Tagarchief: Project Nature Connect

Toegeven aan een zintuig, natuurlijker kan het niet – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


21 augustus 2012

Dag 363: Toegeven aan een zintuig, natuurlijker kan het niet

Het ging het afgelopen jaar in deze weblog vooral om het wakker schudden van onze slapende zintuigen. Op dag 221 beschreef ik een aantal niet zo voor de hand liggende zintuigen. En vanmorgen schoot me er een te binnen terwijl ik naar de dauw op de rietstengels keek.

Je voelt, ruikt en ziet al dat we naar de herfst toegaan. Planten zijn uitgebloeid, sommige berken verliezen al wat blaadjes en voordat je het weet heb je de winterjas weer aan. Het zintuig voor winterslapen schoot me te binnen. Volgens de officiële lijst van Dr. Michael Cohen heet het zintuig: zintuig voor seizoenen. Hier hoort het winterslapen bij, maar ook jezelf terugtrekken op een warm plekje en jezelf warm aankleden. De gewoonste zaak van de wereld, toch? Inderdaad, het is zo gewoon omdat het een zintuig is dat braaf zijn werk doet.

Een aantal weken geleden hoorde ik een vriendin klagen dat ze in de winter niet uit haar huis te branden is, altijd vele kilo’s aankomt en het liefst bij de open haard vertoeft. Ze haat zichzelf dan vanwege haar passiviteit. Op mijn vraag of ze dat in de zomer ook doet, antwoordde ze dat ze dan juist heel actief is en haar geliefde bergsport aan het beoefenen is. “De kilo’s vliegen er dan gewoon weer af,” zei ze. ”Je bent dus gewoon aan het winterslapen!” riep ik. Ze viel even stil en gaf aan dat ze het zo nooit bekeken had. Dit ritme heeft ze al vele jaren. Ze heeft nooit bedacht dat het haar seizoen zintuig zou kunnen zijn, omdat je daar nooit iemand over hoort. De meesten van ons geven er niet aan toe omdat dit niet gewenst is door de heersende orde.

“Nu voelt het ineens anders. Omdat de hele wereld vindt dat je altijd slank en actief moet zijn, wil nog niet zeggen dat ik dat ook moet doen!” De stress die de gedachte aan het ‘moeten voldoen aan een norm’ met zich meebracht, verhoogde haar eetlust alleen maar en zo belandde ze in de bekende vicieuze cirkel. Het accepteren dat ze in de winter iets zwaarder is en dat er zomers weer veel afgaat, bracht haar rust. Het loslaten van een opgelegde norm, bracht haar dichter bij zichzelf.

Een mens mag gewoon winterslapen als dat natuurlijk aanvoelt. We geven vaak onterecht voorrang aan allerlei heersende meningen. Anderen, die het soms goed met je voor hebben, soms slecht en soms alleen maar geld aan je willen verdienen door je iets op te dringen. De kunst is om dicht bij je zintuigen te blijven en zo te durven luisteren naar wat goed voor je is. Mijn vriendin is een winterslaper en dat is de gewoonste zaak van de wereld.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

cover def lores kleinIn dit boek heb ik de theorie van toegepaste ecopsychologie gecombineerd met veel oefeningen die ik heb gehanteerd in mijn counsellingpraktijk. Zelf leerde ik dat de zintuigen veel eerder dan onze gedachten laten weten wat wij echt nodig hebben voor onze gezondheid en ons welbevinden. Gedachten kunnen ons buitengewoon voor de gek houden, maar onze zintuigen zijn altijd eerlijk. Een authentiek zelfvertrouwen kan alleen aangekweekt worden wanneer we weer durven te vertrouwen op die zintuigen. Door wat meer in contact te komen met de natuur gaat dat eenvoudiger. Daar staan onze zintuigen open en zijn we beter in staat om te luisteren naar de informatie die ons lichaam afgeeft. Het boek geeft talloze voorbeelden van wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt hoe hard wij de natuur nodig hebben voor onze geestelijke en fysieke gezondheid. Aan de hand van praktijkvoorbeelden en oefeningen leer je geleidelijk te gaan vertrouwen op de wijsheid van je zintuigen en zo te vertrouwen op je natuurlijke zelf.

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:

Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.

Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.

Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.

Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: De mensheid in een rouwfase


15 september 2011

Dag 52: De mensheid in een rouwfase

24 Hours of Reality : Climate reality

Vandaag beleef ik de 24 Hours of Reality georganiseerd door Al Gore http://bit.ly/q5gOXI. Wereldwijd worden er 24 uur lang -men volgt de planetaire tijdzones- presentaties gegeven en discussies gevoerd over klimaatsverandering. Ik viel er vanmorgen in toen Tonga online kwam. In de beeldpresentatie werd duidelijk hoeveel excessieve regenval in 2011 de wereld heeft overvallen. Er werd een opsomming gegeven van de vele overstromingen; nog nooit eerder zijn er zoveel, zo massaal geweest. Het ene schokkende beeld na het andere werd kreeg ik voorgeschoteld.

Even daarna liep ik buiten met de hond; het is een prachtige dag, blauwe lucht, her en der een wolkje en windstil. Het is moeilijk om te geloven, als ik daar zo loop, dat de wereld er slecht aan toe is. Ik zie er hier namelijk niets van, ik merk er niets van. Nog niet.

Het is dus eenvoudig te begrijpen dat er hele volksstammen zijn die niet inzien dat het slecht met het klimaat, en daarmee slecht met ons, gaat. Maar de beelden liegen er niet om. En als je dat ziet kun je niet begrijpen dat er nog steeds mensen zijn die ontkennen dat we een probleem hebben. Het valt eenvoudigweg niet te ontkennen.

Dat doet me denken aan de verschillende fasen van rouw. Het lijkt erop dat velen van ons in apathie verkeren en het simpelweg niet kunnen geloven dat er een ramp op ons afkomt. Je zou het kunnen vergelijken met het moment dat we vernemen dat een geliefde is overleden. We geloven het niet, het kan niet waar zijn, dat zal ons toch niet overkomen? Ofwel: we bevinden ons in de eerste fase van rouw. De meerderheid van de mensheid verkeert in deze apathische fase van ongeloof: het kan niet waar zijn dat het zo slecht gaat met de wereld, het is er gewoon niet, dit overkomt mij niet.

Langzaam maar zeker komen er steeds meer mensen die wel zien dat we verkeerd bezig zijn met onze CO2 uitstoot, vervuiling en vernietigen van het leven op aarde. Er zijn mensen die al in de volgende fase zijn beland: die zijn emotioneel, zien het niet meer zitten, worden overmand door de ophanden zijnde tragedie. Deze groep is verlamd door emoties en daardoor nog steeds apathisch.

Ook als er een geliefde verloren is, moet er, voor juiste verwerking, een moment komen van acceptatie van de werkelijkheid. Dat is wat 24 Hours of Reality hoopt te bereiken. Het besef dat de oude situatie niet meer terug zal keren (het besef dat de overleden geliefde niet meer terugkomt) begint te dagen.

Steeds meer mensen zijn al in deze fase terecht gekomen. Organisaties, bedrijven, politieke partijen en individuen zien de realiteit: We moeten ons oude leven, onze gehechtheid aan fossiele brandstoffen, aan het lukraak leegtrekken van de aardbol voor grondstoffen en het dumpen van stoffen die we niet kunnen gebruiken, loslaten.

We kunnen pas gaan loslaten als we accepteren dat we verkeerd bezig zijn, als we zien dat we de realiteit van een gezond leven niet helder voor ogen hebben gehad. Als we de werkelijkheid accepteren dan kunnen we verder en vooruitkijken naar hoe we een nieuw leven gaan leiden. Dan pas zien we nieuwe mogelijkheden en kansen.

Het mooie hiervan is dat we kunnen terugkijken op iets dat ons veel heeft gebracht, veel vooruitgang (we hielden van onze geliefde) maar een nieuwe tijd is aangebroken. We kunnen een betere versie van ons leven maken, van onze omgeving en van de planeet in het geheel.

Als we niet willen geloven dat ons een groot ongeluk is overkomen, dan houden we onszelf voor de gek.

Als we in het verdriet blijft hangen van het verlies dat ons overkomt, dan handhaven we een ongezonde en energievretende situatie.

Als we gaan accepteren dat het oude niet meer terugkomt en leren daar vrede mee te hebben, dan bevinden we ons op een keerpunt.

Als we inzien dat we verder moeten op een nieuwe manier en mogelijkheden en kansen gaan benutten, dan zijn we geheeld, komen we verder en recreëren we balans.

Met liefde kijken we terug naar het oude leven, maar met evenveel liefde creëren we een nieuw.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Dan liever de klas uit


16 augustus 2011

Dag 42: dan liever de klas uit

De afgelopen dagen zag ik in de kranten berichten over het scheiden van jongens en meisjes op school. De achterliggende gedachte is dat jongens achterlopen in hun ontwikkeling en meer gebaat zijn bij een andere manier van lesgeven. Tegenstanders vinden het een slecht idee om de kinderen te scheiden. Er zijn juist ook voordelen aan het gezamenlijk les krijgen door het leren van elkaars voorkeuren en gedachten. (Als relatietherapeute kan ik dat alleen maar beamen: het gat tussen mannelijke en vrouwelijke energie moet eerder verkleind dan vergroot worden.)
De eerste gedachte die bij het lezen van dit nieuws bij mij naar boven komt is: ligt het niet aan de algemene wijze van onderwijs geven dat jongens een achterstand hebben?

Als ik terugdenk aan mij eigen schooltijd dan heb ik daar zeker wat op aan te merken. Het blindelings volgen van regels, procedures en meningen heb ik altijd braaf gedaan, net zoals velen met mij. Maar waar het voor mij aan ontbrak was de vrijheid om zelf spelenderwijs tot oplossingen of conclusies te komen, in mijn eigen tempo en op een door mij uitgekozen tijdstip (Montessori begreep dat goed). In tegenstelling tot het zelf ontwikkelen en ontdekken werden we gedwongen ons aan te passen aan het systeem. Eigen initiatief en authenticiteit werden in de kiem gesmoord.
En dat lijkt nog steeds niet te zijn veranderd, op een paar experimentele scholen wellicht na.

In je speelse jaren, waarin je veel van de wereld aan het ontdekken bent, zit je het grootste gedeelte van de dag dus opgesloten in een gebouw. Je bent alleen gefocust op studiematerialen en medeleerlingen, terwijl de echte wereld, waarin je het uiteindelijk allemaal moet gaan doen, zich buiten bevindt. Ofwel: je wordt buiten het grote ecosysteem gehouden, waarvan je juist moet leren hoe je er op een gezonde manier deel van uit kan maken.
Kinderen weten al snel niet beter dan dat een groot gedeelte van het leven zich in een gebouw zal afspelen. Tenslotte gold dat voor hun ouders ook. Meer dan 90% van de tijd zetten wij ze tussen vier muren en houden ze weg van natuurlijke processen. Zuurstof komt uit luchtsluizen en airconditioners, ramen blijven dicht en worden verduisterd bij de minste zon en een speelkwartier speelt zich ook steeds vaker binnen af.
Wat leren wij kinderen dus: onze leefwereld bevindt zich binnenshuis!

Geen wonder dat we zo afgekoppeld van de natuur zijn. We focussen alleen nog op de mensenwereld en hebben geen idee dat we deel uitmaken van een groter natuurlijk geheel.
Zo krijgen we kinderen die niet meer weten dat melk van een koe komt, of graan nodig is om brood te maken en vallen veranderingen in de natuurlijke omgeving ons niet meer op. We hebben onszelf afgekoppeld.

Graag gooi ik de knuppel in het hoenderhok:
Zou het niet een beter idee zijn om het leervermogen van kinderen te vergroten, door ze kennis te laten maken met al hun zintuigen (en daarmee met wie ze daadwerkelijk zijn) in de natuur? Is het leren van natuurlijke wijsheden niet de allerbeste basis om jezelf, de wereld en jouw plaats erin, te leren kennen in plaats van het stampen van boekenwijsheid? Is het niet beter om de natuur en alle systemen in het écht te ervaren en je er verbonden mee te voelen?

De verwondering die ze op jonge leeftijd hebben over alles wat groeit, bloeit, kruipt of vliegt en de verbinding die ze ermee maken, wordt hen afgenomen:  We sluiten ze een groot gedeelte van de dag op in klaslokalen. Zo worden ze afgescheiden van wie ze in nature zijn.
Hoe eerder kinderen aan den lijve ondervinden dat ze een plek hebben in een groot ecologisch systeem dat onderling met zichzelf verbonden is, hoe beter ze in staat zijn zelf gezonde relaties aan te gaan. Hun begrip van het creëren van win-win situaties vanuit hun eigen authenticiteit met behoudt van die van de ander, wordt vele malen groter. Het leren luisteren naar wat hun zintuigen hen melden is essentieel om de juiste keuzes in het leven te leren maken.

Dus wat mij betreft: niet scheiden die jongens en meisjes, maar naar buiten ermee!

Voor meer informatie over educatie in de natuur zie: Project Nature Connect.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Na regen komt geur


 Dag 2: Na regen komt geur

Terwijl ik nog in bed lig hoor ik dat het een klein beetje regent. Het zorgt ervoor dat de vogels buiten niet zo uitbundig zingen als ze de vorige ochtenden hebben gedaan. Ik zette de wekker ook iets vroeger om nog even te genieten van de merels, koolmezen en fitissen in mijn tuin. Het is geweldig om zo wakker te worden. Hier hoor je geen trams, auto´s, bussen of druk kwetterende scholieren. De enige stoorzender kan een irritant vliegtuig zijn die te laag overvliegt. Ondanks dat realiseer ik me dat ik me in een luxepositie bevind. Het is een geweldige start van de dag om met vogelgeluiden te beginnen!

Ik heb het dus nu als mijn taak opgevat om dagelijks verbinding te zoeken via mijn zintuigen met de natuur. Iedere dag heb ik het voorrecht om met de hond naar buiten te gaan. Dat was vroeger wel eens anders. Dan vond ik het vaak een ´moeten´. Tot het moment dat ik me bedacht dat ik eigenlijk degene ben die heel graag naar buiten wil. Vanaf toen zei ik tegen de hond: “Wil je MIJ even uitlaten?” En er veranderde iets in mijn hoofd, het ‘moeten’ viel weg. Wat een opluchting!

Vanmorgen zijn we naar de hei gegaan. Er waren redelijk veel honden met hun baasjes, dus moest ik mezelf goed focussen op de natuur in plaats van op honden of mensen gedrag.

Wat valt me op? Het ruikt zo ontzettend lekker! Het heeft maar een klein beetje geregend, en toch is het kennelijk genoeg om de grond lekker fris te laten ruiken, maar ook de heideplantjes. Ze verspreiden een lichte zoete en toch frisse geur. Ik snuif en snuif en laat het goed tot me doordringen. Ik word er heel blij van. En rustig ook. Het ontspant.

Het fijne van focussen op iets om je heen is dat je niet piekert over wat je allemaal nog moet doen vandaag. Je bent even helemaal in het hier en nu. Mijn tred wordt rustiger, de haast gaat eraf. Het valt me nu meer op hoezeer anderen bezig zijn in hun hoofd met God mag weten wat. Sommigen ergeren zich al als je alleen ‘Goedemorgen’ tegen ze zegt. Ik haal ze uit hun piekermodus denk ik?

Ik probeer nu echt goed te kijken om me heen, naar details. En vandaag vallen de dennenappels me op. Vooral de hoeveelheid. Zouden ze onlangs allemaal zijn gevallen, om ruimte te maken voor de nieuwe aanwas? Ik bedenk me dat ik een mand mee had moeten nemen om ze te verzamelen. Het zijn namelijk goede vuur aanjagers in de open haard. En daar ga ik dus alweer: denken in plaats van voelen!

Het lukt me na deze constatering niet meer om terug te gaan in de aangename verbindingsstand, aangezien een dame met bloedhond een gesprek met me aanknoopt.

Geeft niks, dat is ook verbinding maken.

Wordt vervolgd.

Voor counselling in de natuur klik hier

Françoise Vaal

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Het begin


Dag 1: Het begin:

Hoewel mijn eerste echte verbinding-met-de-natuur dag al lang in het verleden ligt, heb ik besloten om nu eens 365 dagen lang een dagboek bij te houden van mijn ervaringen over het mezelf verbinden met de natuur.

Na het lezen van Voice of the Earth van Theodore Roszak en Soulcraft van Bill Plotkin, wist ik het heel zeker: ik ben altijd een kind van de natuur geweest en het zijn in de natuur maakt me zielsgelukkig! Als ik buiten ben voel ik me altijd veel meer verbonden met de hele wereld dan wanneer ik thuis ben, of aan het werk. Het heeft zo’n enorme aantrekkingskracht op me dat ik de eeuwigheid erin zou kunnen doorbrengen. Waarom heb ik er niet eerder gehoor aan gegeven? Waarom heb ik me laten opsluiten in kantoortorens zonder uitzicht? Waarom ben ik niet eerder achter mijn passie voor de natuur aangegaan? En dat terwijl ik allang wist dat een uitzicht op een bergketen, meer, zee, of een woestijn, wonderen doet met mijn gemoedstoestand.

In mijn counselingpraktijk kom ik veel mensen tegen die graag verbinding willen maken met anderen maar het zo moeilijk kunnen. Het lijkt alsof er helemaal geen verbinding meer is, ondanks alle social media, i-phones, i-pads etc. Er wordt een hoop gesproken, maar een echt zintuiglijke verbinding met de ander maken, dat doen we niet meer. Ik, en vele anderen met mij, zijn ervan overtuigd dat dit ontstaan is omdat we geen contact meer maken met onze natuurlijke omgeving. Hierdoor raken we steeds verder verwijderd van onze eigen innerlijke natuur en wat wij nodig hebben om gelukkig te zijn. Omdat we niet meer weten wat we in de basis nodig hebben verwaarlozen we onze omgeving en daarmee uiteindelijk onze planeet. Er valt veel te winnen met praten over gevoelens in counselingsessies maar voor mij is een diepe, zintuiglijke connectie maken met de natuur de ontbrekende schakel voor ieder mens om het ware geluk in de basis te vinden. Het is het vertrekpunt.

Als student van Project Nature Connect opgezet door Dr. Michael J. Cohen, ben ik zelf in het proces gekomen van optimaal verbinden en het leren voelen dat je deel uit maakt van een groter (eco) systeem, waarin de mens niet centraal staat, maar de hele omgeving waarin de mens leeft. Het leek me goed om de vorderingen over dit verbindingsproces dagelijks vast te leggen. Terwijl ik dit schrijf, liggend op mijn fatboy die ik in de voortuin gedeponeerd heb, is een klein zwart spinnetje heel hard bezig om verbinding met de zitzak en mijn knie te maken. Driftig loopt hij (of zij?) heen en weer, blijft soms zitten steekt zijn billen omhoog en spint een draadje. Hij heeft zijn zinnen gezet om juist op deze plek een web te maken. Kennelijk is het heel attractief. Hij is ongelofelijk klein en voordat ik het weet ben ik hem alweer uit het oog verloren. Zijn gedrevenheid trekt me aan. Een ooievaar scheert over en kleppert. In het weiland tegenover me blaten de schapen naar elkaar. Een merel heeft een discussie met eentje die veel verder weg in een boom zit. De pluisjes uit een wilgenboom zoeken verbinding met een vruchtbaar stukje grond. Alles lijkt op een verbinding uit te zijn……maar wat doe ik eigenlijk… met een laptop en een I-phone?

Wordt vervolgd.

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen