Tagarchief: ratio

Inspireren lukt alleen vanuit een juiste overtuiging – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


2 juli 2012

Dag 314: Inspireren lukt alleen vanuit een juiste overtuiging

Gelukkig hoor je het steeds vaker om je heen dat mensen goederen aanschaffen die beter geproduceerd zijn. Bijvoorbeeld producten die met geen of minder CO2 uitstoot zijn vervaardigd, of tegen betere betaling voor producerende boeren, of door minder gebruik te maken van chemicaliën. Het kan mij niet hard genoeg van de daken geschreeuwd worden dat we met zijn allen aan ons allen (inclusief onze planeet) moeten denken in plaats van alleen aan onszelf. We raken er wel van doordrongen, maar de massa helaas nog veel te weinig.

Televisieprogramma’s voor de massa maken geen melding van CO2 neutraal produceren en uitzenden, als ze daar al aan zouden denken. Grote evenementen maken (op een enkele uitzondering na) ook geen gebruik van alternatieve energie. En dit zijn juist de plekken waar je veel mensen in een keer kunt doordringen van de noodzaak van een schoner leefmilieu. Niemand zit natuurlijk te wachten op het wijzende vingertje tijdens een evenement. En toch denk ik dat als je het als organisatie gewoon milieuvriendelijke DOET, iedereen het de gewoonste zaak van de wereld zal vinden. Sterker nog, het zal juist inspireren. Want iedereen is voor minder energieverbruik en minder chemicaliën, dat is zelfs voor de grootste leek common sense. Maar om in een hoek gedrukt te worden en gedwongen worden mee te doen, werkt nog altijd averechts.

Daar ligt dus een taak bij bedrijven en organisaties om te besluiten het gewoon anders te doen dan voorheen. Het gaat om heel bewust kiezen dat je het milieu belangrijk vindt en je productieprocessen daarop aan te passen. Je reclame uitingen hoeven niet per se borstklopperij te zijn als je bedrijfsvisie heel duidelijk is over het milieuperspectief en je dat de normaalste zaak van de wereld vindt. Die innovatieve houding zal velen inspireren. Wellicht wordt reclame maken dan zelfs wel bijzaak.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, ecopsychologie, natuur

Een Vlaamse gaai en het perspectief – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


14 juni 2012

Dag 298:  Een Vlaamse gaai en het perspectief

Al dagen ben ik gefascineerd door een verandering van perspectief. Eergisteren schreef ik over het perspectief op het leven vanuit een vliegtuig, gisteren vanuit een historisch perspectief. Vandaag valt me een heel andere op.

In het vogelhospitaal is het nog steeds een drukte van belang. De hoeveelheid kleine nestvogeltjes is afgenomen, maar de ‘jeugd’ is nog steeds aanwezig. In dit geval een groepje van een stuk of zes Vlaamse gaaien. Ze schreeuwen moord en brand vanwege hun honger en vliegen me bijna aan als ik voor hun couveuse plaatsneem. Tegelijk sperren de snaveltjes zich open onder een soort hees geluid (niet zo hard als dat van jonge eksters, dan heb je echt oordoppen nodig) en ik kan niet snel genoeg eten naar binnen werken.

Als ze zo gefocust zijn op eten dan doen ze niets anders dan zich aan je opdringen. Maar zitten de buikjes al een beetje vol, dan worden ze niet meer geleid door hun honger en hebben ze meer aandacht voor andere dingen. Toen viel het me op dat ze geen enkel besef hebben van wat mijn voor- of achterkant is. Ze herkennen mij als mens niet en kijken eigenlijk alleen maar naar mijn hand. Daar komt tenslotte het eten vandaan. Ze pikken er voorzichtig naar, gaan er op zitten (willen soms ook niet meer loslaten) en bestuderen het pincet dat de worm vasthoudt.

Vanuit hun perspectief bekeken moet het ook wel heel raar zijn. Een soort vogel met twee koppen, namelijk onze handen. Ooit las ik ergens dat honden ook zo naar ons kijken. Voor hen hebben we 3 hoofden, dat ding waar geluid uit komt en dat kan bijten, en die twee andere die eten geven maar ook kunnen ‘bijten’.

Voor mij geeft dit eens te meer aan dat wanneer je ophoudt met stickers op mensen, dieren of planten te plakken er ineens andere waarden naar voren komen. Vanuit het perspectief van de Vlaamse gaai is mijn hand de ‘voedende moeder’.

Stel je eens voor dat je al je etiketjes loslaat en alleen kijkt naar de waarde, of het Zijn, van een levend wezen, dan ziet de wereld er ineens anders uit. Of eigenlijk: het voelt al meteen anders. Je gaat de ander pas ‘voelen’, als je de taal (en daarmee ratio) hebt uitgeschakeld. Kijk maar eens naar een ander en plak geen sticker, wat ervaar je dan?

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Ophouden met labellen en dat leren in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

In vijf stappen bij je gevoel – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


9 mei 2012

Dag 265: In vijf stappen bij je gevoel

“Ja maar, ik kan niet bij mijn gevoel!” is een uitspraak die ik regelmatig hoor. Je zelf aanvoelen is het allerbelangrijkste in je leven. Het geeft je zelfvertrouwen en zorgt dat je gezonde beslissingen voor jezelf neemt. Logisch dat sommigen in paniek raken als ze niet bij hun gevoel lijken te kunnen komen. Ze denken dat ze misschien helemaal geen gevoel hebben en dus niet helemaal normaal zijn of de boot ergens missen.

Tenzij er een grote neurologische storing in je lichaam zit, heeft iedereen gevoel. Dat blijkt ook uit onze voorkeuren voor schrijvers, dichters en zangers die gevoelens uiten en een snaar bij ons raken. We hebben alleen niet geleerd om onze gevoelens serieus te nemen. Soms veroordeelt onze omgeving ze en hebben we de verbinding ermee uit zelfbescherming verbroken. Soms zijn we in een omgeving opgegroeid waarin nooit naar gevoelens werd gevraagd, laat staan dat er over gesproken werd. De verbinding van ons oude brein (waar onze zintuigen van oudsher huizen) met ons nieuwe taal- en rationele brein, is gewoon niet tot volle wasdom gekomen.

We zijn jaloers op mensen die wel in contact met hun diepere zelf komen en in balans zijn. Dat willen we ook!

1. De eerste stap die je kunt nemen om je eigen gevoel (zintuigen) te herkennen is om naar een natuurgebied te gaan waar je je prettig voelt. Dat kan een park zijn, een boom in de straat, een weiland, een sloot of meer, groot of klein dat maakt niet uit.

2. Als je daar bent laat je dan eens leiden door waar je je toe aangetrokken voelt. Misschien is het een boom of een plant, een vogel of een vis. Wat trekt jouw aandacht op een positieve manier?

3. Heb je datgene gevonden wat je als een magneet aantrekt, probeer dan eens na te gaan wat dat organisme of landschap met je doet. Wat spreekt het in je aan? Wat maakt dat jouw aandacht getrokken wordt?

4. Vervolgens ga je na waar die informatie in je lichaam binnenkomt. Tintelt er iets? Krijg je een rilling? Kippenvel? Krijg je het warm, of juist koud? Welke energie komt er op je af?

5. Ben je zover dat je er een woord aan hebt kunnen geven dan heb je een hele belangrijke stap gezet: je hebt je nieuwe brein in contact laten komen met je oude brein. Je bent in contact met je gevoel!

Als je dit nooit eerder gedaan hebt,vergt het natuurlijk enige oefening om de juiste woorden te kunnen geven aan dat wat je ervaart. Maar dat is dan ook juist de charme ervan: dat je steeds opnieuw luistert naar je zintuigen en probeert te duiden wat ze je vertellen. Hoe meer je dit oefent hoe sneller je gaat vertrouwen op jezelf.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Meer oefenen met naar je gevoel komen? Lees dan mijn ebook – Zelfvertrouwen! Leer vertrouwen op je natuurlijke zelf – Het is verkrijgbaar bij bol.com alhier.

cover Zelfvertrouwen!

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Kennis vanuit het hart – 365 dagen verbinden met de #natuur- #ecopsychologie


Dag 258: Kennis vanuit het hart

Het is een mooi gezegde: geleende kennis. Pas toen ik er dieper over na ging denken, begreep ik wat het inhoudelijk betekent.
Geleende kennis is kennis die je opdoet uit boeken of andere media. Het kunnen cliche’s zijn die je vaak hebt gehoord en voor waar aanneemt (in de BBC serie QI wordt de onjuistheid daarvan vaak weer pijnlijk duidelijk), of je hebt het ooit zo geleerd van anderen. Het is dus niet de eigen ervaring die de kennis heeft gebracht.
Niet voor niets zijn ervaringsdeskundigen populair in hulpverlenersland. Zij hebben het klappen van de zweep ervaren, kennen de worsteling, de emoties en blokkades van achter naar voren. Het blijft natuurlijk wel een kunst om je ervaring om te zetten in empathie en niet de eigen gevonden oplossing door te drukken.
Als een gesprek van hart tot hart gaat zal dit ook niet gebeuren. De ander voelt dat je het meent en dat blijft veel beter hangen dan woorden. Kennis vanuit het hart heeft alles te maken met de zintuiglijke ervaring die is opgedaan. Dit is het ervaringsniveau waar een denkniveau niet aan kan tippen. Nog altijd zijn we natuurlijke, zintuiglijke wezens en op onverwachte ogenblikken, als met ervaringsdeskundigen, wordt dat heel duidelijk. Kennis van het hart wordt dan gedeeld. Mooier kan het niet.

Wordt vervolgd.

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

3 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Negativiteit omkeren naar attractiviteit – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


20 april 2012

Dag 247: Negativiteit omkeren naar attractiviteit

Afgelopen week zag ik een nieuwsitem op het journaal over de slechte economische toestand van Spanje. Vele bedrijven zijn failliet of staan te koop, mensen hebben hun baan verloren en moeten schipperen met geld. Een hele negatieve situatie. Toch vond ik 1 van de geïnterviewden helemaal niet negatief overkomen. Een wat oudere man vertelde over hoe hij zijn werk was kwijtgeraakt en nu dagelijks vuilcontainers doorzocht om te kijken of hij daar nog spullen zou tegenkomen die hij eventueel kon verkopen.

Je kunt heel negatief naar deze situatie kijken: eerst had de man een baan, nu doorzoekt hij vuilcontainers. Wat deze man echter doet is zijn dagelijks bestaan op een andere wijze beschouwen door naar nieuwe mogelijkheden te kijken zodat hij en zijn familie kunnen leven. De man kwam ook niet over als een slachtoffer. Duidelijk was dat hij liever werk zou hebben, maar nu had hij een manier gevonden om in ieder geval iets aan inkomen binnen te krijgen.

Als de man in een negatieve grondhouding zou blijven, door te gaan klagen over zijn slechte situatie, dan volgt hij niet wat attractief voor hem is. Hij zou zich vastbijten in een slachtofferrol met bijbehorende gedachten, en het zeer waarschijnlijk steeds slechter krijgen.

De kunst van het leven is te blijven zoeken naar wat attractief en gezond voor je is en niet te verzanden in gedachten over wat er niet aantrekkelijk is. En dat laatste kunnen we heel goed. De kranten staan er vol mee. Waar we voor op moeten passen, welke ongelukken er gebeurd zijn, wie er vermoord is, waar er is ingebroken, waar er oorlog is… en ga zo maar door. Er zijn veel te weinig berichten waarin creatieve oplossingen voor problemen naar voren komen. Met andere woorden: de nieuwsbrengende massa media houden ons in een negatieve denkspiraal.

In de natuur zoeken alle organismen naar wat attractief voor hen is. Ze gebruiken daarbij hun zintuigen. Als iets onattractief is, zoeken ze onmiddelijk weer mogelijkheden die wel attractief zijn. Denk maar aan een plant die je in de huiskamer steeds moet omkeren omdat hij naar 1 kant groeit: de kant van het attractieve licht. Die basis bevindt zich ook in ons, maar we laten ons meesleuren door negatieve verhalen van anderen en vergeten dat we onze zintuigen moeten volgen.

“Ik lees geen kranten meer, ” vertelde een cliënt. “Het brengt me niets.” En daarin heeft hij gelijk. Negativiteit brengt niets, maar neemt alleen maar. Pas als je de negativiteit weet om te keren naar iets wat aantrekkelijk en dus positief is, dan ga je weer de voldoening uit het leven halen.

Ik weet niet of iedereen de positiviteit in het journaal-item heeft gezien. Maar ik ben blij dat er iemand gefilmd was die creatief naar oplossingen zocht. Het wordt hoog tijd dat er meer balans in de berichtgeving komt.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Je laten inspireren door de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Met denken alleen verbeter je geen relaties: 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


13 maart 2012

Dag 210: Met denken alleen verbeter je geen relaties

Verbinden met een mens, dier, plant of landschap betekent in alle gevallen: je open stellen voor de ander of het andere. Als we onderlinge relaties met wie of wat dan ook willen verbeteren, dan betekent het dat het hart zich moet openstellen. We kunnen wel DENKEN dat we een betere relatie willen of misschien wel een betere wereld, maar als we niet ERVAREN wat ons hart VOELT dan komen we geen steek verder. We blijven dan op een rationeel niveau hangen, waar je anderen maar half mee bereikt.

Mensen zijn nog altijd voelende wezens, die door de zintuigen de wereld om zich heen ervaren. Of het nu fijne of slechte ervaringen zijn, door ervaren leren wij het snelst. En helemaal als meerdere zintuigen tegelijkertijd geprikkeld worden.

Cognitief relaties verbeteren werkt dan ook maar ten dele. Je wilt graag ervaren, voelen, dat je gewaardeerd of erkend wordt; dat de energie die anderen uitstralen positief en uitnodigend aanvoelt.

De planeet redden kan alleen als je hart voor de planeet hebt, en wanneer krijg je dat? Wanneer je positieve ervaringen hebt over diezelfde planeet. Als je nooit een stukje van de wereld hebt gezien, je alleen maar ophoudt tussen beton, wat kan jou die ijsbeer dan schelen? Of dat regenwoud, of die schildpad? Als je het niet ooit gezien, gevoeld of op andere wijze ervaren hebt dan is er geen verbinding gemaakt en is het hart niet opengegaan.

Een mooie illustratie van hoe dit openstellen van het hart en verbeteren van relaties werkt, is het volgende verhaal: Een groepje jagers in de VS kwam op hun jachttripje een babyhertje tegen wiens moeder was doodgeschoten. De jagers hadden het hier toch wel moeilijk mee en besloten het hertje te gaan voeren. Ze spraken af om dat de komende tijd om de beurt te gaan doen. En zo geschiedde. Al snel bleek echter dat iedereen iedere dag naar het bos kwam om het hertje te voeren. Het had hun harten gestolen en hun zintuig voor zorgzaamheid wakker geschud. Het hertje is volwassen geworden en alle jagers hadden daar een goed gevoel bij. Ondanks dat ze in het jachtseizoen herten mogen schieten, zijn ze zich verantwoordelijk gaan voelen voor het hele ecologische systeem. Hun relatie ermee was niet meer eenzijdig.

Een cynicus zal nu zeggen: dat deden ze alleen maar zodat ze weer een hert te schieten hadden, maar zo was het niet. Ze zijn zich verantwoordelijker voor het hele ecologische systeem gaan opstellen. Let wel, het gaat mij er hier niet om jacht op welke wijze dan ook te promoten, het gaat erom dat de jagers hun harten openstelden en liefde voelden voor het hertje, wat een verbetering in de relatie met de hen omringende natuur teweeg bracht.

In een menselijke relatie werkt het natuurlijk net zo. Als je niet bij machte bent om je hart voor de ander open te stellen, maar je hebt alleen maar een eisenpakket waar de ander aan moet voldoen, dan gaat er niets over en weer stromen. De ander willen ervaren, willen voelen, is de eerste stap ter verbetering van iedere relatie. Met denken alleen kom je er niet.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

3 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Er gaat niets boven het zelf ervaren – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


22 februari 2012

Blog 190:  Er gaat niets boven het zelf ervaren

Al decennia lang worden we overladen met informatie. Internet neemt hier veel van voor zijn rekening, naast de klassieke media zoals tv, radio en krant. Je kunt bijna niet meer zonder (of toch?). De moeilijkheid van al deze informatie is dat je verleid wordt om het te lezen. En op internet gaat dat wel heel eenvoudig. Het driedimensionaal ervaren wordt hiermee echter achtergesteld en daar draait het nu juist om in de ecopsychologie: balans creëren tussen informatie opnemen en informatie ervaren.

We leren al heel jong te lezen, te luisteren en te kijken naar informatie die ons aangereikt wordt door anderen. Op de basisschool wordt dit voort gezet en op de middelbare school (als je tenminste niet meteen een praktisch vak leert) zit je ook weer grotendeels met je neus in de boeken of achter een computer. Het zintuiglijk ervaren met meer dan twee zintuigen (ogen en oren) wordt beperkt.

Als ik terugkijk op mijn eigen jeugd dan kan ik zeggen dat ik alleen op de kleuterschool nog zintuiglijk heb ‘geleerd’, in de waterbak of zandbak, met klei, verf of met meegebrachte natuurmaterialen. Op de lagere school was het lezen en schrijven geblazen. Helaas bestonden er nog geen schooltuinen voor mijn klas. En op de middelbare school was het al niet anders: boeken, boeken en nog eens boeken (computers waren er nog niet). Ik kan me maar één enkele veldexcursie herinneren in 6 jaar tijd. Na de middelbare school werd het werken en daarnaast studeren. Nog meer binnen zitten en met boeken of achter de inmiddels gearriveerde computer.

Afgestompt en vooral verloren, heb ik me gevoeld. Veel mensen delen deze ervaring. Hoe ouder ze worden hoe duidelijker ze dat stemmetje horen die zegt: “Als je de hele dag binnen zit, gaat het echte leven aan je voorbij!” Het echte leven in de zin van: de seizoenen, de vogels, de planten, groeien en bloeien van Moeder aarde, alles wat je zelf kunt voelen en ervaren. Ze zien in dat het essentieel is om de balans te vinden tussen het menselijk leven en de oorsprong: het natuurlijke leven.

Uit vele studies blijkt dat balans tussen deze twee het diepste geluk oplevert. Maar dan verwijs ik weer naar een papieren studie, en dat is nu juist niet de bedoeling. Je moet het geluk dat ‘de oorsprong van alle leven” je schenkt, ERVAREN en niet lezen.

Hup, naar buiten dus! En zie deze blog als de dagelijkse herinnering 🙂

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

A.s. zondag: terug naar je innerlijke natuur tijdens een wandeling: klik hier

2 reacties

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Dichter bij jezelf komen in de natuur – 365 dagen verbinden met de #natuur – #ecopsychologie


5 februari 2012

Dag 173: Dichter bij jezelf komen in de natuur

Ecopsychologie draait kortweg om het activeren van de zintuigen en het uitschakelen van aannames, overtuigingen en verhaaltjes die het rationele deel van ons brein voortbrengt. De zintuigen zijn verbonden met ons oude brein (gekscherend zeg ik altijd maar: uit de tijd dat we nog met zijn allen in een boom hingen) en geven ons heel veel informatie, vooral informatie over wat goed voor ons is. Omdat ons nieuwe brein, waar ons rationele deel uit voort vloeit, de overhand neemt en zich vastbijt in allerlei informatie die van buiten af komt, weten we niet zo goed meer wat nu wel en niet goed voor ons is. We moeten weer opnieuw leren om met onze eigen zintuigen in contact te komen en zo te kijken of we iets van de buitenwereld willen, in plaats van andersom.

Ouders, leraren, werkgevers, adviseurs, advertenties, allemaal beïnvloeden ze onze manier van denken, maar geen van hen leert ons opnieuw voelen. Voelen doe je met de zintuigen en ervaar je helemaal alleen. Niemand kan je vertellen hoe je iets moet voelen, alleen jij weet hoe iets voelt, of hoe je iets ervaart. De kunst is om niet meer te twijfelen aan je gevoel of intuïtie, maar het te leren gebruiken om je eigen weg te vinden, los van wat anderen je proberen op te dringen.

Helaas leven we in een wereld waar alles en iedereen zich aan je opdringt, vooral om iets te verkopen, en dus is het omzeilen daarvan heel lastig. Je kunt de tv, de telefoon en de computer natuurlijk afschaffen, sommigen doen dat ook resoluut, maar er is ook nog een middenweg. En wel die van het zeer selectief worden in wat je op je af laat komen, zodat je eigen behoeften de ruimte krijgen om zich te manifesteren. Dat betekent dus eigenlijk dat je los moet komen van alle beinvloeders en leert luisteren naar wat jouw zintuigen aangeven dat goed voor je is.

Makkelijker gezegd dan gedaan, zul je denken. En toch is het mogelijk. De belangrijkste stap die je kunt nemen is om vaker in de natuur te vertoeven. De natuur zorgt er namelijk automatisch voor dat je zintuigen wakker worden. Maar dan moet je natuurlijk wel de stilte durven opzoeken, je open stellen voor het ervaren en al je apparaten op ‘stil’ zetten. Anders laat je de buitenwereld toch weer de baas over je worden.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren op jezelf te vertrouwen in de natuur? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Zintuigen liegen niet


21 november 2011

Dag 119: Zintuigen liegen niet

Soms zou ik willen dat ik biologie had gestudeerd. Een beetje raar eigenlijk want ik heb maar 2 jaar biologie op de middelbare school gehad en was blij dat ik het vak kon laten vallen. De eerste reden die ik daarvoor kan bedenken is dat de lerares niet heel erg inspirerend was. Als je van de lagere school af komt, waar je amper biologie hebt gehad, en ineens in een wetenschappelijke biologie wereld wordt gegooid, dan mis je een stap. Althans, voor mij was dat kennelijk een onoverbrugbare stap.

De tweede reden is dat het heel veel ging over de biologie van de mens en heel weinig over dieren en planten, en vooral bij dieren lag (en ligt) mijn interesse. De derde reden was simpelweg dat we geen enkele maal met de klas de natuur in zijn gegaan en dat het alleen maar om boeken wijsheid ging en een enkele diavoorstelling. Natuurlijk was er een proeflokaal waarin we proefjes konden doen (nee geen sectie op een kikker, gelukkig!), maar wel onze eigen bloedgroep bepalen, cellen bekijken onder de microscoop en een taugéboontje laten groeien.

Ik moest vooral veel namen van menselijke onderdelen leren. Heel technisch allemaal. En daarmee hebben ze een biologie student verloren. Er gaat toch niets boven het werken met het echte materiaal en te aanschouwen wat het buiten in de eigen context doet. Ik snap heus wel dat er boekenwijsheid aan te pas moet komen, maar dan wel in balans met het echte buitenwerk waar de zintuigen aan het werk zijn.

Voor mij is het namen geven of precies weten welke vogel ik zie, niet het belangrijkste. Met het determineren van wat ik zie gaat een groot gedeelte van de charme van het organisme verloren. Wij willen er graag een naam aan geven omdat we het graag in een hokje stoppen en beoordelen.

Vorige week had ik een discussie in een nieuwsgroep met een biomimicry wetenschapper die hier niet aan wilde. Hij heeft, zoals iedereen, geleerd om meteen een naam, oordeel of kwaliteit te geven aan het organisme dat hij ziet. Daar is de wetenschap ook voor zou je zeggen. Mijn standpunt is dat het, zeker voor de biomimicry designers en engineers, een eerste stap is om te voelen hoe een organisme werkt, door de eigen zintuigen te observeren in de omgeving van het dier of de plant. Hiermee is het mogelijk om veel meer informatie te verkrijgen dan wanneer je heel snel gaat kwalificeren. De namen zijn ooit bedacht en kunnen ons beperken in het zoeken naar nieuwe mogelijkheden. We kunnen wel de scheikunde tabel van elementen uit ons hoofd kennen, maar dan zien we waarschijnlijk niet welke ongedetermineerde elementen er ook nog zijn.

Dit is nog maar weer eens een pleidooi om in situaties eerst te gaan voelen en pas later er met gedachten consequenties aan te verbinden. In het voelen zit namelijk alle creativiteit, ruimte en intuïtie. In de ratio zitten al snel: oordelen, beoordelen, aannames en overtuigingen, die helemaal naast de waarheid kunnen zitten. Onze zintuigen liegen echter nooit.

Wordt vervolgd.

Francoise Vaal

 

Voor counselling in de natuur klik hier

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, Uncategorized, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Beslissen over de natuur doe je met de zintuigen


10 november 2011

Dag 108: Beslissen over de natuur doe je met de zintuigen

Gevechten, oorlogen, ruzie: mensen kunnen het heel erg oneens met elkaar zijn. En waarom? Om tegenovergestelde overtuigingen in de hoofden van de ruziemakers. Het kunnen allerlei soorten overtuigingen zijn, of ze nu religieus van aard zijn of niet. Het wordt echt lastig wanneer ze vastgeroest zijn en niet meer up-to-date. Of nog erger: het zijn overtuigingen van anderen die blind zijn overgenomen, zonder zelf gecheckt te zijn.

Een Boeddhistisch gezegde luidt: Everybody has their own truth, none of which is the one and only.

De mens is als enig organisme in staat om abstract te denken en daar helemaal in op te gaan. Zelfs zo ver, dat hij kan gaan geloven wat hij denkt, ook al is het in de praktijk anders. Woorden en gedachten kunnen een wereld opwekken die niet gerelateerd is aan de realiteit.

Als we alleen op ons gevoel af zouden gaan, dus zintuiglijk voelen wat goed voor ons is en wat niet, in plaats van te denken, dan zouden er heel andere dingen gebeuren. Dan staan mensen ineens heel dicht naast elkaar. Als we onze zintuigen volgen willen we hetzelfde: harmonie, eten/drinken, veiligheid, vrijheid van beweging en persoonlijke ruimte, etc. Dus: in de kern willen alle mensen hetzelfde, doordat we hetzelfde willen VOELEN.  Maar het gaat mis wanneer we niet meer voelen maar alleen nog denken en onze, al dan niet opgelegde, overtuigingen de overhand nemen.

Een voorbeeld:  Het nieuwe boek van filosofie professor Bas Haring is uit, waarin hij uiteen zet dat het met de biodiversiteit eigenlijk wel iets minder kan. Dat is zijn rationele overtuiging, omdat hij rationeel heeft gesproken met allerlei wetenschappers en hun rationeel opgedane kennis. Filosofen hebben natuurlijk sowieso een voorkeur voor woorden.

Deze opgedane kennis en de daaruit voortvloeiende overtuigingen, druisen in tegen de overtuigingen van natuurbeschermers. Laatstgenoemden zouden natuurlijk ook vast kunnen zitten in hun aangeleerde overtuigingen en/of boekenwijsheid. Natuurbeschermers zijn ook vaak wetenschappers. Kortom: het is een oorlog tussen overtuigingen, een oorlog tussen ratio’s.

Ik denk te weten wat er gebeurt als beide partijen hun ratio naast zich neerleggen en samen enige tijd in de natuur doorbrengen, zonder woorden (!). Ik weet dan zeker dat ze beiden een goed GEVOEL hebben, omdat ze een zintuiglijke verbinding maken met de natuur. Ze gaan zich op hun plek voelen. Hun zintuigen maken dan de verbinding met het natuurlijke web, waarin alles met elkaar verbonden is en waar zij ook deel van uitmaken.  Dit gaat hen niet ongemoeid laten.

Ik durf de stelling aan: als Haring en natuurbeschermers in de natuur verblijven en alleen vertrouwen op hun zintuigen en op wat hen aantrekt, dan wed ik dat beide partijen de biodiversiteit als heel vanzelfsprekend beschouwen.

Een echte verbinding maak je via de zintuigen, niet via papier, niet via woorden. Willen we de natuur voor de ondergang behoeden dan moeten we toch echt weer eens gaan voelen en onze kop houden. Eerst voelen, dan woorden aan het gevoel toevoegen. Niet andersom.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor het leren echt verbinding te maken met de natuur: klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, De Aarde, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de natuur: Voor eeuwig huiswerk


28 oktober 2011

Dag 95: Voor eeuwig huiswerk

Wat een cadeautje vanmorgen: twee regenbogen tegelijkertijd aan de horizon! Daar word je vroeg in de ochtend heel blij van. De zon stond nog laag en maakte lange schaduwen en de koeien, schapen en paarden deden hun ding. Ik maande mezelf om stil te gaan staan en de regenbogen even goed op me in te laten werken.  Er kwam een groep ganzen, vliegend in V-formatie, over. Ik keek ze na en voelde het prettige ruimtelijke gevoel dat ze in hun vlucht moeten ervaren. Helemaal in het moment zijn en alleen maar je aantrekkingskracht volgen naar de ideale plek waar je kunt landen….

Zonder dat ik er erg in heb flitst er door mijn hoofd: “Ja dat is leuk, gans zijn, maar je wordt wel neergeschoten!” En weg is het mooie moment. Ik betrap mezelf op een naar menselijk trekje: steeds maar weer proberen de gevolgen te overzien, verder denken naar de toekomst en ‘het moment’ vergeten. Bah.

Ik hervind me, focus op mijn zintuigen en probeer alles om mij heen op te zuigen en door te laten dringen. Mijn hond is even achtergebleven maar rent snel weer naar me toe. Het is duidelijk aan haar bek te zien dat ze zich tegoed heeft gedaan aan schapenpoep. En daar betrap ik me op mijn tweede rationele gedachte: als ik thuis ben heb ik een gore hond die schoongemaakt moet worden. Jakkes! Ik loop door met die gedachte en roep achter mijn hond aan dat ze een viespeuk is. En daarmee verknal ik dus eigenlijk mijn wandeling.

Mijn hond interesseert het helemaal niets dat ze vies is, die voelt zich gewoon aangetrokken tot schapenkeutels, dat is alles. Zij weet hoe ze in het moment moet leven. Bij mij flitsen er hele scenario’s door mijn hoofd, hoe ik haar bek schoon krijg, hoe ik het haar af moet leren….

Ik realiseer me hoe ik uit mijn ideale staat van zijn ben geraakt door dit akkefietje. Een Amerikaans gezegde schiet me te binnen waar ik wel houvast aan heb: “We’ll cross that bridge when we get there.” De boodschap is: loslaten van het probleem, niet denken aan wat er gaat komen, want er kan nog van alles veranderen in de tussentijd.

Aan de ene kant is het een goede gewoonte om consequenties te kunnen overzien zodat bijvoorbeeld veiligheid gewaarborgd is. Het wordt pas een probleem als je alleen maar aan consequenties blijft denken. Dat maakt je gestrest of zelfs angstig. Je bent altijd maar bezig met “wat als….” of  “stel je voor dat….” Dan vertoef je dus met je gedachten steeds in de toekomst en niet in het heden.

De mens heeft dus eeuwig huiswerk: leren om ook in het moment te kunnen zijn.

Dus maak die wandeling en voel waar je bent, gebruik de zintuigen. Vraag je niet af wat je later moet eten, of waar je auto geparkeerd staat. Dat zie je wel als je terugkomt.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Meewandelen a.s. zondag 30 oktober met de terugnaarjenatuur wandeling, op de Dag van de Stilte? Klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Als de natuur zou staken


21 oktober 2011

Dag 89:  Als de natuur zou staken

Wij besluiten vrij eenvoudig dat we even een stukje aarde uitgraven, of her en der wat omhoog pompen, ergens iets overheen spuiten of iets omhakken. Allemaal dingen die inbreuk maken op de Aarde. Stel je eens voor dat het ook zo gemakkelijk voor de natuur zou zijn om eens iets radicaals te beslissen: bijvoorbeeld door te besluiten dat ze eens een jaar niet meer meedoen: Vogels besluiten om eens niet te gaan zingen, krokussen, tulpen en allerlei gewassen beslissen gezamenlijk om nu eens niet op te komen. De koeien houden collectief op met melk geven en de bomen houden de kooldioxide vast en zetten het maar eens niet om in zuurstof. Een collectieve staking van de natuur, als straf voor ons respectloze gedrag naar de Aarde. We zouden het niet overleven.

We mogen ons dus gelukkig prijzen dat de natuur zijn werk blijft doen, zij het in minder glorieuze staat dankzij onze vervuilende gewoonten. Het zegt iets over hoe organismen steeds weer zoeken naar de mogelijkheid om zich in hun essentie te uiten en te ontwikkelen, zonder te vervuilen, te misbruiken of te mishandelen.

Als wij opnieuw zouden leren om in onze essentie te blijven, te leven en te werken, dan zouden we veel gelukkiger zijn. Maar wij verlaten onze kern door te luisteren naar verhalen die door de mens zijn bedacht. Dat kunnen verhalen zijn die we zelf maken en die niet noodzakelijkerwijs op waarheid gebaseerd zijn, of overtuigingen die we opgedrongen hebben gekregen door ouders, leraren of werkgevers. Zo kunnen we onbewust valse identiteiten hebben aangenomen door invloed van buitenaf. Allerlei overtuigingen en gedachten hebben laagjes om ons heen gemaakt waardoor we heel ver zijn komen te staan van wie we in essentie zijn:

–         organismen die zich verbonden voelen met de groep

–         organismen die het beste in elkaar naar boven willen halen voor gewin van beiden

–         organismen die open naar elkaar kunnen zijn wat betreft behoeften

–         organismen die betrokken zijn bij elkaars welzijn

–         organismen die eigen verantwoordelijkheid nemen voor het welzijn van de groep

Mensen die kunnen leven vanuit die essentie zijn gelukkige mensen. Ze richten hun leven in om niet te labellen, te veroordelen en te bekritiseren. Omdat de natuur die (ratio) verhaaltjes en overtuigingen allemaal niet gebruikt maar uitgaat van de zintuigen, besluit deze toch altijd weer te groeien. Organismen kunnen niet anders dan deel uitmaken van het grote geheel en datgene volgen dat hen aantrekt. Zij hebben de ander nodig en de ander heeft hen nodig. Daarom gaat de natuur niet in staking. Het werkt vanuit een onvoorwaardelijkheid: vanuit liefde verbinden met de omgeving. Graag geven om evenredig te mogen ontvangen.

Wat zou de wereld anders zijn als we de balans hervinden tussen nemen en geven.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Onder begeleiding verbinding leren maken met de natuur? klik hier

1 reactie

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de natuur: Door welke bril kijk jij naar de natuur?


21 oktober 2011

Dag 88: Door welke bril kijk jij naar de natuur?

We kunnen niet anders dan de natuur ervaren door onze menselijke filters. Ieder levend wezen kijkt vanuit het eigen perspectief de wereld in, of het nou een bacterie is of een walvis. In ons geval zou je de filters kunnen onderscheiden in ‘zintuiglijk’ en ‘rationeel’.

Ik werd me bewust van de werking van menselijk zintuiglijke filters toen ik een oude aflevering van de Dog Whisperer zag. Cesar Millan was op zoek bij een dame die een enorme rottweiler gered had uit het asiel. De hond, zo’n 50 kilo,  was niet te houden op straat en dat was de reden voor Cesar’s reddingoperatie.  Terwijl zij in haar huis aan het praten waren kwam de hond binnen, stortte zich op zijn bazin, hing dus letterlijk met zijn hele gewicht over haar heen en likte haar gezicht. De vrouw vertelde Cesar dat er zoveel liefde in de hond zit. Cesar echter had een heel andere verklaring: de hond was dominant en liet dat op deze wijze merken. Het had vanuit de hond uit gezien niets met liefde te maken. Zij voelde het echter zo, vanuit het menselijke perspectief.

Ik loop ook regelmatig tegen die filters aan. Als ik de roodborstjes in mijn tuin hoor zingen, en dat doen ze deze maand veelvuldig, dan word ik daar heel blij van. In mijn oren klinkt het als opgewekt en blij, maar misschien zingt hij wel de blues, of een door merg en been gaande fado dat het leven verschrikkelijk is en dat de harde winter in aantocht is en hij waarschijnlijk zal sterven…

Het omgekeerde geldt als ik een ezel hoor balken. Ik heb meteen medelijden en wil te hulp schieten want er moet toch iets heel ergs aan de hand zijn als het zo triest klinkt. Wie zegt dat het zo is? Misschien lacht hij zich een bult omdat een ander dier iets stoms deed!

Zo is het natuurlijk ook onze menselijke filter die aangaat als we onze hond of kat naar een pension brengen. Wij hebben het idee dat ze opgesloten worden, in de gevangenis zitten en heel erg zielig zijn. Zo zouden wij ons namelijk voelen. Terwijl de dieren juist heel erg in het ‘nu’ leven en het beste ervan maken. Ze zijn weer even helemaal hond omdat ze weer in een roedel moeten functioneren.

Onze rationele filters staan net zo hard aan. Bijvoorbeeld als het gaat om het redden van dieren zoals orka Morgan. We proberen heel goed te bedenken wat er goed zou zijn voor dit arme gestrande dier. Zo goed als we kunnen proberen we ons in te leven wat de orka nodig heeft. Maar eigenlijk weten we dat natuurlijk niet precies. Daarom staan de partijen ook tegenover elkaar, beiden omdat ze toch van achter de menselijke filters naar het dier kijken.

En welke oplossing ook gekozen wordt, we zullen het niet weten of het de juiste was. Er heel dichtbij komen, door veelvuldige bestudering, zoals Millan dat doet, zou helpen. De vraag blijft echter of we al zoveel weten (ratio) over wat orka’s daadwerkelijk nodig hebben (zintuigen).

Ik betwijfel het.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal
Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Lang leve speelsheid


5 oktober 2011

Dag 72: Lang leve speelsheid

Een kind dat hele verhalen houdt tegen een bij in een bloem en zegt dat hij een vogel als vriendje heeft, vinden we koddig. Wij, volwassenen, lachen erom en spelen mee zo goed we kunnen. Het kind voelt dat ons, goedbedoelde, meespelen niet gemeend is en haakt af om zijn eigen spel te spelen, in zijn wereldje.

Met enige jaloezie kan ik naar zijn eerlijke naïviteit kijken. Stiekem zou ik ook weer zo op kunnen gaan in een wereld waarin niet alleen maar logica prevaleert en waarin niet van je verwacht wordt continu te analyseren en te stroomlijnen tot je er bij neervalt.

Spelen is voor kinderen en dat behoor je niet meer te doen als je volwassen bent. Zegt men. (Welke wet is dat?) En doe je het toch dan krijg je het stempel ‘midlife crisis’ op je hoofd gedrukt.

Wij leven in een rationele wereld en kinderen leven in een zintuiglijke, natuurlijke wereld. Hoe kleiner ze zijn, hoe meer ze op gevoel doen. Maar hoe groter ze worden hoe meer het rationele opgedrongen wordt en het zintuiglijke achterwege moet blijven. Want dat hebben wij volwassenen ooit een keer bedacht.

We zijn zo gewend aan onze eigen aangeleerde rationele manier van zaken interpreteren dat we niet openstaan voor andere, gevoelsmatige, interpretaties zoals die van kinderen. We kunnen dan ook gewoonweg niet met ze praten, omdat we ver van onze instincten zijn geraakt en kinderen daar nog heel dicht bij zijn. Omdat we niet meer zo ‘voelen’ plakken we er een rationeel etiketje op en denken te ‘weten’ wat er in hen omgaat. Ondertussen ‘voelen’ we niet wat er speelt.

Omdat we alleen ons brein gebruiken met alle verhaaltjes en overtuigingen die daar door de jaren heen in geplant zijn, weten we niet meer te communiceren met diegenen die het van hun zintuigen moeten hebben. Er zijn niet voor niets Dog, Horse en Baby Whisperers. Hiermee geven we al aan, dat wij het zelf niet aanvoelen en te rade moeten gaan bij anderen die dat wel kunnen.

We maken dus geen echte gevoelsverbinding. Taal en ratio alleen maakt geen diepe connectie met een ander levend wezen. Daar is gevoel voor nodig. Gevoel straal je uit en dat wordt zintuiglijk door de ander opgevangen.

Ik word doodmoe van mensen die alleen maar doorzagen over helder denken, ratio gebruiken en de zintuigen gemakshalve maar even achterwege laten. Mij bekruipt het gevoel dat deze mensen heel graag boven ons apenverleden uit willen stijgen en niet herinnerd willen worden aan zoiets ‘ongeciviliseerds’ als zintuigen.

En dat is jammer, want als je opnieuw leert vertrouwen op wat al je zintuigen (op de hoeveelheid kom ik later terug) je vertellen en je de juiste bewoordingen erbij leert vinden, gaat er een nieuwe, veel speelsere, wereld voor je open.

Wordt vervolgd

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de natuur: We voelen veel meer dan we denken


3 oktober 2011

Dag 70:  We voelen veel meer dan we denken

In the Washington Post stond onlangs een artikel over een orang-oetang, woonachtig in de National Zoo in Washington, die voorvoelde dat er een aardbeving aankwam. Mensen doen daar altijd heel verbaasd en verwonderd over, zo van: hoe kan het zijn dat zij dat voelen en wij dat pas veel later weten? Dan worden er onderzoeken naar gedaan en kunnen ze allerlei wetenschappelijke testen ondergaan, om te vinden waar het hem in zit. En of wij mensen daar iets mee kunnen.

Ik word daar recalcitrant van, omdat ik weet dat wij die zintuigen om dit soort zaken aan te voelen ook hebben, maar al eeuwenlang niet meer gebruiken.

Men heeft een aantal vermoedens over waarom dieren een dergelijk natuurverschijnsel voorvoelen.

1. Ze ruiken het

Een feit is dat de mens veel slechter is gaan ruiken door de eeuwen heen. Niet verwonderlijk, want we hoeven ons eigen voedsel niet meer op te zoeken, of achterna te jagen. Het ligt gewoon in de supermarkt, en we kiezen eerder voedsel uit vanwege de visuele aspecten -dus met onze ogen- dan dat we al ruikend door de winkel gaan.

2. Ze voelen een elektromagnetisch veld

De mens heeft een zintuig voor straling. De gevoeligen onder ons kunnen radiostraling of zelfs röntgenstraling voelen. Dat zijn nog maar enkelingen, maar toch reageren we wel bijna allemaalop elektromagnetisme en polariteit (bijvoorbeeld ‘statisch zijn’, dan krijgen we een schokje -maar soms kun je het daarvoor al voelen)

3. Ze horen het

Onze oren zijn niet zo goed meer als ze waren. Door de grote hoeveelheid geluid die de hele dag op ons afkomt is ons gehoor beschadigd geraakt. Of we proberen geluid buiten te sluiten en zijn ‘Oost-Indisch’ doof geworden. Wij focussen weinig op geluiden die zich in de natuur afspelen en die ons informatie kunnen verschaffen.

Als je in de natuur leeft en je er bewust van bent dat je er afhankelijk van bent voor je leven, dan let je natuurlijk meer op. Voeding, veiligheid en voortplanting staan bovenaan de lijst voor organismen en ze hebben hun zintuigen hard nodig om dit te bewerkstelligen.

Ons zintuig om ons te voeden als wij het nodig hebben is al ernstig verstoord. Doordat wij, in de rijke westerse landen, de mogelijkheid hebben de hele dag door te eten, voelen we niet meer wanneer we nu echt honger hebben en wanneer niet. We voelen ook niet wat we moeten eten, waar ons lijf behoefte aan heeft. Susie Orbach heeft hier een paar leuke boeken over geschreven, over hoe weer te leren voelen wat je lichaam aan voeding nodig heeft.

Als het om veiligheid gaat, denken we aan een onderkomen genoeg te hebben. Alleen mensen die in extreme weersgebieden leven (de Arctische- of woestijnachtige gebieden) zijn meer gefocust om te voelen wat voor weer het gaat worden. Maar dat wordt ook minder doordat er radioberichten zijn, of zelfs internet berichten met weerinfo. Het is net als met de navigatiesystemen in onze auto: we gebruiken onze eigen zintuigen dan niet meer, maar stellen ons afhankelijk op van informatie die we krijgen. Dit is rationele informatie en geen zintuiglijke. We geven graag het denken voorrang boven het voelen.

Dieren hebben zintuigen nodig om te overleven. En wij dan? Zou het niet slimmer zijn om die zintuigen wakker te schudden zodat je zelf kunt bepalen wat veilig is en wat niet, in plaats van af te gaan op informatie van derden? We voelen zoveel meer dan we denken. En daar zit het hem in: eerst weer leren voelen, dan pas de bijbehorende gedachte erbij zoeken!

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Ik ben een samenwerking


21 september 2011

Dag 58: Ik ben een samenwerking

We denken teveel en daarmee gaan we voorbij aan wie we in de kern zijn: eigenlijk zijn we een verzameling atomen die samenwerking hebben gezocht met andere atomen en zo tot een werkzaam en efficiënt geheel te komen. Zo begon het ook ooit in het universum: atomen en kernen zochten elkaar op of stootten elkaar af en maakten nieuwe samenstellingen.  Zo zijn wij een ‘schitterend ongeluk’ geworden. Eencelligen hadden wel oren naar het samenwerken met andere eencelligen om gezamenlijk een nieuw organisme te worden en zo ging het maar door en door, miljarden jaren lang. Ze dáchten daar niets bij, in plaats daarvan ‘voelden’ ze. Ze voelden wat hen aantrok en gingen de samenwerking aan. Dat is de oorsprong van ons bestaan.

In plaats van het focussen op verschillen, waar wij mensen zo goed in zijn, focus je op zaken die goed samengaan. Je kijkt naar wat je aantrekt, hoe je een goede samenwerking aan kunt gaan voor het welzijn van alle partijen. Ons lichaam is niet anders dan een aantal heel goed samenwerkende partijen.

We stellen ons natuurlijk graag boven dit idee en schermen met het feit dat we een bewustzijn hebben en koketteren met de valse gedachte dat wij de wijsheid in pacht hebben omdat wij een groot brein hebben. We denken meer te weten dan andere organismen en daarmee plaatsen wij onszelf hoger in rangorde dan andere organismen.

Helaas denkt de westerse wereld al heel lang zo. Wat we hebben verleerd is dat we steeds moeten samenwerken voor de beste resultaten. Ons gebrek aan samenwerking voor het welzijn van alles heeft geleid tot: vervuilde zeeën, een vervuilde atmosfeer, een vervuilde aarde, uitgestorven dieren en planten en menig welvaartziekte.

Door onze veel te hard werkende ratio, voelen we de verbinding niet meer met onze oorsprong. De connectie met onze omgeving, die voor ons zorgt, is verbroken. Natuur is niet alleen maar schoonheid waar we van mogen genieten (zoals we dat meestal op school hebben geleerd). Natuur is onontbeerlijk voor ons leven.

Het beseffen dat wij zijn ontstaan op een planeet omdat organismen een goede samenwerking hadden gevonden in de juiste leefomgeving, is van groot belang. Hopelijk voedt dit het besef dat wij onze omgeving hard nodig hebben om onze cellen een goed voortbestaan te geven. Als we dit zouden doen, zouden we het nooit zo ver met vervuiling laten komen, wetende dat als wij er goed voor zorgen, het goed voor ons zorgt. De perfecte samenwerking.

 We are what we think.All that we are arises with our thoughts. With our thoughts we make the World. ~~Buddha.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Leren vertrouwen op je natuurlijke zelf? 
Lees mijn ebook, te verkrijgen bij bol.com :

http://www.bol.com/nl/p/zelfvertrouwen/9200000035034679/

Hoe werkt dit boek?
Na een uitleg over hoe het kan dat we de verbinding met onszelf zijn verloren, volgen vier stappen die mijns inziens nodig zijn om weer in verbinding te komen met jezelf. In iedere stap geef ik ook een samenvatting van de ervaringen van twee cliënten, Tom en Lisa**. Zij volgden met succes deze methode.
Aan het eind van ieder hoofdstuk vind je oefeningen die je helpen met het specifieke onderdeel dat daarvoor is uitgelegd.
De vier stappen zijn:
 
Stap 1: Onderzoeken wat natuur voor je doet
Hierin ga je onderzoeken welke invloed de natuur op je heeft en welke ervaringen je ermee hebt gehad. Je weer openstellen voor zintuiglijke prikkelingen die voor je welzijn zorgen, staat hier centraal.
 
Stap 2: Bewust worden van het hoofd versus het lichaam
Deze stap maakt je bewust van het verschil tussen gedachten en gevoel. Het wordt je duidelijk op welke wijze je rationele denken je zintuigen kan dwarszitten. Verschillende manieren van het omzeilen van de zintuigen en hoe je dit kunt voorkomen worden besproken.
 
Stap 3: Het lichaam weer verbinden met het hoofd
Het creëren van optimale samenwerking tussen gevoel en ratio is de volgende stap. Belangrijk is om de juiste woorden te leren geven aan wat je voelt. Het voelen en denken wordt weer één. Het bekrachtigen van ervaringen door er woorden aan te geven is van essentieel belang om positieve ervaringen te verankeren in je lichaam. Dan weet je wanneer je op jezelf kunt vertrouwen.
 
Stap 4: Met zelfvertrouwen je eigen pad volgen
Als laatste ga je durven volgen wat je hart je ingeeft: je gaat in actie komen!
In deze stap leer je, aan de hand van voorbeelden en een actieplan, verschillende mogelijkheden om vol zelfvertrouwen de juiste weg te kiezen of beslissingen te nemen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: De tijd regeert ons, of regeren wij de tijd?


18 september 2011

Dag 55: De tijd regeert ons, of regeren wij de tijd?

Als je lekker buiten in de natuur loopt en geniet van alles om je heen terwijl het zonnetje schijnt, wil je dat meestal zo lang mogelijk laten duren. Ik betrap mezelf er echter regelmatig op dat ik naar mijn horloge kijk om te zien of ik daar nog wel genoeg tijd voor heb. Fout!  Niet als je met iemand een afspraak hebt natuurlijk, dat zou respectloos kunnen zijn, maar als je niet echt iets hoeft, waarom moet je dan haasten?

Welke overtuigingen cirkelen door mijn hoofd dat ik dit of dat per se moet doen? Omdat het eten om precies 1800 uur op tafel moet staan? Of omdat de was opgehangen moet worden? Is dat dan zo verschrikkelijk veel belangrijker dan het genieten van het mooie weer?

Ik ken iemand die geen wekker heeft en opstaat zoals haar bioritme dat aangeeft. Ze probeert alles organisch aan te voelen. En ja, ze komt wel te laat op afspraken, of mist een trein, maar de truc is dat ze daar niet onder gebukt gaat. Ze neemt het zoals het komt. Ze is in het NU (leestip: The power of Now door Eckart Tolle).

Door gebruik te maken van je zintuigen, voel je aan het sombere en regenachtige herfstweer dat de natuur een tandje langzamer gaat lopen. Het gras groeit al iets minder hard, de bomen laten al wat bladeren vallen; er wordt teruggeschakeld. Vogels fluiten wat minder, er zijn al wat zwaluwen weggetrokken, de eendenkinderen zijn al groot en gaan hun eigen weg, de bloemen in de tuin zijn bijna allemaal uitgebloeid. Het grappige is dat juist de mens nu een tijd van luieren op vakantie achter de rug heeft in een natuurlijk bloeiende energieke periode, en juist nú weer vol aan de bak moet. Het is een tegengestelde beweging. Wij schakelen een tandje op terwijl de natuur terugschakelt.

Doordat we ons maar heel moeilijk overgeven aan het tragere ritme van de natuur kan er stress ontstaan of zelfs een depressie. We jakkeren door omdat we met zijn allen (de maatschappij) vinden dat dit moet.  Het volgen van deze consequentie van de ‘industriële revolutie’ lijkt logisch. Alles schijnt door te moeten draaien zoals altijd: en maar doorbikkelen de hele herfst en winter door. En dan in januari helemaal stuk zitten en op je tandvlees de krokusvakantie halen.

Allerlei chronische ziekten vinden hierin hun oorsprong, doordat we maar doorgaan en niet stilstaan en luisteren naar wat er daadwerkelijk van ons verlangd wordt door ons lichaam. We schakelen die zintuigen, onze natuurlijke intelligentie, uit en leven naar de ingegeven ideeën die rondwaren door ons brein. Ons brein vertelt ons steeds weer dat we moeten dóórgaan, ondanks dat de zintuigen iets anders aangeven.

Terugschakelen begint dus bij het opnieuw leren voelen, want dat zijn we bijna verleerd. Denken kunnen we goed, maar hoe gaat voelen ook al weer?

Naar je horloge kijken en denken dat je een zelf opgelegd patroon moet volgen is iets wat is bedacht, en dus niet ‘natuurlijk’. Het heeft niets met voelen te maken, maar alles met ratio en opgelegde systemen.

Terugschakelen is niet zo moeilijk: doe voor de grap je horloge eens af en volg je eigen natuurlijk ritme van de dag. Voel dan eens wat het met je doet. Als je niet weet hoe snel je weer naar een klok moet gaan kijken om te zien hoe laat het is, dan weet je dat je geregeerd wordt door de tijd. Als je die aandrang kunt weerstaan en dichtbij jezelf blijft, dan regeer jij de tijd.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Onbetrouwbare herinneringen en een klap


21 augustus 2011

Dag 47: onbetrouwbare herinneringen en een klap

Je ziet het wel eens in tv series, zoals Law & Order, of leest erover in de krant: mensen die niet serieus genomen worden in hun getuigenis voor een rechtszaak. Bijvoorbeeld in de spraakmakende zaken over misbruik door priesters van de katholieke kerk. Mensen durven nu pas, op latere leeftijd, naar voren te komen en melding te maken van het misbruik dat hen is overkomen.
Het wantrouwen dat deskundigen hebben tegen dit soort oude herinneringen heeft te maken met het feit dat men een ‘aangepaste’ herinnering zou kunnen hebben gemaakt. Ofwel: het brein zou een missend gedeelte van een verhaal zelf ingevuld hebben.
Hoe oneerlijk en hard dit ook moet klinken in de oren van slachtoffers, het kán waar zijn. Onze hersenen zijn er namelijk heel goed in om informatie ‘bij te passen’ als we die niet hebben. De fata morgana’s zijn daar natuurlijk het allerbekendste voorbeeld van. Je ziet een waas dat op water lijkt en je hersenen maken er meteen een mooi verhaal van over een oase . Heel bekend zijn ook de visuele, optische illusie grapjes zoals deze en deze.

Ons mensenbrein is heel goed in staat om verhalen die niet echt zijn heel echt te laten voelen. Aan de ene kant is dit maar goed ook, want het beschermt ons tegen mogelijk gevaar, maar aan de andere kant neemt het een loopje met ons en kunnen we zelfs in die onwaarheden gaan geloven.
Er zijn gevallen bekend dat iemand, persoon A, luisterde naar een traumatische ervaring van een vriend, persoon B, waarbij een oude herinnering bij A getriggerd werd. Persoon A koppelde de informatie van Persoon B aan zijn eigen jeugdige herinnering en een nieuwe herinnering werd geboren. Een herinnering die niet gebaseerd was op de waarheid.
Op veel kleinere schaal doen we dat bijna allemaal. We doen aannames. We hebben niet exact alle informatie op een rij maar deduceren informatie en maken daar onze eigen waarheid van. We denken ‘hij zal wel….’ of  ‘het moet waarschijnlijk zijn dat….’ Dit zijn tekenen van aannames. We weten het niet zeker, maar willen ook niet de moeite doen om het na te gaan.

In de natuur spelen zich geen verhaaltjes of oude herinneringen af. Alle organismen leven in het ‘nu’ en handelen daar naar. In plaats van terug te vallen op (zelf verzonnen) verhalen, houden ze alleen rekening met wat hun zintuigen te vertellen hebben. Ze krijgen simpele impulsen viz die zintuigen zoals: gevaar, honger, dorst, regen, verplaatsen, zogen, voortplanten, spelen.
De mens kan natuurlijk niet meer terug naar het alleen maar ‘voelen’. Maar het is wel van belang dat we een omkering maken: niet eerst denken en dan voelen, maar eerst voelen en dat rationeel proberen uit te leggen. We vergeten het voelen te vaak.
Een mooi voorbeeld van hoe men eerst kan voelen en daar een rationele gedachte aan kan hangen is deze:
Een indiaanse jongen is op jacht met zijn vader in de bossen. Hij moet het jagen nog leren, en zijn vader doet zijn best om hem de kneepjes bij te brengen. Als ze een open plek in het bos naderen geeft de vader de jongen een keiharde klap in zijn gezicht! De jongen schrikt ervan en begint te huilen, hij begrijpt er niets van. Zijn vader maant hem stil te zijn omdat er een kudde herten zich vlakbij de open plek bevindt. Uiteindelijk schiet de vader een hert.
Als ze weer terug zijn in het kamp, vraagt de jongen aan zijn vader waarom hij die klap kreeg. Zijn vader vraagt: “Denk je dat je zelf die plek terug kan vinden?” “Echt wel! Die plek zal ik nooit meer vergeten!” roept de zoon. “Daarom dus!” antwoordt de vader tevreden.

Dit is het verhaal van de heugende klap. De zintuigen hebben een akelige ervaring gehad en het brein koppelt daar een herinnering aan: ‘Op deze plek kreeg jij een klap’. Dit vergeet je nooit meer. En zo was het ooit bedoeld: eerst de zintuigen volgen en dat opslaan in het brein. Niet andersom.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Gered door de nachtegaal


20 augustus 2011

Dag 46: Gered door de nachtegaal

Gisteren had ik het over het aanscherpen van de zintuigen omdat je iets is overkomen. Toen ik daarover doordacht herinnerde ik mij een moment waarin mijn zintuigen zich in eerste instantie leken tegen te spreken. Dat zou niet moeten kunnen en waarschijnlijk had ratio daar toch iets mee van doen.

Vele jaren geleden kampeerde ik in Frankrijk. Het was toen ook een slechte zomer met veel wind en regen. In de Dordogne waren we al weg geregend en we hadden ons heil gezocht in het zuiden van Frankrijk. Eenmaal daar aangekomen brak de zon door en konden we onze tent mooi laten drogen alvorens we hem gingen opzetten. Eindelijk was het lekker weer.

Helaas veranderde dat. Een hevig wind stak op die gedurende de nacht steeds harder werd. Het wilde geraas ging door de bomen, en ik was doodsbang in ons iglotentje. Geen oog deed ik dicht. Het geluid was onheilspellend en ik had het idee dat we ieder moment de lucht in konden vliegen. Urenlang had ik al wakker gelegen, alert om ieder moment te kunnen evacueren.

Toen gebeurde er iets wonderbaarlijks. Dwars door het wilde zoemen van de krachtige wind had een nachtegaal besloten om maar eens te gaan zingen! Om 4 uur ’s ochtends zong hij uit volle borst zijn lied in de struik naast de tent. Aanvankelijk bleef ik angstig voor de steeds weer aanwakkerende wind, maar de nachtegaal zong onverdroten door. Ik merkte dat mijn verhoogde angst verminderde door het luisteren naar het zingen van de vogel. Zijn lied was verzachtend en werkte in op mijn gemoed, het stelde gerust. Mijn oren gaven een tweeledige boodschap: wees alert op de wind en geniet van het vogel concert!

Daarna pas kwam mijn ratio om de hoek kijken: als de nachtegaal zo uitgebreid kan zingen, dan is de storm helemaal niet zo erg als die lijkt! Een tevreden gevoel maakte zich van mij meester en ik doezelde weg met het gezang en de wind op de achtergrond.

 

Achteraf is het dus maar goed dat ik mijn zintuigen de ruimte gaf om het lied van de nachtegaal te absorberen. Aanvankelijk volgde ik alleen mijn gehoor zintuig voor de wind en dat was onvoldoende om een juiste conclusie te trekken. Mijn ratio was dan blijven vertellen dat ik wakker moest blijven en alert moest zijn. Maar omdat het lied zo fijn voelde en ik me eraan over kon geven, kwam er ruimte vrij in mijn hoofd om te denken dat het dus allemaal niet zo erg was.

Terwijl ik dit schrijf luister ik naar de nachtegaal via de Tjilp! app op mijn I-phone. Ik buig voor eeuwig voor de nachtegaal. 

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, Dieren, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen

Ecopsychologie: 365 dagen Verbinden met de Natuur: Natuur en architectuur


6 augustus 2011

Dag 32 : Natuur en architectuur

Vandaag heb ik de nieuwste fototentoonstelling in het Fotomuseum in Rotterdam bekeken, getiteld ‘New Topographics’. Een mooi tijdsbeeld uit 1974 waarin Amerikaanse gebouwen en locaties centraal staan, of zoals het fotomuseum schrijft:

“Geen dramatische composities van een overweldigende natuur meer, maar foto’s van plekken waar de invloed van de mens duidelijk zichtbaar is: suburbs, benzinestations, snelwegen, en industriegebouwen.”

Voor mij leek het dat de foeilelijke gebouwen en woningen lukraak geplaatst waren in de enorme open natuurlijke ruimte van Amerika. Er was geen rekening gehouden met de uistraling van de omgeving (het natuurschoon) en of de gebouwen er wel in zouden passen qua sfeer en vorm. Ze werden neergezet, want er was werk aan de winkel. Er moest geld verdiend worden. De Vietnam oorlog was achter de rug, Amerika likte zijn wonden en moest vooruit kijken en een nieuwe economische toekomst tegemoet gaan. Daar hoort meestal snelle industrialisatie en urbanisatie bij.
Voor een natuurliefhebber is dit afgrijselijk, maar in 1974 keek men er nog anders tegenaan. De milieu-lobby was nog lang niet zo aanwezig en de opwarming van de aarde relatief onbekend. Men dacht alleen aan de economische voordelen… Inmiddels is.het 2011 en de meeste projectontwikkelaars doen nog steeds onwetend en denken alleen aan de korte termijn economische voordelen.
Toch waren er toen ook al architecten die het landschap zoveel mogelijk wilden ontzien. Enkele jaren geleden was ik in de gelukkige omstandigheid om kennis te maken met het gedachtegoed van Frank Lloyd Wright, in Taliesin-West in Arizona. Daar leerde ik hoe hij gebruik maakte van de omgeving om huizen of gebouwen neer te zetten. Zijn beroemdste voorbeeld is het “Waterfall” huis dat hij in lijn met een waterval ontwierp. Dit huis is niet alleen prachtig om te zien, maar de idee erachter dat gebouwen in harmonie met de omgeving opgetrokken kunnen worden, intrigeerde mij enorm.
Wat zou de wereld anders aanvoelen(!) als we meer rekening zouden houden in de bouw met gebruik van lokale materialen, zichtlijnen op natuurlijke omgeving, en vriendelijke openbare ruimten. Het lukraak neerzetten van gebouwen en daarmee de hele natuurlijke structuur om zeep helpen, gaat mij aan het hart. De foto’s uit de tentoonstelling maken dat eens en te meer duidelijk. Confronterend was met name ook een toevoeging die het museum had gemaakt met werk van hedendaagse Nederlandse fotografen over hetzelfde thema anno nu. Vooral het werk van Theo Baart over openbare ruimten en hoe deze in ambtelijke taal benoemd worden, was zeer treffend. Zie hier een voorbeeld uit dit werk.
Ik ben voor meer groen in de steden, meer ruimte zodat mensen een vrijer gevoel krijgen en niet opgesloten zitten tussen beton. Green Guerillas doen hun best en er zijn ook architecten en designers die het belang van de natuur voor de mens inzien, zoals Joris Laarman. Kijk hier naar zijn idee over stad en natuur.
Ik heb een stille wens dat eens alle architecten en projectontwikkelaars heel goed kijken naar de aanwezige natuur en die in hun projecten ruimte geven, of beter nog, natuur gaan herintroduceren in al verstedelijkte gebieden. Contact met de natuur is onontbeerlijk voor het welzijn van de mens, en dat begint al in de woonomgeving.

Wordt vervolgd.

Françoise Vaal

 

Voor counselling in de natuur klik hier

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Dagboek, ecopsychologie, emoties, natuur, zintuigen