Tagarchief: positivisme

Meer verbondenheid, meer liefde, meer bewustzijn – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


23 augustus 2012

Dag 365: Meer verbondenheid, meer liefde, meer bewustzijn

Het is dan zover! De allerlaatste blog uit deze serie. Een heel jaar lang heb ik me dagelijks verbonden met de natuur en er over geschreven. Heel veel onderwerpen zijn langsgekomen en altijd kwamen er natuurlijke wijsheden uit. Wat heeft het schrijven van deze blog mij eigenlijk opgeleverd, naast een hoeveelheid lezers?

Als ik het jaar zo terugkijk zijn er maar een paar momenten geweest dat ik niet goed wist waar ik over moest schrijven. De natuur is zo veelomvattend en zo dicht bij wie ik in de kern ben, dat er juist met een psychologische insteek veel inspiratie uit te halen valt. Ik zag natuurlijke systemen weerspiegeld in mezelf en in de mensheid.

Het verbinding maken met de natuur heeft me laten ervaren hoe het is om zonder ‘denken’ te bestaan. Voor mij is het ‘ervaren’, met alle zintuigen die ik rijk ben (en daarmee het denken/piekeren/analyseren buitenspel zetten), dé manier geworden om te Zijn. De natuur is namelijk één groot voorbeeld in Zijn. En aangezien ik als mens uit de natuur afkomstig ben en een heleboel zintuigen gemeen heb met andere organismen, is het logisch om me op mijn plek te voelen.

Op het moment dat ik deze ervaringen ging delen, ontstond er een uitwisseling van ervaringen met anderen die hetzelfde resultaat in de natuur behaalden. De wandelaars in mijn Terugnaarjenatuur wandeling, en één-op-één counsellingsessies bevestigden dat keer op keer.

Een steeds groter wordende groep heeft behoefte om het denken af en toe stop te zetten en terug naar de basis te gaan. Niet voor niets komen velen tot rust in natuurlijke omgevingen. Daar zijn we heel dicht bij wie we van nature zijn; een organisme dat op de best mogelijke wijze tot zijn recht wil komen door aantrekkelijkheden op te zoeken die goed voor het is.

Ik heb het nodig en in mijn beleving heeft de hele wereld het nodig: teruggaan naar de basis waar het leven om draait, om van daaruit een gezonde harmonieuze wereld te creëren. Hoe meer ik me verbindt met de natuur, hoe meer ik er van ga houden en hoe belangrijker ik het vindt om er in de juiste balans mee samen te leven. De natuur heeft al zoveel oplossingen bedacht en blijkt in staat te zijn om als één geheel te functioneren. Daar moeten wij mensen nog zoveel van leren.

Wordt niet meer vervolgd.

Dit was de laatste aflevering uit de serie “365 dagen verbinden met de natuur”

Françoise Vaal

Weer leren vertrouwen op jezelf via de natuur?  Lees mijn ebook Zelfvertrouwen! alhier te koop bij bol.com

cover def lores klein

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

De drie stappen van oprechte verbondenheid – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


22 augustus 2012

Dag 364: De drie stappen van oprechte verbondenheid

De allerbelangrijkste stap die je als mens kunt maken om je verbonden te voelen met je omgeving, is je te realiseren dat je deel uitmaakt van een heel groot web van leven. Het lijkt zo voor de hand te liggen, maar hoe vaak sta je er werkelijk bij stil?

Sommige mensen ervaren niet eens dat ze in een web zitten binnen hun gezin en varen hun eigen koers. Ze houden geen rekening met anderen, of hebben geen idee welke uitwerking hun acties hebben. Sommigen zeggen wel rekening te houden, maar laten dat in gedrag niet blijken. Zo completteren ze het web niet en is het web instabiel.

De tweede belangrijke stap die je moet maken om verbondenheid te voelen en te creëren, is het toestemming vragen om een bepaalde actie te verrichten binnen het web. Dat klinkt meteen al heel zwaar als je zou denken dat je in drievoud een verzoek in moet dienen binnen je gezin. In de werkelijkheid is dit veel eenvoudiger. Het begint met het uiten van een wens, dat je graag iets zou willen doen, in plaats van de anderen meteen te confronteren met een actie. Het uiten van die wens en de feedback die je daarop krijgt is maar een heel klein, maar onmisbaar, stapje om je aanwezigheid binnen het web duidelijk te maken en daarmee tegelijkertijd het web te valideren.

Toen ik afgelopen week een documentaire zag over de rellen in Engeland vorig jaar (zie ook Dag 37), werd het pijnlijk duidelijk hoe het web werkt. Het gedrag van de relschoppers is af te keuren, maar ook weer begrijpelijk: zij voelden zich geen deel uit maken van het grote maatschappij-web. Er zitten twee kanten aan de oplossing: men moet zich geaccepteerd voelen door het web, waardoor het voor de hand ligt om een positieve bijdrage aan datzelfde web te leveren.

In woorden is dit even snel opgeschreven, maar het kost velen enorme energie om een dergelijke situatie te creëren.

Mensen die het web om hen heen daadwerkelijk voelen omdat ze er deel van uitmaken, houden als vanzelfsprekend rekening met datzelfde web. Een positieve uitwisseling vindt dan plaats: het web houdt dan ook rekening met hen.

Hoe meer je in de natuur verblijft, of op welke wijze dan ook in contact komt met een natuurlijke omgeving, hoe duidelijker het wordt hoe alle onderdelen in het web passen. Je hoeft je maar een klein beetje open te stellen om samenwerkingen te zien. Het toestemming krijgen van de natuur om op een bepaalde plek iets te mogen doen (dat gaat niet via woorden maar via de zintuigen die aangeven of iets wenselijk is op een bepaalde plek of niet) is dus ook essentieel. Rekening houden met kwetsbare gebieden of dieren moet vanzelfsprekend zijn.

Tenslotte is het van belang om de positieve ervaringen, of geleerde lessen, met andere web-leden te delen. Deze openheid brengt automatisch een verbinding tussen mensen, maar ook tussen mens en natuur, teweeg. De verbondenheid wordt alleen maar groter. Dus als we de enorme diversiteit aan media vaker zouden gebruiken om positieve ervaringen en signalen te delen, in plaats van de uitwassen in negatief en afbrekend gedrag, dan pas verbinden we ons écht.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

cover Zelfvertrouwen!

Weer leren vertrouwen op jezelf via de natuur?  Lees mijn ebook Zelfvertrouwen! alhier te koop bij bol.com

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Je hart volgen betekent een lichtpuntje zien – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


5 juli 2012

Dag 317: Je hart volgen betekent een lichtpuntje zien

We geraken soms in lastige situaties en doen dan ons uiterste best om het anderen naar de zin te maken, daarbij vergetend wat er ook alweer goed voor ons was. Het is heel belangrijk om het eigen motortje te laten draaien door dingen te doen die je blij maken. De mogelijkheden liggen jammer genoeg niet altijd voor de hand. Als je echter je vindingrijkheid gebruikt, kun je van een slechte situatie een iets betere maken.

Een mooi voorbeeld hiervan zag ik vandaag bij twee scholeksters. Ze waren in het vogelhospitaal beland en geplaatst in de couveuse. Niet echt een lekkere plek om nu eens voor 100% een scholekster te zijn. Scholeksters eten wormpjes en visjes die in het water leven. Ze vissen hun eten heel handig op met hun lange snavel. In een couveuse ben je wel het verst af van een natuurlijke manier van eten. Zou je denken, zij hadden echter uitgevonden dat het plekje iets aangenamer kon zijn.

Ik wilde ze een bakje water geven met wat wormpjes maar keek naar de grootte van de vogels en vond het bakje dat ik had gepakt een beetje zielig. Ik pakte een grotere, vulde het met water en wormpjes en meteen staken ze hun lange rode snavel in het water. Nadat ze uitgegeten waren zag ik ze er met zijn tweeën in staan, tevreden rustend na de maaltijd.

Voor hen was dat bakje water het meest aantrekkelijke in een ongewone situatie. Dus waarom niet het beste ervan gemaakt? Het doet me denken aan de film de Birdman of Alcatraz, over een gevangene die een vogeltje te eten gaf door de tralies heen. Het was aantrekkelijk voor hem om iets te verzorgen, en tegelijkertijd een stukje vrijheid in zijn cel te halen.

De afschuwelijke verhalen die je soms hoort van kinderen (maar ook volwassenen) die jarenlang zijn opgesloten door ouders of kidnappers, hebben vaak ook een lichte kant. Deze gevangenen verliezen hun gevoel voor wat aantrekkelijk voor hen is niet. Ze maken vrienden met het zonlicht, of een muis of spin, puur omdat het aantrekkelijk is om verbinding te maken.

Blijven klagen over een vervelende situatie brengt je in een neerwaartse depressieve spiraal. Op het moment dat je iets vind dat aantrekkelijk voor je is, zal het meteen iets beter met je gaan, om de simpele reden dat je je hart gevolgd hebt.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren opnieuw naar je hart te luisteren? Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is verkrijgbaar bij bol.com alhier.

cover Zelfvertrouwen!

 

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

De negativiteit spuugzat – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


15 juni 2012

Dag 299: De negativiteit spuugzat

Frustraties bij mensen die de natuur als essentieel onderdeel van het leven beschouwen, kunnen soms hoog oplopen. Dat heeft alles te maken met de veel te geringe aandacht van de politiek (ook in internationale zin), van de media en in het onderwijs. Uiteraard zijn er uitzonderingen, maar die zijn te sporadisch. We leggen eerder de nadruk op al het negatieve dat we zien en vergroten dat graag uit.

We doen of we gelukkig zijn maar als we door onze buitenkant heen prikken voelen we ons ellendig, zijn zwaarmoedig over de toekomst of ontkennen in het geheel onze behoeften aan een voldoening gevend leven. Onbewust vluchten we voor negativiteit in allerlei soorten verslavingen en afwijkend gedrag. Maar we kunnen helemaal niet vluchten voor negativiteit omdat het dagelijkse nieuws, in welke medium vorm ook, ons hiermee bestookt. Oorlogen, diefstallen, moorden, verkeersdoden, kindermishandeling, vrouwenhandel, oplichting, dierenmishandeling, vergiftiging, ziekten en vervuiling, zijn allemaal maar een greep uit wat dagelijks op ons afgevuurd wordt. Geen wonder dat we ons akelig voelen!

In mijn omgeving hoor ik steeds meer mensen zeggen dat ze geen krant meer lezen. En ik moet toegeven, ook ik doe dat nog amper. Ik ben het namelijk spuugzat om alleen maar met de verrotte wereld geconfronteerd te worden. De mensen en organisaties die wel goed werk verrichten en hun uiterste best doen om de wereld een stukje beter te maken, zijn veel interessanter.

Wat dat betreft ben ik blij met de nieuwe media. Hier kan ik tenminste gelijkgestemden uitkiezen die mij hun positieve nieuws verschaffen. Ik wil weten en ervaren wat er wel goed is in de wereld, wat aantrekkelijk is voor mij maar ook voor mijn omgeving en voor de mensheid. Ik wil goede, effectieve, milieuvriendelijke en sociaal aanvaardbare oplossingen horen, zien, voelen en heel graag doorgeven!

Tegenover ieder negatief verhaal dat in het nieuws komt, zou een opbouwend verhaal moeten staan, dat onze menselijke en natuurlijke samenleving helpt om op een hoger niveau te komen. Wij zijn allen verantwoordelijk voor het van de daken schreeuwen en belangrijk maken van goede oplossingen voor het leven. De kritische negatieve blik moet een positieve opbouwende tegenhanger hebben. Pas dan is er balans en komen we onder de grauwsluier vandaan.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren op een natuurlijke wijze naar het leven te kijken? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur

Een positieve denkstijl creëren – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


3 juni 2012

Dag 288: Een positieve denkstijl creëren

Kou. Regen. Rothumeur. Deze volgorde is redelijk gangbaar vandaag. Tenslotte wil je in dit jaargetijde graag buiten zitten, terrasje pakken, buiten eten en in je T-shirt over straat in plaats van met dat eeuwige wintervest. Maar in deze blog gaat het natuurlijk steeds over het verlaten van het denken aan wat onaantrekkelijk is (waar je weg van wilt blijven) en het gaan naar een denkstijl die de aantrekkelijkheid opzoekt. Dan kun je niet anders dan de voordelen bedenken van een dag als vandaag.

Het eerste voordeel dat ik vandaag meemaak is de verdwenen mestlucht. Boeren uit de buurt reden gisteren nog snel wat mest uit en de penetrante lucht ervan is door de regen verdwenen. Vervolgens zie ik schoongeregende koeien in het weiland, alle ‘poepbroeken’ zijn weg. Ik merk op dat er weinig knutten zijn, die kunnen regendruppels echt niet aan. In de moestuin zie ik dat mijn basilicum blij is met het vocht, evenals de aardbei en de tomaten. De planten in de potten hadden te weinig water gehad en staan er nu ook weer knap bij.

Nog een voordeel is dat er tijdens de avondwandeling met de hond heel weinig mensen op straat zijn, waardoor er een weldadige rust over de polder hangt. Bij terugkomst is het kil genoeg voor de open haard, een glaasje rode wijn, kaarsjes en wellicht straks nog een heet bad.

Wat heerlijk al die regen!

Wordt vervolgd.

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Een groene tor en de verandering van perspectief – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


2 juni 2012

Dag 287: Een groene tor en de verandering van perspectief

Voordat het morgen gaat regenen, lijkt het me een goed idee om de moestuin een beetje op orde te brengen. Ik vind de moestuin leuk, behalve de enorme hoeveelheid onkruid die er iedere week weer groeit. Natuurlijk: onkruid bestaat niet, dat is het label dat wij er aan geven. Maar ik wil niet dat het daar groeit! Helaas heb ik niets te willen, de natuur regelt het zelf.

Ik kan dat steeds weer tegen mezelf zeggen, en steeds weer (hoe koppig kun je zijn?) erger ik me aan de enorme hoeveelheid zevenblad, distels, paardenstaart en alles waar ik de naam niet eens van ken. Ik probeer het zo goed mogelijk er uit te trekken (geen gif!) in de vergeefse hoop dat het even weg zal blijven. Vaak komt de gedachte “ik ben ongeschikt voor een moestuin” in me op en val ik terug in een wat depressieve staat.

Maar dan kom je zomaar ineens een klein cadeautje tegen. Ik zit op mijn knieën en zie een prachtig groen torretje, dat schittert in de zon als een hele dure edelsteen. Snel naar binnen, het fototoestel halen! Helaas heb ik geen macrolens maar ik deel deze kleine groene vriend toch maar even:

Opvallend glimmend groen, heeft het nut of is het gewoon mooi? © Vaal Photography

Hij is niet onbekend, ik zie ze vaker, maar steeds weer ben ik blij om die prachtige kleur te ervaren. Waarom zo groen? Wat was het zintuig hierachter? Of houdt hij gewoon van een wat luxe uitstraling, zoals mensen dat ook kunnen hebben?

Niet groter dan de nagel van mijn pink, maar met een hele dure uitstraling © Vaal Photography

Eén ding is zeker, mijn depressieve gedachten over het ongewenste groen in de moestuin, verdwijnen als sneeuw voor de zon bij het zien van deze kleine groene pracht. Als ik daar nou eens meer op zou focussen, dan werk ik met aantrekkingskracht in plaats van met wat ik niet wens. Een verandering van perspectief dus. Dank je wel, torretje. Dat had ik net nodig.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – is te koop bij bol.com alhier

cover Zelfvertrouwen!

In dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Kiezen voor motiverend nieuws – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


15 mei 2012

Dag 271: Kiezen voor motiverend nieuws

Wat zijn we toch goed in het uiten van alles wat er niet goed is in de wereld. Ik ben goed geluimd vanmorgen, maar na een vluchtige blik op de krant, weet ik dat het een zware dag voor me zal worden. Zijn we nu echt zo negatief geworden in ons hoofd en uit zich dat in de maatschappij, of zijn we juist negatief door de huidige maatschappelijke ontwikkelingen? Ik ben het even kwijt.

De opening op de krantenpagina gaat over het failliet van Griekenland. Slecht nieuws, vooral voor de Grieken, maar ook voor Europa. In een heel klein berichtje op diezelfde pagina, wordt melding gemaakt van het feit dat Nederland gestegen is op de WNF lijst als het gaat om de grootste voetafdruk. We hebben teveel aardbollen nodig om ons gedrag bij te benen. En dat is nog meer slecht nieuws. Opvallend is natuurlijk dat het economische nieuws groot wordt gebracht, maar de verslechterende gezondheid van de Aarde (die natuurlijk alles te maken heeft met de meer-meer-meer economie) is minder belangrijk. Zucht.

Dan kan ik ook zelf de voetafdruktest wel doen, mijn humeur komt toch niet meer goed. Een klein lichtpuntje: mijn voetafdruk is ruim kleiner dan die van de gemiddelde Nederlander, maar toch nog veel te groot. Alweer slecht nieuws.

Naarstig zoek ik op Twitter naar inspirerende berichten. Ik moet een heel eind scrollen maar uiteindelijk vind ik er eentje. Een bericht van Wakker Dier: Campagne #plofkip komt op stoom: fabrikanten massaal op zoek naar betere kip http://bit.ly/JsOGqZ

Goed nieuws! Ik laat me graag motiveren door aantrekkelijk nieuws. Ik weet zeker dat heel veel meer mensen gemotiveerd zouden worden als er meer nieuws naar buiten zou komen over verbeteringen die de wereld echt een handje helpen. Dan kunnen we enthousiast worden, onze medewerking verlenen en uit onze luie stoelen komen! Dan willen we werken aan een betere wereld omdat we goede resultaten ervaren! We krijgen voldoening! We doen weer ergens toe!

Maar dan lees ik dat nu ook de rijken der Aarde op de Miljonairsfair steen en been klagen.

Nu heb ik behoefte om even heel stil in een hoekje te gaan zitten sippen.

Niet voor lang hoor, want er zijn heus wel positivo’s te vinden. Ik moet alleen veel langer scrollen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

A.s. zondag: opnieuw contact maken met je zintuigen tijdens de Terugnaarjenatuur wandeling. Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Het aantrekkelijke van hagel – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


22 april 2012

Dag 249: Het aantrekkelijke van hagel

Het is niet altijd eenvoudig, maar geeft wel voldoening als je een negatieve situatie kunt omkeren naar een positieve. De valkuil waar we bijna allemaal wel in stappen is dat we blijven hangen in de negativiteit. Hoe langer je daar in zit, hoe moeilijker je er weer uitkomt.

Het is dus zaak om snel te leren de negatieve situatie in te schatten en vervolgens te gaan voelen waar je liever heen wilt, wat aantrekkelijker voor je is.

Aangezien de maand april doet wat hij wil, is het weer zeer wisselvallig. Het ene moment voel je de warme zon op je huid het volgende moment vliegt de hagel je om de oren. Dit overkwam mij vanmorgen. Twee joggers begonnen luid te klagen tegen elkaar over de hagel, maar renden wel door. Zelfs in de verte hoorde ik ze nog zeuren. Niet echt een lekkere joggingsessie zou ik zeggen, want ik kan me haast niet voorstellen dat ze van deze state of mind zouden opknappen.

Helaas zitten er nog niet veel bladeren aan de bomen, maar toch zag ik een plekje op de grond dat relatief droog was, en ik besloot op die plek de bui af te wachten. De joggers hoorde ik niet meer, alleen het vallen van de hagel, het plonsen ervan in de sloot en ik zag hoe de grond steeds witter werd.

Je mee laten voeren in het moment van vallende hagel is bijzonder. Als je focust op de bewegingen van de hagelstenen wanneer ze de grond raken dan raak je bijna gehypnotiseerd.  Ik had geen gedachten over de hagel, oordeelde er niet over, maar wachtte rustig de bui af terwijl ik de schoonheid van de witte steentjes aanschouwde. Volledige overgave aan het moment. Geen enkele negatieve emotie was bij me binnen gekomen, net zo rustig als ik daar had gestaan, liep ik weer verder toen de bui over was.

Het negatieve moment waar ik van weg wilde blijven, heb ik in een positieve bijna meditatieve staat doorgebracht. Het zien van de bewegingen van de hagel was aantrekkelijk, er doorheen lopen niet. Zo werd negatief positief.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Negatieve momenten leren omkeren met behulp van de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Negativiteit omkeren naar attractiviteit – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


20 april 2012

Dag 247: Negativiteit omkeren naar attractiviteit

Afgelopen week zag ik een nieuwsitem op het journaal over de slechte economische toestand van Spanje. Vele bedrijven zijn failliet of staan te koop, mensen hebben hun baan verloren en moeten schipperen met geld. Een hele negatieve situatie. Toch vond ik 1 van de geïnterviewden helemaal niet negatief overkomen. Een wat oudere man vertelde over hoe hij zijn werk was kwijtgeraakt en nu dagelijks vuilcontainers doorzocht om te kijken of hij daar nog spullen zou tegenkomen die hij eventueel kon verkopen.

Je kunt heel negatief naar deze situatie kijken: eerst had de man een baan, nu doorzoekt hij vuilcontainers. Wat deze man echter doet is zijn dagelijks bestaan op een andere wijze beschouwen door naar nieuwe mogelijkheden te kijken zodat hij en zijn familie kunnen leven. De man kwam ook niet over als een slachtoffer. Duidelijk was dat hij liever werk zou hebben, maar nu had hij een manier gevonden om in ieder geval iets aan inkomen binnen te krijgen.

Als de man in een negatieve grondhouding zou blijven, door te gaan klagen over zijn slechte situatie, dan volgt hij niet wat attractief voor hem is. Hij zou zich vastbijten in een slachtofferrol met bijbehorende gedachten, en het zeer waarschijnlijk steeds slechter krijgen.

De kunst van het leven is te blijven zoeken naar wat attractief en gezond voor je is en niet te verzanden in gedachten over wat er niet aantrekkelijk is. En dat laatste kunnen we heel goed. De kranten staan er vol mee. Waar we voor op moeten passen, welke ongelukken er gebeurd zijn, wie er vermoord is, waar er is ingebroken, waar er oorlog is… en ga zo maar door. Er zijn veel te weinig berichten waarin creatieve oplossingen voor problemen naar voren komen. Met andere woorden: de nieuwsbrengende massa media houden ons in een negatieve denkspiraal.

In de natuur zoeken alle organismen naar wat attractief voor hen is. Ze gebruiken daarbij hun zintuigen. Als iets onattractief is, zoeken ze onmiddelijk weer mogelijkheden die wel attractief zijn. Denk maar aan een plant die je in de huiskamer steeds moet omkeren omdat hij naar 1 kant groeit: de kant van het attractieve licht. Die basis bevindt zich ook in ons, maar we laten ons meesleuren door negatieve verhalen van anderen en vergeten dat we onze zintuigen moeten volgen.

“Ik lees geen kranten meer, ” vertelde een cliënt. “Het brengt me niets.” En daarin heeft hij gelijk. Negativiteit brengt niets, maar neemt alleen maar. Pas als je de negativiteit weet om te keren naar iets wat aantrekkelijk en dus positief is, dan ga je weer de voldoening uit het leven halen.

Ik weet niet of iedereen de positiviteit in het journaal-item heeft gezien. Maar ik ben blij dat er iemand gefilmd was die creatief naar oplossingen zocht. Het wordt hoog tijd dat er meer balans in de berichtgeving komt.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je laten inspireren door de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Onveranderlijkheid vraagt om ontkenning – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


18 maart 2012

Dag 215: Onveranderlijkheid vraagt om ontkenning

Ik vraag me vandaag af wanneer ik me voor het eerst bezorgd ben gaan maken over de klimaatverandering. De vraag komt in me naar boven omdat ik James Lovelock’s The Revenge of Gaia aan het lezen ben. Lovelock is de grondlegger van de Gaia Hypothesis, waarin uiteen gezet wordt hoe de Aarde 1 groot samenwerkend en zelfregulerend systeem is. Tegenwoordig zijn er veel aanhangers van deze theorie, maar in de tijd dat hij hem ontvouwde stuitte Lovelock op veel weerstand. Die weerstand intrigeert me, net als de weerstand om te geloven dat we een klimaatprobleem hebben.

Er zijn nog altijd mensen die twijfelen aan de opwarming van de aarde en de desastreuze gevolgen die dit voor al het leven zal hebben. De cijfers liegen echter niet, en de praktische gevolgen van droogte en watersnood evenmin, dus waarom zijn deze mensen in een staat van ontkenning?

Diverse excuses worden aangevoerd. De belangrijkste hiervan is dat de Aarde sinds haar ontstaan al fluctuaties in temperatuur heeft gekend en dat deze opwarming in dat patroon thuishoort. Ondertussen worden er steeds meer gegevens duidelijk over de staat van de Aarde en kunnen we er niet meer om heen. Dus waarom nog steeds ontkennen dat het zo is?

Eigen belang is natuurlijk de belangrijkste reden om te blijven ontkennen. Bedrijven die geld verdienen aan aardgas/olie staan niet te trappelen om daarmee op te houden. Wij staan ook niet te trappelen om onze auto te laten staan, dus dat klinkt logisch. Het onderliggende thema hier is natuurlijk de onwil om een levensstandaard te veranderen. Veranderen kost inzet, doorzettingsvermogen en dus energie en meestal zijn we niet snel bereid om het in gang te zetten. Hetzelfde geldt voor stoppen met roken, minder eten, meer sporten, meer aandacht aan je partner schenken etc. Het vraagt allemaal om uit je comfort zone te komen.

Wat is nu de beste manier om in je comfort zone te blijven? Inderdaad, door gewoon niet te veranderen, maar vooral te ontkennen dat er een probleem is! Als je ontkent dat je te zwaar bent of last van je longen hebt of een slechte relatie hebt, dan is het probleem er niet en kun je gewoon doorgaan met wat je altijd al deed. Je ontkent dat je behoefte hebt aan een nieuwe start en steekt de kop in het zand.

Zo gaat het ook met het levenspatroon veranderen door minder de auto te gebruiken, of alleen nog maar biologisch voedsel te eten (het liefst geteeld in de buurt), al het plastic te verzamelen voor recycling, of nog beter: op te letten dat je zo min mogelijk plastic koopt of gebruikt, en ga zo maar door. Iedere verandering verlangt iets van je: ten eerste het inzicht dat het zo niet langer kan en ten tweede een ideaalbeeld waar je naartoe wilt.

Veel mensen weten niet wat dat ideaalbeeld is. Ze denken er niet bij na en draaien hun leven af op de automatische piloot. Die piloot crasht op een gegeven moment vanzelf en dan pas worden ze geconfronteerd met de ontkenning waar ze tijdenlang in geleefd hebben. Met onze opwarming van de Aarde is dat niet anders.

Wat nu als we eens vaker geconfronteerd worden met een ideaalbeeld van hoe een leefomgeving eruit kan zien die een weldadig effect op ons welzijn heeft? Wat als er dagelijks een onderwerp op het journaal zou zijn dat, in plaats van alle negativiteit in de wereld, zou focussen op positieve leefomgevingprojecten met positief resultaat voor het welzijn van al het leven? Wat als we dagelijks meer buiten zouden kunnen vertoeven en de weldaad van het zijn in de natuur persoonlijk ervaren? Zouden we dan niet een ideaalbeeld gaan vormen dat ons daadwerkelijk aanzet om te veranderen?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Persoonlijk welzijn in de natuur leren ervaren? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, emoties, natuur

Stiekem de wereld verbeteren – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


16 maart 2012

Dag 213: Stiekem de wereld verbeteren

Er is niets mooiers dan wanneer de harten van mensen synchroon lopen. En dat bedoel ik niet letterlijk.  Ik heb het natuurlijk over het tegelijkertijd open zetten van menselijke harten uit liefde voor iets of iemand. Iedere keer als ik dat meemaak word ik vanzelf een tikje emotioneel, omdat het een ongelofelijk diepe ervaring is.

Een heel eenvoudige evaring had ik gisteren in het vogelhospitaal waar een klein vleermuisje was binnengebracht. Alle vrijwilligers wilde hem graag zien, maar dat kon pas toen de verzorger hem moest overplaatsen. Wat er gebeurt met een klein groepje mensen als ze een baby vleermuisje zien is onbeschrijflijk mooi. Voor een kort moment bevindt iedereen zich ‘in the zone’. Alle harten gaan tegelijkertijd open bij het zien van dit bijzondere ukkie. Je voelt de groepsenergie op dat moment positief veranderen.

Afgelopen week hoorde ik het mezelf tegen iemand zeggen: de momenten dat mijn bandleden (ik heb jarenlang in diverse bandjes gezongen) allemaal synchroon liepen met dezelfde liefdevolle gevoelens voor de muziek, gebeurde er iets bijzonders op het toneel. De energie die dan vrijkwam had een zeer aanstekelijke uitwerking op het publiek. Een hele zaal kon in dezelfde positieve energie komen.

Nog zo’n voorbeeld: ooit werd Nederland Europees voetbalkampioen en stond ik ook op het Museumplein toen het vliegtuig, waar de spelers in zaten, over het plein vloog. Naast een enorm gejuich voelde je de energie van tegelijkertijd geopende harten. Alle zintuigen staan wagenwijd open en verbinden iedereen met elkaar.

Ook kan ik me de televisiebeelden herinneren van het benefietconcert voor Nelson Mandela die net was vrijgelaten. Het moment dat hij verscheen in het Wembley stadion veranderde (en dat durf ik wel te stellen) de hele energie op aarde positief!

Uit gezamenlijk respect, trots en pure liefde kan een energie ontstaan die vele malen groter is dan we ooit durven denken. Als we dit liefdevolle saamhorigheidsgevoel nu eens vaker massaal en wereldwijd kunnen meemaken, zouden we de wereld dan niet stiekem beter maken?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

2 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, emoties, zintuigen

De groene gevangenis – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


18 februari 2012

Dag 186: De groene gevangenis

In de winteruitgave van Conservation magazine, las ik een artikel over groene gevangenissen in de Verenigde Staten. Er komen steeds meer gevangenissen waar het mogelijk is voor de gevangenen om aan groene projecten mee te werken. Ze werken in een zelf aangelegde moestuin of mee aan een project om zeldzame dieren te fokken. Deze werkzaamheden lijken misschien nogal ‘geitenwollensokkerig’ voor criminelen, maar er zijn mooie effecten zichtbaar.

Het begon allemaal met het willen bezig houden van gevangenen. Hoe meer tijd ze om handen hebben en zich vervelen, hoe meer onrust er ontstaat. Daarnaast waren er een aantal biologen die zochten naar mensen die veel tijd over hebben om aan projecten te werken die veel tijd in beslag nemen. Zo kan het nu zijn dat gevangenen bijen houden of zelfs zeldzame kikkers kweken.

De resultaten mogen er zijn. Niet alleen voor de dieren, maar juist ook voor de gevangenen zelf. Zo blijkt dat de gevangenen heel positief staan tegenover de groenten die in de moestuin verbouwd worden. Ten eerste omdat daar andere verbouwd worden dan die ze normaal krijgen, en ten tweede omdat degenen die er gewerkt hebben complimenten krijgen bovenop het voldane gevoel dat ze zelf al hebben gekregen door het werk. Het werkt dus zowel voor de tuinbouwende gevangene, als voor de consumerende heel positief.

Het positieve psychologische effect ontstaat door de verbinding met de natuur en daarmee met hun zintuigen (die tussen beton en tralies niet tot hun recht komen). Deze activering van de zintuigen geeft hen het gevoel erbij te horen, het gevoel iets nuttigs en goeds te doen, het gevoel verantwoordelijk en zorgzaam te willen zijn voor levende organismen die hen ook nog iets leren.

Als je de nieuwsberichten in de Amerikaanse kranten leest dan spreken de gevangenisdirecteuren vooral over het bezighouden van de gevangenen. Ze hebben nog geen idee welke diepe verbinding deze gevangenen maken met hun eigen natuur en hoe heilzaam dit is voor hun verdere ontwikkeling. De directeuren weten zeer waarschijnlijk zelf niet wat een verbinding met de natuur voor goede gevoelens en mentaal welzijn teweeg kan brengen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Welzijn vinden in de natuur? Klik hier

3 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Natuur in de straat – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


29 januari 2012

Dag 166: Natuur in de straat

Gisteren schreef ik over het gemis aan contact met de natuur in stedelijke gebieden en dat natuur alleen voor de rijken lijkt weggelegd. Toen ik vandaag even door mijn Twitter favorieten ging, kwam ik een mooi rapport tegen genaamd “Natuur in de straat” opgesteld door de Vereniging Nederlands Cultuurlandschap. Een uitgebreid rapport waarin niet alleen het belang van natuur wordt onderbouwd, maar ook de bijbehorende stappen over hoe dit te organiseren en te financieren. (Klik hier voor het rapport) Er staan mooie fotovoorbeelden in van hoe een mistroostige straat zonder groen, zoals ik gisteren de Witte de With straat in Amsterdam noemde, zich kan omvormen tot iets levends en vriendelijks. (Kijkt vooral naar het voorbeeld op pag. 32 en voel wat het met je doet)

In een eerdere blog beschreef ik al een kleine groene oase in Haarlem waardoor je je werkelijk prettiger voelt als je er doorheen loopt en baksteen/beton even doorbroken worden. De zintuiglijke ervaring is vooral rustgevend.

Afgelopen weekend kreeg ik een folder in de bus van een postorderbedrijf dat zich specialiseert in co2 neutrale goederen. Toen ik naar hun website ging zag ik dat ze zich op een breder veld oriënteren met behulp van een project dat de zintuigen wakker schudt. Koren op mijn molen natuurlijk!

Het gaat om een zintuig ervaringsgebied Freiburg (opening juli 2012), waar men stress kan loslaten door de zintuigen te prikkelen. Door middel van een aantal stations hopen ze dit te gaan realiseren. Ik hoop dat ze genoeg ruimte geven aan natuur, want dat is de beste zintuigprikkeling die een mens kan hebben.

Ik ben heel dankbaar dat er steeds meer mensen, verenigingen maar ook bedrijven opstaan die de natuurlijke omgeving weer belangrijk maken. Het inzicht dat dit nodig is voor ons overleven breidt zich uit als een olievlek. Nu nog geduld leren hebben….

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Gecoacht worden in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Zo verbetert je #humeur ! – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


26 januari 2012

Dag 163: Zo verbetert je humeur!

Veel te grauw, te nat en te donker is het vandaag. Dat zijn van die momenten dat je helemaal niet blij bent dat je een hond hebt. Wat mij op een dergelijke dag vooral aantrekt is warmte en licht, en dat vind ik toch echt binnenshuis. Maar helaas, alle lagen tegen kou en water moeten weer worden aangetrokken en hup naar buiten! De hond is onverbiddelijk.

Mijn humeur verslechtert met de minuut en om niet grommend door het bos te lopen als een boze beer bedenk ik me snel: waar word ik tot aangetrokken hier buiten?

Ik kijk om me heen, luister….snuif eens wat in de lucht en probeer te voelen wat de aandacht op zich gevestigd wil hebben. Het mooie ervan is, dat wanneer je de negatieve state of mind hebt omgekeerd van gesloten naar open, je ineens de mooiste dingen ervaart. In mijn geval ontmoette ik deze twee schoonheden:

 

Een hele beste plek voor een paddenstoel. © Françoise Vaal

 

Een lichtbaken in donkere dagen. © Françoise Vaal

De bovenste doet me denken aan ontluikende bloemen, alsof de lente al echt in zicht zou zijn. Alle curven en de zachte kleuren maken mijn humeur ook zachter. Deze paddenstoel straalt zelfvertrouwen uit en is blij met zijn plek en kou en nattigheid!

De felgele schimmel zie ik al vanuit de verte. Eerst denk ik dat het een muts is die iemand heeft verloren. Iets dichterbij gekomen weet ik zeker dat het een plastic zakje moet zijn. Pas oog in oog met deze gele schoonheid zie ik dat het om heus leven gaat. Ook deze kanjer vaart kennelijk wel bij kou en nattigheid.

Ik merk dat mijn mondhoeken zich omhoog hebben gekruld. Ik moet eigenlijk lachen om deze twee blakende fungi die me recht in mijn gezicht zeggen: Wat zeur je nou?! DOE wat met die regen en kou!!

Point taken.

 

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

 

Voor de maandelijkse terugnaarjenatuur wandeling klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

#Zingeving in verantwoordelijkheid – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


25 januari 2012

Dag 162: Zingeving in verantwoordelijkheid

De wereld hangt aaneen van clichés. En ik haat ze omdat ze alles en iedereen in hokjes stoppen. En als dat gebeurt dan houdt ‘verder denken’ automatisch op. Een voorbeeld: ooit heb ik een sticker van de Partij voor de dieren op mijn kliko bak geplakt. Allereerst wilde ik de bak onderscheiden van de andere in de straat (omdat ze allemaal bij elkaar staan), maar ten tweede vond (en vind ik nog steeds) dat ze alle aandacht verdienen omdat ze goede dingen doen. Doordat mensen mij hebben kunnen linken aan de sticker heb ik wel wat clichés naar mijn hoofd gekregen:

–         Je eet dan dus geen vlees!

Nee, ik eet wel vlees, maar beduidend minder dan vroeger en alleen biologisch

–         Je bent dan zeker ook tegen de jacht?

Nee, daar ben ik niet tegen, maar ik vind wel dat er controle op moet zijn, dat niet iedereen maar lukraak in het rond gaat schieten op dieren

–         Eigenlijk ben je dus een geitenwollen sok!

Euh, geen idee, wat is de definitie van geitenwollen sok dan?

–         Iemand die overal tegen is, en die terug wil naar de oertijd!

Oh nee, nee hoor, dan ben ik geen geitenwollen sok. Een grot lijkt me niks.

U kunt de verbazing op de gezichten van mijn veroordelende gesprekspartners waarschijnlijk wel voorstellen. Het punt is duidelijk: als liefhebber van deze prachtige planeet, die ik zie als de bron van mijn leven, krijg ik diverse stempels opgeplakt. Bomenknuffelaar, tuinelfje, alternatieveling, vriendin van prinses Irene en dus de bekende geitenwollen sok.

Als ik met deze mensen in discussie probeer te gaan (en daar heb ik natuurlijk lang niet altijd zin in), dan merk ik meteen de angst voor verandering bij ze op. Angst dat ze nooit meer vlees en vis mogen eten, dat ze in een hutje op de hei moeten gaan wonen, dat ze zich om de natuur moeten bekommeren in plaats van om menselijke cultuur, dat ze nooit meer auto mogen rijden en het huis amper mogen verwarmen of verlichten etc.

Als de angst regeert kom je vast te zitten in een patroon van ‘voorkomen dat je iets kwijtraakt’. Je bent dan alleen nog maar bezig met negatieve energie die jou in een spiraal naar beneden trekt. En dat is jammer, want het is onnodig.

Het mooie van vele organisaties die vechten voor de natuurlijke balans, is dat er juist gekeken wordt naar vooruitgang. “Als ik geen vis meer kan eten noem ik dat geen vooruitgang!” hoor ik dan. Inkoppertje: “Als je zo doorgaat met vis eten, eet je daarna helemaal nooit meer vis! Heb je dat liever?”

Kortom: het gaat om het hervinden van balans op aarde, die wij zelf verstoord hebben. Het gaat om begrijpen dat wij een balans op de aarde nodig hebben om te kunnen eten, ademhalen en drinken, ofwel: leven.  Als wij alles om zeep helpen, helpen we uiteindelijk ons zelf om zeep.

Dus in plaats van alles angstvallig te houden zoals het is, is het beter om actief te kijken naar nieuwe mogelijkheden die bijdragen aan het herstellen van de balans, zoals vele organisaties doen. Je focust dan op een doel, op een succes dat je wilt bereiken en niet op de angst dat je iets gaat verliezen. Focussen op een doel brengt positieve energie met zich mee.

Op het moment dat je door krijgt dat de natuur de enige bron is die ons leven rechtvaardigt, ga je er heel anders tegenaan kijken. Als je merkt dat je het verschil maakt door mee te werken aan een betere leefomgeving ga je een intens gevoel van voldoening ervaren. De angst is dan omgevormd naar een proactieve houding die voldoening brengt. Zingeving dus.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Voor de maandelijkse Terugnaarjenatuur wandeling klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Het geheim van geduld – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


19 januari 2012

Dag 156: Het geheim van geduld

Als ik één eigenschap niet van mijn moeder heb geërfd, dan is het wel geduld. Zij kon uren achter de naaimachine zitten en ingewikkelde dingen maken of lastige patronen breien. Ook haalde ze het rustig weer uit als het niet naar haar zin was en begon opnieuw. Zonder veel verbaal vertoon. Ik heb een naaimachine (een wonder dat hij nog nooit uit het raam is gevlogen), maar breien heb ik op de lagere school al opgegeven.

Het lijkt of ongeduld een typisch menselijk ding is. Als ik in de natuur om me heen kijk dan zie ik overal geduld. Vanmiddag nog zag ik een valk bidden boven een weiland; hij vloog weer een stukje verder, wederom bidden, en dat ging zo even door, zonder resultaat. Op tv zag ik gister een paar hongerige wolven die met engelengeduld probeerden een moeder beer en welp te scheiden. Ze houden pas op als de kans van slagen echt miniem is, maar het betekent niet dat ze opgeven. Daar heb ik enorm respect voor.

In Nieuw-Zeeland was ik zeer gecharmeerd van zeer geduldige muggenlarven (Te Anau glowworms) die kunnen opgloeien (bioluminescentie) om zo prooien (kevertjes, vliegjes) te lokken die vervolgens in hun nauwkeurig gesponnen plakdraadjes vliegen. Met velen bevinden ze zich in een grot, blauwe loklichtjes producerend en wachten…en wachten… en wachten tot ze iets vangen.

Een fenomenaal staaltje geduld. En dat terwijl ze ook nog niet eens heel lang leven. Ze zijn 6 tot 9 maanden een larve, worden dan een volwassen vlieg en leven nog 3 (!) dagen alleen ter voorplanting. En het hele circus begint opnieuw.

Mijn eigen ongeduld in het leven moet duidelijk een beetje gerelativeerd worden als ik aan ze denk. Waarom dat ongeduld? Waar maak ik me druk om als de computer niet snel genoeg is, of er een langzame vrachtauto voor me zit, of de hond niet door wil lopen?! Het is tenslotte allemaal negatieve energie. De hele natuurlijke wereld zit vol met geduld en positieve energie. De natuur geeft niet op, maar probeert steeds opnieuw totdat het succes heeft.

Stiekem hoop ik dat een voorouder me dat ongeduldige gedrag heeft meegegeven, want dan kan ik er tenminste niets aan doen. Maar eigenlijk ben ik bang dat het gewoon aangeleerd menselijk gedrag is…. dat je moet afleren.

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

Voor counselling en coaching in de natuur klik hier

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Van dankbaarheid naar positiviteit


12 november 2011

Dag 110: Van dankbaarheid naar positiviteit

Tussen alle negatieve nieuwsberichten door zijn er gelukkig ook positieve. Gisteren was er zo’n moment: de dag was uitgeroepen tot Dag van de Duurzaamheid. Vele activiteiten vonden plaats verspreid over het land. Een beetje toevallig kwam ik erachter want in mijn regionale krant vond ik er niets over. Jammer, want het is echt belangrijk nieuws. En daar ben ik heel dankbaar voor. Het inspireert enorm om te merken hoeveel mensen bezig zijn om de wereld een stukje beter te maken in een wereld waarin we bijna alleen maar met onze neus op negativiteit worden gedrukt. Het is heel eenvoudig om negatief te worden en te verzuren, want er is nu eenmaal veel niet goed. Maar als we alleen daarop focussen krijgt positiviteit nooit de overhand.

Een belangrijke stap voor mij is om zeer regelmatig te denken aan waar ik dankbaar voor ben in mijn leven. En dat kunnen kleine dingen zijn.

Als ik vanmorgen ga wandelen dan is de zon nog niet op. Langzaam begint de hemel te verkleuren en dient de dageraad zich aan. Het feit dat ik dit meemaak en het dag zie worden is al bijzonder. Vervolgens moet ik langs de kudde schapen lopen. Ze liggen nog half te slapen en ik maak mijn aanwezigheid bekend door ‘goedemorgen dames’ te zeggen. Een ooi staat verveeld op en gaat naar me staan stampen maar kiest uiteindelijk eieren voor haar geld en de hele kudde verplaatst zich langzaam. Ik heb toestemming om te passeren. Daar word ik blij van, van die simpele interactie met een dier.

Verderop vind ik een veertje van een gans, voor mij een cadeautje en nog mooi intact, maar overbodig voor de gans. Ik neem hem mee en hang hem later aan het tuinhek waar nog meer veren wapperen. Ik zie de koeien en ben dankbaar voor het feit dat ze zulke lekkere melk maken. Vanmorgen heb ik goddelijke biologische kwark gegeten, een klein feestje op zich. Een roodborstje laat verderop even van zich horen. Het is keer op keer vertederend en ik ben ineens dankbaar dat ik hier mag wonen, in deze polderomgeving. Ik ben me nu veel meer bewust van alles om me heen dat leeft en me iets geeft. De bomen met hun zuurstof, de vogels met hun concerten, de koeien met hun melk en de schapen met hun Zen houding waar ik nog veel van kan leren. (Tip: boekje Buddhism for sheep)

Ik tuur nog eens over het polderlandschap en dank in stilte het universum dat het deze aardbol zo mooi geplaatst heeft dat dit allemaal kan groeien en bloeien. De Aarde is het zo waard om positief in het nieuws te brengen!

Concentreren op het goede verandert je leven, en daarmee meteen het leven van anderen.

 

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Counselling in de positiviteit van de natuur? klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Onze collectieve waanzin


26 oktober 2011

Dag 93: Onze collectieve waanzin

Mijn mailbox zit vandaag vol met meldingen van natuur en milieu nieuwsgroepen die allemaal mijn aandacht vragen. Ik scan de koppen en een enkel artikel lees ik. Meestal ben ik het eens, soms heb ik mijn bedenkingen. Als ik de boodschappen en achtergronden analyseer, dan kan ik alleen tot de volgende gedachte komen: we zijn allemaal gek!

Welk organisme leeft het leven door openlijk de eigen omgeving, waarvan het afhankelijk is, te vervuilen, te vernietigen, onherstelbaar te veranderen?

Welk organisme vervuilt het water, terwijl het daarvan afhankelijk is om te leven?

Welk organisme vervuilt de grond, terwijl het afhankelijk is van gezonde gewassen die er op groeien?

Welk organisme produceert afval dat niet te absorberen is door het web van leven?

Welk organisme stopt zichzelf vol met chemicaliën terwijl het weet dat het schadelijk is voor zichzelf?

Welk organisme negeert alle zintuiglijke waarschuwingen ter bescherming van de eigen gezondheid?

De mens.

Het wordt me steeds duidelijker waarom we maar doorgaan met het negeren van onze natuurlijke omgeving: we staan er niet mee in contact. Natuurvolken gebruiken hun zintuigen om te leren en te leven van de natuur, in samenwerking met de natuur. Voor hen is het heel duidelijk dat zij afhankelijk zijn van hun natuurlijke omgeving, ze leven er midden in. Ze maken er contact mee, zien wat er gebeurt, leren wat dieren en planten nodig hebben, en wat ze ervan kunnen gebruiken, zonder het te vernietigen (want ze willen het later ook weer gebruiken)

Doordat we onszelf opsluiten in gebouwen in grote steden en geen contact hebben met de omgeving die ons voedt en verzorgt, nemen we beslissingen die losgekoppeld zijn van ons welzijn. Vanuit geïsoleerde, artificieel verwarmde of gekoelde ruimten, ver weg van waar het echte leven zich afspeelt, besluiten we zaken over het leven. We begrijpen de natuur niet, omdat we er niet IN vertoeven. We hebben ons zelf losgekoppeld van de omgeving die ons voorziet van onze voedingsmiddelen. Voedsel komt toch uit pakjes, drank uit een fles en zuurstof toch uit een apparaat?

Onze gekte keren kan alleen:

  1. Door echt fysiek contact te maken met het support-system dat je in leven houdt
  2. Door te gaan begrijpen dat je zelf deel uitmaakt van het systeem, en snapt dat iedere actie die je doet om het systeem te schaden, uiteindelijk negatief bij je terugkomt

Dat geldt voor iedereen, ook voor bankiers, financiers, schaliegas-boorders, dictators, chemici, tuinbouwers, veeboeren, vissers, vervoerders, voedselfabrikanten, projectontwikkelaars, jan-met-de-pet, voor jou en voor mij.

Besef dat je de levende omgeving nodig hebt om zelf te kunnen leven. Stop met pleisters plakken en excuses verzinnen, maar pak het aan in de kern: ga terug naar je eigen natuur en wees een positieve kracht in het web, in plaats van een verwoestende.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Voor de maandelijkse terug naar je natuur wandeling klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Waarom kiezen we voor een gebrek?


8 oktober 2011

Dag 75: Waarom kiezen we voor een gebrek?

In de natuur werkt alles met aantrekkingskracht. Organismen werken samen omdat het voor beiden goed is. Je zou het liefde kunnen noemen. Onvoorwaardelijke liefde van een atoom dat zich aangetrokken voelt tot een andere. In een mensenleven is het niet anders. We worden aangetrokken door licht, voedsel, water, andere mensen etc. Toch zouden er niet zoveel counselors en psychologen rondlopen als we ons allemaal zouden focussen op wat ons aantrekt en wat goed voor ons is.

Ondanks dat het in de natuur zo werkt, zijn wij het anders gaan doen: voor ons is het veel makkelijker geworden om te focussen op wat we niet willen, wat schokkend is, waar we verre van willen blijven etc.! We zijn ook graag bezig met de ellende van anderen, dan denken we dat wij het misschien een beetje beter hebben.

We lezen veel slecht nieuws en worden gebombardeerd met waarschuwingen tegen van alles. Helaas werkt dat angstige gevoelens in de hand. Er zijn veel organisaties en politieke partijen die ergens tegen zijn en dat luid prediken. Men focust op het negatieve en helaas vaak zonder werkzame oplossingen aan te dragen. Zo blijft de toehoorder dus hangen in de negatieve gevoelens zoals angst of woede. In het bedrijfsleven komt het helaas ook vaak voor: managers leggen de nadruk op de dingen die niet goed gaan of verkeerd zijn gegaan. Zo kan het verkeren dat grote groepen mensen in meer of mindere mate in angst of met het idee van gebrekkigheid leven.

Als er gebrek is, is er ontevredenheid. Of mensen nu rijk zijn of arm, ze willen allebei meer uit het leven halen. Het percentage dat men het beter wil hebben, zo blijkt uit Amerikaanse onderzoeken, is voor beide gevallen hetzelfde: 15%

De een wil graag spullen en heeft het niet, en de ander heeft spullen maar is nog niet gelukkig of haalt te weinig voldoening uit het leven. Er wordt gefocust op problemen en gebreken in plaats van oplossingen en wat aantrekt.

In de natuur wordt alleen maar gedacht in oplossingen. Negativiteit bestaat er eigenlijk niet. Of iets werkt, of het werkt niet. Als organisme wordt je aangetrokken tot iets dat je leven voedt, of niet. Je kunt samenwerken met een ander organisme of niet.

Wij mensen blijven te vaak hangen in: “waarom werkt het niet, waarom kunnen we niet samenwerken, waarom voelt de ander zich niet tot mij aangetrokken, waarom ben ik niet gezond.” (Hoe voelt het, als de voorgaande zinnen leest?)

Pas op het moment dat je het waarom los kunt laten en daadwerkelijk gaat bewegen naar zaken die je inspireren of waar je gevoelsmatig (!) door aangetrokken wordt, dan gaat het leven weer stromen.

Dan ga je denken: “Wat werkt wel, welke samenwerking gaat beter, wie voelt zich wel tot mij aangetrokken, wat maakt mij gezond”. Terwijl ik dit opschrijf, voel ik een verandering in mij. Het negatieve denken voelt als ineenkrimpen en op slot zitten. Het positieve voelt meteen ruimtelijk, ruimte om te onderzoeken, ruimte voor mogelijkheden, ruimte voor beweging. Heerlijk! Voel je het ook? 

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor positieve counselling in de Natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Aantrekkingskracht betekent ook: Loslaten


24 september 2011

Dag 61: Aantrekkingskracht betekent ook: Loslaten

Vanmorgen stond er weer een grote foto in de krant van wateroverlast, ditmaal in Pakistan. Dergelijke foto’s zijn er veel geweest de afgelopen tijd over zowel droogte als wateroverlast in China en de Verenigde Staten. Ik zie een tweet voorbijkomen waarin wordt gemeld dat ex-president Bill Clinton iets te zeggen heeft over het groeiende aantal klimaatvluchtelingen.  (Even tussendoor: zijn er nu nog steeds mensen die niet inzien dat we problemen hebben met het wereldklimaat?)

We hebben een haatliefde verhouding met water. We willen er niet in lopen en al helemaal niet tijdens onze vakantie met de tent ermee te maken hebben. Boeren zijn vaak weer blij met wat hemelwater voor de gewassen, maar niet teveel anders drijven de aardappelen weer weg! Het is dus altijd wat met water. En dat terwijl we er geheel afhankelijk van zijn. Zonder water, geen leven. Dat maakt onze planeet nu juist zo bijzonder. 

De mens verbindt zich aan een plek waar water is, of waar je gemakkelijk aan water kunt komen. Je zou denken, dat als er geen water meer is (of als er juist teveel is), men zou verhuizen naar een plek waar het beter is.

Als er in Afrika een watertekort is, gaan dieren op zoek naar water. Ze vertrekken, soms in groten getale naar gebieden waar wel te badderen en te drinken valt. Vogels nemen de kortste weg, maar onze plantaardige mede-aardebewoners kunnen helaas niet weg. Ze hebben geen bewegingsapparaat en zijn dus de klos. Maar wij mensen hebben wel de mogelijkheid om te verkassen, wij kunnen bewegen en ons boeltje oppakken en ons begeven naar een gebied waar het beter toeven is.  Toch wachten we daar lang mee. De mensen in het droogtegebied in China zouden wel weg moeten gaan. Echter: hulpdiensten worden ingeschakeld, brandweerauto’s komen water brengen van elders terwijl men moedeloos en apathisch kijkt naar de verdorrende maïsvelden.

Wanneer krijg je het teken: nu kan het echt niet meer, nu wordt het kritisch? Kun je, als je heel erg gehecht bent aan je stek, nog wel goed inschatten wanneer iets gevaarlijk wordt? In plaats van daarheen gaan waar je naartoe getrokken wordt, een betere leefomgeving, ga je een plek verdedigen die niet meer voldoet.

Zijn we zo gebonden aan dat huis of dat veld dat we hebben dat we eigenwijs vast blijven houden aan de plek die van ons is? Misschien schuilt daar ook wel het probleem in: wij claimen een plek, hebben we gekocht of huren we,  en denken dan “Hier doen we het mee”. “Het is onze plek, en we blijven tot we erbij neervallen,” lijkt de gedachte.

Nomaden volken, natuurvolken, denken al helemaal niet aan één plek, maar aan het delen van de aarde met elkaar. Zij gaan het voedsel en water achterna en claimen niet een vaste plek. De aarde is van ons allemaal, is hun gedachte.

Hoe dan ook: in de natuur zie je allerlei migraties: er komen schildpadden naar de West-Europese wateren, een wolf naar de Veluwe, bijzondere vogels die hier nog nooit zijn voorgekomen zijn er ineens en zeer zeldzame paddenstoelen worden gespot. Allemaal volgen ze hun aantrekkingskracht naar een goede leefomgeving waar ze zich kunnen voeden en voortplanten op de best mogelijke manier.

De mens loopt hierin vast en loopt tegen zijn eigen gecreëerde grenzen aan door het toe-eigenen van een stukje aarde, dat men vervolgens niet meer los kan laten of kan delen. Nu we te maken krijgen klimaatvluchtelingen, mensen die huis en haard verlaten om het ergens anders beter te krijgen, gaan we dan met zijn allen de grenzen dichtdoen om ons eigen plekje te verdedigen?  Het klimaat houdt geen rekening met grenzen… de natuur kent geen grenzen.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen