Tagarchief: overlevingsinstinct

Aanstekelijk gebiologeerd – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


2 augustus 2012

Dag 344: Aanstekelijk gebiologeerd

Gisterenavond viel ik in het tv programma ‘Een dag in de dierentuin’, waarin twee krokodillen werden verplaatst en cheeta’s beziggehouden werden. De krokodillen, Mork & Mindy, mochten naar hun nieuwe verblijf. Eenmaal daar aangekomen, maakten de verzorgers zich uit de voeten uit angst dat het paar geweld zou gaan gebruiken. Het oer-paar  bekeek hun nieuwe onderkomen uiterst kalm. Het bleek een gedeelde woning te zijn, want ook huisden er allerlei tropische vogels. Die hadden meteen door dat er iets bijzonders in hun huis was gekomen. Er werd alarm geslagen, alsof ze heel goed wisten dat Mork & Mindy roofdieren zijn. Ze tetterden er op los en bleven gebiologeerd naar de twee nieuwkomers kijken.

Even later in het programma krijgen cheeta’s vanwege het warme weer, ijsbrokken met daarin vis, toegeworpen. Ook hier merkte ik de gebiologeerdheid op. De frons op hun kop, de ogen onderzoekend, de op safe spelende lichaamshouding, werkten aanstekelijk. Ook ik was volledig gebiologeerd, en keek naar wat hen bezig hield.

Het zien van andere wezens die ergens met al hun zintuigen door gebiologeerd zijn, prikkelt onze zintuigen ook. Als we naar een kind kijken dat zijn nieuwsgierigheid wil bevredigen, dan voelen we het zelf: we zijn ook nieuwsgierig. Staat er iemand in de verte te turen, dan kijken we automatisch dezelfde richting uit om te ontwaren wat er zo interessant is.

Het zijn natuurlijk onze oude ingebakken instincten die hier in werking gaan. We reageren op een mede groepslid die dan wel gevaar, dan wel iets eetbaars opmerkt. Beiden zijn het waard om te weten. En dus doen we mee.

Bij het kijken naar de vogels in het krokodillen onderkomen en de cheeta’s met hun brokken ijs, ging mijn oude instinct gewoon in werking. Blij dat het er nog is!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Instincten weer naar boven halen? Klik hier

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Koud uit het ei en vertrouwen op intuïtie – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


24 mei 2012

Dag 279: Koud uit het ei en vertrouwen op intuïtie

Ze weet al helemaal wat ze moet doen. De warmte opzoeken (toevallig komt die uit een lamp maar daar heeft zij geen boodschap aan), je veertjes een beetje poetsen en je snavel in het water steken, bij voorkeur als er wat gras in zit. Aan dat gras knabbel je dan ook nog wat, en vervolgens is het slapen geblazen. En wie weet neem je later nog even een bad.
Er is een zwaantje geboren in het vogelasiel.

Met verbazing kan ik iedere keer weer kijken naar de kennis die alle kleine vogeltjes al bezitten. De intuïtieve reacties die ze hebben als er gegeten of tegen elkaar aangekropen moet worden voor warmte, als de billen over de rand gestoken moeten worden om te poepen… ze weten het allemaal al. Wat aantrekkelijk is, is vastgelegd en zit diep verankerd in de zintuigen.

Dat wil overigens niet zeggen dat ze niet meer kunnen leren (het is soms even wennen met een onhandige surrogaatmoeder). Sommige vogels pakken de voeding-nieuwe-stijl heel goed op en springen boven op je hand als je gaat voeren. Ze lijken heel aanhankelijk te worden (ook al doen de surrogaatmoeders en vaders hun best om ze op afstand te houden), maar onvermijdelijk komt het moment dat ze zelf kunnen eten en dan bekoelt de relatie.

Een andere ingebakken wijsheid komt dan ineens naar boven: je moet wegblijven van allerlei grote bewegende dingen, en in het bijzonder van degene die je vast willen grijpen! De transformatie van afhankelijk zijn van een moeder die eten brengt naar het zelf kunnen eten, schudt kennelijk meteen het veiligheidssysteem wakker. Zelfstandig eten betekent dus: dan ook helemaal zelfstandig!

Als nep-vogelmoeder doet dat even pijn. Zo zaten ze nog gemoedelijk op je hand, zo weten ze niet hoe hard ze weg moeten vliegen. Maar zo zit het leven in elkaar; ze volgen niets anders dan hun wijze instincten.

Wij hebben die basisinstincten ook, maar eigenlijk mogen we wel een beetje jaloers zijn op die vogeltjes. Wij krijgen de informatie veelal van buitenaf aangereikt en houden dan op met zelf te voelen. Bij de vogels komt het allemaal van binnenuit.

Wordt vervolgd.

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

De reiger en de vlaamse gaai – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


17  januari 2012

Dag 154:  De reiger en de vlaamse gaai

Vorige week stond er in de krant wel een heel opmerkelijk bericht: er was een Jan-van-gent in een Soester tuin aangetroffen. Mijn verbazing was groot toen ik het las, want een Jan-van-gent, hier?

Een week daarvoor had ik zijn fraaie soortgenoten nog bewonderd in de Marlborough Sounds in Nieuw-Zeeland en verwonderde ik me, samen met een klein groepje natuurliefhebbers, over de enorme snelheid die de vogel kan bereiken als hij zich ter zee stort om vis te vangen. Hij bereikt makkelijk 100 kmper uur en dat vanuit een stil hangende positie in de lucht. Zo zie je hem het water af speuren, zo vouwt hij in een oogwenk zijn vleugels samen om als een pijl uit een boog het wateroppervlak te doorklieven. Even later plopt hij, al dan niet met vis, boven en vliegt rustig weg op zoek naar zijn volgende maaltje. Het is een waar spektakel! Deze vogel roept diep respect op door de wijze waarop hij op geheel eigen wijze zijn overleving heeft weten te perfectioneren.

De Soester Jan-van-gent is na bevrijding ook weer gevlogen; overlevingsinstinct.

Over overlevingsinstincten gesproken: in mijn tuin woont sinds een paar maanden een vlaamse gaai. Op een dag zat hij doodstil op het waterornament. Het was de eerste keer dat ik zijn lamme vleugel zag. Dierenambulance gebeld, maar tevergeefs, want hij vloog weer weg. De volgende dag zag ik hem weer, vrolijk hippend door de tuin, her en der wat gevallen eikels oppikkend. Mijn hond heeft een kattenverbod in de tuin ingesteld, dus zolang de vogel zich op de grond kan voortbewegen is er niets aan de hand en doet hij zijn ding. Vandaag zag ik hem weer. Zijn vleugel hangt nog steeds, maar hij heeft nieuwe manieren gevonden om aan eten te komen. Hij overleeft prima.

Vandaag had ik in het vogelasiel een ontmoeting met een luidruchtige reiger die min of meer in het asiel woont. Het is niet dat ze daar niet geprobeerd hebben om hem weer uit te zetten nadat hij gezond was verklaard. Zelfs een trip naar Zwitserland hebben ze er voor over gehad om hem weer wild te laten worden, maar keer op keer komt hij terug naar de plek waar hij gered is. Ook dit is overlevingsinstinct.

Bij ons werkt dat niet anders. Een invalide geraakt mens kan soms heel inventief zijn en alles uit het leven halen wat er in zit door vooral zelf dingen te ondernemen. Een ander met eenzelfde beperking ziet alleen een mogelijkheid om door te gaan door zich afhankelijk naar andere mensen op te stellen.

De één stelt zich van nature graag afhankelijk op en de ander doet het omgekeerde omdat het alleen op die manier goed kan voelen. Het is maar waar je voorkeur naar uitgaat. De reiger geeft de grip uit handen, de vlaamse gaai houdt zelf de grip. Beiden leven, naar het zich laat aanzien, naar tevredenheid, want ze zien er gezond uit. En dat doen ze met tegenovergestelde overlevingsinstincten. Aan welk overlevingsinstinct geef jij de voorkeur? En belangrijker: werkt dat voor je?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling & coaching in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur