Tagarchief: omgevingpsychologie

Liefde zonder moeten – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


16 augustus 2012

Dag 358: Liefde zonder moeten

Het is niet voor iedereen eenvoudig om ergens van te houden. Mensen die tegen een burn-out aanzitten of flink depressief zijn vinden niets of niemand leuk. Het enige dat voor hen vaak aantrekkelijk is, is zich terugtrekken in bed om ver van de dagelijkse beslommeringen te blijven.

Het minimale waar ze zich nog toe kunnen zetten is wandelen of fietsen. En dat is nu net waar de zintuigen voorzichtig op natuurlijke wijze geprikkeld worden. Dit is essentieel voor herstel.

Het is aan de orde van de dag in mijn praktijk dat cliënten aangeven zich voornamelijk op vakantie helemaal in hun element te voelen. De relatie gaat dan beter, ze voelen zich goed en er hoeft niets. Het ‘moeten’ van werk, verplichtingen en verwachtingen valt grotendeels weg, en de ware aard van de cliënten heeft ruimte om naar voren te komen.

Maar het is niet alleen de gewonnen vrijheid die het zo fijn maakt op vakantie. Bij doorvragen over gevoelens komt duidelijk de verbinding met het klimaat en het landschap naar voren. Dan wordt ineens duidelijk hoeveel invloed, de zee, de bergen of het regenwoud hebben op de gemoedstoestand. Hoe meer ze terugdenken aan die vakantie, hoe duidelijker het wordt wat aantrekkelijk voor ze is en waar ze van houden. Sommigen schrikken daar zelfs van omdat ze er nooit bij stil hebben gestaan dat ze zoveel geven om een omgeving.

De pure aantrekkingskracht van natuurlijke elementen kun je ook beschrijven als ‘liefde voelen voor’.  Liefde voor de zee, voor een snelstromende rivier, steile bergpaden, bijzondere vogels, kleurige zeldzame planten, spreken we misschien oppervlakkig uit. Maar juist deze liefde is die in de puurste vorm: onvoorwaardelijke aantrekkingskracht, waarbij alle zintuigen geactiveerd worden.

Wanneer cliënten deze liefde in zichzelf gaan voelen en herkennen, begint het herstel. Het realiseren dat het voelen van aantrekkingskracht de belangrijkste component van een gelukkig leven is, zorgt ervoor dat gedrag gaat veranderen. Het zich onderdompelen in de wereld van ‘moeten’, wat ze jarenlang hebben volgehouden, wordt ineens een schrikbeeld. En dat is precies de bedoeling! Want het is hét recept voor depressiviteit en ongeluk.

Al het leven bestaat uit aantrekkingskrachten, of het nu de boom is die water en kooldioxide aantrekkelijk vindt, de vos die de haas aantrekkelijk vindt of een mens die het aantrekkelijke ruime sop kiest. Het heeft allemaal met gevoelens van liefde te maken die onze zintuigen aangeven. Als je vanuit dit standpunt durft te leven, kan het niet anders of het geluk valt je toe.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Balans leren maken tussen Moeten en Zijn? Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is te verkrijgen bij bol.com alhier.

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Het Nieuwe Voelen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


11 augustus 2012

Dag 353: Het Nieuwe Voelen

‘Het nieuwe denken’ stond er op de folder van een filosofiecursus die ik in de bus kreeg. Ik voelde meteen enorme weerstand in me opkomen. Vanmorgen hoorde ik mezelf namelijk zeggen dat ik de afgelopen veel te druk in mijn hoofd was geweest. Denken, overdenken, terugdenken, vooruitdenken, zo zag mijn week eruit. Teveel denken, te weinig voelen en in mijn element zijn. Op een zaterdag wordt me dat altijd pijnlijk duidelijk: vermoeid, niet uit bed te branden en al helemaal niet willen denken aan de simpelste dingen zoals een boodschappenlijstje maken.

Natuurlijk hadden mijn hersenen al een signaal afgeven en wel de duidelijkste die er is: hoofdpijn! In plaats dat je de boel de boel laat en gedachten loslaat, slik je maar een aspirine. En zo val je gemakkelijk terug in een oude gewoonte. Een keer is dat natuurlijk niet zo erg, maar week in week uit hier last van hebben, of misschien wel maandenlang, dan ga je toch echt aan jezelf voorbij. Als je eenmaal bewust wordt dat je jezelf voorbij bent gelopen, dan herken je steeds sneller de patronen. Uiteraard is dat alleen niet genoeg. De actie die erop volgt, om dingen te gaan doen die aantrekkelijk voor je zijn, is het belangrijkst. Maar pas op, gevaar schuilt in het ‘denken’ aan aantrekkelijkheden. De kunst is om echt te voelen met het hele lijf wat het nodig heeft. En nee, dat zijn geen drank, drugs of overmatig eten. Dat geeft alleen op de hele korte termijn een goed gevoel.

Nadat ik het mezelf had horen zeggen, over teveel denken, ben ik een lange wandeling gaan maken met de hond. Bij het loslaten van iedere gedachte aan wat ik allemaal nog moet, voelde ik een zintuig wakker worden. Stuk voor stuk klikten ze aan bij het zien van de koeien die rustig liggen te herkauwen, de waterlelies die al gedeeltelijk open zijn en het kalme water. Steeds meer omgeving kwam bij me binnen, de fluitende vogels, geritsel in het gras, het piepen van een muis, het zachte briesje op mijn gezicht, een zachte plons in het water.

Zo dicht bij jezelf komen via de oer-zintuigen, is de beste manier om opdringerige gedachten het hoofd te bieden. ‘Het nieuwe denken’ mag van mij het ‘nieuwe voelen’ worden!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Ook leren hoe je dichter bij je zelf komt via de zintuigen? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Je innerlijke natuur een handje helpen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


5 augustus 2012

Dag 347: Je innerlijke natuur een handje helpen

Ik heb een hekel aan het grijze dekbed boven mijn hoofd. Daarmee bedoel ik, een dicht saai grijs wolkendek dat alle contrast uit de omgeving lijkt te halen. Mijn humeur heeft daar onder te lijden. En helemaal in de winter als dit soms weken aan kan houden. Contrasten en kleuren voelen voor mij aan als ‘leven’.

Een zonnebril kan wonderen verrichten. Niet alleen moet het onze ogen beschermen tegen al te fel licht, daarnaast kun je het gebruiken als stemmingsfilter. Net zoals een fotograaf of filmregisseur gebruik maakt van speciale lenzen en filters om stemming te maken, zo kun je ook een zonnebril gebruiken. Een heel goedkoop zonnebrilletje met oranjebruine glazen, maakt mijn wereld mooier en warmer als alles buiten grijs is. Dat brilletje helpt me om ‘leven’ te zien wanneer mijn natuurlijke visuele zintuig het niet ervaart.

Grijs maar rustig weer is dus veel onaantrekkelijker voor mij dan bijvoorbeeld deze lucht die ik vanmorgen fotografeerde:

 

Geen bedreiging, maar een teken van leven!

 

Hier zit dreiging in, maar ook verlichting. De verschillende vormen die ook nog veranderen onder invloed van de wind, maken het voor mij levendig. Het feit dat er ieder moment regen uit kan vallen, doet me niets. Voor mij is het vervormen, het ontwikkelen en veranderen van de lucht aantrekkelijk. En dat zegt iets over mij.

Stilstaan en niet verder ontwikkelen of groeien, staat niet in mijn persoonlijke woordenboek. Ik heb dat nodig om me goed te voelen. Het is natuurlijk geen toeval dat ik relatietherapeut en coach ben. Ook daar probeer ik in stilstaande situaties beweging te brengen. Het hoort bij mij.

Natuurverschijnselen die aantrekkelijk voor je zijn, zeggen iets over jezelf. Uitvinden wat het is, kan een waardevolle oefening voor je zijn. Naast het feit dat je iets leert over jezelf, verdiep je de verbondenheid met de natuur. De natuur om je heen, raakt de natuur in je. Soms helpt een menselijke uitvinding, in dit geval de zonnebril, om dat nog beter te ervaren.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Nog meer leren over jezelf in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Onnadenkendheid met grote gevolgen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


27 juli 2012

Dag 338: Onnadenkendheid met grote gevolgen

Eerder deze week schreef ik al over het belang van het vertoeven in de juiste omgeving. Vandaag heb ik een mooi voorbeeld over hoe de omgeving negatief op je in kan werken. Onderstaande foto is genomen aan de Spiegelplas in de gemeente Wijdemeren. Het is een fraai strandje waar honden welkom zijn (het echte zonnestrand is verderop). Een idyllisch plekje, waar je heerlijk in de ochtendzon kunt vertoeven. Je ziet de meerkoeten, kuifeendjes en futen aan je voorbij trekken en het verkeersgeraas is ver weg. Een klein stukje paradijs in de overvolle Randstad.

Maar dan gebeurt er dit:

Natuurlijke verbindingen verstoord door menselijke interventie

 

Als je bovenstaande gelezen hebt, heb je er hopelijk een goed gevoel bij gekregen en zie je jezelf misschien wel zitten op dat fijne strandje. Maar wat gebeurt er met je als je naar de foto kijkt? Welke gevoelens dringen zich op?

Vanaf de eerste seconde dat ik dit ‘bord in wording’ zag (ja er moet nog informatie in komen, het is geen kunstwerk) werd ik woedend. Niet alleen om dat het menselijke vervuiling is op een plek waar dat helemaal niet nodig is, maar ook omdat de gehele energie van de plek verstoord wordt door dit stuk metaal. Voordat dit onooglijke ding hier stond, had je het gevoel van vrijheid, van ruimte, één zijn met de natuur. Al deze verbindingen worden nu verbroken door menselijk staal.

Dát is wat er met ons gebeurd als we teveel in een ‘door de mens gemaakte’ omgeving vertoeven. Onze natuurlijke verbindingen, waar wij ons juist goed door gaan voelen, worden afgekapt. We raken afgekoppeld door een metalen stoorzender. Alleen pure natuur, waar we helemaal los zijn van menselijke bouwsels, laat ons op het diepste niveau tot onszelf komen.

Op dit diepste niveau komt de uiterste ontspanning tot stand en een gevoel van welzijn valt ons ten deel.

Jammer dat gemeente-planners hier geen enkele kaas van hebben gegeten. Als je de natuur echt een warm hart toedraagt, dan laat je het wel om wanstaltige “natuur” borden te plaatsen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren ontspannen door op het diepste niveau verbinding te maken met de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Synchroniseren in je favoriete omgeving – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


25 juli 2012

Dag 336: Synchroniseren in je favoriete omgeving

Langzaam maar zeker zie je, en hoor je, het seizoen alweer veranderen. De ganzen heb ik maandenlang niet gehoord, ze waren veel te druk met de opvoeding, maar nu zijn ze weer in groten getale aanwezig in de velden en in de lucht. De vogels fluiten minder fanatiek. Her en der zijn ze wel hoorbaar, maar niet zo driftig als een maand geleden. Alsof ze de zomer even afwachten. Sommige van mijn perkplanten zijn ook alweer klaar met bloeien, terwijl de herfstasters volop in de groei zijn. Voor mij voelt het al als afscheid nemen.

Niet iedereen houdt van hetzelfde seizoen. De één leeft op in de zomer, de ander in de herfst. Het heeft te maken met je zintuiglijke voorkeuren. Ik ben duidelijk een lentekind. Ik ben geboren in de tijd van natuurlijke overvloed, aan geluiden, kleuren, volume, variatie en geboorte. Het heeft alles in zich. Ik resoneer met de voorjaar overvloed, dan ben ik in mijn element.

Voor iedereen is het van belang om te synchroniseren met ritmes, omgevingen, visuele stimuli die bij je passen. Het geeft het gevoel op je plek te zijn en erbij te horen. Ben je ongelukkig, maar niet zozeer met je werk of in je relatie, dan kan het goed zijn om eens te kijken naar de omgeving waarin je vertoeft. (En niet te vergeten het klimaat, hoewel niet iedereen de mogelijkheid heeft om zomaar van klimaat te veranderen). Als je een strandmens bent, resoneer je met de golven, de wind en de ruimte. Om dan drie hoog achter te gaan zitten in een flat is niet zo verstandig. Tenzij je wekelijks je portie strand krijgt.

Dat laatste is van belang. Als je je op bepaalde plekken meer in je element voelt, dan betekent het dat je zintuigen in werking gaan en je een voldaan gevoel ervaart. Ben je te weinig op die plekken dan doe je de zintuigen tekort en kan er zelfs stress ontstaan. Regelmatig de omgeving opzoeken waarin al je zintuigen aangaan, is hét recept om je goed te voelen. Die omgeving waarin je het beste de meeste zintuigen synchroniseert, is in de natuur. Welk onderdeel dat van de natuur is, is voor iedereen anders. En dat is maar goed ook.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren synchroniseren met de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Jezelf ruimte gunnen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


11 juli 2012

Dag 323: Jezelf ruimte gunnen

Mensen hebben niet altijd de keuze om op de plek te gaan wonen waar ze zouden willen. De eerste horde die genomen moet worden zijn de financiën en als dat uitzichtloos lijkt, laten velen hun droom varen. Iedereen moet wel eens iets los laten, maar als het wonen te maken heeft met de omgeving en hoe deze uitwerkt op de psyche, dan kun je het niet loslaten. Dan heb je een bepaalde omgeving nodig om je goed te voelen.

Laatst wandelde ik met een cliënte die zich in een stressvolle situatie bevond. Het duurde vrij lang voordat haar ademhaling rustiger werd en de energie in haar hoofd kon zakken naar haar buik. Toen ze zover was vroeg ik haar een plek op te zoeken met grote aantrekkingskracht.

Ze liep voor me uit en ging steeds sneller lopen. Uiteindelijk bleef ze staan bij een meertje waarachter een opening in het bos was. Ze keek om naar haar achtervolger, spreidde haar armen en riep triomfantelijk: dit is het!

Toen ik haar vroeg wat deze plek met haar deed, vertelde ze dat de rust van het water op haar inwerkte, maar ook de zichtlijnen door het bos. “Die zichtlijnen brengen licht naar het meer en breken de boel als het ware open.” Ineens keek ze me angstig aan, zich helemaal bewust van wat ze eigenlijk zei.

Ik hoefde de vraag ‘hoe zit het met zichtlijnen in jouw leven’ niet eens te stellen. Ze vulde het zelf al in. Ze zag in dat ze op haar werk geen enkel uitzicht meer had op persoonlijke ontwikkeling. Ze had alles al bereikt wat ze kon en financieel was er ook geen groei meer mogelijk. Ook haar relatie bood nog weinig uitzicht. Haar man was na zijn gedwongen ontslag erg somber geworden en was van pure ellende begonnen met het opruimen van de zolder. Dat betekende dat de rommel zich naar beneden had verplaatst. De woonkamer stond vol met oude dozen, half uitgepakt.

Het inzicht deed haar goed. Nooit had ze gedacht hoe belangrijk persoonlijke ruimte voor haar was. Niet alleen figuurlijk in haar carrière, maar ook letterlijk in haar huis. Alles stond stil en slibde dicht. Ze presteerde al geruime tijd onder haar kunnen en dat leverde stress op. Het niet normaal door de woonkamer kunnen lopen was zeer belemmerend.

Ze bleef nog lang kijken naar de zichtlijn en de lichtval op het meertje. Vastberaden zei ze: “Ik weet wat ik moet doen. Een andere werkgever zoeken en een goed gesprek met mijn man voeren. Dat gaat me ruimte geven.”

Als er nooit een boom om zou vallen in een bos, zou het zichzelf uiteindelijk verstikken. Het leven bestaat uit groeien en ontwikkelen en daar is ruimte voor nodig. Door de zichtlijn en de daarmee gepaard gaande lichtval is er meer leven mogelijk in het meertje dan wanneer er minder licht zou zijn. Om als mens te groeien, heb je ook ruimte nodig. Maar die moet je jezelf wel gunnen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Zelfkennis door de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Verbondenheid als basis voor het leven – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


8 juli 2012

Dag 320: Verbondenheid als basis voor het leven

Een hagedisje. Zomaar op het asfalt. Ik weet dat ze hier moeten zitten, maar je ziet ze zelden en nu zit er eentje pontificaal op de weg. Snel geef ik mijn hond een zet zodat ze er niet bovenop gaat staan. Een slangetje wil ze nog wel eens doorhebben, maar alleen als deze in het gras ritselt door de beweging die het maakt. Een hagedis gaat haar detectiezintuigen te boven. Het wordt niet herkend als iets levends. Dat doet me denken aan mijn vorige hond die totaal geen aandacht had voor de Amerikaanse rattenslang die ik toen in huis had. In een prachtig terrarium, compleet met boomstam, kon de slang mooi heen en weer bewegen. Kennelijk is het een zodanig langzame beweging dat er net zo goed een tuinslang voor de hond in had kunnen hangen. De slang was totaal oninteressant.

Onbekend maakt onbemind geldt voor de mens zeer zeker ook. We zijn niet geïnteresseerd in anderen als we ze niet (her)kennen. Als we geen enkele band met Afghanistan hebben, geen enkele Afghaan kennen, geen beeld hebben van het land, dan doet het ons ook niet zoveel wat daar gebeurt. Het wordt alweer anders als een familielid door het leger uitgezonden wordt. Dan is er ineens een verbinding met die plek en is er wel aandacht.

Onbekende natuur maakt dus net zo goed onbeminde natuur. Een werknemer van een oliebedrijf die dwars door een natuurgebied een pijplijn neer moet leggen, zal daar geen enkele moeite mee hebben als hij het gebied nog nooit heeft bezocht. Als hij er wekenlang verbleven zou zijn en hebben genoten van de natuur, dan is er ook verbinding gemaakt en zal het de uitkomst van zijn werk beïnvloeden.

Het herkennen, waarderen en dus verbinding maken met medeaardbewoners (menselijk of niet-menselijk) is essentieel om ons ecologische systeem van zorgzaam samenleven in stand te houden. En dat is niet alleen aan biologen, ecologen en andere wetenschappers voorbehouden. Dat begint al met een ontmoeting met een hagedisje.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Jezelf leren kennen door de natuur? Klik hier

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Het pesterige ‘to do’ lijstje – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


26 juni 2012

Dag 309: Het pesterige ‘to do’ lijstje

Soms begin je met een goed humeur aan een dag en om onverklaarbare reden verdwijnt het als sneeuw voor de zon. Alles aan je functioneert, je doet wat er van je verwacht wordt, maar een zware deken is over je heen gevallen en je bent niet meer vooruit te branden. Dit omgeslagen humeur wordt alleen nog maar erger als je gaat proberen een verklaring te vinden. Je kunt wel een aanname doen, maar wat schiet je ermee op?

Zo’n dag is mij ten deel gevallen. Naarstig zoekend naar verlichting, maar het niet kunnen vinden, besluit ik de hond maar uit te gaan laten. Het is tenslotte lekker weer, dus reden genoeg om ervan te genieten. Iedere stap voelt echter loodzwaar, maar ik sleep me voort. Ik kijk goed om me heen om iets aantrekkelijks in het vizier te krijgen, en dat lukt! Boven in een oude wilg, op een dode tak, zit een buizerd. De vleugels opgetrokken, de kop een beetje in de nek, zo tuurt hij in alle rust over de uitgestrekte weilanden. Ineens voel ik verwantschap. Dát is nu eigenlijk wat ik vandaag het liefste wil: zitten en kijken. Niet oordelen, niet hoeven jagen of achterna gezeten te worden, alleen maar de wereld aan je voorbij zien trekken.

Ik loop verder en besluit in het gras te gaan liggen om de wolken aan me voorbij te laten gaan. Er is kennelijk genoeg wind op grote hoogte en ze vervormen snel. Voor even lijkt mijn humeur gered. Maar dan komt de onvermijdelijke pestkop weer om de hoek: het ‘to do’ lijstje dringt zich op in mijn hoofd. Ik voel enorme weerstand om terug naar huis te gaan en iets van het lijstje te gaan doen.

Kijkend naar de wolken ervaar ik de boodschap die ze vandaag voor me hebben: go with the flow. Laat de wind met je spelen en houd niet krampachtig vast aan een vaste vorm. Het wordt me ineens helemaal duidelijk: er staat teveel op mijn lijst! Ik verwacht teveel van mezelf en het heeft me totaal verlamd.

Dank je wel vluchtige wolken, dit inzicht heeft met een ruk de zware deken van me afgetrokken!

Wordt vervolgd

Françoise Vaal

Jezelf leren beter leren kennen in de natuur? Klik hier

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Het ‘moeten’ dat wel goed voor je is – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


17 juni 2012

Dag 300: Het ‘moeten’ dat wel goed voor je is

Soms ontkom je er niet aan en val je ten prooi aan hectiek. Het vervelende hiervan is dat je het zelf op de hals hebt gehaald, tenslotte heb je altijd een keuze. Soms ben je alleen niet zo sterk in keuzes maken, of ben je je er niet bewust genoeg van. Je laat het allemaal maar toe. Op de lange termijn resulteert dit gedrag altijd in stress. En als de stress maar hoog genoeg is, zijn we ons helemaal niet meer bewust van wat aantrekkelijk en goed voor lijf en leden is.

Ik laat een hele hectische week, met veel verplichtingen, achter me. Misschien herken je het gevoel van ‘op je tandvlees lopen met bijbehorende hoofdpijn’ op de vrijdagavond? Het weekend staat dan voor de deur en als je mazzel hebt, zonder al te veel verplichtingen. Ook hier weer: verplichtingen die je jezelf vaak oplegt!

Een afspraak die ik niet wilde afzeggen stond voor de zaterdag en zondag gepland. Ik moest er ook nog anderhalf uur voor rijden en dat terwijl ik behoorlijk vermoeid was. Toch gedaan.

Op de plek van bestemming aangekomen, was ik aanvankelijk geen knip voor de neus waard. Maar toen deed de ecopsychologie gaandeweg zijn werk. Een vriendin had een tipi gehuurd op een Brabants landgoed. Veel groene ruimte, weinig mensen en heerlijke stilte deden het werk. Eerst wandelden we in de omringende bossen, vervolgens zaten we buiten iets te drinken, maakten we zelf vuur om eten te bereiden en werden we continu geconfronteerd met de omringende natuur. Stukje bij beetje lieten mijn aangespannen spieren zich los, om me volledig over te geven aan het moment.

In deze omgeving werd ik gedwongen om buiten te zijn en dat deed het hem. Thuis heb ik veel natuur in de omgeving en daar maak ik redelijk wat gebruik van. Maar kennelijk in een zodanig hectische week niet. Dan is er meer voor nodig om te ontspannen. Dan moet je écht buiten vertoeven. Op een camping moet je via buiten naar de wc, naar de douche, sta je buiten af te wassen, moet je buiten water halen en ga zo maar door. De zintuigen maken vele malen meer contact met de omgeving dan wanneer je thuis bent. Daar zijn er toch altijd weer klusjes (en computers) die je roepen. Duidelijk is dat de les dit weekeinde was: de hectiek van je af te houden door je zeer bewust te zijn van wat goed voor je is.

Meer doordeweekse momenten inbouwen om buiten te zijn, ook als het niet zo warm is, werkt helend. Daarnaast is het bewust klussen delegeren, dan wel uitstellen of uiteindelijk loslaten, een vaardigheid die je jezelf eigen moet maken. En dat ‘moeten’ is wél goed voor je.

Wordt vervolgd.

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

2 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Natuur en religie – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


11 juni 2012

Dag 295: Natuur en religie

Is het niet fijn als gevoelens over de natuur steeds weer bevestigd worden? Als je goed in je vel zit, heb je die bevestiging natuurlijk niet nodig, maar toch geeft het je een duwtje in de rug. Voor mij is dat duwtje deze quote van meesterarchitect Antoni Gaudi:

“The great book, always open and which we should make an effort to read, is that of Nature.”

Gaudi had het helemaal begrepen wat mij betreft. Niet alleen maakte hij gebruik van de vormen en kleuren in de natuur, maar hij keek ook naar de structuren. Hij bestudeerde hoe organische materialen waren opgebouwd. Misschien was hij wel een biomimicist avant la lettre.

Om zijn ideeën in volle glorie te zien, is een bezoek aan de Sagrada Familia in Barcelona verplicht. De pilaren in de kerk doen denken aan een bos, niet alleen qua vorm maar ook qua lichtval. Ik ben niet religieus, maar al zittend in de kerk en het spel van licht en vormen aanschouwend, krijg ik toch een spirituele ervaring. En het mooie is dat mensen met andere religies hier ook verwonderd en geïnspireerd rondwandelen. Is het uiteindelijk dan niet onze liefde voor de natuur die ons allemaal samenbrengt?

Onszelf verbinden met de natuur en de wijsheid daarvan verwerken betekent niet dat we weer in een grot moeten gaan wonen of rond moeten rennen in een berenvel. Het betekent dat we de kennis van de natuur, hoe deze keer op keer in staat is om tot ingenieuze oplossingen te komen, moeten gebruiken om ons leven niet alleen te verbeteren maar ook de vervuiling een halt toe te roepen. En voor mij is nog de beste bijkomstigheid dat natuurlijke vormen zo mooi zijn en een goed gevoel van ‘thuis komen’ oproepen.  Aan dat laatste hebben we allemaal behoefte. We kunnen het zoeken in werk, geld, faam, materie, drank en drugs: uiteindelijk willen we allemaal thuis komen en verbondenheid met het Al voelen. Pas dan kunnen we een intens gelukkig mens zijn.

Ik hoop van harte dat ik het nog mee mag maken dat de Sagrada af is Ze denken dat het met 22 jaar zou moeten kunnen. Dat zou ik moeten redden. In de tussentijd mogen er wat mij betreft vele architecten en designers opstaan die ook het grote boek van de natuur lezen, net als Gaudi.

Wordt vervolgd.
Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

De empathieloze stad – 365 dagen verbinding met de #natuur – #ecopsychologie


Dag 294: De empathieloze stad

Er gebeurt iets met mensen in een grote stad. Iedereen is op zichzelf en empathie voor anderen lijkt niet te bestaan. Als iemand valt of tegen een ruit aanloopt kijken de meesten verschrikt op, maar blijven aan de grond genageld staan. We kennen die persoon niet en bovendien: er zijn toch zoveel mensen in de stad, iemand anders neemt de verantwoordelijkheid wel. En zo is het goed langs elkaar heen leven.

Het doet me denken aan een scene uit de film Crocodile Dundee, waarin hoofdrolspeler Mick uit de Australische bush is getrokken en in New York geplant. Hij groet de mensen op straat, zoals hij dat gewend is in zijn eigen dorp. Mensen draaien zich van hem af en maken geen contact. En zo werkt het dus in een grote stad. Tenzij er een ramp plaatsvindt (denk aan 11 september) voelt niemand verbondenheid met elkaar. Rampen of wellicht evenementen (kampioenschap plaatselijk team) zijn de verbindende factoren.

In een dorp waar nog agrarische werkzaamheden worden verricht is de natuur de bindende factor. Als er gehooid moet worden doet iedereen dat tegelijk en als medebewoner achter een hooiwagen zitten is niet erg. Je kent de boer in kwestie en weet hoe hard deze aan het werk is om voor de regen zijn hooi binnen te halen. Er is empathie en daarmee een onderlinge verbinding. Dat begint wel met het kennen van elkaar en het al verbinding gemaakt hebben.

Toch blijkt het niet altijd nodig te zijn om elkaar te kennen. Zo kan ik mij herinneren een keer in de Mojave Desert in Arizona langs de kant van de weg te hebben gestaan, toen er iemand stopte om te vragen of ik hulp nodig had. Dat was niet het geval. Maar duidelijk is hier wel de overkoepelende factor van de natuur. In deze woestijn stranden zou kunnen betekenen dat je dagenlang niemand tegenkomt. Dan is er dus wel die onderlinge menselijke band: uit respect voor de genadeloosheid van de natuur. Maar het zou toch jammer zijn als we alleen verbondenheid met elkaar ervaren uit angst voor de natuur. Dat zou juist precies omgekeerd moeten zijn.

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur

We zijn niet aanwezig we zijn onderweg – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


5 juni 2012

Dag 290: We zijn niet aanwezig, we zijn onderweg

Er schiet me vanmorgen ineens iemand te binnen die vele jaren geleden vertelde hoe trots ze was dat ze de Kilimanjaro beklommen had. Ik was zeer geïnteresseerd, dat is per slot van rekening niet zomaar iets, en vroeg door naar haar ervaringen. Ze vertelde ronduit hoe zwaar ze het had gehad, hoe haar spieren opspeelden, dat ze te weinig eten bij zich had maar gelukkig wel genoeg water, en dat de blaren in haar nieuwe wandelschoenen meevielen. Maar toen ik vroeg naar hoe ze de omgeving ervaren had, viel ze stil.

Ik dacht dat ze misschien even na moest denken en wilde haar geen woorden in de mond leggen. Dus wachtte ik rustig op het antwoord. “Mooi,” was alles wat ze te vertellen had. Ik was verbaasd en vroeg door naar de omgeving, het uitzicht, welke dieren ze had gezien, naar de soort van begroeiing, maar er kwam niets behalve ‘mooi’. Ik was teleurgesteld dat ze niets kon delen over haar ervaring in een spectaculair stukje natuur. Maar als ik er nu aan terug denk, vind ik het eigenlijk vooral verdrietig voor haar.

Deze gebeurtenis is een mooie metafoor voor hoe we vaak in het leven staan. We zijn gericht op een doel, net als deze dame die alleen maar naar de top van de berg wilde, maar we vergeten ondertussen te genieten van de weg ernaar toe.

Een mensenbrein wil graag een doel hebben, maar we slaan door. We vergeten dat er mensen in onze omgeving zijn, of misschien wel gezinsleden die ook nog iets van ons willen. We ervaren de schoonheid van onze omgeving niet, we sluiten ons af op weg naar het doel. We maken geen verbinding. ”Als ik nu maar dit bereik, dan heb ik daarna tijd,” is een veel gehoorde kreet in mijn praktijk. Die tijd komt nooit, want dan moet er weer iets anders behaald worden.

We draven maar door op weg naar het doel. Of dit nu werk, sport, of sociale verplichtingen zijn. Tussen al deze doelen zit tijd die we vaak niet benutten om eens om ons heen te kijken, of de omgeving goed in ons op te nemen, om aardig te zijn tegen een vreemde, of naar een vogeltje te kijken dat wormen aan het verzamelen is. We zijn niet aanwezig, we zijn onderweg.

Tegen de tijd dat je oud en grijs bent kijk je wel terug op bereikte doelen, maar mijn vraag is: heb je dan ook echt geleefd?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Aanwezig leren zijn? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Lach en fiks iemands dag – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


1 juni 2012

Dag 286: Lach en fiks iemands dag

Als ik om mee heen kijk tijdens het van A naar B gaan, dan ervaar ik een hoop onvriendelijkheid en ongeïnteresseerdheid van zowel mensen naar elkaar, als naar de letterlijke omgeving. Mensen schrikken op als je iets aardigs zegt of zo maar een complimentje maakt. Toch laat ik me door die schrik niet weerhouden; ik uit graag wat ik leuk vind aan de wereld.

Een tijdlang reisde ik iedere ochtend met de trein. Op het perron waren de meeste mensen vooral in zichzelf gekeerd, keken serieus of geagiteerd om zich heen, en maakten vooral geen contact. Ipods en mp3 spelers werken hier natuurlijk graag aan mee. De negativiteit sloeg op mij over en al snel zat ik net zo te chagrijnen als iedereen. Tot het moment dat ik mezelf goed zat werd.

Op een ochtend besloot ik een vriendelijke, en gemeende, grijns op mijn gezicht te zetten, puur om te kijken wat er zou gebeuren. Ik keek mensen vriendelijk aan en zag bij de meesten al snel een ontwapening. In veel gevallen kwam er zelfs een vriendelijke blik terug!

Grinniken of hardop lachen omdat je iets leuks hebt gelezen, of ziet gebeuren, werkt ook uitstekend om muurtjes tussen mensen af te breken. Zo ontstaan vaak de leukste gesprekken en ontmoetingen. Maar je moet er dus wel wat voor doen en het niet bij anderen neerleggen.

Zo heeft een boer van verderop ooit geconstateerd hoe blij mensen worden als ze een jonge biggenfamilie kunnen zien. Zijn eigen prettige gevoelens bij het aanschouwen van spelende biggetjes wilde hij graag delen met de wereld.  En dus heeft hij een aantal dagen geleden moeder big met haar kleintjes in zijn voortuin geplaatst, compleet met hok, parasol en aangrenzende modderpoel. En er is bijna niemand die niet even langzamer gaat rijden, of zelfs stopt of van de fiets stapt, om dit jeugdige geluk te bekijken. Het resultaat: glimlachende mensen, die vrolijk en tevreden hun weg vervolgen.

De biggetjes zijn in staat om onze zintuigen voor spel, beweging en plezier te activeren. Iets dat we kennelijk hard nodig hebben, omdat we ons de hele dag al laten confronteren met ellende en zwartkijkerij.

Ik pleit natuurlijk van harte voor meer jonge dieren in allerlei voortuinen, maar misschien moeten we eens beginnen om zelf een vriendelijk blik op ons gezicht te toveren of een vrolijke daad te verrichten. Zo kunnen we daadwerkelijk open staan en verbinding maken.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je innerlijke glimlach naar buiten laten komen? Klik hier

3 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Onbekende natuur, onbeminde natuur – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


30 mei 2012

Dag 284: Onbekende natuur, onbeminde natuur

Als je iets of iemand niet kent, kun je er ook niet van houden. Althans, niet echt met hart en ziel. Je kunt dol zijn op een film- of popster, maar als je deze in het echt ontmoet gaat je hart pas echt open (of het valt enorm tegen). Hetzelfde kan gelden voor het zien van de natuur op tv. De meest prachtige series en documentaires worden met veel liefde gemaakt, om een maar zo groot mogelijk publiek te laten zien hoe bijzonder onze planeet is. Hele tv-zenders worden eraan gewijd en nog is de grote massa niet verbonden met de natuur. Hoe kan dat?

Het doet mij denken aan de film A river runs through it, die ik ruim 18 jaar geleden zag. De film, met in de hoofdrol Brad Pitt, speelt zich af in de Amerikaanse staat Montana. De schoonheid van het landschap en het vissen op forellen in de rivieren en beekjes, worden uitgebreid en schitterend in beeld gebracht. Ik heb die film vele malen gezien, alleen al vanwege het getoonde natuurschoon.

De dag kwam, anderhalf jaar later, dat ik aan een rivier stond in Montana, en daar de vliegvissers druk bezig zag hun vislijnen te werpen. Ik had het al vaak gezien en zo had ik er visueel verbinding mee gemaakt. Maar er gebeurt iets heel anders met je als je het fysiek kunt ervaren. Er gaan zoveel meer zintuigen meespelen die de ervaring creëren, daar kan geen enkele film tegenop.

De warmte, de wind, de luchtdruk, de geuren, de vogels, het licht in het water, het geruis van de rivier, het verblijf op hoogte in de bergen, het zijn allemaal zintuiglijke ervaringen die mijn hart openden. Vanaf dat moment was ik verkocht. Mijn hele wezen maakte verbinding met de natuurlijke omgeving. En nog altijd is Montana mijn meest favoriete natuurplek.

Je zou dus kunnen zeggen dat je de natuur pas gaat kennen als je er daadwerkelijk in vertoeft. Als veel van je zintuigen geprikkeld worden, ervaar je de verbinding met de omgeving. Net zoals je pas van iemand kan houden als je deze in werkelijkheid ervaart. Via een webcam, of e-mail kun je wel al bepaalde gevoelens krijgen, maar die worden pas gevalideerd als de fysieke ervaring erbij komt.

Het is dus van groot belang, als wij onze planeet (en daarmee onszelf) willen behoeden voor de ondergang, dat we er in eerste instantie van gaan houden. Dat kan dus pas als je er met grote regelmaat in verblijft. En daar kun je niet jong genoeg mee beginnen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

De natuur de ruimte leren geven in je leven? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Vakantie om te vluchten voor het leven in beton – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


29 mei 2012

Dag 283: Vakantie om te vluchten voor het leven in beton

Toen ik afgelopen week een artikel las over iemand die een boerderij was begonnen en sindsdien nooit meer op vakantie hoefde, ging ik nadenken over mijn eigen beweegredenen om op vakantie te gaan.

Ik kan me de tijd nog heel goed herinneren dat ik bijna van vakantie tot vakantie leefde. Overdag werkte ik in een groot kantoorgebouw, waar ik gehaast uit vertrok aan het einde van de dag, om vervolgens in een groot flatgebouw mijn privéleven te starten. Het dromen over de eerstvolgende vakantie leek me op de been te houden. Je kunt ook zeggen dat ik niet beter wist dan dat de wereld zo in elkaar zat: werken-vakantie-werken-vakantie enzovoort. Veel mensen in mijn omgeving leefden ook zo.

Terugkijkend, realiseer ik me dat ik in de vakanties vooral buiten vertoefde: op de camping, op de skihelling, of aan het wandelen in de bergen. Het contrast van een leven ‘binnen’ en een leven ‘buiten’ was behoorlijk groot. Wat me intrigeert is dat ik het op dat moment nooit zo gezien heb: hoe belangrijk natuur in mijn leven was. Ik zag niet in dat ik even aan het synchroniseren was met mijn eigen zintuigen om die vervolgens tijdens de rest van het jaar weer uit te zetten. Iedereen leek het zo te doen: afzien om vervolgens op vakantie te mogen.

Vroeger had ik de boer uit het artikel ook nooit begrepen. Vakantie was een absolute must! Maar nu ik zelf dagelijks omringd ben door schitterende natuur en er minimaal een paar uur per dag in doorbreng, is de noodzaak om op vakantie te gaan veel minder geworden.

De boer heeft ook dagelijks contact met de natuur en dat geeft hem kennelijk de ultieme voldoening en rust. Hij is in zijn element als hij op zijn boerderij aan het werk is en hoeft het dus niet elders te zoeken. Hij heeft het al.

Ik houd nog steeds van vakanties, maar dat is nu meer vanuit nieuwsgierigheid naar buitenlandse landschappen, flora, fauna en klimaat. Het ‘moeten vluchten uit het dagelijks leven’ is er niet meer.

Wat zou het toch mooi zijn als het iedereen gegeven is om het dagelijks werk af te wisselen met het spenderen van tijd in de natuur om de kwaliteit van leven te verhogen. Het zou toch niet zo moeilijk moeten zijn om veel meer parken aan te leggen rondom kantoorgebouwen? Of om als werkgever een veel langere lunchpauze in te lassen? Maar als projectontwikkelaars en werkgevers zelf nog niet door hebben hoe groot het belang van de natuur is voor hun eigen welzijn, dan zullen we de ‘vlucht uit het beton’  zelf moeten vormgeven. (Wat dat betreft doen de guerrilla gardeners goed werk!)

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

De zintuigen voorrang leren geven? Klik hier

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

De omgeving binnen laten komen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecospychologie


12 mei 2012

Dag 268: De omgeving binnen laten komen

Ik heb vele jaren in Amsterdam gewoond, in drukke buurten, maar ook in rustige. In de drukke omgevingen was ik onrustig, reed ik veel te hard met de auto, kriskrassend door het verkeer en altijd gehaast. Ik ergerde me aan burenoverlast, vechtende mensen, te harde muziek, de niet aflatende verkeersstroom en de ruis van de stad. Op het moment zelf had ik dat niet zo door, pas toen ik verhuisde naar het platteland begon ik steeds beter te voelen wat de stad met me had gedaan.

Ik had geen of weinig contact met een natuurlijke omgeving en nu weet ik dat ik daar steeds meer stress door ging ervaren. In de stad is er geen ogenblik echte rust, of een bezinningsmoment. De invloeden van de opeenhoping van mensen komen altijd in een of andere vorm op je af. Je zou ook kunnen zeggen: er komt altijd informatie van anderen binnen. Je bent je er niet bewust van, maar toch registreer je het. Daar kom je pas achter als je uit die omgeving weggaat. Sommigen ervaren het op vakantie, anderen al als ze een stukje gaan wandelen of fietsen. Het gemeenschappelijke thema hierin is uiteraard: je bevinden in de natuur. Dan pas kunnen we binnendringende energie van anderen buiten sluiten en ons focussen op onze eigen energie. We synchroniseren met ons eigen natuurlijke ritme.

Bijna iedere dag, al vele jaren, loop ik langs deze aardbewoner:

En dan ont-stress ik vanzelf. Even synchroniseren met het rustige paardenleven van eten, een beetje suffen, af en toe op hol slaan en kijken of er ergens nog iets lekkers te halen valt. Deze rust kwam in het begin ook onbewust binnen. Nu ben ik me daar heel bewust van en ben ik meer in balans. Dit stukje omgevingspsychologie zouden we dagelijks tot ons moeten nemen, of we nu in een stad of in een dorp wonen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren synchroniseren met de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur

In vijf stappen bij je gevoel – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


9 mei 2012

Dag 265: In vijf stappen bij je gevoel

“Ja maar, ik kan niet bij mijn gevoel!” is een uitspraak die ik regelmatig hoor. Je zelf aanvoelen is het allerbelangrijkste in je leven. Het geeft je zelfvertrouwen en zorgt dat je gezonde beslissingen voor jezelf neemt. Logisch dat sommigen in paniek raken als ze niet bij hun gevoel lijken te kunnen komen. Ze denken dat ze misschien helemaal geen gevoel hebben en dus niet helemaal normaal zijn of de boot ergens missen.

Tenzij er een grote neurologische storing in je lichaam zit, heeft iedereen gevoel. Dat blijkt ook uit onze voorkeuren voor schrijvers, dichters en zangers die gevoelens uiten en een snaar bij ons raken. We hebben alleen niet geleerd om onze gevoelens serieus te nemen. Soms veroordeelt onze omgeving ze en hebben we de verbinding ermee uit zelfbescherming verbroken. Soms zijn we in een omgeving opgegroeid waarin nooit naar gevoelens werd gevraagd, laat staan dat er over gesproken werd. De verbinding van ons oude brein (waar onze zintuigen van oudsher huizen) met ons nieuwe taal- en rationele brein, is gewoon niet tot volle wasdom gekomen.

We zijn jaloers op mensen die wel in contact met hun diepere zelf komen en in balans zijn. Dat willen we ook!

1. De eerste stap die je kunt nemen om je eigen gevoel (zintuigen) te herkennen is om naar een natuurgebied te gaan waar je je prettig voelt. Dat kan een park zijn, een boom in de straat, een weiland, een sloot of meer, groot of klein dat maakt niet uit.

2. Als je daar bent laat je dan eens leiden door waar je je toe aangetrokken voelt. Misschien is het een boom of een plant, een vogel of een vis. Wat trekt jouw aandacht op een positieve manier?

3. Heb je datgene gevonden wat je als een magneet aantrekt, probeer dan eens na te gaan wat dat organisme of landschap met je doet. Wat spreekt het in je aan? Wat maakt dat jouw aandacht getrokken wordt?

4. Vervolgens ga je na waar die informatie in je lichaam binnenkomt. Tintelt er iets? Krijg je een rilling? Kippenvel? Krijg je het warm, of juist koud? Welke energie komt er op je af?

5. Ben je zover dat je er een woord aan hebt kunnen geven dan heb je een hele belangrijke stap gezet: je hebt je nieuwe brein in contact laten komen met je oude brein. Je bent in contact met je gevoel!

Als je dit nooit eerder gedaan hebt,vergt het natuurlijk enige oefening om de juiste woorden te kunnen geven aan dat wat je ervaart. Maar dat is dan ook juist de charme ervan: dat je steeds opnieuw luistert naar je zintuigen en probeert te duiden wat ze je vertellen. Hoe meer je dit oefent hoe sneller je gaat vertrouwen op jezelf.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Meer oefenen met naar je gevoel komen? Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is verkrijgbaar bij bol.com alhier.

cover Zelfvertrouwen!

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Toegang tot innerlijke wijsheid via een boom – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


29 april 2012

Dag 255: Toegang tot innerlijke wijsheid via een boom

“Als je 1 boom gezien hebt, heb je ze allemaal gezien.” Van een dergelijke opmerking word ik even heel stil. Maar dan wel wegens mijn onbegrip dat iemand de schoonheid van een boom niet kan inzien. Gelukkig weet ik dat er genoeg mensen zien die bomen wel waarderen. Vandaag krijg ik daar weer mooie voorbeelden van tijdens de maandelijkse Terugnaarjenatuur wandeling.

De deelnemers maken allemaal, vanuit hun eigen specifieke zintuigen, verbinding met bomen. De één vanwege de beschermende uitstraling, de ander vanwege de kracht en weer een ander voelt zich aangetrokken door een verweerde stam die ze als ‘geleefd en met historie’ aanduidt. Sprookjesbomen, bomen met gaten, scheve bomen, dode bomen die anderen het leven geven, allemaal worden ze eruit gepikt door menselijke zintuigen. Stuk voor stuk met een eigen boodschap die in ons resoneert. Dat is nu verbinding maken.

Als het je nooit gelukt is om een dergelijke verbinding te maken met een boom, begrijp je de waarde er niet van. Het zal je dan een worst zijn of ze omgezaagd worden of niet. Voor mensen die de verbondenheid wel voelen is het alsof je zelf wordt omgezaagd. En dan hebben we het nog niet eens over het bewustzijn dat bomen ons voorzien van leven door de zuurstof die ze afgeven.

Hoe afgekoppeld van het leven ben je, als je de waarde van de natuur niet kunt inschatten? Ik denk dat je dan niet alleen los bent gekomen van de natuur, maar ook van je eigen leven. Met alle desastreuze gevolgen die daarop kunnen volgen: stress, eenzaamheid, geestelijke armoede of lichamelijke klachten. Weer met jezelf in contact komen, met wie je daadwerkelijk in de kern bent, lukt heel goed als je durft open te staan voor wat de natuur je vertelt over jezelf. Soms moet je daar moedig voor zijn en het geconditioneerde leven even durven loslaten.

Wordt vervolgd.

cover Zelfvertrouwen!

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf?
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Even het brein defragmenteren – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


24 april 2012

Dag 251: Even het brein defragmenteren

Een collega hoorde ik zeggen dat ze nodig naar buiten moest omdat ze teveel achter de computer had gezeten. “Ik ga mijn brein defragmenteren,” zei ze. En dat kon ze alleen maar door langere tijd, meerdere uren, in de buitenlucht te vertoeven.

Ik begrijp haar heel goed, maar vooral ook hoe moeilijk het is om jezelf los te weken van alle plichten die je denkt te moeten vervullen op een dag. Zoveel klusjes die nog gedaan moeten worden…. Maar van wie moet dat eigenlijk?

Het is goed om jezelf af en toe eens tegen het licht te houden en na te gaan waar al dat ‘moeten’ vandaan komt. Leg je het jezelf op, wordt het door je omgeving verwacht, of ben je vanuit het verleden zo geconditioneerd? Moet je zoveel werken, moet je zoveel geld verdienen of zoveel uren maken, moet je bij die werkgever blijven, moet je iedere dag stofzuigen?

Bij tijd en wijle protesteert in iedereen het innerlijke vrije kind dat helemaal geen last heeft van moeten. Dat kind wil zich vrij bewegen, spelen en de dag plukken. Sommigen registreren deze roep, anderen horen het niet eens en weer anderen gaan er serieus op in. Mijn collega hoorde de roep en ondernam actie. Ze liet haar geconditioneerde Zelf, dat het nodig vond om lange uren achter de computer te werken, los en gaf haar vrije Zelf de ruimte. Het fantastische hiervan is dat het veel energie oplevert wanneer je daadwerkelijk gaat doen waartoe je aangetrokken wordt. En juist door die aanvoer van energie zijn al die ‘moet’-klusjes ineens eenvoudiger.

Ik typ dit terwijl ik achter mijn bureau in de zon zit. Binnen. Ik hoor de vogels fluiten. Mijn laatste sessie is uitgevallen vandaag en ineens ik hoor mijn innerlijk kind heel hard roepen: “Naar buiten!!”

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

a.s. zondag is er weer de Terugnaarjenatuur wandeling. Klik hier voor informatie.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Zeg maar ‘dank je wel’ – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


23 april 2012

Dag 250: Zeg maar ‘dank je wel’

Voor sommige mensen is het heel moeilijk om dankbaarheid te tonen. Dank je wel zeggen, is soms al lastig (ook al leren we dat op jonge leeftijd), maar laten weten aan de mensen waar je om geeft hoe belangrijk ze voor je zijn, is nog net even een stap verder. Ook al word je er op de televisie mee doodgegooid in series en films dat mensen frequent ‘ik hou van je’ zeggen of ‘je betekent heel veel voor me,’ in de praktijk werkt dat toch anders. Een paar simpele woorden zijn genoeg om een oprechte verbinding met elkaar te maken.

Dankbaarheid heeft ook te maken met het de ander iets gunnen, zelfs zonder dat de ander iets bijzonders voor je heeft gedaan. En dan ga ik nog een stap verder: de natuur bedanken voor wat het heeft gebracht. Sommigen zullen me ongetwijfeld betichten van zweverigheid, maar anderen weten welk voldaan gevoel je kunt ervaren als je de natuur bedankt voor wat het je heeft gegeven.

In mijn geval kan dat een wortel of courgette uit de moestuin zijn, maar het kan ook een bos of landschap zijn waar je doorheen bent gewandeld. Op het moment dat je natuur als gelijkwaardige gaat behandelen en niet als vanzelfsprekend, gebeurt er iets in je. Je zintuigen staan open, de liefde voor natuurlijke aantrekkelijkheden gaat stromen. Je gaat de daadwerkelijke waarde ervan inzien.

Het gevoel van rijkdom, en het besef dat je als mens deel uitmaakt van de natuur, kun je verankeren door het gebied, een boom, een vogel te bedanken voor zijn aanwezigheid en voor wat het je heeft opgebracht. Dat kan van een esthetisch of symbolisch gehalte zijn, of gewoon omdat het essentiële benodigdheden zoals lucht, water en licht, heeft geleverd.

Ik daag je uit om de volgende keer na een mooie aantrekkelijke ervaring in de natuur even dank je wel te zeggen. Nou vooruit, binnensmonds mag ook. De waarde ervan ga je zeker voelen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je eigen waarden leren kennen met behulp van de natuur? Klik hier

3 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen