Tagarchief: onderwijs

Moedig een eeuwenoude inefficiënte denkwijze loslaten – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


20 augustus 2012

Dag 362: Moedig een eeuwenoude inefficiënte denkwijze loslaten

Het afgelopen jaar ben ik tegen de mooiste natuuroplossingen aangelopen. Niet alleen wat zij ons aan persoonlijk welzijn te leren heeft, maar ook hoe we de wereld schoner kunnen maken met op de natuur-gebaseerde ontwerpen.

Zo leerde ik op dag 18 dat we van schimmels kunnen leren hoe we de meest efficiënte routes kunnen maken. Op dag 262 begreep ik dat de mens alles moet verhitten en bewerken, met enorme hoeveelheden energieverbruik, terwijl de natuur dat zelf kan, zonder veel energie op te souperen. Bijvoorbeeld mosselen die het allersterkste cement op natuurlijke wijze en met minimale inspanning maken. Stel je eens voor dat we al die kolen, al die kernenergie niet meer nodig hebben omdat we energie op natuurlijke wijze maximaal kunnen benutten!

De life’s principles, opgesteld door het Biomimicry Institute, haalde ik op dag 13 al aan. Het belang van dichtbij produceren met de meest van nature voorhanden zijnde middelen, op een niet vervuilende en niet rovende wijze, is onze enige toekomst.

Om op een nieuwe wijze te gaan ontwerpen en leven moeten we het een en ander loslaten. Allereerst mag het idee dat grondstoffen onuitputtelijk zijn (en afval nu eenmaal een gegeven is), de laan uit. Deze eeuwenoude overtuiging moet plaatsmaken voor een veel harmonieuzer gedachtegang. Het nieuwe uitgangspunt moet zijn: hoe kunnen we produceren zonder te vervuilen en hoe kunnen we alles weer hergebruiken met zo min mogelijk energieverbruik, voor het welzijn van zowel mens als natuur?

Natuurlijk is dit een enorme ommekeer in denk- en werkwijze. En dit geldt niet alleen voor het produceren van iets, maar ook voor hoe de mens daarvoor klaargestoomd wordt. Het loslaten van de oude wijze van educatie (iedereen wordt nog altijd opgeleid om in een eeuwenoud productieproces te gaan werken) hoort daar ook bij. Ofwel: waar wij ons leven op gebaseerd hebben, moet veranderen voor het welzijn van iedereen.

Het moge duidelijk zijn dat rigoureuze van bovenaf opgelegde politieke systemen (dictatuur of communisme) uiteindelijk niet werken. Het gaat om het geloof van binnenuit, bij ieder mens, dat het anders moet en kán. Dat niet alleen de Amerikaanse democraten, maar iedereen ter wereld zegt: “Yes we can!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Verandering van binnenuit bewerkstelligen? Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is te verkrijgen bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Natuur-verbondenheid leer je op jonge leeftijd – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


18 augustus 2012

Dag 360: Natuur-verbondenheid leer je op jonge leeftijd

Terugkijkend naar de afgelopen 359 dagen van verbinding maken met de natuur, vallen me een aantal situaties met kinderen op. En dan ook nog in twee uitersten: kinderen die zich laten verwonderen door de natuur en kinderen die er heel angstig voor zijn. Het ligt voor de hand om te denken dat dit laatste aan de aard van het kind zelf ligt, maar wij weten inmiddels natuurlijk beter!

Toen ik op dag 200 een meisje in het vogelhospitaal ontmoette dat niet alleen bang voor alle vogels was, maar ook alles vies vond, wist ik zeker dat deze emoties niet van nature van haar afkomstig waren. Alle andere kinderen uit haar klas waren nieuwsgierig, de één met een voorkeur voor roofvogels, de ander voor eendjes, maar allemaal in enige mate verwonderd. In het ergste geval zou je kunnen denken dat ze nooit met dieren (of natuur) in aanraking komt en in het beste geval dat ze het leert van haar ouders die zelf bang voor dieren zijn of alles wat maar natuurlijk is ‘vies’ vinden.

Deze blog werd veel gelezen en ik kreeg een aantal reacties. De schrik zat er bij velen goed in. Menig lezer vond het onvoorstelbaar (en kwalijk) dat het dus mogelijk is dat kinderen zo ver van hun natuurlijke omgeving verwijderd kunnen zijn.

Niet alleen in het onderwijs is het van belang om naast rekenen en taal voldoende kennis te verspreiden over de natuur die ons nog altijd voedt. Ouders hebben ook een belangrijke functie in het ‘normaal’ laten zijn van natuur. Het kan helaas al op de meest onschuldige manier misgaan, bijvoorbeeld door als ouder te roepen dat modder vies is en je er ver van moet blijven. Ik snap dat de achterliggende reden is dat je als ouder niet zit te wachten op nog meer was in de wasmand. Maar door te zeggen dat het vies is, leer je je kind dat modder en zand (want dat is het) iets is waar je als mens niets mee te maken moet hebben.

En zo creëer je met kleine stapjes een scheiding tussen mens en natuur. We moeten ons daar veel bewuster van zijn. Pas als we weer diep in ons hart voelen hoe hard we de natuur nodig hebben om te overleven, dan kunnen we goed voor onze omgeving zorgen en deze weer gezond maken.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – met oefeningen in een natuurlijke omgeving, is te koop bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Slimme vondst: internet koppelen aan de natuurbeleving – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


25 mei 2012

Dag 280: Slimme vondst: internet koppelen aan de natuurbeleving

Misschien ken je de film The Bucket List, met Jack Nicholson en Morgan Freeman, die vanwege hun naderende dood een lijst opstellen van dingen die ze beslist nog willen doen. Vandaag loop ik tegen een lijst van dingen aan die je beslist moet doen voor dat je 11 ¾ jaar oud bent! Hiermee hoopt een Engelse natuureducatie organisatie de verbondenheid van kinderen met de natuur te verhogen. De website is zeer de moeite waard en niet alleen voor kinderen!

Het is een interactieve lijst met 50 dingen die ze kunnen doen, met of zonder ouders. Er kunnen webobjecten vergaard worden als ze de activiteit gedaan hebben. De kinderen worden op een speelse manier verleid om een natuuractiviteit te gaan ondernemen.

De eerste onderwerpen variëren van het bouwen van een vlot, tot het houden van een slakkenrace, tot het roepen van een uil. Klik je op de activiteit dan komt er meer informatie tevoorschijn over wat je precies nodig hebt, en waar en wanneer (met welk weertype) je het kunt doen. Uiteindelijk verwachten ze een kort verhaaltje over je ervaring, voordat je iets ‘verdiend’ hebt en door kan klikken naar de volgende activiteit.

Ik vind het een hele mooie vondst om de computer te verbinden met het buitenleven. Ook het achterliggende motief om de kinderen naar buiten te krijgen is goed. Tegelijkertijd vind ik het heel triest dat de kinderen kennelijk niet vanzelf door hun ouders of scholen op sleeptouw worden genomen om de natuur te ervaren.

Het is begrijpelijk dat je minder verbonden bent met de natuur als je in de stad woont, maar er zijn altijd parken of achtertuinen om haar te ontdekken. Leren over het groeien en bloeien van onze natuurlijke omgeving zou een verplichting moeten zijn. Of het nu kikkervisjes vangen is, of de zon op zien komen of rondrennen in de regen, het hoort allemaal bij het ervaren van de natuur die ons leven geeft.

Van mij mogen ze deze website als verplichte kost voorschrijven op de basisschool. Maar nu ik er zo over nadenk, kan het voor veel volwassenen ook nog heel leerzaam , ontspannend en verbindend zijn!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor een ontdekkingstocht naar jezelf in de natuur, klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

De ontbrekende schakel in onze opvoeding – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


11 mei 2012

Dag 267: De ontbrekende schakel in onze opvoeding

Van de week heeft iemand me, ongevraagd, een boek geleend over het aanleggen en onderhouden van een moestuin. Ik heb namelijk een klein moestuintje en tja, ik moet toegeven, dat ziet er niet al te best uit. Met alle liefde plant ik zaadjes en geef ik water als dat nodig is. Ook heb ik de grond eerder in het jaar omgespit en ecologisch bemest. Dat vind ik eigenlijk al heel wat, voor iemand die het grootste gedeelte van haar leven nooit in aanraking is geweest met het kweken van eigen voedsel.

Maar dan loop ik langs prachtig onderhouden moestuinen van anderen, waar al van alles bloeit, en dan zinkt de moed me in de schoenen. Ik realiseer me dat ik als levend organisme niet eens weet hoe ik mezelf in leven kan houden, tenzij ik een winkel tegenkom. Eigenlijk is het van de zotte dat ik allerlei wiskundige formules heb moeten leren, Latijn en Grieks heb leren vertalen, geografische wijsheden tot me heb genomen, terwijl ik niet weet hoe ik mezelf in leven kan houden op een natuurlijk wijze!!

Toen ik vorige week in het bos wandelde kwam ik een groep jonge padvinders tegen. Ik weet nog dat ik dat, toen ik klein was, heel raar vond: kinderen gekleed in specifiek tenue die gezamenlijk het bos ingingen. Als ik nu naar ze kijk, dan denk ik: goed zo! Jullie leren hopelijk iets van de natuurlijke omgeving en wat je daar allemaal mee kunt of aan hebt.

Ik stel me voor dat een survivalachtige training voor alle kinderen goed zou zijn. Waar vind je water, wanneer is het drinkbaar, welke planten kun je veilig eten en: hoe verbouw je je eigen voeding? Dat zou toch eigenlijk in het basisonderwijs moeten zitten. In plaats daarvan leren ze hoe je iets koopt in een winkel. En zo hebben we geen enkele band meer met de basis van ons voedsel, of onze zintuigen om gezond voedsel te vinden.

Ik moet nu dus met mijn neus in het moestuinboek om te leren wat ik eigenlijk als levend wezen al lang had moeten weten. Over verbroken verbinding met de basis gesproken. En juist deze basis kan wel eens van belang zijn in deze tijden van economische crisis…..

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

De link met de natuur versterken? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Niet meer reageren maar acteren – 365 dagen verbinden met de natuur – #ecopsychologie


8 april 2012

Dag 235: Niet meer reageren maar acteren

Als ik in mijn praktijk mensen tegenkom die zeggen dat ze niet weten wat ze moeten doen met hun leven, dan heeft dit regelmatig dezelfde oorzaak.
Deze mensen zijn of opgegroeid in een gezin waar zaken voor hen werden bedacht, of ze zijn een studie gaan volgen omdat dit in de verwachting lag, of ze hebben werk dat niet helemaal je van het is maar ze doen het toch maar, of ze zitten in een relatie waarin de ander dominant is. In al deze gevallen volgen de mensen niet hun eigen pad, maar reageren ze op wat de omgeving adviseert, verwacht of beveelt. Ze reageren op situaties in plaats van actief te acteren.
Bij tieners merk je frustratie hierover snel. Ze worden dwars of juist apatisch. In beide gevallen worden ze niet gemotiveerd tot zelf nadenken en het komen met een oplossing. De oplossing wordt hen voorgehouden en dat is wat ze behoren te volgen. Het continu moeten volgen van anderen kan leiden tot frustratie in de jonge jaren, en burnout als men ouder is.
Hoe we onze maatschappij hebben ingericht is van grote invloed op het al dan niet uitdagen van mensen om hun vaardigheden, kennis en creativiteit te benutten. Als we teveel regels opleggen in het onderwijs, op de werkvloer of in de relatie dan worden we niet alleen begrensd, uiteindelijk begrenzen we onszelf door de overtuiging dat we altijd moeten ‘volgen’.
De natuur volgt alleen het klimaat, maar doet daar dan zelf mee, wat het goed acht. Bijen zijn in wezen zzp’ers, die hun eigen taak uitvoeren zoals zij dat bedenken. Wolven jagen met elkaar, er is een leider maar de anderen hebben de vrijheid om hun plek in te vullen. Je zou kunnen zeggen dat er een kader is waarbinnen planten en dieren hun eigen ding kunnen doen.
Mensen hebben de neiging dat kader wel heel krap te maken, zodat er geen bewegingsvrijheid meer is.
De belangrijkste stap die men dan moet maken is het zien en erkennen van dat krappe kader waarin men alleen nog maar reageert. Daarna brengt het opnieuw leren zelf denken en doen verlichting.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

cover Zelfvertrouwen!

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf?
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

#Onderwijs: Hoe vorm je een roos om tot een aardbei? 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


3 april 2012

Dag 230: #Onderwijs: Hoe vorm je een roos om tot een aardbei?

Toen ik gisteren nieuwsberichten bekeek, zag ik het bericht dat de minister van onderwijs vindt dat de ‘pret’ studies teruggedrongen moeten worden. Er zou te weinig werk zijn voor mensen die dierverzorging of theater willen studeren. De studenten zouden gemotiveerd moeten worden om andere studies te kiezen waar vanuit economisch oogpunt veel behoefte aan is. Het eerste dat in mij opkwam was: “All in all you’re just another brick in the wall,” van Pink Floyd. Nog niet veel veranderd dus sinds 1979.

Als een kind niets liever doet dan met dieren omgaan en daar zijn ziel en zaligheid in legt, moet je het dan naar de metaalbewerkingschool sturen? We zijn nu al eeuwen bezig om mensen af te leveren zodat ze in ‘fabrieken’ kunnen werken (een kantoor is net zo goed een fabriek waar en masse iets geproduceerd wordt in mijn ogen). Tegelijkertijd blijven werkgevers maar zeuren om creatieve meedenkende werknemers die niet te vinden zijn. Niet zo gek, want creativiteit wordt in de kiem gesmoord door van alle kinderen eenheidsworst te maken.

Als iedereen moet voldoen aan wat de huidige economie vraagt, ga je geheel voorbij aan het feit dat er in ieder geval een andere economie zou moeten ontstaan (deze overconsumptie economie is eindig, dat moge duidelijk zijn). Een nieuwe economie of samenleving creëren met afgestudeerden die al decennia lang aan de eenheidsworst moeten voldoen, gaat dus niet lukken.

Waarom is dit voor mij, fan van ecopsychologie belangrijk? Ik wil graag de vergelijking maken met het samenwerkende aspect in de natuur. Ieder organisme floreert in eigen essentie door de mogelijkheden van samenleven/samenwerken te onderzoeken en te bewerkstelligen. Alles in de natuur werkt omdat het geleerd heeft samen te werken op de beste wijze voor dat organisme. Een roos blijft een roos en wil geen aardbei worden, maar dat verwachten we wel van onze kinderen.

Ik vind het belangrijk dat kinderen niet alleen hun essentie kunnen volgen maar vooral uitgedaagd worden om daar creatief mee om te gaan en zo hun plaats in een nieuwe economie c.q. samenleving te maken. Dat uitdagende onderwijs moeten we ze geven, waarin ze zichzelf kunnen ontplooien en leren hoe dat het beste werkt in de samenleving.

Als we ze de mogelijkheid ontnemen om hun essentie te volgen door ze in een voorgeproduceerde economische mal te stoppen waar al een fout in zit, dan vraag je toch om problemen? Dan is het niet verwonderlijk dat ze hun heil zoeken in drugs en games en zich niet meer bekommeren om hun sociale omgeving. Wij bekommeren ons toch ook niet om hen als we ze niet laten zijn wie ze eigenlijk zijn?

En dan nog iets, als het pretstudies genoemd worden, wat zijn al die andere dan? En waarom zouden die niet te combineren zijn tot iets nieuws? Leve een onderwijs revolutie! Leve de natuur die al lang heeft uitgevonden wat samenwerken vanuit de eigen essentie is!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je eigen essentie vinden? Klik hier

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

Je ware spirit vinden – 365 dagen Verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


24 maart 2012

Dag 220: Je ware spirit vinden

Het valt ook niet mee als je eerst al ziek bent en vervolgens ook nog vastgegrepen wordt en in een kooi gezet. Wat voor logica is dat voor een vogel? Jonge vogels die gevoerd worden door mensen hebben het idee dat ieder mens een soort moeder is die eten komt brengen en laten zich wat makkelijker hanteren. Vogels die uit het wild binnengebracht worden in het vogelhospitaal hebben echter een heel andere kijk op mensen.

Het is ook niet natuurlijk om ze in een kooi te moeten houden, maar het is nodig om ze te helpen herstellen. De mooie momenten (maar de zeer vervelende momenten voor de medewerkers van het hospitaal) doen zich voor als vogels hun kans schoon zien om te ontsnappen. Hun ware ziel komt naar boven, of ze nu een gebroken vleugel, of ontstoken poten of ogen hebben, ze volgen hun instinct: weg van hier!!

Dat ze hun instinct zo feilloos volgen, raakt me. Ik kom in mijn praktijk veel mensen tegen die dat helemaal niet doen en zich conformeren aan wat de buitenwereld van hen verwacht, of aan wat ze denken dat de buitenwereld van hen zal verwachten. Ze voldoen aan een plaatje, opgesteld door anderen en weten niet goed wie ze zelf zijn en wat hun ware spirit is.

Onlangs liep ik tegen een TED-talk aan van Ken Robinson, waarin hij pleit voor een verandering van het onderwijssysteem door meer naar de individuele kwaliteiten van het kind te kijken. Hij geeft hier ook mooie voorbeelden van hoe mensen het op school niet redden omdat het keurslijf hen niet paste. Ook hier omdat er van hen verwacht werd dat ze in het systeem mee zouden draaien. Denk aan ouders die niet naar kwaliteiten kijken, maar rigide een bepaalde school of opleiding opdringen. Denk aan kinderen die de sticker ADHD opgeplakt gekregen hebben en medicijnen hebben gekregen om rustig te blijven (zich aan te passen aan anderen) terwijl ze wellicht van nature een goede danser of acrobaat zouden zijn. Robinson geeft mooie voorbeelden in zijn boek Het Element – Als passie en talent samen komen.

Een belangrijke basis voor het vinden van je ware passie en het in je element komen, is te luisteren naar wat je zintuigen je aangeven. De beste stap om dit te leren is de natuur in te gaan en opnieuw te gaan voelen.

We prijzen mensen gelukkig die hun ware spirit kunnen uiten. Dat geluk kan iedereen vinden als je durft te luisteren naar wat er echt in je hart afspeelt. Of zoals een wijze Sioux medicijnman, Sitting Bull ooit zei: Your heart is free. Have the courage to follow it.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

2 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Yoghurt groeit aan bomen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


7 maart 2012

Dag 204: Yoghurt groeit aan bomen

Gisteren pleitte ik al voor openstellen van de bossen voor iedereen en vandaag wordt weer eens bevestigd hoe belangrijk het herstel van onze verbinding met de natuur is. Een heel klein krantenberichtje viel me op: “Yoghurt groeit aan bomen”.

Wetenschappers hebben in Australië scholieren van groep 8 onderzocht op kennis over waar hun goederen vandaan komen. Het resultaat is schokkend: sokken komen van dieren en yoghurt en roerei zijn plantaardig! De oorzaak is overduidelijk: geen enkele verbinding met moeder Natuur. Opgesloten in grote steden en achter computers creëren deze kinderen een surreële wereld voor zichzelf. En wij laten ze dat doen.

Hoe kun je een kind nu leren om respect te hebben voor de natuurlijke omgeving waar het zijn/haar bestaan aan dankt? Inkoppertje: door verbinding te laten maken met die omgeving, deze te leren kennen en te stimuleren ervan te gaan houden. Je kunt niet om iets geven wat je niet kent en waar je niet mee in contact komt.

Ik hoop van harte dat het nog niet te laat is, maar dan moeten we wel zorgen dat de natuur voor iedereen beschikbaar is.

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

Leren opnieuw verbinden met de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, Uncategorized, zintuigen

Emoties als bewijs voor belang van natuur – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


24 januari 2012

Dag 161: Emoties als bewijs voor belang van natuur

Het is een feit dat mensen, als ze ouder worden, vaker terug grijpen naar hun roots. Ze zoeken dan hun geboorteplaats op, of een plek uit het verleden waar ze goede herinneringen aan hebben. Dit gevoel kan zelfs zo sterk zijn dat mensen, die al lang geleden geëmigreerd zijn ineens heimwee krijgen naar hun geboorteland. Sommigen wagen de terugkeer, maar komen bedrogen uit. Ze herkennen de plek niet meer waar ze zijn opgegroeid, het huis is afgebroken, de buurt volgebouwd. Niets herinnert hen meer aan de gelukkige tijden die ze er gekend hebben.

In mijn praktijk doen zich een aantal afzonderlijke emotionele taferelen voor als ik cliënten vraag naar een plek waar men zich ontspannen en gelukkig heeft gevoeld. Ze vertellen dat ze de beste jeugdherinneringen hebben aan het spelen in het bos, het varen met bootjes, het klimmen in bomen of zwerven door een polder. Ze voelden zich helemaal in hun element in de natuur. De pijn is zichtbaar als men vertelt dat het gebied er niet meer is of dat het heeft plaatsgemaakt voor een fabriek. Alsof een trouwe vriend is overleden.

In dit kader is het zuur om te constateren dat kinderen tegenwoordig veel te ver van de natuur opgroeien. Nooit eerder was dit zo extreem. Concentratiestoornissen, overgewicht en emotionele problemen kunnen in direct verband worden gebracht met een tekort aan natuur. (De Gezondheidsraad en Wageningen Universiteit hebben hier onderzoek naar gedaan).

Ouderen vertellen niet alleen over de beweging die ze kregen in de natuur, maar ook over het leren over dieren en hun vaardigheden en over bijzonderheden van planten.  Daarnaast noemen ze allemaal de rust die het met zich mee bracht en de daarmee gepaard gaande positieve gevoelens.

Als dit het geval is, klinkt het heel logisch dat als kinderen meer in contact komen met de natuur, er niet alleen meer beweging is, ze meer frisse lucht en zonlicht krijgen, maar ook hun eigen natuur leren kennen. Ze ervaren wat Het Leven daadwerkelijk is en dat ze er deel van uit maken. Dit kan hun ontwikkeling alleen maar ten goede komen. Het zelf ervaren heeft veel grotere impact dan er in een boek over lezen.

Daarmee pleit ik voor meer groene buitenlessen in het onderwijs. Ouderen die een zeer emotionele binding hebben met de natuur waarin zij opgroeiden, leveren daarmee wat mij betreft steekhoudend bewijs.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Bij redelijk weer wordt er weer gewandeld a.s. zondag : Terugnaarjenatuur wandeling

(wel even aanmelden van te voren)

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Ga naar buiten Bleker!


8 november 2011

Dag 106: Ga naar buiten Bleker!

Als er zoveel wetenschappers zijn die het erover eens zijn dat de natuur een goede invloed heeft op de mens, hoe kan het dan zijn dat er nog steeds politici, bedrijven, zorginstellingen, architecten, projectontwikkelaars etc. zijn, die er geen flauw besef van hebben? En dat terwijl het ene onderzoek na het andere je om de oren vliegt. Op de website van de gerenommeerde David Suzuki, kwam ik een artikel tegen over onderzoek dat beschrijft wat er in de hersenen gebeurt bij mensen die vertoeven in een natuurlijk gebied, en mensen die dan ineens geconfronteerd worden met een stedelijk gebied. Het laat zich al raden: bij het zien van een stedelijk gebied werd bij de menselijke proefkonijnen angst en stress gemeten en bij het zien van natuur: rust en ontspanning. Met andere woorden: het bewijs dat mensen zich beter voelen in een natuurlijke omgeving is wetenschappelijk vastgelegd. (Ik zou het wel van de daken willen schreeuwen!)

Daar komt bij dat er steeds meer mensen hun heil zoeken in de natuur omdat het iets biedt:

– niet alleen bereikte de natuurwerkdag afgelopen weekend een record aan ‘helpers’,

– er wordt steeds meer gewandeld, met of zonder mindfulness coaches

– er komen crèches op boerderijen waar kinderen veel meer rust vinden dan wanneer ze opgesloten  zitten in een lokaal; het contact met dieren helpt hen bovendien contact te maken met anderen

– kinderen die meer buiten spelen hebben betere ogen is uit onderzoek gebleken

– baby’s die buiten te slapen worden gelegd in hun wagen, slapen dieper en zijn gezonder, lichamelijk en geestelijk (o.a. in Noorwegen is dit populair, maar het is ook al naar Nederland overgewaaid)

– mensen die in ziekenhuizen vertoeven en uitzicht hebben op groen doen het beter dan mensen die vanuit hun bed niets zien of alleen maar beton

– meer groen in de straat heeft een rustgevende werking op de mens, wereldwijd is al gebleken dat als steden meer aandacht besteden aan groengebieden in stadsdelen er meer rust in die stadsdelen ontstaat

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Twintig minuten per dag buiten zijn in een natuurlijke omgeving en echt verbinding maken met die omgeving (zonder telefoons, computers e.d.), al wandelend, fietsend of zittend, heeft een dermate rustgevend effect dat meditatie niet meer nodig is. Het buiten zijn IS de meditatie. Buiten zijn is natuurlijk voor ons. We komen voort uit de natuur, alles wat we hebben meegekregen komt uit de natuur, maar we wijzen het af door binnen te zitten en ons af te sluiten van datgene wat ons in leven houdt.

Denk je niet dat als je zo afgesloten van de bron bent, die bron je ook minder kan schelen? Zo van: uit het oog, uit het hart? Het verwoesten van de natuur is dan ineens helemaal niet zo moeilijk, want je ervaart het toch niet direct. Je zit achter je bureau zonder echt te VOELEN waar het om gaat. Afgesneden. Afgekoppeld. Verbinding verbroken. Als we meer dan 90% van ons leven binnen zitten, hoe kunnen we dan ooit in de gaten hebben dat we de natuur verwoesten? Ik heb maar één boodschap vandaag:

GA NAAR BUITEN! ERVAAR WAT ONS HET LEVEN GEEFT!

(ja, ook u, staatssecretaris Bleker, ga naar buiten!)

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Dan liever de klas uit


16 augustus 2011

Dag 42: dan liever de klas uit

De afgelopen dagen zag ik in de kranten berichten over het scheiden van jongens en meisjes op school. De achterliggende gedachte is dat jongens achterlopen in hun ontwikkeling en meer gebaat zijn bij een andere manier van lesgeven. Tegenstanders vinden het een slecht idee om de kinderen te scheiden. Er zijn juist ook voordelen aan het gezamenlijk les krijgen door het leren van elkaars voorkeuren en gedachten. (Als relatietherapeute kan ik dat alleen maar beamen: het gat tussen mannelijke en vrouwelijke energie moet eerder verkleind dan vergroot worden.)
De eerste gedachte die bij het lezen van dit nieuws bij mij naar boven komt is: ligt het niet aan de algemene wijze van onderwijs geven dat jongens een achterstand hebben?

Als ik terugdenk aan mij eigen schooltijd dan heb ik daar zeker wat op aan te merken. Het blindelings volgen van regels, procedures en meningen heb ik altijd braaf gedaan, net zoals velen met mij. Maar waar het voor mij aan ontbrak was de vrijheid om zelf spelenderwijs tot oplossingen of conclusies te komen, in mijn eigen tempo en op een door mij uitgekozen tijdstip (Montessori begreep dat goed). In tegenstelling tot het zelf ontwikkelen en ontdekken werden we gedwongen ons aan te passen aan het systeem. Eigen initiatief en authenticiteit werden in de kiem gesmoord.
En dat lijkt nog steeds niet te zijn veranderd, op een paar experimentele scholen wellicht na.

In je speelse jaren, waarin je veel van de wereld aan het ontdekken bent, zit je het grootste gedeelte van de dag dus opgesloten in een gebouw. Je bent alleen gefocust op studiematerialen en medeleerlingen, terwijl de echte wereld, waarin je het uiteindelijk allemaal moet gaan doen, zich buiten bevindt. Ofwel: je wordt buiten het grote ecosysteem gehouden, waarvan je juist moet leren hoe je er op een gezonde manier deel van uit kan maken.
Kinderen weten al snel niet beter dan dat een groot gedeelte van het leven zich in een gebouw zal afspelen. Tenslotte gold dat voor hun ouders ook. Meer dan 90% van de tijd zetten wij ze tussen vier muren en houden ze weg van natuurlijke processen. Zuurstof komt uit luchtsluizen en airconditioners, ramen blijven dicht en worden verduisterd bij de minste zon en een speelkwartier speelt zich ook steeds vaker binnen af.
Wat leren wij kinderen dus: onze leefwereld bevindt zich binnenshuis!

Geen wonder dat we zo afgekoppeld van de natuur zijn. We focussen alleen nog op de mensenwereld en hebben geen idee dat we deel uitmaken van een groter natuurlijk geheel.
Zo krijgen we kinderen die niet meer weten dat melk van een koe komt, of graan nodig is om brood te maken en vallen veranderingen in de natuurlijke omgeving ons niet meer op. We hebben onszelf afgekoppeld.

Graag gooi ik de knuppel in het hoenderhok:
Zou het niet een beter idee zijn om het leervermogen van kinderen te vergroten, door ze kennis te laten maken met al hun zintuigen (en daarmee met wie ze daadwerkelijk zijn) in de natuur? Is het leren van natuurlijke wijsheden niet de allerbeste basis om jezelf, de wereld en jouw plaats erin, te leren kennen in plaats van het stampen van boekenwijsheid? Is het niet beter om de natuur en alle systemen in het écht te ervaren en je er verbonden mee te voelen?

De verwondering die ze op jonge leeftijd hebben over alles wat groeit, bloeit, kruipt of vliegt en de verbinding die ze ermee maken, wordt hen afgenomen:  We sluiten ze een groot gedeelte van de dag op in klaslokalen. Zo worden ze afgescheiden van wie ze in nature zijn.
Hoe eerder kinderen aan den lijve ondervinden dat ze een plek hebben in een groot ecologisch systeem dat onderling met zichzelf verbonden is, hoe beter ze in staat zijn zelf gezonde relaties aan te gaan. Hun begrip van het creëren van win-win situaties vanuit hun eigen authenticiteit met behoudt van die van de ander, wordt vele malen groter. Het leren luisteren naar wat hun zintuigen hen melden is essentieel om de juiste keuzes in het leven te leren maken.

Dus wat mij betreft: niet scheiden die jongens en meisjes, maar naar buiten ermee!

Voor meer informatie over educatie in de natuur zie: Project Nature Connect.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen