Tagarchief: persoonlijke ruimte

Balanceren van werk en rust, denken en voelen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


4 augustus 2012

Dag 346: Balanceren van werk en rust , denken en voelen

Ik zie hem wel eens bij de rododendron zitten: een merelmannetje met zijn vleugels uitgespreid op het gras. De rododendron vorm rugdekking en de rest van de tuin kan hij goed overzien als hij even aan het chillen is. Het ziet eruit alsof hij dat aan het doen is: chillen. Even van de zon genieten, de warmte op alle delen van de veren laten komen en ontspannen maar.

Het kwam in me op tijdens een sauna bezoek, toen ik de mede bezoekers aan me voorbij liet trekken in hun doen en laten. Zitten in de sauna, liggen op een bed, binnen of buiten, hangen in een bubbelbad of relaxen met een drankje, dat is chillen.

Als ik net onder handen genomen ben door de masseur, zeg ik dat ik het niet vaak genoeg doe, even volledig ontspannen. Op het moment dat de masseur bezig is, of wanneer je in de sauna zit, voelt het zo heerlijk en weet je zeker dat je het vaker gaat doen. Maar terug in de ‘waan van de dag’ laat je toch weer stiekem het denken en het moeten voor gaan, zodat het voelen weer op de achtergrond geraakt.

Je ontkomt niet aan het denken en moeten. De truc is om van de omstandigheden gebruik te maken om in balans te komen. Net als de merel. Ik zie hem niet iedere dag met zijn vleugels uitgespreid liggen. Maar als de tijd rijp is, neemt hij het ervan. En zo hoort het ook. De werk-rust situatie moet in balans zijn. Dat geldt voor alle levende dingen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

 

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Jezelf ruimte gunnen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


11 juli 2012

Dag 323: Jezelf ruimte gunnen

Mensen hebben niet altijd de keuze om op de plek te gaan wonen waar ze zouden willen. De eerste horde die genomen moet worden zijn de financiën en als dat uitzichtloos lijkt, laten velen hun droom varen. Iedereen moet wel eens iets los laten, maar als het wonen te maken heeft met de omgeving en hoe deze uitwerkt op de psyche, dan kun je het niet loslaten. Dan heb je een bepaalde omgeving nodig om je goed te voelen.

Laatst wandelde ik met een cliënte die zich in een stressvolle situatie bevond. Het duurde vrij lang voordat haar ademhaling rustiger werd en de energie in haar hoofd kon zakken naar haar buik. Toen ze zover was vroeg ik haar een plek op te zoeken met grote aantrekkingskracht.

Ze liep voor me uit en ging steeds sneller lopen. Uiteindelijk bleef ze staan bij een meertje waarachter een opening in het bos was. Ze keek om naar haar achtervolger, spreidde haar armen en riep triomfantelijk: dit is het!

Toen ik haar vroeg wat deze plek met haar deed, vertelde ze dat de rust van het water op haar inwerkte, maar ook de zichtlijnen door het bos. “Die zichtlijnen brengen licht naar het meer en breken de boel als het ware open.” Ineens keek ze me angstig aan, zich helemaal bewust van wat ze eigenlijk zei.

Ik hoefde de vraag ‘hoe zit het met zichtlijnen in jouw leven’ niet eens te stellen. Ze vulde het zelf al in. Ze zag in dat ze op haar werk geen enkel uitzicht meer had op persoonlijke ontwikkeling. Ze had alles al bereikt wat ze kon en financieel was er ook geen groei meer mogelijk. Ook haar relatie bood nog weinig uitzicht. Haar man was na zijn gedwongen ontslag erg somber geworden en was van pure ellende begonnen met het opruimen van de zolder. Dat betekende dat de rommel zich naar beneden had verplaatst. De woonkamer stond vol met oude dozen, half uitgepakt.

Het inzicht deed haar goed. Nooit had ze gedacht hoe belangrijk persoonlijke ruimte voor haar was. Niet alleen figuurlijk in haar carrière, maar ook letterlijk in haar huis. Alles stond stil en slibde dicht. Ze presteerde al geruime tijd onder haar kunnen en dat leverde stress op. Het niet normaal door de woonkamer kunnen lopen was zeer belemmerend.

Ze bleef nog lang kijken naar de zichtlijn en de lichtval op het meertje. Vastberaden zei ze: “Ik weet wat ik moet doen. Een andere werkgever zoeken en een goed gesprek met mijn man voeren. Dat gaat me ruimte geven.”

Als er nooit een boom om zou vallen in een bos, zou het zichzelf uiteindelijk verstikken. Het leven bestaat uit groeien en ontwikkelen en daar is ruimte voor nodig. Door de zichtlijn en de daarmee gepaard gaande lichtval is er meer leven mogelijk in het meertje dan wanneer er minder licht zou zijn. Om als mens te groeien, heb je ook ruimte nodig. Maar die moet je jezelf wel gunnen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Zelfkennis door de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Een natuurlijk proces als voorbeeld voor je relatie – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


20 juni 2012

Dag 304:  Een natuurlijk proces als voorbeeld voor je relatie

Ik kijk naar de druivenstruik die langs mijn raam groeit. Ik zie dat de meeste takken braaf meegroeien met de hoofdtak, allemaal dezelfde richting uit, op één na. Die zoekt verbinding met een varen die een paar centimeter verderop staat. Het zoekt zijn eigen weg, want het heeft kennelijk behoefte aan iets anders, maar is nog altijd verbonden met de hoofdtak. Daar krijgt het zijn voeding van. Het zoekt alleen een nieuwe, andere, eigen weg terwijl het honkvast blijft.

Deze week loop ik tegen de overtuiging ‘alles op één plek willen vinden’ aan. Ik ontmoet mensen die twijfelen aan hun relatie. Ze kijken naar hun partner en geven aan niets meer te voelen. Sommigen zijn al lang geleden afgekoppeld, maar anderen dénken dat ze afgekoppeld zijn.

Aan de basis van deze problematiek staat onder andere de overtuiging dat de partner moet voldoen aan alle verwachtingen. De ander moet steun en toeverlaat zijn, een maatje, avontuurlijk, speels, maar ook verantwoordelijk en soms zijn er ook nog wensen over het uiterlijk.

Niemand kan voldoen aan alle verwachtingen. Die prins/prinses op het witte paard is een leuk gegeven, maar in de realiteit zijn deze niet te vinden. Tenzij je geen enkele verwachting hebt natuurlijk. Die mensen zijn er ook, zij zijn tevreden met wat ze hebben.

Toch heeft bijna iedereen iets nodig uit een relatie. De belangrijkste vraag is echter: wát heb je precies nodig binnen de relatie? En vervolgens: wat kun je ook buiten de relatie zoeken?

Veel mensen die dit lezen zullen meteen denken aan seks buiten de deur, maar dat is maar één aspect van een menselijke behoefte. Het kan ook intellectueel sparren zijn, of een spirituele verbinding, of een diepgaande emotionele verbinding met een vriend of vriendin. Al deze onderdelen denken velen te moeten vinden in één persoon. Nogmaals, dat zou mooi zijn, maar juist verbinden met mensen buiten je relatie kan mooi zijn.

Wat het vaak moeilijk maakt is de onzekerheid van de partner, die het ziet als een persoonlijke afwijzing en moeite blijft hebben met het niet kunnen voldoen aan alle behoeften. Er zou een hoop minder leed in de wereld zijn als die onzekerheid, dat twijfelen aan onszelf, er niet meer zou zijn. Een enorme vrijheid valt ons dan ten deel!

Een goede verbinding met het thuisfront houden en toch een eigen weg kunnen inslaan, net als de druiventak, is het geheim om niet af te koppelen. De vaardigheid die wij mensen nodig hebben, is het duidelijk en op positieve wijze bespreken van onze behoeften, zodat er genoeg veiligheid voor de ander is.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Zin in een meditatieve wandeling en tegelijk verbinden met de natuur? Klik hier

 

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

Een verbod op ‘laat maar’ – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


19 juni 2012

Blog 302: Een verbod op “laat maar”

Vanmorgen kruiste een rivierkreeftje mijn pad. Toen hij in de gaten had dat er een gevaar op hem af kwam, ging hij eerst spartelen op zijn rug, vervolgens sprong hij in een oogwenk rechtop met zijn scharen in de aanslag. Daarmee volgde hij iedere beweging die ik maakte.

Een rivierkreeftje verdedigt zichzelf in de vroege ochtend

Ik stel me zo voor dat het kreeftje ooit een soort garnaal was, maar dat hij voelde iets meer beveiliging nodig te hebben in de gevaarlijke wateren. Over de eerste honderden jaren ontwikkelde hij misschien een duim en een wijsvinger die vervolgens over vele jaren (honderden, duizenden?) een schaar werden. Geëvolueerd vanuit zichzelf.

Ieder wezen of organisme heeft het recht om zich te verdedigen tegen aanvallen van buitenaf. De ene soort doet dat in kuddes, de ander moet het van snelheid hebben, of vleugels, weer een ander heeft tanden, klauwen of misschien wel gif of geluid.

Het is verbazingwekkend hoeveel mensen zich verdedigen met de strategie ‘laat maar’. Zij verdedigen zich door weg te kruipen, zichzelf onzichtbaar te maken en daarmee hun eigen behoeften te ontkennen. Ik kan zo snel geen dier bedenken dat zich helemaal onzichtbaar maakt, behalve dan een kameleon die zich aanpast. En dat is wat ‘laat maar’ doet.

Een dergelijke strategie kan heel nuttig en tactvol zijn, maar jezelf op de langere termijn tekort doen, en zeker in een relatie, werkt averechts op je gezondheid. Het is soms nodig om je grenzen aan te geven wanneer iemand te dichtbij komt of teveel van je vraagt.

De wijze waarop je grenzen aan moet geven is geheel afhankelijk van de situatie waarin je verkeert. Soms moet je onderduiken, soms wegrennen, de andere keer schreeuwen of alleen maar boos kijken. En dat allemaal ook nog op verschillende niveaus , afhankelijk van de situatie.

Merk je echter dat je te heftig reageert op kleine zaken dan is het goed om eens dieper naar de onderliggende problemen te kijken. Grote kans dat je geen rek meer hebt en misschien al te lang de ‘laat maar’ strategie hebt gevolgd, ten koste van jezelf, terwijl je soms even je tanden had moeten laten zien.

Het rivierkreeftje had die scharen ook niet van de één op de andere dag. Er ging veel tijd overheen om het perfecte verdedigingsmiddel te creëren. Wij moeten die tijd ook nemen om te bedenken wat onze beste verdedigingsstrategie kan zijn in een situatie, voordat we er aan onderdoor gaan.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Niet denken maar voelen? Wandel a.s. zondag mee met de Terugnaarjenatuur wandeling. Klik hier voor informatie

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Een goede relatie begint bij jezelf – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


6 juni 2012

Dag 291: Een goede relatie begint bij jezelf

Het verbaast me iedere keer weer hoe dieren in onze omgeving een spiegel voor ons zijn. Vooral honden blijken keer op keer in staat te zijn om ons iets te vertellen over onszelf.

Toen ik gisteren bij de deur afscheid nam van een cliënt, liep mijn hond naar buiten. Ze liet zich vallen in het grind en ging er uitgebreid in rollen. Ze doet dit vaker, het is een soort massage voor haar rug. De cliënt keek naar de hond en zei: “Ik zou ook veel vaker mijn zintuigen moeten volgen en doen waar ik op dat moment zin in heb, net als je hond.” Een mooi afsluitend inzicht van een sessie over het volgen van je Vrije Zelf.

Later in de middag wandelde ik over de hei, en ontmoette twee mensen met een zwarte Schotse terriër. Het hondje was zeer geïnteresseerd in mijn hond en al snel dartelden ze over de hei, de terriër keffend van plezier.

De eigenaren lieten mij weten dat ze de hond pas een paar dagen hadden. Hij was weggedaan door iemand die vond dat hij te hard aan de riem trok, en teveel blafte. De nieuwe eigenaren werden gewaarschuwd dat ze hem goed aan de lijn moesten houden anders zouden er wel eens ongelukken kunnen gebeuren. De nieuwe baasjes voelden het hondje echter aan en lieten hem juist los in een gebied waar veel honden komen.

Met een volledig relaxte uitstraling sloegen ze het hondje gade en riepen ze hem als ze echt verder wilden lopen, waarop hij hen braaf volgde. “Het lijkt wel een ander hondje, ” zeiden ze.

De wijze les die we hieruit kunnen trekken is dat wanneer we zelf relaxed zijn en vol zelfvertrouwen, we dit over brengen op anderen. We zijn in staat om de ander ruimte te geven en daarmee ons respect te tonen.

Wanneer we angstig zijn of in een negatieve denkspiraal zitten, uit zich dat in ons gedrag en onze houding. We gaan duwen en trekken in onze relaties, en veroorzaken dat anderen zich van ons afkoppelen. Je zou dus kunnen zeggen dat een gelukkige relatie bij jezelf begint.

Als je balans, harmonie en ruimte uitstraalt dan is de kans groter dat de ander hier positief op reageert. Is dit niet het geval dan zit er duidelijk iets scheef in het leven van de ander. Maar dan nog, als je hiervoor ruimte geeft en de incidentele buien van de ander respecteert en bespreekt wat er aan ten grondslag kan liggen, dan is de kans groot dat er snel weer balans wordt gevonden. Ga je jezelf opdringen, maak je jezelf kwaad, erger je je aan de ander, dan maak je geen ruimte en is de reactie op jouw gedrag navenant.

De Schotse terriër kreeg het vertrouwen, de rust en de ruimte en leerde ineens zichzelf te zijn. Een vrolijk en sociaal hondje was het resultaat.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Mijn ebook – Zelfvertrouwen!  Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf –  is te verkrijgen bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Dromen waarmaken betekent je zintuigen volgen – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


16 mei 2012

Dag 272:  Dromen waarmaken betekent je zintuigen volgen

Je zou het niet denken, maar ons brein is vaak een handicap. En dan bedoel ik onze kunst om verhaaltjes in ons hoofd te maken die we voor ‘waar’ aannemen. Dat doen we zelf, maar we nemen ook graag verhaaltjes en overtuigingen van anderen over en maken dat onze realiteit. We hebben het dan dus niet zélf ervaren, maar we zijn gaan denken dat het zo is.

Vastgeroeste en irreële overtuigingen komen pas naar boven als blijkt dat ze onze dromen in de weg staan. Het gaat om overtuigingen als: “Als je voor een dubbeltje geboren bent, word je nooit een kwartje,” of “Er is geen droog brood te verdienen in de kunst,”of “Ik ben nu veel te oud om dat nog te leren,” of “Ik ben niet goed genoeg, ”e.d. Met dit soort interne tapes die continu in je hoofd afspelen, blokkeer je steeds weer om een stap in je eigen levensrichting te zetten. Je durft niet te denken aan wat er aantrekkelijk voor je is. Want alles wat leuk is, is óf niet nuttig, óf je verdient er geen geld mee, óf het is niet belangrijk, óf je redt er de wereld niet mee, enzovoort.

De kunst om van deze blokkerende gedachten af te komen, is om toch te focussen op wat aantrekkelijk voor je is: waar je hart sneller van gaat kloppen, waar je energie van krijgt, in een flow van raakt, waarin je je vrij voelt en je helemaal jezelf mag zijn. Het betekent dat je de belangrijke stap neemt om oude overtuigingen achter je te laten, door zelf te ervaren hoe het leven voor jou in elkaar zit.

Dromen van je ideale werk, relatie of het leven in het algemeen, betekent niets anders dan het durven volgen wat je zintuigen aantrekkelijk vinden en wat goed voor je is. Dat is wat men bedoelt als er gezegd wordt: Volg je hart.

De natuur doet niets anders. Ze kan alleen maar volgen waar ze toe aangetrokken wordt, licht, water, mineralen, een plek in een weiland, op een rots, in de zee. Alles laat zich aantrekken door wat het beste voor dat organisme is. De focus ligt op ‘leven’. Ons brein laat ons graag focussen op overtuigingen en op alles wat niet goed of gevaarlijk is en waar we vooral weg van moeten blijven. Zo worden we apathisch, angstig, gefrustreerd en krijgen we uiteindelijk allerlei lichamelijke klachten. We stoppen met echt te leven.

Dat ons brein kan fantaseren is ook een groot goed, zonder fantasie zouden we geen films, boeken, games en kunst hebben. Dat stuk moet gekoesterd worden. De irreële overtuigingen moeten echter overboord als je echt wilt gaan leven.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

De zintuigen even voorrang geven? Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijk zelf – Het is verkrijgbaar bij bol.com alhier.

cover Zelfvertrouwen!

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Als je jezelf niet meer aanvoelt – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


7 mei 2012

Dag 263: Als je jezelf niet meer aanvoelt

Als je nog jong bent, ben je heel goed in het volgen van je zintuigen en het voelen waar je hart naar uit gaat. Maar zit je net lekker met je treintje te spelen, ben je helemaal in je element, haalt je moeder je er weer uit omdat je naar bed moet! Dan probeer je de boel nog zo lang mogelijk te rekken, maar als je maar lang genoeg niet naar je moeder luistert, krijg je narigheid. Ook hier volg je je zintuigen. Je luistert niet naar haar woorden, je volgt je eigen zintuigen. Is ze al echt boos? Je gaat op je gevoel af en dat is goed.

Even los van het feit of je moeder nu gelijk had of niet ( je moet natuurlijk wel een keer naar bed), je werd uit je element gehaald omdat je mee moest doen met het geheel. Zo gaat het nu eenmaal in het gezin. Het gaat alleen mis met je, als je steeds minder de ruimte krijgt, of neemt, om je zintuigen te volgen. Als je iets doet wat je geweldig vindt, bijvoorbeeld op je handen door de kamer lopen, en je wordt daar steeds voor bestraft, dan raakt een essentieel deel van je in de knel. De acrobaat of danser in je wordt het zwijgen opgelegd.

Dit kan nog veel grotere vormen aannemen op de lagere en middelbare school, waarin steeds dingen van je verwacht worden die misschien wel niets te maken hebben met wat jij leuk vindt om te doen. En zo leer je de eigen zintuigen, of je hart, te negeren. Je hebt geleerd dat er straf staat op wat leuk is, en dus doe je het of stiekem, of je laat het achterwege. (Uiteraard zijn er mensen die hier maling aan hebben en heel goed zichzelf hebben kunnen volgen. Die leveren doorgaans veel strijd.)

Het vervelende gevolg als je niet meer naar je eigen natuurlijke impulsen luistert, is dat je uiteindelijk ook geen waarschuwingssignalen meer oppikt. Je bent dan niet meer in staat om intuïtieve prikkels om te zetten naar taal en logica. Zo resoluut als je vroeger iets kon weigeren, zo twijfelend ben je er nu over. Allerlei mitsen en maren, opgedrongen door je omgeving, flitsen door je hoofd, en wat je werkelijk voelt is onbereikbaar. Heb je geen toegang meer tot jezelf, dan is de kans groot dat je beslissingen neemt die niet bij je passen.

Je bent je intuïtie, je innerlijke wijsheid, natuurlijk niet kwijtgeraakt. Het zit er nog steeds. Je hebt alleen geleerd er geen acht op te slaan. En dat is nu net wat je wél moet doen!

Gelukkig zijn er vele coaches, counselors en trainers die je hierbij van dienst kunnen zijn. Maar de belangrijkste trainer is de natuur. Eenmaal daarmee verbonden en de zintuigen worden één voor één weer wakker.

Wordt vervolgd.

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Een natuurlijke bevrijdingsdag – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


3 mei 2012

Dag 259: Een natuurlijke Bevrijdingsdag

Het is tegelijk een moeilijk maar ook prachtig moment: het loslaten van na ziekte herstelde vogels. Vandaag kon ik een fitis zijn vrijheid geven en mocht een gierzwaluw ook het luchtruim kiezen. De zintuigen voor ruimte en beweging resoneren automatisch mee als je ze weg ziet vliegen. Je herkent dat gevoel van vrijheid. Misschien wel van vroeger, als op vrijdagmiddag de school uit ging, of misschien nog steeds wel op de vrijdag als je de deur van je werk achter je dichttrekt.

Als ik naar de vogels kijk die nog allemaal in hun kooien zitten dan bekruipt me een schuldgevoel. Ik begrijp dat mensen graag een vogel dichtbij hebben, vanwege hun zangkunsten, of gewoon omdat ze leuk of mooi zijn. Je kunt intens om ze geven en het beste met ze voor hebben en ze toch in een gesloten kooi houden.

“If you love somebody set them free,” zong Sting ooit. Het was een grote hit, maar ik vraag me af of de inhoud ervan door iedereen wel begrepen werd. De kunst van het houden van iemand, of het nu een mens, dier of ander organisme betreft, is het in de vrije essentie laten zijn van die ander. Dat betekent geen beperkingen opleggen, niet veroordelen tot gevangenschap of allerlei regels, maar kunnen genieten en houden van de ander zoals hij/zij/het is. Dat is nog knap lastig, want automatisch willen we diegene waar we van houden veel om ons heen hebben, en dat gaat het beste door ze vast te ketenen (figuurlijk gesproken, mag ik hopen).

In relaties vinden we het al heel moeilijk om de ander compleet vrij te laten, maar dat geldt ook voor onze relatie met de natuur. We stoppen dieren in dierentuinen omdat we er graag naar kijken en er misschien wel intens om geven. We begrenzen natuur door bomen om te hakken of versperringen neer te zetten zodat de natuur een halt toe wordt geroepen. We houden onze tuinen onkruid vrij, omdat we van die mooie bloemen houden en niet van de minder esthetische soorten, en dus begrenzen we die waarvan we houden in perken en borders, goed in het zicht maar niet vrij om te bewegen.

Wat een bizarre tegenstelling zit er toch in de mens: je bent van een organisme gaan houden omdat je het in vrijheid in zijn eigen doen en laten ervaren hebt. Vervolgens leg je ketenen aan uit liefde, maar daardoor gaat de essentie die je eerder ervoer, juist verloren. Waarvan moeten wij ons zelf nu eigenlijk bevrijden?

Een gierzwaluw en een fitis zijn prachtig om dicht bij je te willen houden. Maar wat een schitterend gezicht als ze de wind onder hun vleugels krijgen. Dat ze helemaal in hun element zijn, resoneert in ieder geval veel harder in mij dan wanneer ze achter de tralies zitten. En toch ben ik ook blij dat ik ze van dichtbij, vanachter diezelfde tralies, eens goed heb mogen bekijken.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren loslaten en jezelf bevrijden? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Even het brein defragmenteren – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


24 april 2012

Dag 251: Even het brein defragmenteren

Een collega hoorde ik zeggen dat ze nodig naar buiten moest omdat ze teveel achter de computer had gezeten. “Ik ga mijn brein defragmenteren,” zei ze. En dat kon ze alleen maar door langere tijd, meerdere uren, in de buitenlucht te vertoeven.

Ik begrijp haar heel goed, maar vooral ook hoe moeilijk het is om jezelf los te weken van alle plichten die je denkt te moeten vervullen op een dag. Zoveel klusjes die nog gedaan moeten worden…. Maar van wie moet dat eigenlijk?

Het is goed om jezelf af en toe eens tegen het licht te houden en na te gaan waar al dat ‘moeten’ vandaan komt. Leg je het jezelf op, wordt het door je omgeving verwacht, of ben je vanuit het verleden zo geconditioneerd? Moet je zoveel werken, moet je zoveel geld verdienen of zoveel uren maken, moet je bij die werkgever blijven, moet je iedere dag stofzuigen?

Bij tijd en wijle protesteert in iedereen het innerlijke vrije kind dat helemaal geen last heeft van moeten. Dat kind wil zich vrij bewegen, spelen en de dag plukken. Sommigen registreren deze roep, anderen horen het niet eens en weer anderen gaan er serieus op in. Mijn collega hoorde de roep en ondernam actie. Ze liet haar geconditioneerde Zelf, dat het nodig vond om lange uren achter de computer te werken, los en gaf haar vrije Zelf de ruimte. Het fantastische hiervan is dat het veel energie oplevert wanneer je daadwerkelijk gaat doen waartoe je aangetrokken wordt. En juist door die aanvoer van energie zijn al die ‘moet’-klusjes ineens eenvoudiger.

Ik typ dit terwijl ik achter mijn bureau in de zon zit. Binnen. Ik hoor de vogels fluiten. Mijn laatste sessie is uitgevallen vandaag en ineens ik hoor mijn innerlijk kind heel hard roepen: “Naar buiten!!”

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

a.s. zondag is er weer de Terugnaarjenatuur wandeling. Klik hier voor informatie.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Aantrekkingskrachten zijn onze drijfveer – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


9 april 2012

Dag 236: Aantrekkingskrachten zijn onze drijfveer

Niet meer reageren maar acteren, schreef ik gisteren. Het belang van het zelf leren nadenken en doen in plaats van het wachten op input, zette ik centraal. Een belangrijke voorwaarde voor dit zelf leren nadenken is wel dat we weer in contact komen met onze gevoelens. Niet zozeer met onze emoties als verdriet, woede of angst, maar met onze positieve gevoelens.

Vaak hebben we niet door dat we iets voelen, of we negeren wat in ons naar boven komt. We nemen het gevoel niet serieus, of het wordt door anderen van tafel geveegd. Positieve gevoelens geven weer waartoe wij worden aangetrokken. Dit kan zijn de aantrekkingskracht van de hond die super-relaxed in zijn mand ligt te slapen, tot aan bezigheden waar je een goed gevoel van krijgt. Sport, tekenen, rekenen, lezen, bouwen, dansen, breien, zingen, het kan van alles zijn.

We doen dingen soms omdat we ze goed kunnen, ondanks dat we het helemaal niet zo leuk vinden. De vaardigheid of het talent hebben we, maar de aantrekkingskracht ontbreekt.

In dit geval zou je kunnen zeggen dat er geen liefde is voor datgene wat men doet. En dat is nu net de crux, want als er liefde is voor een bezigheid, dan willen we er in opgaan, dan bemoeien we ons er tegenaan en ondernemen we actie om het tot een hoger niveau te leiden. De pure aantrekkingskracht van de bezigheid zorgt ervoor dat we in actie komen. Als ik weer een vergelijking met de natuur mag maken: de aantrekkingskracht van licht zorgt ervoor dat een plant actief dat licht gaat zoeken. Hij wacht niet af tot hij iets krijgt, of het licht hem vindt.

We halen het meeste uit onszelf wanneer we onze aantrekkingskrachten durven volgen. Dan reageren we niet meer, dan gaan we acteren, meedenken, meedoen, deelnemen met onze eigen inbreng. Als we daar ruimte voor krijgen, prima! Maar wacht er niet op, dan ben je weer reactief. Zoek en maak zelf de ruimte voor datgene wat je het liefst doet. De natuur doet niet anders, maar wij zijn het verleerd.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

#Onderwijs: Hoe vorm je een roos om tot een aardbei? 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


3 april 2012

Dag 230: #Onderwijs: Hoe vorm je een roos om tot een aardbei?

Toen ik gisteren nieuwsberichten bekeek, zag ik het bericht dat de minister van onderwijs vindt dat de ‘pret’ studies teruggedrongen moeten worden. Er zou te weinig werk zijn voor mensen die dierverzorging of theater willen studeren. De studenten zouden gemotiveerd moeten worden om andere studies te kiezen waar vanuit economisch oogpunt veel behoefte aan is. Het eerste dat in mij opkwam was: “All in all you’re just another brick in the wall,” van Pink Floyd. Nog niet veel veranderd dus sinds 1979.

Als een kind niets liever doet dan met dieren omgaan en daar zijn ziel en zaligheid in legt, moet je het dan naar de metaalbewerkingschool sturen? We zijn nu al eeuwen bezig om mensen af te leveren zodat ze in ‘fabrieken’ kunnen werken (een kantoor is net zo goed een fabriek waar en masse iets geproduceerd wordt in mijn ogen). Tegelijkertijd blijven werkgevers maar zeuren om creatieve meedenkende werknemers die niet te vinden zijn. Niet zo gek, want creativiteit wordt in de kiem gesmoord door van alle kinderen eenheidsworst te maken.

Als iedereen moet voldoen aan wat de huidige economie vraagt, ga je geheel voorbij aan het feit dat er in ieder geval een andere economie zou moeten ontstaan (deze overconsumptie economie is eindig, dat moge duidelijk zijn). Een nieuwe economie of samenleving creëren met afgestudeerden die al decennia lang aan de eenheidsworst moeten voldoen, gaat dus niet lukken.

Waarom is dit voor mij, fan van ecopsychologie belangrijk? Ik wil graag de vergelijking maken met het samenwerkende aspect in de natuur. Ieder organisme floreert in eigen essentie door de mogelijkheden van samenleven/samenwerken te onderzoeken en te bewerkstelligen. Alles in de natuur werkt omdat het geleerd heeft samen te werken op de beste wijze voor dat organisme. Een roos blijft een roos en wil geen aardbei worden, maar dat verwachten we wel van onze kinderen.

Ik vind het belangrijk dat kinderen niet alleen hun essentie kunnen volgen maar vooral uitgedaagd worden om daar creatief mee om te gaan en zo hun plaats in een nieuwe economie c.q. samenleving te maken. Dat uitdagende onderwijs moeten we ze geven, waarin ze zichzelf kunnen ontplooien en leren hoe dat het beste werkt in de samenleving.

Als we ze de mogelijkheid ontnemen om hun essentie te volgen door ze in een voorgeproduceerde economische mal te stoppen waar al een fout in zit, dan vraag je toch om problemen? Dan is het niet verwonderlijk dat ze hun heil zoeken in drugs en games en zich niet meer bekommeren om hun sociale omgeving. Wij bekommeren ons toch ook niet om hen als we ze niet laten zijn wie ze eigenlijk zijn?

En dan nog iets, als het pretstudies genoemd worden, wat zijn al die andere dan? En waarom zouden die niet te combineren zijn tot iets nieuws? Leve een onderwijs revolutie! Leve de natuur die al lang heeft uitgevonden wat samenwerken vanuit de eigen essentie is!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je eigen essentie vinden? Klik hier

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur

Stampen voor ruimte – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


29 maart 2012

Dag 225: Stampen voor ruimte

Ruimte blijkt vandaag mijn thema te zijn. Het gaat om ruimte krijgen, of ruimte nemen, om zelf goed te kunnen functioneren. De moederschapen op de dijk laten vandaag goed zien dat ze ruimte willen om hun kroost langs mijn hond te durven laten lopen. Ze maken zich breed, met de kop geheven en stampen eens flink op de grond om hun punt duidelijk te maken. Niemand die dat niet snapt.

Dit gedrag confronteert mij vandaag met het feit geen ruimte te hebben genomen terwijl ik daar wel behoefte aan had. Ik liet mij ruimte afpikken, of zo kun je het ook zeggen: ik gaf een ander erg veel ruimte en maakte die van mezelf ondergeschikt. Het resultaat hiervan mogelijke duidelijk zijn: een zeer onbevredigd gevoel. Nu weet ik niet of op de grond stampen in deze situatie geholpen had, maar ik had op zijn minst iets aan moeten geven. Net als mama schaap.

Zo was er in het vogelhospitaal een buizerd gekomen met een gebroken vleugel. Hij had het heel zwaar en was erg gestrest. Op het moment dat hij verkast moest worden naar een schoon hok, ging hij op zijn rug liggen met de vlijmscherpe klauwen naar voren. Ook hier werd een boodschap gegeven: geef mij ruimte! Helaas konden de verzorgers er geen gehoor aan geven. Met als resultaat dat de buizerd nog gestrester werd.

Dat is wat ons natuurlijk ook overkomt als we te weinig ruimte krijgen, of te weinig ruimte opeisen. Er is geen ruimte meer om te bewegen, letterlijk, dan wel figuurlijk. Dit veroorzaakt onvrede en als dit langdurig is, mondt dit vanzelf uit in stress.

Een schaap kan alleen met haar poot stampen om duidelijk te maken dat ze ruimte wil. Wij mensen moeten dat toch verbaal doen. En dan het liefst op een overtuigende, niet aanvallende, wijze. Dat is niet eenvoudig als de stress al hoog is opgelopen. Het geheim zit hem natuurlijk in het op tijd aangeven, voordat je gestrest bent. Wat een wijs schaap.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Ruimte leren nemen in de natuur? Klik hier voor counselling in de natuur.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur

Een #bijwerking van ons #brein – 365 dagen verbinden met de #natuur – ecopsychologie


20 januari 2012

Dag 157: Een bijwerking van ons brein

Een mensenleven kan beheerst worden door het steeds maar rekening houden met wat anderen van je vinden. Men is dan vooral gefocust op welke verwachtingen anderen hebben en aan welke eisen men dus moet voldoen. De blinde vlek die met deze denkwijze gepaard gaat is de aanname die men doet over het denken van anderen. Men denkt te weten hoe de ander over hen denkt, men denkt te weten aan welke verwachtingen voldaan moet worden. Jammer is dat er over deze verwachtingen nooit letterlijk gesproken wordt, juist omdat alles in de aannamevorm blijft. Een gemiste kans, want de realiteit blijft zo onduidelijk en de gerichtheid op anderen blijft bestaan. Dit veroorzaakt stress. Er is geen sprake meer van een persoonlijke focus op het leven; men denkt niet meer aan het eigen belang.

Ik vraag me af of deze manier van (teveel) gericht zijn op anderen ook in de dierenwereld voorkomt. Daarbij denk ik meteen aan een collectief, zoals bij bijen en mieren. Zij werken continu aan het grote geheel. Kennelijk hebben ze ooit gevoeld dat dit goed voor hen werkte qua bescherming, voeding en voortplanting. Je zou dus kunnen zeggen dat het denken aan het lot van het geheel een nuttige strategie is om goed te kunnen voortbestaan als soort.

Hoe zit het dan met individuele dieren zoals een vogel of een vos? In hoeverre houden zij rekening met anderen? Een vogel die in een zwerm behoort (een spreeuw bijvoorbeeld) houdt alleen tijdens het vliegen in de zwerm rekening met een aantal anderen, maar ook niet met de hele groep. Een vos heeft alleen rekening te houden met een andere vos als die in zijn territorium komt. Zijn strategie, net als bij vele andere roofdieren, is juist om alleen door het leven te gaan en je nergens iets van aan te trekken: hij trekt zijn eigen plan.

Er zijn veel voorbeelden van dieren die in groepen/families leven en dieren die juist voor eenzaamheid hebben gekozen. In principe heeft de mens die keuze ook. De keuze om je te richten op anderen wordt pas een probleem als je jezelf niet meer ziet staan. Dan pleeg je roofbouw op jezelf. Een dier, of welk organisme dan ook, zal dat niet gauw gebeuren. Zelfs een bij zal toch eerst zelf eten om goed te kunnen blijven functioneren, alvorens het stuifmeel naar de bijenkorf te vliegen. En daarin bevindt zich de essentie: eerst zelf blijven bestaan als individu en vervolgens aan het geheel denken.

Helaas zijn wij in staat om het spoor bijster te raken door te geloven in niet geverifieerde aannames en irreële overtuigingen. Een vervelende bijwerking van ons brein.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Gecoacht worden in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Teveel lawaai? Dan maar schreeuwen!


30 september 2011

Dag 67: Teveel lawaai? Dan maar schreeuwen!

Gisteravond keek ik naar de serie If walls could talk; history of the home. In deze aflevering bezocht de presentatrice een aantal slaapkamers door de eeuwen heen. Ze besloot om in een oud Engels landhuis een nacht door te brengen. Het leek haar heerlijk eens op het platte land in slaap te vallen, zonder het geruis van de stad waar ze woont.

De volgende ochtend vertelt ze dat ze teleurgesteld is over de rust, aangezien ze de hele nacht een uil, het gerommel van de paarden en paniekerige ganzen hoorde. Ze durfde de stelling aan dat er meer herrie was dan in haar grootstedelijke woonplaats.

Meteen moest ik denken aan een fragment uit de film Midnight in de garden of good and evil, waarin de uit New York City afkomstige hoofdpersoon in de Amerikaanse provinciestad Savannah is beland en voordat hij gaat slapen eerst een cassetterecorder met stadsgeluiden (verkeer en politiesirenes) aanzet.

Het is dus maar waar je aan welke hoeveelheid geluid je gewend bent om mee te kunnen leven. Sommigen hebben veel geluid nodig om zich prettig, of thuis, te voelen. Maar wat is het neveneffect van veel geluid?

Op dag 21 van dit dagboek schreef ik al over stilte en dat deze niet alleen rustgevend is, maar ook je zintuig voor plaats en ruimte activeert. Dat zintuig heeft veel te lijden in ons krappe landje, terwijl iedereen behoefte heeft aan persoonlijke ruimte.

Ik vraag me dan af wat een overkill aan geluiden daadwerkelijk met ons doet. Als je aan alle kanten overstemd wordt door geluiden, ga je dan niet vanzelf harder praten? In dit licht probeer ik ook mijn gevoel een plek te geven over grote groepen kinderen en het enorme lawaai dat zij maken. Steeds probeer ik terug te halen of mijn generatie ook zo luid was als de huidige. Mijn generatiegenoten zijn het over het algemeen met mij eens en vinden dat de ‘jeugd van tegenwoordig’ veel meer schreeuwt tegen elkaar, dan dat wij vroeger deden. Ik denk maar steeds dat het komt doordat je ouder wordt en minder van dit soort lawaai kunt hebben, maar ik begin mijn mening te herzien.

Ik denk werkelijk dat als je de hele dag blootstaat aan geluid (op welke wijze geproduceerd dan ook) je onbewust het gevoel krijgt dat je persoonlijke ruimte kleiner wordt, en dat je zelf meer lawaai gaat maken om je ruimte groter te maken. Je blaast jezelf als het ware op om je eigen plek in te nemen. Dat zou beteken dat wij de stilte met ons oeverloze gewauwel vullen om onze eigen ruimte in te nemen (en daarmee te valideren dat wij er óók zijn, op deze wereld). Hoe harder je schreeuwt, hoe meer ruimte je krijgt. Jammer dat het alleen nog maar meer lawaai in de hand werkt. Dan worden we met zijn allen alleen maar luider. Het omgekeerde zou beter zijn: persoonlijke ruimte creëren door meer in stilte te vertoeven, en al het gewauwel, tv/telefoon/pc/radio, uit te zetten..

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: De waarheid verteld worden door een paard


19 september 2011

Dag 56: De waarheid verteld krijgen door een paard

In een eerdere blog heb ik al eens de verbinding tussen mens en dier aangehaald, die zo mooi weergegeven wordt in de serie The Dog Whisperer. Ik haal er heel veel informatie uit over menselijk gedrag dat zich weerspiegeld ziet door het antwoord in gedrag dat de hond geeft. Cesar Millan zegt dan ook altijd dat hij niet de hond coacht, maar de mens. De hond kan niet anders dan zichzelf zijn en reageren vanuit een eenvoudig maar effectief zintuiglijk gedragsrepertoire. Als er in het gedrag van de hond iets niet klopt, dan is het duidelijk dat er iets in de sociale omgeving niet klopt.

Dan krijg je zenuwachtige hondjes doordat de baasjes zenuwachtig en druk zijn. Of je ziet eigengereide honden die hun eigen gang gaan omdat ze geen leiding van hun baasje ontvangen en ga zo maar door. Het gedrag van de hond is een afspiegeling van hoe het er in de roedel aan toe gaat.

Onlangs heb ik mogen ervaren hoe het is om gespiegeld te worden door een paard. Samen met een aantal bevriende counselors heb ik tijdens een volle workshopdag bij ‘Being with Horses’ mogen leren over mijn eigen gedragspatronen, maar ook over die van ons als groep.

Het gedrag dat een paard laat zien als antwoord op onze toenaderingen laat niets aan duidelijkheid te wensen over. Het dier reageert zintuiglijk op wat wij in ons hele gedrag, stem, lichaamshouding en energie, met ons meenemen, maar waar we vaak helemaal geen erg in hebben. Geconditioneerd door een leven binnenshuis, gebruiken we als mens onze zintuigen amper. Een paard kan niet anders dan deze gebruiken, en kan daardoor energieën opvangen die wij uitstralen.

Wil je te graag contact met het paard? Dan gaat hij je alleen maar uit de weg.

Ben je onduidelijk over wat je wilt met het paard? Dan zal hij stil gaan staan en wachten op meer duidelijkheid.

Ben je met je gedachten ergens anders? Dan zal het dier ook van je weglopen, want er is geen verbinding meer.

Denk je dat het paard toch niet met je mee zal lopen? Dan zal hij dat ook niet doen, omdat je het ongeloof in jezelf al uitstraalt.

Het wordt je als mens duidelijk hoe veel wij in ons hoofd zitten, met allerlei verhalen, overtuigingen, aannames, interpretaties en geschiedenis. Pas als je echt contact maakt met het paard en het gaat uit eigen beweging met je mee, dan pas ga je voelen wat het is om een verbinding te hebben. Ik heb die momenten ervaren als totale eenheid met het paard, maar vooral: samen één zijn in het moment.

Alle dieren leven in het Nu, maar wij zijn dat gevoel kwijtgeraakt. Als het je lukt om dit eenmaal in je leven te voelen, om echt ín het moment te zijn, dan mag je jezelf een gelukkig mens prijzen. Dan ervaar je onvoorwaardelijkheid, verbinding en zo je wilt: liefde.

Van een afstand zag ik hoe mijn collega´s ´in het moment´ geraakten en hoe hun lichaamshouding veranderde van verkrampt naar los en vrij. Zelf merkte ik dat alle gedachten en overtuigingen stopten op dat moment en een intens gevoel van vrijheid overviel me.

Daar heb je dus een paard voor nodig. Of een hond. Of een landschap. Of het nu een bos, een meer, een berg of de zee is: de natuur biedt de mogelijkheid en de wijsheid, om in het moment te leren zijn. De natuur leert ons dat het niet ons denken is dat gelukkig maakt, maar ons voelen.

Dank je wel Queen, Jikkie en alle andere paarden groot en klein voor al jullie wijze lessen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Wil je ruimte geven aan je instincten?  Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is verkrijgbaar bij bol.com alhier.

cover Zelfvertrouwen!

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Hoe sta jij iedere ochtend op?


14 september 2011

Dag 51: Hoe sta jij iedere ochtend op?

Vandaag een klein zelftestje om eens na te gaan hoe ver je al dan niet van de natuur bent komen te staan (en daarmee: hoe ver je van je eigen natuur af bent)

Lees de onderstaande teksten door, en probeer bij jezelf na te gaan, na iedere tekst, wat het met je doet.

Focus 1:

Je wordt wakker van de dichtslaande voordeur van de buren. Ze praten luid op de trap. Hun gehaaste voetstappen denderen de houten trap af. De benedendeur valt met een harde knal in het slot.

Je zet de wekker voor de derde keer uit en draait je om. Buiten start een buurman zijn Harley Davidson motorfiets en laat deze geruime tijd stationair draaien. Daar doorheen hoor je de gillende V-snaar van de auto van de overbuurvrouw. Die hoor je al weken.

Je springt uit bed en neemt een douche. Als je je af staat te drogen hoor je de rolluiken van de winkels omhoog schieten. Het vrachtverkeer heeft zich hoorbaar vermenigvuldigd, net als de bellende trams.

Je trekt een kant-en-klare ontbijtgranen shake uit de koelkast en terwijl je deze leegdrinkt kijk je uit het raam en zie je de half dode boom in de straat met daartegenaan gesmeten een kapotte fiets. Een auto rijdt veel te hard en moet boven op zijn remmen voor een plotseling overstekende hond. Het baasje krijgt het aan de stok met de automobilist en ze schreeuwen naar elkaar.  Je grijpt je jas, rent naar beneden, haalt de sloten van je fiets en gaat op weg naar je werk.

Focus 2:

Je wordt wakker van een stel piepende jonge merels die verderop in een boom zitten. De zwaluwen kwetteren ook al weer en je besluit onder de douche te gaan zodat je genoeg tijd hebt om te lopen naar je werk. Terwijl je een boterham aan het smeren bent zie je een dikke hommel rusten in een grote witte bloem op je balkon. Je koffie staat vlak voor je te geuren en als je een slok neemt zie je een vlinder de slapende hommel storen. Ze vliegen allebei weg de zon in. De hemel is blauw en als je in de straat kijkt zie je een paar zonnestralen vallen op een zonnebloem die het overbuurmeisje zelf heeft opgekweekt naast de voordeur. Met een touwtje zit hij vast aan de regenpijp opdat hij fier omhoog blijft staan.

Een kat loopt over een smalle richel van het gebouw aan de overkant. Je lacht om het gemak waarmee hij de sprong naar het dak van het ernaast liggende pand maakt.

Je ruimt de ontbijtspullen op en loopt met de gieter nog even de planten na in de woonkamer. Als ze allemaal een slokje hebben gehad, pak je je jas en rugzak en gaat op weg naar je werk.

Welke focus heb jij in de ochtend?

Welke geeft het fijnste gevoel?

Wat hebben deze afzonderlijke teksten bij je teweeggebracht? Deed het je niets, werd je blij, verdrietig of angstig?  Voelde je moeheid, kreeg je kriebels, ging je dagdromen, raakte je gestrest? Gingen er zintuigen aan of uit? En zo ja welke, en bij welk verhaal?

Als je een verschil hebt gevoeld terwijl je de afzonderlijke teksten las, waar ligt dat dan aan?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Natuur en architectuur


6 augustus 2011

Dag 32 : Natuur en architectuur

Vandaag heb ik de nieuwste fototentoonstelling in het Fotomuseum in Rotterdam bekeken, getiteld ‘New Topographics’. Een mooi tijdsbeeld uit 1974 waarin Amerikaanse gebouwen en locaties centraal staan, of zoals het fotomuseum schrijft:

“Geen dramatische composities van een overweldigende natuur meer, maar foto’s van plekken waar de invloed van de mens duidelijk zichtbaar is: suburbs, benzinestations, snelwegen, en industriegebouwen.”

Voor mij leek het dat de foeilelijke gebouwen en woningen lukraak geplaatst waren in de enorme open natuurlijke ruimte van Amerika. Er was geen rekening gehouden met de uistraling van de omgeving (het natuurschoon) en of de gebouwen er wel in zouden passen qua sfeer en vorm. Ze werden neergezet, want er was werk aan de winkel. Er moest geld verdiend worden. De Vietnam oorlog was achter de rug, Amerika likte zijn wonden en moest vooruit kijken en een nieuwe economische toekomst tegemoet gaan. Daar hoort meestal snelle industrialisatie en urbanisatie bij.
Voor een natuurliefhebber is dit afgrijselijk, maar in 1974 keek men er nog anders tegenaan. De milieu-lobby was nog lang niet zo aanwezig en de opwarming van de aarde relatief onbekend. Men dacht alleen aan de economische voordelen… Inmiddels is.het 2011 en de meeste projectontwikkelaars doen nog steeds onwetend en denken alleen aan de korte termijn economische voordelen.
Toch waren er toen ook al architecten die het landschap zoveel mogelijk wilden ontzien. Enkele jaren geleden was ik in de gelukkige omstandigheid om kennis te maken met het gedachtegoed van Frank Lloyd Wright, in Taliesin-West in Arizona. Daar leerde ik hoe hij gebruik maakte van de omgeving om huizen of gebouwen neer te zetten. Zijn beroemdste voorbeeld is het “Waterfall” huis dat hij in lijn met een waterval ontwierp. Dit huis is niet alleen prachtig om te zien, maar de idee erachter dat gebouwen in harmonie met de omgeving opgetrokken kunnen worden, intrigeerde mij enorm.
Wat zou de wereld anders aanvoelen(!) als we meer rekening zouden houden in de bouw met gebruik van lokale materialen, zichtlijnen op natuurlijke omgeving, en vriendelijke openbare ruimten. Het lukraak neerzetten van gebouwen en daarmee de hele natuurlijke structuur om zeep helpen, gaat mij aan het hart. De foto’s uit de tentoonstelling maken dat eens en te meer duidelijk. Confronterend was met name ook een toevoeging die het museum had gemaakt met werk van hedendaagse Nederlandse fotografen over hetzelfde thema anno nu. Vooral het werk van Theo Baart over openbare ruimten en hoe deze in ambtelijke taal benoemd worden, was zeer treffend. Zie hier een voorbeeld uit dit werk.
Ik ben voor meer groen in de steden, meer ruimte zodat mensen een vrijer gevoel krijgen en niet opgesloten zitten tussen beton. Green Guerillas doen hun best en er zijn ook architecten en designers die het belang van de natuur voor de mens inzien, zoals Joris Laarman. Kijk hier naar zijn idee over stad en natuur.
Ik heb een stille wens dat eens alle architecten en projectontwikkelaars heel goed kijken naar de aanwezige natuur en die in hun projecten ruimte geven, of beter nog, natuur gaan herintroduceren in al verstedelijkte gebieden. Contact met de natuur is onontbeerlijk voor het welzijn van de mens, en dat begint al in de woonomgeving.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: ruimte innemen met respect voor die van een ander


 12 juli 2011

Dag 7: Ruimte innemen met respect voor die van een ander

Ik loop naar het hek van het weiland waar de Drentse heideschapen staan. Het is een wild stelletje en er lopen nog kleine lammetjes bij. Terwijl ik langzaam nader zie ik er een aantal opstaan en rustig de andere kant op lopen, verder bij mij vandaan. Een paar andere schapen kijken ook eens mijn kant op en besluiten dat ook zij mijn aanwezigheid te dichtbij vinden. Heel kalm staan ze op en lopen ze van mij weg, her en der nog een grasje meepikkend.

Hun zintuig voor persoonlijke ruimte doet ze besluiten om die ruimte op te zoeken. Ze willen geen problemen, en al helemaal geen op de loer liggende predatoren (mijn hond). Wat hen aantrekt is rust en harmonie.

Meteen denk ik aan mijn eigen persoonlijke ruimte, maar ook aan die van mijn cliënten. Veel mensen zijn er heel goed in om aandacht aan alles te schenken behalve aan zichzelf. Ze houden rekening met iedereen, laten anderen voorgaan, maken zichzelf kleiner en onbelangrijk. Het lijkt soms een aangeboren karaktertrek die maar moeilijk los te laten valt.

Toch, als je in de natuur kijkt, neemt alles een eigen persoonlijke ruimte in. Als ik naar de borders in mijn tuin kijk, valt het me op dat er bloemen op lange stengels dwars door meer bij de grond levende bloemen groeien. Er zit een vorm van harmonie in, want de langere bloemen zijn klein, en nemen de zon niet echt weg voor de lager groeiende bloemen. Het lijkt of ze een deal hebben gemaakt, zodat ze samen kunnen bestaan.

Organismen tasten voortdurend de omgeving af en passen zich aan opdat ze in harmonie kunnen leven en groeien. Dus niet: passen zich aan en laten de ander vóór gaan. Ze zoeken de ruimte zodat zij zelf kunnen worden wie ze moeten worden volledig in harmonie met de omgeving. Een win-win situatie.

In hoeverre heeft de mens hier iets van geleerd? In hoeverre creëert een mens een win-win situatie met zijn omgeving? Te weinig, is de conclusie. Te lang leven we al vanuit het ik-ik-ik regime. Er wordt teveel gedacht: wat is er in MIJN belang? Wat moet de wereld MIJ geven? Welke partner maakt MIJ belangrijk? Hoe kan IK iets aan anderen verkopen? IK heb het recht hierop! IK ben belangrijker dan anderen! En ga zo maar door. We willen vooral krijgen en niets of weinig geven.

In de natuur werkt dat niet zo. Als er een organisme zo zou denken is het zelf geen lang leven beschoren. Een zwam kan denken: “Ik moet hier alles opeten, want ik ben het belangrijkst’, en dan blijft er een kaal bos over waar niets meer groeit. Dit gebeurt niet omdat het ruimte geeft aan andere organismen om te profiteren van zijn eigen aanwezigheid. Andere organismen voeden zich misschien wel met de zwam, of leven in de schaduw van de zwam waar het donker en vochtig is.

Een organisme zal nooit te ver gaan om zijn omgeving totaal te verwoesten. Het weet instinctief dat het andere organismen, mineralen maar ook water en licht nodig heeft om te overleven. Het heeft iets van de ander nodig, maar levert ook iets, zodat er een bloeiende relatie kan ontstaan.

Als de mens zich hier meer van bewust wordt dan zou de wereld een stuk opknappen.

Dan wordt het: wat is er in MIJN èn in ONS belang? En, wat kan de wereld MIJ geven èn ik aan DE WERELD. Welke partner maakt MIJ belangrijk èn hoe maak ik EEN PARTNER belangrijk? Hoe kan IK iets aan anderen verkopen waar WIJ beiden profijt van hebben? IEDEREEN heeft het recht hierop! IK ben belangrijk en ANDEREN zijn belangrijk! Als je zelf iets geeft en daar iets voor terugkrijgt wat jij specifiek nodig hebt, dan ben je een gelukkig mens. Dan is er een win-win situatie.

Als we dat met zijn allen gaan begrijpen, zijn we eindelijk terug bij onze eigen natuur en krijgt harmonie een kans.

‘Whether we like it or not, we’re all connected, and it is unthinkable to be happy all by oneself’ – Dalai Lama

Wordt vervolgd.

Voor counselling in de natuur klik hier

Françoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen