leefwijze te maken heeft.

De nieuwsgierigen zoals Gates, Berners-Lee (www), Benyus (biomimicry), Dyson (stofzuiger) hebben we hard nodig. Zij vinden nieuwe manieren uit om ergens te komen. Zij zijn degenen die problemen zien en erkennen maar vooral bereid zijn daar iets aan te willen veranderen. Zij zijn anders dan de massa die slaafs hun neofobie volgen. Ze zijn anders dan de struisvogelpolitici die problemen niet willen zien. Ook zijn ze anders dan degenen die alleen maar brullen hoe slecht het allemaal is zonder daar verantwoordelijkheid te durven nemen.

Nieuwsgierig zijn betekent: buiten de gebaande paden treden, verder durven kijken dan je ooit gedaan hebt, het oude durven loslaten en iets nieuws ervoor in de plaats creëren. Angst verlamt. Als we allemaal angstig zijn over hoe het met onze wereld af gaat lopen en blijven doen wat we doen, dan weten we zeker dat het slecht af gaat lopen. Als we nieuwsgierig zijn naar mogelijkheden ter verbetering zijn we al een deel van de oplossing. De natuur zoekt altijd naar een oplossing. Het wil groeien, het wil leven en zoekt dus naar de beste mogelijkheden om dat te doen en schuwt nieuwe verbindingen niet. De natuur vindt zelf oplossingen.  Wij kunnen dat ook, als we maar nieuwsgierig genoeg zijn.

(zie inspirerende video over natuur en nieuwsgierigheid van Dayna Baumeister tijdens Bioneers event)

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor de maandelijkse Terug naar je natuur wandeling op 27 november a.s. klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Natuur door de ogen van een kind


31 oktober 2011

Dag 98: Natuur door de ogen van een kind

“The pursuit of truth and beauty is a sphere of activity in which we are permitted to remain children all our lives.” ~ Albert Einstein

Ik vind dit wel een toepasselijke quote voor een aantal bevindingen van de afgelopen dagen. Allereerst kwam ik ergens in een artikel tegen dat een echtpaar met hun jonge kinderen op wereldreis waren en zij anders naar de wereld gingen kijken juist door de aanwezigheid van de kinderen. Ze noemen als voorbeeld dat ze bij een gigantische waterval in Brazilië zijn aangekomen en de kinderen eigenlijk alleen maar oog hebben voor een vlinder. De ouders worden tijdens hun reis steeds geconfronteerd met de verwondering van hun kinderen, die heel anders lag dan bij hen zelf.

Toen ik de afgelopen week aan het wandelen was viel me het verschil op tussen kinderen die aan de ‘leiband’ van de ouders liepen, en kinderen die vrij waren. De vrije kinderen konden zelf op ontdekkingsreis gaan in het bos en daarmee hun eigen zintuigen volgen. De andere, onvrije, kinderen werden door hun ouders veroordeeld voor het vies maken van hun broek of schoenen en werden ook steeds gewaarschuwd voor vieze of gevaarlijke dingen. Zij zagen er een stuk ongelukkiger uit dan de vrije kinderen. Dat het een hele opgave was om met hun ouders het bos in te gaan, was wel duidelijk.

Er zit natuurlijk een groot verschil tussen het helemaal aan het lot overlaten van kinderen en ze zoveel mogelijk beperken in vrijheid. In beide gevallen is er geen goede verbinding tussen de ouders en de kinderen. De één is niet echt geïnteresseerd in de belevingswereld van het kind, en de ander wil zijn wil opleggen aan het kind of denkt alleen aan de eigen consequenties (wassen van de kleding).

De meest enthousiaste kinderen zie je, als in ieder geval één van de begeleiders (kan ook opa of oma zijn) meegaat in de nieuwsgierigheid van de kinderen, of sterker nog: wanneer de ouder zelf in zijn kind-rol stapt en zich ook over van alles verwondert.  Je ziet dan een prachtige gedeelde geestdrift ontstaan. Even uit de verantwoordelijke rol stappen (zonder gevaarlijk te gaan doen) en met verwondering naar de wereld om je heen kijken, los van conventies en patronen, is bevrijdend en geeft energie.

De meest eenvoudige vragen die je dan kunt stellen kunnen baanbrekend zijn. En daar hoef je geen wetenschapper voor te zijn. Einstein gebruikte zijn kinderlijke nieuwsgierigheid om naar de natuur te kijken en dat legde hem geen windeieren.

Een Duitse bioloog keek door kinderogen naar vervormde bomen en vroeg zich af: die boom heeft een bult, waarom is dat? En zo ontstond zijn onderzoek naar hoe bomen zichzelf verstevigen na een tak-breuk. Dit principe is gekopieerd en wordt nu in de bouw toegepast.

Brainstormen over een probleem gaat ook alleen maar goed als je door kinderogen naar het probleem durft te kijken. De ontvankelijkheid en vrijheid geven ruimte voor nieuwe ideeën.

De simpele vraag van een kind: “Hoe kan die boom nou zoveel water opzuigen? Heeft ie een pomp?” is voor wetenschappers een hele goede vraag, want hoe doet die boom dat eigenlijk zonder elektrisch aangedreven motoren? Mijn volgende gedachte is dan meteen: wij zouden dat ook zonder opgewekte energie moeten kunnen!

Nieuwsgierigheid, verwondering en vrij zijn van conventies, dat zijn de belangrijkste componenten om met een frisse blik naar iets te kijken. Laten we die kwaliteiten zo lang mogelijk respecteren in onze kinderen, wie weet is de volgende Einstein in aantocht.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen