Tagarchief: PNC

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Ooit gedacht dat je deze zintuigen ook hebt?


25 oktober 2011

Dag 92: Ooit gedacht dat je deze zintuigen ook hebt?

Gisteren volgde ik mijn zintuigen om een paar uur lekker buiten te vertoeven. Vandaag is dat minder met die koude wind. Ik voel me dan ook meteen anders vandaag. Meer bedrukt en in mezelf gekeerd. Dat is niet alleen omdat ik gisteren veel meer verbindingen heb gelegd dan vandaag. Het is ook de hoeveelheid zintuigen die ik gisteren heb kunnen gebruiken die me energie gaven.

We hebben meer dan 5 zintuigen, en zelfs meer dan 6. De toegepaste ecopsychologie, zoals ontwikkeld door Dr. Michael J Cohen, gaat uit van maar liefst 53 zintuigen! Aan de hand van de blog van dag 91 zal er ik een aantal van noemen:

Het enorme geraas van honderden opstijgende ganzen activeerde naast mijn hoorzintuig, ook mijn zintuig voor ruimte, mijn zintuig voorbeweging;  ik kon me inleven door ons ingebouwde zintuig van ‘overleven door op te gaan in een groter geheel’. In dit geval de groep ganzen. Dat zijn al vier zintuigen die geactiveerd worden door me alleen bewust te zijn van wat er om me heen gebeurt. Ik was even helemaal in het ganzenmoment. 

Tijdens de wandeling kijk ik steeds naar de veranderende kleuren van de lucht omdat de zon aan het opkomen is. Mijn zintuigen voor kleur en licht worden hier gefêteerd.

De twee reeën die voor me langs schieten raken niet alleen mijn eerdergenoemde zintuig voor beweging, maar ook dat van esthetiek, doordat ze prachtig synchroon door het hoge gras springen.

Het zintuig om voedsel te verzamelen speelt op als ik de buizerd uit de boom zie vliegen om achter een muis aan te jagen.

Het eetlust zintuig (honger, dorst en zuurstof) wordt meerdere malen gebruikt, wanneer ik mijn lekkere cappuccino nuttig, een stukje chocola of een Fairtrade banaan eet. Daarnaast zag ik de koeien, de schapen en het paard al grazen tijdens mijn wandeling, dus dat is wel prominent aanwezig op zo’n dag. En daar komt nog bij dat ik het heel plezierig vind om adem te halen, ik ben blij dat mijn zintuig goed werkt!

De zintuigen die met de aardbeving in Turkije aan gaan, zijn die van de angst en verwonding. Ook al onderga je het niet zelf, door het ingebouwde zintuig is het makkelijk meeleven met de mensen die dit wel is overkomen. Daarbij komt ook nog eens dat het iedereen kan overkomen en bij die gedachte staat het zintuig scherp.

Misschien denk je ‘wat een waanzin, dit zijn helemaal geen zintuigen’, maar dan nodig ik je uit om eens dieper bij jezelf te graven en na te gaan wat je eigenlijk allemaal voelt in je lichaam, waar de ratio helemaal niet aan te pas komt. Hou maar eens je adem in. Voel je dan niet de aantrekkingskracht van de zuurstof? Zorgt je zintuig er dan niet voor dat je weer aanhaakt?

Ik heb gisteren van minimaal 9 zintuigen gebruik gemaakt, en dan zijn er nog een aantal waar ik me niet bewust van ben geweest (bijvoorbeeld het zintuig voor zwaartekracht (als ik daar geen zintuig voor zou hebben, hoe blijf ik dan staan?) of het zintuig voor temperatuur, spelen, ontlasten, etc.)

Ze geven ons allemaal een boodschap, dat we iets moeten doen (adem halen, eten, drinken etc.) of dat we ergens van weg moeten blijven (pijn, angst). Zoals ik al eerder betoogde: we luisteren slecht naar onze zintuigen, en dat terwijl zij ‘pure en onvervuilde’ informatie afgeven. Pas als het hoofd er tussendoor komt gaat het mis en kunnen we allerlei betekenissen aan bepaalde gevoelens hangen. En daar gaat het nou juist om: niet labellen, niet oordelen, geen verhalen erover maken of aannames doen, alleen maar voelen wat je nodig hebt en wat goed voor je is. Dat is de basis van toegepaste ecopsychologie: leren vertrouwen op onze zintuigen die weten wat goed voor ons is.

Als je er eenmaal aan begonnen bent om het denken wat vaker los te laten en het voelen te gaan respecteren, dan is er geen weg meer terug. Dan pas ga je jezelf echt vertrouwen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Voor de maandelijkse terug naar je natuur wandeling klik hier

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: De mensheid in een rouwfase


15 september 2011

Dag 52: De mensheid in een rouwfase

24 Hours of Reality : Climate reality

Vandaag beleef ik de 24 Hours of Reality georganiseerd door Al Gore http://bit.ly/q5gOXI. Wereldwijd worden er 24 uur lang -men volgt de planetaire tijdzones- presentaties gegeven en discussies gevoerd over klimaatsverandering. Ik viel er vanmorgen in toen Tonga online kwam. In de beeldpresentatie werd duidelijk hoeveel excessieve regenval in 2011 de wereld heeft overvallen. Er werd een opsomming gegeven van de vele overstromingen; nog nooit eerder zijn er zoveel, zo massaal geweest. Het ene schokkende beeld na het andere werd kreeg ik voorgeschoteld.

Even daarna liep ik buiten met de hond; het is een prachtige dag, blauwe lucht, her en der een wolkje en windstil. Het is moeilijk om te geloven, als ik daar zo loop, dat de wereld er slecht aan toe is. Ik zie er hier namelijk niets van, ik merk er niets van. Nog niet.

Het is dus eenvoudig te begrijpen dat er hele volksstammen zijn die niet inzien dat het slecht met het klimaat, en daarmee slecht met ons, gaat. Maar de beelden liegen er niet om. En als je dat ziet kun je niet begrijpen dat er nog steeds mensen zijn die ontkennen dat we een probleem hebben. Het valt eenvoudigweg niet te ontkennen.

Dat doet me denken aan de verschillende fasen van rouw. Het lijkt erop dat velen van ons in apathie verkeren en het simpelweg niet kunnen geloven dat er een ramp op ons afkomt. Je zou het kunnen vergelijken met het moment dat we vernemen dat een geliefde is overleden. We geloven het niet, het kan niet waar zijn, dat zal ons toch niet overkomen? Ofwel: we bevinden ons in de eerste fase van rouw. De meerderheid van de mensheid verkeert in deze apathische fase van ongeloof: het kan niet waar zijn dat het zo slecht gaat met de wereld, het is er gewoon niet, dit overkomt mij niet.

Langzaam maar zeker komen er steeds meer mensen die wel zien dat we verkeerd bezig zijn met onze CO2 uitstoot, vervuiling en vernietigen van het leven op aarde. Er zijn mensen die al in de volgende fase zijn beland: die zijn emotioneel, zien het niet meer zitten, worden overmand door de ophanden zijnde tragedie. Deze groep is verlamd door emoties en daardoor nog steeds apathisch.

Ook als er een geliefde verloren is, moet er, voor juiste verwerking, een moment komen van acceptatie van de werkelijkheid. Dat is wat 24 Hours of Reality hoopt te bereiken. Het besef dat de oude situatie niet meer terug zal keren (het besef dat de overleden geliefde niet meer terugkomt) begint te dagen.

Steeds meer mensen zijn al in deze fase terecht gekomen. Organisaties, bedrijven, politieke partijen en individuen zien de realiteit: We moeten ons oude leven, onze gehechtheid aan fossiele brandstoffen, aan het lukraak leegtrekken van de aardbol voor grondstoffen en het dumpen van stoffen die we niet kunnen gebruiken, loslaten.

We kunnen pas gaan loslaten als we accepteren dat we verkeerd bezig zijn, als we zien dat we de realiteit van een gezond leven niet helder voor ogen hebben gehad. Als we de werkelijkheid accepteren dan kunnen we verder en vooruitkijken naar hoe we een nieuw leven gaan leiden. Dan pas zien we nieuwe mogelijkheden en kansen.

Het mooie hiervan is dat we kunnen terugkijken op iets dat ons veel heeft gebracht, veel vooruitgang (we hielden van onze geliefde) maar een nieuwe tijd is aangebroken. We kunnen een betere versie van ons leven maken, van onze omgeving en van de planeet in het geheel.

Als we niet willen geloven dat ons een groot ongeluk is overkomen, dan houden we onszelf voor de gek.

Als we in het verdriet blijft hangen van het verlies dat ons overkomt, dan handhaven we een ongezonde en energievretende situatie.

Als we gaan accepteren dat het oude niet meer terugkomt en leren daar vrede mee te hebben, dan bevinden we ons op een keerpunt.

Als we inzien dat we verder moeten op een nieuwe manier en mogelijkheden en kansen gaan benutten, dan zijn we geheeld, komen we verder en recreëren we balans.

Met liefde kijken we terug naar het oude leven, maar met evenveel liefde creëren we een nieuw.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Dan liever de klas uit


16 augustus 2011

Dag 42: dan liever de klas uit

De afgelopen dagen zag ik in de kranten berichten over het scheiden van jongens en meisjes op school. De achterliggende gedachte is dat jongens achterlopen in hun ontwikkeling en meer gebaat zijn bij een andere manier van lesgeven. Tegenstanders vinden het een slecht idee om de kinderen te scheiden. Er zijn juist ook voordelen aan het gezamenlijk les krijgen door het leren van elkaars voorkeuren en gedachten. (Als relatietherapeute kan ik dat alleen maar beamen: het gat tussen mannelijke en vrouwelijke energie moet eerder verkleind dan vergroot worden.)
De eerste gedachte die bij het lezen van dit nieuws bij mij naar boven komt is: ligt het niet aan de algemene wijze van onderwijs geven dat jongens een achterstand hebben?

Als ik terugdenk aan mij eigen schooltijd dan heb ik daar zeker wat op aan te merken. Het blindelings volgen van regels, procedures en meningen heb ik altijd braaf gedaan, net zoals velen met mij. Maar waar het voor mij aan ontbrak was de vrijheid om zelf spelenderwijs tot oplossingen of conclusies te komen, in mijn eigen tempo en op een door mij uitgekozen tijdstip (Montessori begreep dat goed). In tegenstelling tot het zelf ontwikkelen en ontdekken werden we gedwongen ons aan te passen aan het systeem. Eigen initiatief en authenticiteit werden in de kiem gesmoord.
En dat lijkt nog steeds niet te zijn veranderd, op een paar experimentele scholen wellicht na.

In je speelse jaren, waarin je veel van de wereld aan het ontdekken bent, zit je het grootste gedeelte van de dag dus opgesloten in een gebouw. Je bent alleen gefocust op studiematerialen en medeleerlingen, terwijl de echte wereld, waarin je het uiteindelijk allemaal moet gaan doen, zich buiten bevindt. Ofwel: je wordt buiten het grote ecosysteem gehouden, waarvan je juist moet leren hoe je er op een gezonde manier deel van uit kan maken.
Kinderen weten al snel niet beter dan dat een groot gedeelte van het leven zich in een gebouw zal afspelen. Tenslotte gold dat voor hun ouders ook. Meer dan 90% van de tijd zetten wij ze tussen vier muren en houden ze weg van natuurlijke processen. Zuurstof komt uit luchtsluizen en airconditioners, ramen blijven dicht en worden verduisterd bij de minste zon en een speelkwartier speelt zich ook steeds vaker binnen af.
Wat leren wij kinderen dus: onze leefwereld bevindt zich binnenshuis!

Geen wonder dat we zo afgekoppeld van de natuur zijn. We focussen alleen nog op de mensenwereld en hebben geen idee dat we deel uitmaken van een groter natuurlijk geheel.
Zo krijgen we kinderen die niet meer weten dat melk van een koe komt, of graan nodig is om brood te maken en vallen veranderingen in de natuurlijke omgeving ons niet meer op. We hebben onszelf afgekoppeld.

Graag gooi ik de knuppel in het hoenderhok:
Zou het niet een beter idee zijn om het leervermogen van kinderen te vergroten, door ze kennis te laten maken met al hun zintuigen (en daarmee met wie ze daadwerkelijk zijn) in de natuur? Is het leren van natuurlijke wijsheden niet de allerbeste basis om jezelf, de wereld en jouw plaats erin, te leren kennen in plaats van het stampen van boekenwijsheid? Is het niet beter om de natuur en alle systemen in het écht te ervaren en je er verbonden mee te voelen?

De verwondering die ze op jonge leeftijd hebben over alles wat groeit, bloeit, kruipt of vliegt en de verbinding die ze ermee maken, wordt hen afgenomen:  We sluiten ze een groot gedeelte van de dag op in klaslokalen. Zo worden ze afgescheiden van wie ze in nature zijn.
Hoe eerder kinderen aan den lijve ondervinden dat ze een plek hebben in een groot ecologisch systeem dat onderling met zichzelf verbonden is, hoe beter ze in staat zijn zelf gezonde relaties aan te gaan. Hun begrip van het creëren van win-win situaties vanuit hun eigen authenticiteit met behoudt van die van de ander, wordt vele malen groter. Het leren luisteren naar wat hun zintuigen hen melden is essentieel om de juiste keuzes in het leven te leren maken.

Dus wat mij betreft: niet scheiden die jongens en meisjes, maar naar buiten ermee!

Voor meer informatie over educatie in de natuur zie: Project Nature Connect.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Het begin


Dag 1: Het begin:

Hoewel mijn eerste echte verbinding-met-de-natuur dag al lang in het verleden ligt, heb ik besloten om nu eens 365 dagen lang een dagboek bij te houden van mijn ervaringen over het mezelf verbinden met de natuur.

Na het lezen van Voice of the Earth van Theodore Roszak en Soulcraft van Bill Plotkin, wist ik het heel zeker: ik ben altijd een kind van de natuur geweest en het zijn in de natuur maakt me zielsgelukkig! Als ik buiten ben voel ik me altijd veel meer verbonden met de hele wereld dan wanneer ik thuis ben, of aan het werk. Het heeft zo’n enorme aantrekkingskracht op me dat ik de eeuwigheid erin zou kunnen doorbrengen. Waarom heb ik er niet eerder gehoor aan gegeven? Waarom heb ik me laten opsluiten in kantoortorens zonder uitzicht? Waarom ben ik niet eerder achter mijn passie voor de natuur aangegaan? En dat terwijl ik allang wist dat een uitzicht op een bergketen, meer, zee, of een woestijn, wonderen doet met mijn gemoedstoestand.

In mijn counselingpraktijk kom ik veel mensen tegen die graag verbinding willen maken met anderen maar het zo moeilijk kunnen. Het lijkt alsof er helemaal geen verbinding meer is, ondanks alle social media, i-phones, i-pads etc. Er wordt een hoop gesproken, maar een echt zintuiglijke verbinding met de ander maken, dat doen we niet meer. Ik, en vele anderen met mij, zijn ervan overtuigd dat dit ontstaan is omdat we geen contact meer maken met onze natuurlijke omgeving. Hierdoor raken we steeds verder verwijderd van onze eigen innerlijke natuur en wat wij nodig hebben om gelukkig te zijn. Omdat we niet meer weten wat we in de basis nodig hebben verwaarlozen we onze omgeving en daarmee uiteindelijk onze planeet. Er valt veel te winnen met praten over gevoelens in counselingsessies maar voor mij is een diepe, zintuiglijke connectie maken met de natuur de ontbrekende schakel voor ieder mens om het ware geluk in de basis te vinden. Het is het vertrekpunt.

Als student van Project Nature Connect opgezet door Dr. Michael J. Cohen, ben ik zelf in het proces gekomen van optimaal verbinden en het leren voelen dat je deel uit maakt van een groter (eco) systeem, waarin de mens niet centraal staat, maar de hele omgeving waarin de mens leeft. Het leek me goed om de vorderingen over dit verbindingsproces dagelijks vast te leggen. Terwijl ik dit schrijf, liggend op mijn fatboy die ik in de voortuin gedeponeerd heb, is een klein zwart spinnetje heel hard bezig om verbinding met de zitzak en mijn knie te maken. Driftig loopt hij (of zij?) heen en weer, blijft soms zitten steekt zijn billen omhoog en spint een draadje. Hij heeft zijn zinnen gezet om juist op deze plek een web te maken. Kennelijk is het heel attractief. Hij is ongelofelijk klein en voordat ik het weet ben ik hem alweer uit het oog verloren. Zijn gedrevenheid trekt me aan. Een ooievaar scheert over en kleppert. In het weiland tegenover me blaten de schapen naar elkaar. Een merel heeft een discussie met eentje die veel verder weg in een boom zit. De pluisjes uit een wilgenboom zoeken verbinding met een vruchtbaar stukje grond. Alles lijkt op een verbinding uit te zijn……maar wat doe ik eigenlijk… met een laptop en een I-phone?

Wordt vervolgd.

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen